Jezus is minder openminded dan je denkt

Je kent het verhaal misschien wel, 5 dwaze en 5 wijze dames zitten te wachten op een bruidegom. De bruidegom is afscheid aan het nemen van zijn ouders en het ritueel vereist dat hij na dit afscheid ‘verlicht’ naar zijn bruid gaat. De dames zitten dus te wachten. De nacht valt en langzaam dommelen ze één voor één in. 5 van de tien hebben hun olielampen goed gevuld en genoeg reserves meegenomen. 5 waren er zo dom te denken dat ze met een enkel kruikje olie wel zouden rondkomen. Misschien waren ze wel te zuinig, wilden ze geen cent teveel uitgeven. Of waren ze te lui? Te moe om ook reserve-olie aan te schaffen en mee te sleuren?  Het verhaal vertelt het niet waarom. Maar wel dat de lampjes van de 5 dwaze dames één voor één doven. Daar liggen ze dan. Knikkebollend op een hoopje.

Ineens horen ze het gelach van de bruidegom met zijn vrienden. ‘Hij komt eraan!’. De lampjes worden haastig weer in orde gebracht. De bruidegom moet immers kunnen zien waar hij heen moet. Het licht moet schijnen! De bruid moet zichtbaar zijn. Paniek breekt uit bij de 5 domme wichten. Er is geen tijd meer… wat nu? De slimbo’s willen niet delen. Dan hebben ze zelf niet genoeg. Dus dan maar rennen en hopen dat er thuis nog wat olie te halen valt. Maar de 5 komen schromelijk te laat. De bruidegom is reeds op het feest en de deur zit dicht. Potdicht. Ze kloppen nog op de deur en roepen  ‘Heer, Heer’ maar wanneer de bruidegom even om de hoek kijkt zegt Hij alleen ‘Ik ken jullie niet.’

Ik kan me zo voorstellen dat wanneer Jezus dit verhaal vertelde de monden van zijn toehoorders zowat hoorbaar openklapte. ‘Hueh?’ Hoezo kent hij ze niet? Wanneer rabbi Jeshua verhalen vertelt gaat het altijd over hoe liefdevol je moet zijn, hoe gastvrij, hoe vergevingsgezind. Maar nu? Wat bedoelt Hij? Als je niet op tijd bent, niet klaar staat, dan mag je er niet bij?

Maar rabbij Jeshua, Jezus, is lang niet altijd zo ‘openminded’ als dat soms wordt gedacht. Niet toen en niet nu. Christenen van nu gaan daar ook wel eens aan voorbij. Want niet alleen het verhaal van deze wichten loopt slecht af, in het verhaal van de bouwvakkers die met hun huis in een storm terecht komen loopt het voor één van de twee ook niet goed af. De bouwvakker zonder het juiste fundament raakt mooi zijn huis, zijn woning, zijn plekje kwijt. …

“Niet iedereen die zegt ‘Here Here’ zal het Koninkrijk der Hemelen binnenkomen, alleen wie de wil van de Vader doet.”  (Matteüs 7:21)

Het liefst leven we bij de gedachte ‘Genade alleen’.  Maar werken der wet en geloof horen hand in hand te gaan. Het is idd niet zo dat we toegelaten worden tot het Koninkrijk om wat we doen… Nee, we horen erbij door wat we geloven. Maar wanneer we vanuit dat geloof ons doen niet aanpassen komen we er ook niet. Jezus noemt ons dan hooguit ‘wetsverkrachters’ (Matteüs 7: 23).  Misschien moet je een beelddenker zijn om de juiste indruk te krijgen van hoe erg Jezus zulks gedrag vond…  wetsverkrachter. Kan je het plaatje al voor je zien? Brr … Obnoxious …

 

Ik loop er momenteel ook wel tegenaan. Dat ik niet veel doe bedoel ik. Dat ik momenteel nauwelijks tot niet naar de kerk ga, weinig bijbellees noch bid… Toen gisteren de preek me bovenstaande om de oren klapperde voelde ik me in eerste instantie nogal (negatief) aangesproken.

 

In beide verhalen gaat het om het beeld van ‘de christen’. En dan maar liefst twee soorten christenen. In beide gevallen werken ze hard. Doen ze eea om zich voor te bereiden. Ook de dwaze grietjes zijn voorzien van olie en lamp en de domme bouwvakker bouwt ook een heel huis. Het verschil zit hem ook niet in de storm of in het inslapen. Ieder christen komt op het punt dat hij even niets ‘kan’ doen. De meiden slapen in. De bouwvakkers worden uitgetest door het weer.  het verschil zit ‘m in het resultaat. Wanneer de meiden weer wakker worden, de storm weer voorbij is, hoe staan ze er dan voor? De helft van de meiden heeft te weinig olie en komt er bij de bruidegom niet meer binnen. De ene bouwvakker zijn huis heeft de storm doorstaan, maar de andere is zijn huis, zijn plek bij God kwijt.

 

En nu jij en ik … wat doen wij? Hoe bereiden we ons voor? Nemen we met het minste genoegen, net als de dwaze dames? Of gaan we tot het uiterste? Nemen we het gemak van bouwen op zand voor lief of bikkelen we keihard door om een zo stevig mogelijk fundament te bouwen?

Voor mij geld dat ik in de storm zit. En ik slaap. Voor mij even geen gedoe. Geen bijbellezen of kerkgedoe. Ik heb genoeg aan mn hoofd. Voldoende om te verwerken. Buiten raast de orkaan in alle hevigheid. En ik? Ik verstop me in de badkuip. De deur zo goed mogelijk gesloten. Luiken dicht, gordijnen ervoor. Niemand die me ziet. Ik coccoon. En of ik voorbereid genoeg was… zal moeten blijken. Pas als de storm voorbij is kan ik de schade opnemen. Er is geen bouwvakker die eraan denkt om midden in een storm te gaan klussen. Dus ik ook niet.

… dat was mn blog wel weer…  ik kruip weer in mn bad. 😉

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s