Jezus’ oud en nieuw …

‘Niemand scheurt een lap van een nieuwe mantel om daarmee een oude mantel te verstellen, want dan scheurt hij de nieuwe, terwijl de lap niet bij de oude past. 37 En niemand giet jonge wijn in oude leren zakken, want dan scheuren de zakken door de jonge wijn en wordt de wijn verspild, terwijl de zakken verloren gaan. 38 Jonge wijn moet in nieuwe zakken worden gedaan. 39 Maar niemand die oude wijn gedronken heeft, wil jonge; hij zegt immers: “De oude wijn is goed!”’

Lucas 5:36-38

Jezus vertelt in dit stukje een bijzondere gelijkenis: een nieuwe ongewassen lap stof kan je niet als lapmiddel gebruiken voor een oude jas. Behalve dat het zonde is van de stof, heeft nieuwe stof vaak de neiging te krimpen waardoor de opgelapte mantel schots en scheef zou trekken.

Jonge wijn is een stuk schuimiger en zuurder dan oude wijn.  Een nieuwe leren wijnzak is flexibeler en minder uitgedroogd of aangetast door de wijnzuren dan een oude wijnzak.  Wanneer je een oude wijnzak zou vullen met nieuwe wijn had je de kans dat deze doorscheurde. Daarom hoorde jonge wijn in nieuwe zakken. Hoewel oude wijn vaak meer gewaardeerd werd en wordt.

Jezus heeft het over oude en nieuwe dingen.  Jong en oud  of  oud en nieuw matcht niet altijd met elkaar.  Het geheel staat in een context  van oude en nieuwe levenswijzen. Vissers worden vissers van mensen, zieken worden genezen, zondaars worden vergeven en wie vastte mag nu eten. Al die veranderingen roepen vragen op. Wie is die Jezus? Verkondigt Hij een nieuwe leer? Is de oude leer, de wet van Mozes passé? Deden we het dan zo verkeerd?

Jezus wijst de wet van Mozes niet af. Hij constateert gewoon dat hoe men met de leer omging niet altijd combineert met Zijn invulling ervan.  De hele bedoeling van de wet was dat de mensen tot God konden komen. Dat was en is nog steeds de bedoeling. Die oude wijn is goed! Maar helaas was het voor velen verworden tot een gewoonte, een soort van sleur die de hartsgesteldheid eerder aantastte dan modelleerde. De liefde en navolging waarover Jezus het heeft kan je niet vangen in dat soort vormelijkheden. Die zouden de ‘oude’ jas helemaal schots en scheef doen trekken.

Jezus kraakt echter geen van beide af. Hij constateert gewoon dat het ene niet altijd combineert met het andere.

Het verschil tussen oud en nieuw, of jong en oud, combineert niet altijd. Soms is dit jammerlijk zichtbaar in de kerk. Ouderen ervaren soms hinder van bijvoorbeeld de harde muziek en jongeren kunnen bepaalde tradities of gewoonten niet altijd waarderen.  Het lijkt wel of dit een eeuwige strijd is. Maar geen van beide hoeft afgekraakt te worden, we mogen dan, net als Jezus, gewoon constateren dat het niet combineert en het er vervolgens bij laten. Immers – jonge wijn wordt vanzelf oude wijn … en oude wijn raakt vanzelf op.

 

en by the way: (nadenkertje): oude wijn kon eventueel wel in jonge zakken … hoe zit dat in de kerk 😛

 

Ach, Zolang de kern maar dezelfde is: dat we tot God kunnen en willen naderen.

Meer lezen: Romeinen 2, 3: 27-31, Galaten 3:11, 5:14, Psalm 1, Matteüs 5:17

Advertisements

Jouw kruis: hebben of dragen?

Wie niet zijn kruis op zich neemt en mij volgt, is mij niet waard.  Matteüs 10:38

 Je kruis dragen. Wat betekent dit eigenlijk? I.i.g. niet dat je al het lijden in je leven maar voor lief moet nemen. Het betekent niet dat wanneer je bijvoorbeeld geen kinderen kan krijgen dat je ‘dat kruis’ maar moet dragen. Of dat wanneer je ernstig ziek wordt, dat je dat als ‘jouw kruis’ moet zien.

Toen zei Jezus tegen zijn leerlingen: ‘Wie achter mij aan wil komen, moet zichzelf verloochenen, zijn kruis op zich nemen en mij volgen. Want ieder die zijn leven wil behouden, zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest omwille van mij, zal het behouden. Wat heeft een mens eraan de hele wereld te winnen als hij er het leven bij inschiet? Wat zou een mens niet overhebben voor zijn leven?  Matteüs 16

We zeggen wel eens ‘elk huisje heeft zijn kruisje’. Daarmee drukken we uit dat iedereen wel iets te ‘lijden’ heeft, al zien we het vaak niet aan de buitenkant. Maar dit is niet waar Jezus het over heeft. Jezus heeft het er oa. over dat je bereid moet zijn om de gevolgen van je christen zijn te dragen. Als dit betekent dat je op je werk uitgelachen wordt, of niet wordt serieus genomen, dan kan dat jouw kruis zijn. Het kan ook betekenen dat je vervolgd wordt, of dat je valselijk beschuldigd wordt van nare dingen. In plaats van te zeggen;  ‘elk huisje heeft zijn kruisje’,  moeten we ons misschien eerder afvragen ‘draagt elk huisje zijn kruisje?

Wat is jouw kruis?

In welke mate draag jij je kruis met een houding en bereidheid je leven te verliezen?

Jezus droeg aan het kruis jouw zonden … In welke mate ga jij achter Hem aan?

Floracollege: EN bedankt!

Het floracollege is de 5de school waar Seth op zit. Na 3 basisscholen en 1 middelbare school is dit de eerste school waar hij haast huppelend naar toe gaat. Hij komt iedere dag vrolijk thuis en baalt als een stekker wanneer hij ziek is en thuis moet blijven… En alsof dat niet geweldig genoeg is – zijn cijfers stijgen recht evenredig met zijn zelfvertrouwen en plezier in het leven. Een heel verschil met de talrijke depressieve huilbuien, slechte cijfers en gespannen gelaatstrekken die jarenlang orde van de dag waren.

We zijn dankbaar. Meer dan dankbaar. Floracollege:  vmbo4You team: TOP! Bedankt!

Morgen krijgt Seth een pakketje met voor ieder van zijn docenten een klein kerstbedankje mee. Dat is het minste wat wij als ouders terug kunnen doen.

Kerstkaarten sturen?

De stapel ontvangen kerstkaarten groeit hier met de dag… je zou je bijna gaan schamen dat je besloten hebt om dit jaar geen kaarten te verzenden. Nou, bijna – helemaal zou ik zeggen. Ben gister dus toch maar aan de gang gegaan om een paar mooie kaarten te maken… Maar 1 ding, ik verstuur ze maar naar een ZEER beperkte groep. Wie er geen van ons krijgt bedenk dan maar: dan zie ik je teveel om er nog een kaart bovenop te doen of (erg genoeg) ik zie je te weinig om er een kaart bovenop te doen … of … je zit bij ons in de kerk (en om iedereen hetzelfde te behandelen stuur ik daarvan niemand een kaartje) :B ha. Anyway – voel je niet beledigd als je geen kaart ontvangt – er zit niks achter 😛 behalve luiheid (A)

Volgend jaar mag je wel kerstkaarten bij me bestellen… want ik vond t leuk om ze te maken 🙂

This slideshow requires JavaScript.

Heilige verontwaardiging leidt tot vergeving… hopelijk dan.

Het klinkt misschien gek na mijn vorige blog … maar ergens ben ik wel blij met die domme kaart. Op één of andere manier voel ik me er sterker door. De vele reacties (via deze blog, hyves, facebook en mail) hebben me geraakt. In de positieve zin dan.

Ik denk dat ‘boos’ worden om dit soort domme acties helemaal niet verkeerd is. Jezus werd ook zwaar geïrriteerd door Maria die bij de pakken bleef neerzitten toen Lazarus dood was. En toen hij zag tot wat voor handelshuis de tempel was verworden werd hij ronduit woest en sloeg hij er met een zweep op los. Heilige verontwaardiging. … en soms is het uiten van deze verontwaardiging – op wat extreme wijze (zoals het slaan met een zweep) gewoon nodig.

Wanneer ik zo nadenk over Jezus, bedenk ik me dat Hij zijn boosheid waarschijnlijk heel bewust heeft geuit. Mensen moeten soms weten wat ze veroorzaken met hun gedrag. Wat Jezus echter deed – beter dan ikzelf – is dat hij het rechtstreeks bij de persoon in kwestie uitte. Maria kreeg een standje – zij het in de vorm van een retorische vraag – en de handelaars kregen een draai om hun oren. Jezus uitte zich. Hij liet zijn Heilige verontwaardiging blijken. Boos zijn is niet verkeerd. Mits het gevolgd wordt door vergeving, want dat deed Jezus ook…

ok. Ik heb nog heel wat te leren.

Stap 1: Ik beslis dat ik mijn verontwaardiging over de kaart ga uiten bij wie het hoort: de schrijver.

Stap 2: Ook al voelt het nu niet goed – ik zal daarna toch moeten vergeven.

Dat de eerste stap me gaat lukken daar ben ik wel van overtuigd … maar of ik het met een vergevingsgezinde houding ga doen… pray maar dat ik dat ook kan.

diepgang is voor luie christenen

Vorige week lag er een postkaart in de bus. Zo een ouderwets blanco geval waar je alleen je boodschap ff opschrijft, zonder foto, tekening of iets leuks… Een volgekrabbelde postkaart, open en bloot voor iedereen te lezen. De kinderen waren nog niet thuis, gelukkig vond ik ‘m voor iemand anders ‘m had gelezen.

Wat ik las was nogal beschamend. Een boodschap waarvan mijn nekharen overeind gingen staan, mijn tanden spontaan begonnen te knarsen en mijn handen gingen jeuken. …

De toon was ijzig afstandelijk, verwijtend en behoorlijk liefdeloos. Mijn man werd  toegebeden dat de Heere hem zou zegenen met diepgang, al zat dat er waarschijnlijk niet in.  (Wat een vertrouwen in je Heer- denk ik dan) Er werd benoemd dat iemand (die zelden of nooit naar de kerk komt, en ook geen lid is) het helemaal met manlief had gehad. En owja, het geluid was die zondag ervoor bar slecht en ze had mijn man nauwelijks verstaan behalve het bijbelgedeelte.  Ze had geen vragen, enkel verwijten.

Jurgen had de zondag ervoor niet eens gesproken – maar achja- detail toch? De persoon in kwestie zie je nooit op de gebedsavonden, komt niet trouw op de kring, en neemt nooit deel aan bijbelstudies. Ik snap wel dat je dan diepgang mist. Maar ik vond het nogal ver gaan om dit mijn man te verwijten.

Weet je, mensen zijn gewoon dom. En lui. Ongelooflijk lui en dom. Op zondag wordt er in de kerk geen bijbelstudie gegeven tijdens de dienst.  Sommigen blijven verwachten van wel. Er zitten bij ons om en bij de 250 mensen, waarvan een heel stel in de tiener of jeugdleeftijd. Velen zijn randkerkelijk of jong gelovig en kunnen ‘zware kost’ niet eens aan. Ook gasten snappen geen drol van ingewikkelde ‘diepgaande’ studies.  Een preek mag ook niet te lang duren. Nee, God verhoede dat, want dan duurt de dienst menigeen te lang en moeten ze daar weer brieven over schrijven. Een preek van 30 minuten vindt merendeel al behoorlijk. En dan verwachten sommigen nog een zeer diepgaande bijbelstudie . Sorry hoor. Een diepgaande studie – binnen 30 minuten die begrepen wordt door jong én oud, nieuw gelovig en reeds lang gelovig: Euh – dat kan niet! Nouja, Jezus mogelijk wel, maar verder moet ik nog de eerste spreker tegenkomen die elke doelgroep aanspreekt.

Dit is nou precies de reden dat er iedere zondag in het kerkblaadje verdiepingsmogelijkheden staan. Extra teksten om te bestuderen, vragen om te overdenken enz. Maar niet alleen dat, er staan vaak ook vragen bij om in de kring verder te bespreken. Behalve deze mogelijkheden wordt iedereen ook uitgenodigd om te komen naar het gebedsuur, of naar de bijbelstudies. Owja de kring heb je ook nog. Genoeg kansen tot verdieping  zou ik denken. Maarja, sommigen zijn zo dom om dit niet in te zien.

En te lui. Want eigenlijk doen ze door de week liever niet teveel zelf. Nee, de domi moet op zondag alle voeding ineens naar binnen proppen. Alsof je een gans bent die een grote lever moet kweken. De rest van de week hebben ze absoluut geen zin om zelf een potje geestelijk te koken. Het feit dat ze zelf ook kunnen bijbellezen, of naar de studie kunnen gaan – dat gaat toch echt te ver! Nee joh! Hoe kunnen ze dan ooit de pelgrimscode blijven volgen? Dan missen ze hun favo tvprogramma’s! Kan toch niet!

Gebrek aan een diepgaand geestelijk leven ligt meestal aan jezelf en niet aan de dominee. Het is zo lafhartig om een ander je eigen gebreken te verwijten. En nog erger: wanneer je daarover gaat roddelen en partners in crime gaat zoeken.  En wanneer je oprecht denkt dat je te weinig voeding binnenkrijgt: dan ga je idd naar de dominee om hem om hulpt te vragen. Maar je start toch niet met verwijten? Alsof je lid bent van een voetbalclub, nooit komt trainen en boos bent op je coach omdat je iedere wedstrijd verliest…

Weet je – geestelijke diepgang zit ‘m niet in kennis vergaren over de christelijke leer, maar in het kunnen uitvoeren ervan. Wat heb je aan een kookboek uit je hoofd kennen, om alsnog aardappels aan te laten branden? Wat heb je eraan dat je alle noten van de wereld blindelings kan opschrijven of lezen, maar geen klank muziek speelt?  Wat heb je eraan om alle voetbaltechnieken te weten, om vervolgens altijd op de bank te blijven zitten?

Mensen hebben geen idee hoe het voelt om dit soort verwijten over je heen te krijgen.  Dus heb ik iets gedaan wat ik nog nooit heb gedaan. Ik heb de kaart verscheurd en in de kachel geknikkerd. Niets aan de domi gezegd. Hij heeft diepgaandere dingen om zich druk over te maken.

Oude wijngaard van jaloezie?

Onderstaande heb ik vanmorgen even uit de oude doos gehaald. Trof me wel weer.

Heb net het stukje van de werkers in de wijngaard weer eens gelezen. (Mat 20:1-16) Overbekend stukje wat ik van kindsbeen af al verteld kreeg. Maar deze keer las ik het anders.

Het lijken wel moderne praktijken. Geen Nederlandse, maar Amerikaanse dan. Steeds vaker komt het daar voor dat werkloze lui ‘s ochtends bij een bedrijf aankloppen of ze nog werk voor hun hebben. Met een beetje mazzel hebben ze dan voor 1 dag werk.

In het verhaal dito. Werkloze mannen kloppen aan bij de wijnboer. ‘Mogen wij vruchten plukken?’ Een deel wordt toegelaten, een ander deel niet. Blijkbaar is de oogst nog niet groot genoeg, of schat de werkgever de overige lui niet capabel genoeg in… Tenminste, ik ga ervan uit dat de andere lui er al stonden. Kan ook zijn van niet. Het staat er niet. Misschien hebben die anderen het wel eerst bij allerlei andere wijnboeren geprobeerd? Of waren ze te depressief om hun bed uit te komen? Of hebben ze de hele dag in de brandende hitte staan wachten in de hoop op een kans? Een kans om voor een kleine beloning toch nog even vruchten te mogen plukken?

Ik denk niet dat het in dit verhaal gaat om het feit of het eerlijk is dat het loon voor iedereen even groot is. Het gaat er niet om dat je 1 schelling krijgt als je een dag werkt en ook 1 schelling als je een uur werkt.

Gaat het in dit verhaal niet om jaloezie?  Iedereen wil vruchten plukken in zijn leven. Weten dat je leven nut heeft gehad. We staan allemaal te wachten bij de Wijnboer. De een kan of mag eerder naar binnen dan de ander. En heeft dus meer te werken (dienen). Wie later binnengehaald wordt werkt even hard. Vinden we het eerlijk dat zij evenveel beloning krijgen?

Oude rotten in de kerk en nieuw grut. Hoe vaak onderschatten we jong gelovigen? Of gewoon ‘jongeren’.  Hoe vaak vinden we dat ze eea nog niet kunnen en vragen we hun niet om mee vruchten te plukken?  De Wijnboer heeft ze wel gevraagd. Hij heeft hen wel binnengehaald. Hij heeft hun evenveel beloofd als de werkers die al jaren trouw naar de kerk komen. Het werk wat de laatsten doen is hetzelfde…

Het gaat er niet om of je jong gelovig bent of al jaren christen. Het gaat er niet om of je veel dient of weinig. Het gaat erom dat je vruchten plukt voor de juiste wijnboer.

Pluk jij vruchten bij de juiste wijnboer? Of sta je nog bij de poort te wachten?

zonder contributie geen lid vd kerk!

Begin dit schooljaar kwamen zowat alle rekeningen ineens. Ik wilde me graag aansluiten bij één of andere creaclub maar het koste me een beetje teveel. Vooral omdat onze beide heertjes graag voetballen en daar ook hun contributie moesten betalen. Maar niet alleen de contributie moest betaald, ook de schoenen, de sokken, shirtjes en broeken… tel maar op x2. Het was een flinke hap in onze maand.

Maarja, het hoort erbij. De kids zien zichzelf als ware voetballers,  profs in spe, en het is ook nog eens goed voor hun conditie. Dus heb je het er als ouders wel voor over. Nu wordt iedere week het clubblad gebracht, kunnen ze 2 keer per week sporten en mogen ze elke zaterdag hun kunsten vertonen in een wedstrijd. Ze hebben er behoorlijk wat lol aan.

Het zou wat zijn als ze gewoon iedere keer naar de training gingen zonder dat we betaald hadden. Zouden ze onze jongens dan iedere keer laten meetrainen? Zouden ze ze opstellen voor een wedstrijd? Zou het clubblad nog langsgebracht worden? Dacht het niet. Het zou ook gek zijn als we dat dan nog wel zouden verwachten…

Toch zijn er mensen die dit verwachten. Ik bedoel, dat ze zonder enige contributie toch alle voordelen van hun ‘vereniging’ mogen ontvangen. Dat iedereen het compleet normaal vindt dat ze overal aan deelnemen en hun mening gevraagd of ongevraagd mogen uiten.  Niet bij de voetbal – dat bedoel ik niet – maar in de kerk. Nu gaat het misschien een beetje ver om de kerk als ‘gewone’ vereniging te zien – maar toch.

De huur van de zaal, de verwarming, de koffie, het kinderwerk, de voorganger, de jeugdwerker, … het wordt niet betaald van de liefde. Nee, daar is gewoon koud geld voor nodig. De kerk maakt haar kosten. Het is dan ook niet meer dan logisch dat haar leden hun ‘contributie’ betalen. Gelukkig heeft de Bijbel dit beter geregeld dan de voetbal. Waar we bij de voetbal gewoon voor ieder kind de volle pot moeten betalen, ongeacht je inkomen, of je nu werkloos bent of niet, bij de kerk betaalt iedereen naar verhouding. Of je nu 2500 euro verdient of maar 800,  de Bijbelse voorschriften leren ons dat iedereen 10% van zijn inkomen betaald. Dus of je nu een rijke stinkerd bent of een arme student: je draagt slechts 10% van je salaris af.

Toch zijn er velen die weigeren hun deel te betalen. De kosten laten ze over aan de andere leden terwijl ze wel verwachten dat hun stem evenwaardig meeweegt. Wanneer er te klagen valt zijn het vaak juist deze ‘wanbetalers’. Ze komen op zondag, nemen deel aan activiteiten, lezen het kerkblad, ontvangen de zorg die ze nodig hebben, maar bijdragen naar vermogen – ho maar.

Van de kerk wordt veel te vaak alle liefde en toewijding voor nop verwacht. Ze claimen christen te zijn, maar beperken dat wanneer het over hun portemonee gaat…

Bizar, want was het Jezus niet die zei “Niet iedereen die zegt Heere Heere zal het koninkrijk der Hemelen binnengaan, alleen wie doet de wil van mijn Vader.”?

Betaal jij  (als lid) je 10%? Waarom wel / niet?

Van Bijsterveldt naar Spoorbijster

Bijsterveldt is het spoor weer eens bijster. Wat een raar en gek mens is dat ook.  Onder druk van de PVV waait ze dan met de ene dan met de andere boom mee.

Nu heb ik niets aan te merken op mijn salaris. Laat ik dat vooraf, maar eens heel duidelijk stellen. Leraren verdienen niet slecht, vooral wanneer je dit vergelijkt met salarissen uit bijvoorbeeld de bouw. Daarentegen, wanneer je het loon van een docent vergelijkt met het inkomen van een (net zo hoog geschoolde) zakenman, dan snap je waarom er een lerarentekort ontstaat. Maar dat terzijde.

Mevrouw Spoorbijster, euh Bijsterveldt, beslist zomaar ineens – tegen eerdere afspraken in- dat we een week langer moeten lesgeven ieder jaar, en dat ook nog eens voor hetzelfde loon. Met andere woorden: als iedere docent 40 uur meer werkt kunnen er een heel stel collega’s ontslagen worden. Of anders: docenten zijn wel zo gek om gratis wat extra uurtjes te draaien.

Maar zelfs dat tot daar aan toe. Dat er bezuinigd moet worden snap ik nog wel. En dat iedereen daar zijn centje aan moet bijdragen, dat vat ik ook nog wel. MAAR …

Nu moeten leerlingen en leraren ineens een volle week langer lessen geven /  volgen. 40 uur extra aan lessen. Het huidige lessenpakket kan prima zonder die 40 uur. Normen worden gehaald, alle nodige info aan leerlingen doorgegeven… wat moeten we doen met die 40 extra uur? Wat wil mevr Bijsterveldt dat de kinderen extra leren? Welke lessen missen er dat zij het nodig vindt dat daar meer aandacht aan gegeven wordt?  Daar heeft vrouwe Bijsterveldt het niet over. Nee, de inhoudelijke kant doet er niet toe, wat leerlingen wel of niet leren is haar een worst, als het maar centjes oplevert.

En dan nog dat prestatieloon. Echt walgelijk. Daarmee zeg je eigelijk dat de gemiddelde docent zijn werk niet goed doet, of te wel; veel beter kan doen. Behalve dat dit een belediging is die ik zelf niet wil accepteren zegt ze daarmee dus ook dat de inspecties die goed zijn uitgevallen niet serieus te nemen zijn.  Sorry hoor, maar denkt ze werkelijk dat er een eerlijke verdeling zal komen van dat zogenaamde gereserveerde bedrag? De beste docenten werken onder de oppervlakte! Dat zijn niet de docenten die popiejopie één of ander gigaproject weten te organiseren en de kranten halen. De beste docenten zijn de docenten die dag in dag uit vol geduld en vriendelijkheid hun leerlingen bejegenen, die buiten de lessen om tijd voor ze nemen, die zijn pauze inlevert om naar een probleem te luisteren…  Dat zijn de beste docenten, maar die worden niet gezien. En die kwijnen alleen maar verder weg wanneer hun zogenaamde extraverte collega extra geld krijgt omdat hij een plannetje uit de grond stampt, veel aandacht trekt en gelijk weer verdwenen is bij het vertrekken van de camera’s of hoge piefen.

Bijsterveldt: ik zei het al een keer eerder: u bent het spoor bijster!

respect – normaal, man!

Respect – wat stelt het vandaag de dag nog voor? Moeten leerlingen mij met U aanspreken om mij het respect te geven wat ik als docent verdien? Of andersom; is het respectloos van jongelui wanneer ze hun leraar aanspreken met jij of je, of zelfs met hun voornaam?

Respect, wat is dat eigenlijk? Het woord zelf komt van Re (her / opnieuw) Spect (zien / kijken). Letterlijk is respect geven dan iemand opnieuw zien, nog een keer naar iemand kijken. Wanneer iemand de moeite waard is, wanneer iemand zoveel te zeggen heeft, wanneer iemand indruk op je maakt –hetzij door wat hij of zij zegt, hetzij door bepaalde vaardigheden of een positie, dan loop je niet zomaar aan die persoon voorbij. Je bekijkt hem écht, je kijkt nog een keer, maar dan duidelijk. Op deze manier wordt de kwaliteit van de ander extra duidelijk. Je let dan als het ware meer op de ander dan op jezelf waardoor je jezelf al vlug bescheidener opstelt.

Respect: de kwaliteit van de ander duidelijk zien.

In de bijbel lezen we een verhaal waarin Jezus heel duidelijk iemand met respect behandelt. Van alle mensen in de stad was de blinde bedelaar het minst erkend. Maar Jezus zíet hem. Niet zomaar in een vluchtig voorbij lopen. Nee, Jezus kéék naar hem. Hij zag hem echt staan. Hij zag de kwaliteiten van de man, dwars door de lappenkleding en de nietsziende starende blik heen. Jezus bleef stil staan waar anderen voorbijliepen. En hij gaf de man respect. Hij schonk hem de waardering die niemand hem tot dan gegeven had. En met Zijn respect schonk Hij ook genezing. Bijzonder.

In het onderwijs mist nogal eens het respect voor de docent. De ‘doe eens normaal man’-partij wil dit graag oplossen met het her-invoeren van het ‘u ‘ in plaats van jij. Ik vraag me af of je met zo een simpele regel respect weet af te dwingen. Kan het ‘u’ zeggen ervoor zorgen dat leerlingen mij opnieuw gaan bekijken? Kan die aanspreekvorm ertoe leiden dat ze mijn kwaliteiten leren zien en zichzelf bescheidener leren opstellen? Hoe komt het eigenlijk dat ze mijn kwaliteiten niet altijd erkennen? Hoe komt het dat ze zich als mijn gelijke zien en zich soms verre van bescheiden gedragen? Feit is dat ook de ouder in gezag heeft afgenomen. Kinderen hebben nu beduidend meer te zeggen tov hun ouders dan een halve eeuw geleden.

Wat is de oorzaak, vraag ik me af … Misschien komt het wel door de rechten van het kind. Begrijp me niet verkeerd, die vind ik belangrijk! Kinderen moeten beschermd worden en verdienen een juiste opvoedkundige omgeving. Volgens mij zijn ze destijds echter vergeten dat rechten en plichten altijd in balans moeten zijn. Maar niemand hoor ik over de ‘plichten van het kind.’ Zijn het niet de ouders die hun kinderen steeds meer zijn gaan verwennen? De regering die het verbood dat kinderen in het gezin moesten werken voor het eten? Is het niet zo dat kinderen steeds meer als prinsjes en prinsesjes worden behandeld in plaats van dat wat ze zijn: een onvolwassen mens?

Een mens die nog niet volledig tot volle wasdom is gegroeid moet stap voor stap geleerd worden hoe het zich moet gedragen. Normen en waarden horen meegegeven te worden. Ieder kind moet geleerd worden te kijken naar de ander en zichzelf bescheiden op te stellen. Is hierin een kentering gekomen? Dat de volwassen naar hun kind zijn gaan kijken alszijnde een kwalitatief volwaardig persoon in plaats van naar hun potentieel? Zijn we als ouders de kinderen niet teveel gaan ophemelen? Hebben we ze overladen met rechten en uit welvarendheid ze zogenaamd ontlast van hun plichten?

Jezus stond stil en keek de blinde man aan. De man kon niet zien. Hij kon al helemaal niet nóg een keer kijken naar iemands kwaliteiten. Maar Jezus zag hem wel. “Wat wil je?” “Raboeni, dat ik weer kan zién!” En het was dit geloof in Jezus als Zoon van God, dat hij genas. Het opnieuw kunnen zien re-spect bracht genezing. Wanneer onze kinderen geen respect kunnen tonen. Wanneer leerlingen de kwaliteiten van een docent of wie dan ook niet kunnen zien. Dan is het aan ons volwassenen om, in navolging van Jezus, hun aan te kijken, hun op te voeden in geloof, en dan ontvangen ze genezing die veel verder gaat dan het woordje ‘u’.

Dat is pas normaal, man.