Passend onderwijs: wat je van te dichtbij bekijkt wordt onscherp #stakenvo

Passend onderwijs is noodzakelijk… En ik snap ook wel dat het wat dit betreft in vele scholen niet goed (genoeg) gaat. Vernieuwingen zijn nodig. Bar nodig zelfs! Eerder schreef ik al dat de vrucht van passend onderwijs bij mij in huis woont; 5 scholen heeft hij maar liefst gehad. Pas de laatste begreep wat voor hem passend was…

Bezuinigingen zijn nodig. Bar nodig zelfs. Maar vernieuwen om te bezuinigen is de grootste fout die je wat mij betreft kan maken. Vernieuwen doe je omdat het beter kan. Voor de docent zowel als voor de leerlingen… want wees eerlijk: met een overspannen kop voor of ín de klas: daar is niemand bij gebaat.

Ik geloof in passend onderwijs. Ik geloof dat we hier in Nederland het beste onderwijs ter wereld kunnen creëren. Ik geloof dat onze kinderen tot de top van de wereld kunnen behoren als het gaat om goed geschoolde en rechtschapen arbeiders, zakenlui en ministers. Ik geloof dat we ze dit kunnen bieden. En van harte wil ik geloven dat we dit met elkaar ook kunnen realiseren. Niet in het minst omdat ik het mijn twee bijzondere kinderen gun.

Ik weet er alles van, de moeite die het een bijzonder – doch normaal – kind kost om in ons huidige onderwijsstelsel zijn draai te vinden.  De ‘grote middenmoot’ zoals wij die willen lesgeven, bestaat niet. Hogere of lagere niveau’s zijn ook zó 2011. Wanneer we (of ben ik het alleen?) onze kinderen alle kansen willen geven, wanneer we ze de mogelijkheid willen bieden tot die top van de wereld te behoren, dan moeten we stoppen met de leugens die we onszelf voorhouden.

De leugens beginnen wanneer we denken dat onze kids de toekomst zijn. Ja, het is zo, in de toekomst krijgen zij steeds meer te zeggen en wij steeds minder. Ja, onder de huidige kinderen zitten onze toekomstige loodgieters, artsen en ministers. Maar ze zijn niet onze toekomst. Onze kinderen zijn ons HEDEN! Laten we dat eens onder ogen zien! Wanneer zij, NU niet de begeleiding krijgen die ze nodig hebben, creëren we zwaar gefrustreerde mensen met een duistere blik op de samenleving. Wie praat alleen over kinderen als onze toekomst doet leraren en leerlingen veel onrecht aan. Het moet NU gebeuren. Niet pas morgen of overmorgen. Peuters zijn onze balonnen van geluk, kinderen zijn onze beide voeten op de grond, pubers zijn onze wereldverbeteraars, adolescenten onze passie. …

Maar de leugens gaan verder. We denken dat de grote middenmoot het huidige onderwijssysteem wel aan kan. Ja, zo lijkt het inderdaad. Scholen zijn trots op hoge slagingspercentages. Maar bedenken ze ooit dat de ‘grote middenmoot’ niet bestaat. Ouders vertellen elkaar trots dat hun kind naar de Havo of Vwo gaat… lopen bijna naast hun schoenen wanneer er een + achter komt te staan. Waarom? Staan leerlingen met dit niveau op een hogere sociale ladder? Wie bepaalt dat?  Als onze ministers geen schoonmaaktsters hadden, was hun huis een dikke rommelpot en stonk hun wc ook maar gewoon naar pis. Als mijn kraan lekt, ben ik blij dat er een loodgieter bestaat, als mijn afval zich voor mijn deur zou ophopen zou ik schreeuwen om de ‘vuilnismannen’.  Laten we met elkaar bepalen: er bestaat geen middenmoot! Elk kind is uniek! Elk kind heeft zijn eigen mogelijkheden. Elk kind leert op zijn eigen wijze in zijn of haar eigen tempo en ELK kind is nodig! Wie zijn wij om dat tempo of die wijze of hét niveau te bepalen? Om zo afbreuk te doen aan alle kwaliteiten die ons gegeven zijn? We zijn bezig om onze filosofen, excentriekelingen en dromers te vermoorden. We verbouwen onze maatschappij tot een soort van nieuwewerelds kastensysteem. En zelfs de godsdienst breken we daarin af…  Want God verhoede het dat ‘geloven in’ ons leidt.

Vandaag, 26 januari, staak ik. Nee, ik ga niet naar Utrecht. Want ik staak niet om het feit dat ik meer uren ‘moet’ draaien. Ik staak niet om de bezuinigingen die zo nodig zijn. Ik staak niet om het feit dat er vernieuwingen aan zitten te komen. Zonder vernieuwingen werkten onze kinderen nog gewoon op het land of in de fabriek. Nee, ik staak om op te komen voor rechtvaardigheid. Ik staak omdat ik wil dat ieder kind behandeld wordt zoals die is: UNIEK. Ik staak omdat we moeten stoppen te zoeken naar wat goedkoper kan. Ik staak omdat we met elkaar moeten starten, te kijken naar wat beter kan.

Lieve regering. Ik weet het, we leven in crisis. Ik weet het, we moeten letten op de ‘kleintjes’ … Ik weet, het onderwijs moet onder de loep genomen worden. Veranderingen zijn noodzakelijk… Maar staar je niet blind op je centen: start met het veranderen wat beter kan – en dan volgt het bezuinigen vanzelf.  Staar je niet blind … w ant wat je van te dichtbij bekijkt, wordt onscherp*.

*Uitspraak vd Dalai Lama

Advertisements

Wedstrijd valentijnskaart van hobbynu.nl

This slideshow requires JavaScript.

ZO – na wat serieuze blogs nu weer een hobbyblog. Ik doe mee met een wedstrijd – met bovenstaande valentijnskaart. De opdracht tenminste 1 ding van Marianne design te gebruiken, Natuurlijk las ik ‘alles van Marianne Design’…

‘Alle van Marianne …maar ik wilde dubbelzijdig papier ; heeft Marianne dat wel? Iig kon ik het niet vinden. Dus in plaats van cardstockpaper – roze MDpapier in de lengte versnijden, rillen en aan elkaar plakken (zowel in de lengte als dubbelzijdig). De basis was klaar. Met de diverse mallen en de Vagebond van glanzend cardstockpaper heb ik de hartjes, e.a. vormen uitgestanst. Het lint (ook van Marianne – op de roze met stipjes na) door een roze eyelet getrokken. Aan de andere kant 2 lintjes en een kralenlintje (die vond ik ook niet van Marianne) door de lus gehaald en aan 1 van die lintjes een bedeltje gehangen. Aan de andere zijde heb ik een snoesje bedeltjes gehangen.

De snoesje bedeltjes heb ik gemaakt van snoesje-stempels op shrink-paper. Die ingekleurd en in de oven, dan worden ze 7x zo klein.  Erg leuk om te maken! Je ziet ze in de oven in een paar tellen helemaal opkrullen, krimpen en dan weer rechttrekken, erg grappig.

De hoeken van de buitenkaart en de binnenkaarten zijn ook allemaal gemaakt van Marianne Design mallen.

De teksten zijn ook allemaal afkomstig van Marianne stempels (en nee ik heb al dat materiaal niet – eerlijk geleend van m’n surrogaatmoeder – met de belofte dat als ik win, de winst naar haar gaat 🙂 )

Het was een heel gedoe. Ben er veel langer mee bezig geweest dan gedacht. Met het uitdenken, samenstellen en uitvoeren ben ik in totaal wel 6 uur bezig geweest…  Maarja, ben dan ook een beginner in het kaarten ontwerpen…

Ministerie OC&W

Donderdag staak ik. Niet omdat ze aan mijn portemonnee komen, maar omdat ze aan mijn leerlingen komen. Alle bezuinigingen ten top: de leerling is uiteindelijk de dupe. Te grote klassen, steeds minder persoonlijke aandacht en een steeds grotere ‘middenmoot’ waar velen buiten vallen. Dit kan gewoon niet langer.

Veranderingen zijn niet erg. ook niet in het onderwijs. Maar de reden van de verandering moet ok zijn. En bezuiniging op bezuiniging maakt het onderwijs alleen goedkoper, niet beter.

Een aantal weken geleden blogde ik over passend onderwijs – dat dit begint met toewijding en dat ik dat zie op het Floracollege… En dat ze daar – door oneigenlijk gebruik van overheidsgelden – 50% weten te bezuinigen en alsnog 100% passend onderwijs kunnen leveren . De directeur van passend onderwijs had me toen gelijk gemaild… Gister ontving ik weer een mailtje en even later hing ik aan de telefoon met iemand van het ministerie van OC&W … of ik mee wilde op werkbezoek richting het Floracollege …  Zou het ministerie dan toch gaan luisteren??

Ik kreeg absolutie tijdens het shoppen!

Om mezelf te motiveren had ik me beloofd dat wanneer ik 5% van mijn lichaamsgewicht kwijt was, ik een nieuwe mascara kon halen. Stom misschien, mascara, maar ik zweer bij die ene van ‘dat’ merk wat een gat van bijna 20 euries in mijn portemonnee slaat … Dus best een kadootje om naar uit te kijken dacht ik zo… of misschien maakte ik er wel een lekkere fles parfum van…

En omdat dromen zo heerlijk is bedacht ik maar gelijk dat wanneer ik de 10% haalde, ik knalrode laarsjes mocht kopen. Die wil ik al ZOOOOO lang! Ik zie mezelf al : simpele leuke zwarte outfit en dan van die beeldige eyecatchers aan mijn voetjes – Ze hebben het ook verdiend die twee, al jaren dragen ze mijn gewicht …

En wanneer ik op de helft van mijn streefgewicht ben dan ….

Gisteren nam mijn moeder me mee shoppen… Ze nam me meer naar de grootste ‘snoepwinkel’ ooit … ik kwam binnen en waande me gelijk in het walhalla! Zoveel hobbyspullen bij elkaar had ik nog nooit gezien! Zoveel keuze uit papier, verf, stempels, WAAAH. Ik had de hele winkel wel kunnen leegkopen! Mijn portemonnee gilde al vanuit mijn tas “Stop! Niet doen!!” Maar het was te laat, de vele stemmetjes van al dat moois overstemde de wijselijkheden met hun “Neem mij, Neem mij!!” En ik was verkocht… De inhoud van mijn portemonnee was leeg voor ik het wist…

Dus togen moeders en ik naar de automaat. Daar kwam de tweede verleiding van de ochtend. Hoeveel kon ik afhalen in deze tijd der crisis, zonder dat ik het gevoel had als armetierig wezen door de winkelstraten te sjokken maar ook zonder dat mijn man, als heer des huizes, in paniek zou schieten bij de eerstvolgende blik die hij op de rekening zou werpen? Na wikken en wegen was mijn geldbuidel weer enigszins gevuld.

Volgende verleiding: een terrasje (in een tent en onder ‘n heater want het miezerde van jewelste) en wat ga ik met mijn weight watchers programma drinken? Ik had zoooo zin in een warme chocolademelk met slagroom. Maar zelfs zonder slagroom is die mij eigenlijk al teveel punten… Duzzz “Een warme chocolademelk met de slagroom er apart bij aub”. In plaats van de hele kwak room, er uiteindelijk maar de helft op gedaan… Wat ik nu opdrink, loop ik er vandaag wel weer af. dacht ik zo…

Vervolgens gebeurde het weer, mijn moeder moet een duivelspact gesloten hebben, het kon niet anders! Wederom bracht ze me in verleiding!! Bij de eerstvolgende parfumerie zwikte ik voor zowel de mascara als de fles parfum. De zoete geur had me helemaal bedwelmd, mijn gedachten werden troebel. Ach, die 5% had ik toch al bijna gehaald…En jezelf verwennen, toch niks mis mee?

Ondertussen dacht ik werkelijk dat mijn moeder rode hoorntjes aan het kweken was en vaag meende ik de geur van zwavel te ruiken… Ze bracht me rechtstreeks tot diep in het hol van de leeuw… Spontaan werd ik met huid en haar verorberd. Eeuwig zal ik branden…. branden van verlangen naar al die mooie schoenen.
Om mijn toekomstige schoondochters alvast bij te staan leer ik mijn zoons ( nu 11 en 13) al jaren dat een vrouw NOOIT genoeg schoenen en tassen kan hebben. Maar dit was zo erg… Prachtige rode winterlaarsjes ooooh! Helaas met de prijs zowat recht evenredig aan hun schoonheid… Tandenknarsen, mijn hart sloeg meerdere malen over, snakkend naar adem deed ik mijn sjaal uit en jas open… zie je wel dat ik zal branden, ik kreeg het nu al heet! Mijn poezelige voetjes schreeuwden het ondertussen uit “Deze vinden wij nooit meer! – Al jaren hebben we je gedragen! Doe nu eindelijk eens wat terug.” Mijn verbeelding sloeg helemaal op hol toen ik aan de binnenkant van mijn ogen de -van paniek doorlopen- ogen van mijn echtgenoot zag, met een kromme rug waar al het geld van afgeplukt was zwaaide hij als een heuse dominee met een afstraffende vinger. Wat moest ik doen???

Ik mijn telefoon gepakt … ff de chef (man) smsen…

Mama blijkt een wolf in schapenvacht, ik zit nu in het hol van de leeuw, zo erg is de verleiding nog nooit geweest. Worden het beeldige rode winterlaarsjes met een stoere sleehak of prachtige zwarte pumps met een hoog Mary Poppins gehalte? En btw: ik ga dood van verlangen – I pray that you will say- ‘Mij dear, take them both :B’ 


Ok, ik had hem mijn dilemma laten weten, én mijn verlangen naar die schoonheden én wat hij volgens mij moest zeggen… Duidelijker kon ik niet wezen. 
Na lang heen en weer lopen, alle stemmetjes in mijn hoofd weerstaand, klonk het verlossende geluid van een inkomend smsje ….

“En leid ons niet in verzoeking maar verlos ons van de boze…”


Hihi dit had ik kunnen verwachten. Maar aangezien de wens de vader van iedere gedachte is, smste ik vrolijk terug: “Maar als ik blijk te zondigen … en later (veel later) berouw krijg, vergeef je me dan?

Helaas, manlief smste niet meer terug. Ik begreep de hint en verliet de schoenenhemel met lood in mijn schoenen en emmers vol hartzeer, maar schoenen – ho maar.
Het weerstaan van een verleiding van dit formaat had een gat in me geslagen wat dringend opgevuld diende te worden. In een bizar ongezellig tentje verorberde ik een heerlijk broodje gezond (zonder slasaus, boter of wathever!) Zo, vandaag had ik me in ieder geval aan mijn punten gehouden en met al die uren van wandelen en heen en weer lopen, had ik vast een heel stel Active points verdiend…
En toen sloeg het noodlot toe… ik smste manlief dat ik de verleiding had weerstaan… en hij smste terug … “Oh sorry, had je eerdere sms niet gezien! Haha”

“Oh, betekent dit dat ik mag teruglopen en alsnog schoenen kan kopen? :B”
“Haha, dat mag je helemaal zelf beslissen.”
“Ja maar als ik beslis, koop ik die winkel leeg.” Verdikkeme, waarom moest hij het zo nodig aan mij overlaten? Dan was ik de zondaar, als hij nog gewoon het ja-woord gaf ….
“Hmmm” was zijn laatste antwoord. En ik nam de mij gegeven vrijheid met open handen aan. Als hij vond dat ik verantwoordelijkheid aan kon, mocht hij daar de verantwoording voor nemen. Dus sleurde ik de grote verleidster mee terug naar het hol. Er restte me enkel nog de zware beslissing van welk paar schoenen ik dan zou kopen…

.
Nog mijn dilemma overdenkende onthulde de verkoopster (vast een door God gezonden engel om mij absolutie te verlenen) een geweldig geheim ….Ik bedacht me niet en even later smste ik manlief trots

“2de aan de helft van de prijs: Nu kan ik én mezelf heerlijk verwennen én ik bespaar jou een heleboel geld: voortaan mis ik geen enkele uitverkoop meer!”

Wat je van te dichtbij bekijkt, wordt onscherp.

Happiness starts here and it starts now, all you have to do is recognize it when it stares you in the face.  Dalai Lama

Mijn geluk start hier en nu. Het enige wat ik moet doen is het herkennen wanneer het me in mijn gezicht staart.  Wat een mooie zin. Het geluk straalt er vanaf 🙂  Maar hoe herken je geluk wanneer de bril van alledag je zicht belemmert? Wanneer na een vermoeiende werkdag de rekeningen op de mat liggen, je kind het even niet ziet zitten, je weer een prutmail in je inbox vindt of via via hebt gehoord hoe er over je gedacht wordt…

Die bril van alledag kan je ook niet zomaar afzetten… want de rekeningen dienen betaald, werk moet worden verzet en je kids schreeuwen om aandacht…

Wat je van te dichtbij bekijkt, wordt onscherp.

Je kan je blind focussen op het leven van alle dag. Je kan zo opgaan in alles wat je doet dat je vergeet om af en toe afstand te nemen. Af en toe een stap terug en heel mindful bedenken wat het allemaal met je doet.  Mijn psych leerde me “Dan doe je even je ogen dicht en bedenk je dat je in een witte kamer met 2 deuren zit. Je laat al je gedachten en emoties passeren. Ze komen één voor één binnen via de ene deur en je laat ze één voor één weer via de andere deur verdwijnen. Gewoon erkennen dat ze er zijn… “

Dit is heel wat anders dan het reuzenrad van mijn gedachten, waar ieder gebeuren, elk gevoel na elk rondje wederom de revue passeerde. Na ieder vergezicht eiste het bakje met gedachten weer mijn volle aandacht en wakkerde daarmee het vuurtje aan – helaas vaak in negatieve zin…

Dus stapte ik over naar een andere metafoor – die van de haven. In mijn haven varen de bootjes echter maar één kant uit.  De rivier brengt wat ze brengt in allerlei bootjes. Sommige zeilen vrolijk al zigzaggend mijn haven tegemoet, andere puffen, zuchten en steunen onder de last van hun vracht. Maar het hele punt is: ik ben de havenmeester. Ik bepaal of de bootjes  mogen aanmeren, aanleggen en of ze hun vracht bij mij mogen lossen…  Heb ik er geen zin an, of kan ik er niks mee, dan jaag ik ik ze zo de open zee op. Weg ermee… Maar dan moet je je wel bewust zijn van al die bootjes.

Vandaar dus dat mijn psych met het verhelderende idee van deze mindfulness-oefening kwam. En zo maakte ik kennis met die witte kamer met 2 deuren. Maar Sara zou Sara niet zijn als ze de boel niet een beetje zou aankleden… Psych-lief zei nog,  het is een witte kamer zodat niets je afleidt… Maar ik bepaal wat ik zie als ik de binnenkant van mijn oogjes bekijk dus zie ik een roze kamer. En het zijn geen 2 saaie deuren, maar een soort van poorten waar mijn rivier doorheen stroomt. En ik, de havenmeester, kijk toe.

Hoe zit ik hier? Wat voel ik (letterlijk), wat hoor ik? Wat ervaar ik? Welke gedachtenbootjes komen binnen? …

Wegen bij de ww morgen: nog ff doorvaren, morgen ben je pas aan de beurt.

Vergadering op Seth zijn school; nog ff doorvaren, jij bent ook pas morgen aan de beurt.

Staken 26 januari: Maandag ga ik bedenken hoe ik in Utrecht kom, nu nog niet, ook jij, hup de zee op.

Ik ben zo moe de laatste tijd: hooow! Even wachten, ff lossen, Wat zit hier achter?  Het bootje zucht en kreunt en meert aan (uiteraard met roze touwen en roze aanmeerpalen). Tijdens het lossen zie ik de inhoud en bedenk ik me dat ik eerder op bed moet. Dit bootje moet dus even wat extra supervisie. Mag de haven in blijven… Inspectie volgt nog.

Dan komt er een zwalkend bootje aan – zo een bijna vergaan type wat met verroeste blikjes aan het hozen is. Wat is hier aan de hand? Het blijkt een vrachtje gelukt te vervoeren wat bijna gezonken is door alledaagse drainagegaten. Door het iedere keer weer letten op die gaten dacht de kapitein niet na, zwalkte heen en weer en bijna zonk de lading geluk. Om al dat water kwijt te raken, boorde hij nog wat extra gaatjes in de bodem- kon het water wegstromen, dacht ie  – de oen …  Tijd om te lossen dus! Deze kapitein staarde zich blind op dat wat fout ging. Hij had de ballonnen van geluk uit zijn lading kunnen opblazen en zo naar de haven kunnen vliegen. Dit bootje laat ik uiteraard aanmeren. Wat doe ik aan al die gaten in de boot?  Wat je van te dichtbij bekijkt, wordt onscherp.   Blindfocussen eist afstand nemen.

 

Heel mindfull bedenk ik me dus dat ik aankomend weekend weer heerlijk ga relaxen bij mijn broertje.  En aangezien ik er een lang weekend van kan maken, heb ik niet alleen tijd om mijn focus weer te herstellen; ik heb zelfs tijd om uitgebreid te kijken naar het geluk wat me in mijn gezicht staart.

 

En met die gedachte verlaat ik mijn roze kamer met roze bootjes en een slanke havenmeesteres 😀

BRAND! – Verwennerij – en bijna voor eeuwig ongesteld willen zijn… :-O

Brand! M’n lip staat in brand! AAAAH. Nee, geen doorslaande vlammen. Nee, geen extreme branderige honger, nee geen maagzuur wat me een branderig gevoel geeft. Ik heb een koortslip. En het doet me deze keer toch zeer. Ben ongesteld en ontstemd. Vandaag voor het eerst sinds de vakantie weer gewerkt tot 17:00. En ik voel me toch gesloopt! Vooral de laatste 2 uur durende medewerkersvergadering was het ergst. De nieuwjaarsborrel die erop volgde heb ik wijselijk overgeslagen. Zonder n blik op het buffet te richten ben ik in één ruk naar de deur gelopen. WEG! Dat ik moe was, was in dit geval in mijn voordeel.

Maar nee, daar ga ik jullie niet mee vermoeien. Al vraag ik me wel af: kost lijnen je meer moeite wanneer je ongesteld bent? Moet je jezelf dan niet extra verwennen? Ik vond in ieder geval van wel. Dus sliep ik vanmorgen zo lang mogelijk, tot ik bedacht dat ik bijna te laat was. Met nog 15 min. te gaan ben ik in mn kleding gesprongen, tanden gepoetst, mn haar en make up gelaten voor wat het was (beetje ruig is ook wel leuk), naar beneden gehold, het laatste restje kwark uit de koelkast gehaald, een halve plak roggebrood en een banaan erbij gemieterd en terwijl ik mn tas pakte de boel door elkaar geroerd en n glas water achterover gegoten. … op de bank gaan zitten. “Nog 4 minuten voor ik echt echt weg moet” Dus ogen dicht en even genieten. Elke hap rustig naar binnen laten glijden – geen haast- weest bewust van wat je eet! …
Maar de klok tikt door – EN WEER WEG… haast je repje door het verkeer, net op tijd binnen voor de bel, vlug een mok onder de koffiemachine (voor thee) ondertussen nog een glas water naar binnen slokken, ren naar boven (2 trappen en zonder te knoeien!!) En nog voor mijn leerlingen in mijn lokaal. Pfff – Klas komt binnen, gaat zitten, ik deel de blaadjes en repetities uit. Haal mn fles water uit mn tas en zet deze naast m’n thee. En mn dag is begonnen. :S

Tussen de middag snel naar huis, eerst nog een boodschapje ophalen bij mn weegmaatje, en dan weer aan de maaltijd. Ik haal 2 plakken polderbrood uit de vriezer en werp ze met met een handig gebaar in één keer in de broodrooster. (Nee hoor, maar mijn fantasie is zo leuk als ik schrijf :)) Roomkaas light uit de koelkast, na enige twijfel, toch maar ook de margarine – ik moet aan mijn fitformules denken! Ik zie de peterselie staan en met een handige draaibeweging maai ik het hele bosje (en dit is echt, geen fantasie) lekker een dikke kwak fris groen op een bruin met wit besmeerd broodje. Ik neem echt weer de rust om het smakelijk naar binnen te werken. Natuurlijk niet voordat ik een glas water heb gedronken.

Weer naar mn werk voor een vergadering. Stomme vergadering. met daarna een nieuwjaarsborrel. Maar ik overleef het. De vergadering bedoel ik. De borrel sla ik over. In de auto naar huis gun ik me een ww caramelreep. Mmmm- heerlijk. Het voelt zo stiekem (en dat is leuk!) en toch mag het. Chocola mmm caramel mmmm

Thuisgekomen voel ik pas hoe moe ik ben. De kids wachten me buiten reeds op. Manlief is nog steeds aan het werk. Tijdens het koken vergeet ik niet om n lekker wwtoetje te maken voor mezelf (en 1 voor morgen). Ik kijk nog een keer in de koelkast en overlaad de toetjes met rode en blauwe bessen en ananas. Mezelf verwennen toch? Maar ik laat het toetje nog even staan…

Eerst geniet ik van een heeeerlijke stoomsessie in de stoomcabine boven… en nu is het tijd voor mijn toetje. En wat nog leuker is: ik heb nog genoeg punten voor BEIDE toetjes EN n glas wijn…. mmm over verwennen gesproken! (Bijna denk ik ‘Was ik maar het hele jaar ongesteld’)

Het laatste avondmaal … euh ontbijt bedoel ik… hoop ik

Vanmorgen mocht ik uitslapen … in principe elke maandagochtend. Maar helaas. We hebben een muis in huis. BAH! Ik heb deze week iedere dag zowat al mijn kasten leeggeruimd, alle pakjes en blikjes afgewassen, lades gedesinfecteerd en alles weer netjes teruggezet op de opengevreten pakken na. Die kegelde ik zo de prullenbak in.

Maar helaas – al mijn arbeid tevergeefs – de muis geniet dagelijks van zijn opgeruimde en schoongemaakte speelplaats: mijn keuken. MIJN keuken!

Dus vanmorgen had ik mijn wekker maar gezet – zoonlief kennende durft ie niet alleen de keukenlades te openen. En ja hoor, het was raak. Na alles vluchtig gecontroleerd te hebben beperkte de schade zich deze keer tot de voorraadlades. (Eerder vond ik in de hele woonkamer, overal keutels) Grr. Gelukkig geen muis te bespeuren. Dacht ik.

Op het moment dat ik mijn roggebroodje met kwark aan het besmeren was friebelde der iets over mn voeten. Met een gil ben ik achteruit gesprongen, kwam verkeerd terecht op mijn voet en nog voor ik goed en wel van de pijn was bekomen was de boosdoener alweer verdwenen. Pff.. rikketikketik … mijn hart… Met het idee dat de smerige rat weg was opende zoonlief de lade waar met schoolkoekjes. “PIEP” en met en sprongetje belande de muis achter de lade, in de kast en verdween via de gasleiding-afvoer in het niemandslandgedeelte van mijn keuken. MIJN mooie rode keuken.

Deze keer was mijn hoofd roder dan de kastdeurtjes. Venijn, verontwaardiging, boosheid en pijn. ROOD. Vandaag is rood. grrrrr.

Nadat zoonlief de deur uit was heb ik dus voor de zoveelste keer de volledige inhoud van alle kastjes op de keukentafel geponeerd. Voor ik ging soppen toch maar eerst m’n broodje met kwark en banaan verorberd. Niet in de keuken uiteraard. Maar echt smaken deed het me niet. Met lange tanden – alsof het een galgenmaal was- slubberde ik de boel naar binnen. Brrr. (lees de rilling die nu over mn rug loopt :))

Vanmiddag na het werk had manlief het gat van de gasafvoer dichtgepurd en liet hij me weten dat er reeds veelvuldig gegeten was van het gif. (Hij had het met pindakaas gearomatiseerd – de muizenkok – haha). Het gat van de waterafvoer had hij wijselijk open gelaten. Hoe komt ze anders bij het gif? Ze moet dood voor we alles dichtpurren, anders knaagt ze zich zo weer een weg om zich vol te kunnen vreten. Zij vreten en ik maar dieeten… IN MIJN KEUKEN!

Ach, laat ‘r maar komen – dat domme muizenwicht- vreet je vol, je galgenmaal staat gepresenteert. Nog net niet op een zilveren schaaltje. Maar weet 1 ding: het is je LAATSTE maaltje.

phat-a-licious in de kerk :B

Nog geen week geleden ben ik gestart met ww. Elke dag heb ik moeite om mn punten op te krijgen. Vandaag helemaal. Op tijd opgestaan om naar de kerk te gaan. – Bij ons is het zo dat manlief altijd eerder wegrijdt (hij is de dominee) met 1 van onze bengels. Ik ben lui dus blijf zo lang mogelijk liggen om me vervolgens in een super tempo te douchen en weg te scheuren. (Ja – dat voor een vrouw van de dominee)

Maarja, normaal at ik niet ‘s ‘s morgens en nu dus wel… dus moest ik eerder opstaan. Wat een kwelling. Maar ik had al bedacht mezelf te verwennen. Dus stond ik alsnog zo laat mogelijk op (ik trof onze oudste languit met slaperige ogen op de bank) en begon aan mijn ontbijt (nee, wij zijn niet dat type gezin dat we ‘s ochtends samen eten. euh eten helemaal niet – behalve ik nu dan).

Een half plakje roggebrood, dikke lepel kwark erop, vanillesuiker (ik wou nog zoetstof nemen maar dan krijg ik die punten helemaal niet op) – en een dikke banaan eroverheen. Best lekker! Al moest ik aardig proppen om het op te krijgen.

Vlug een flesje water in mn tas – racen naar buiten – reed ik bijna verkeerd – terug – moest nog een jongere ophalen – dat werden er twee, scheur door de wijk heen (gelukkig geen kip op straat)…
En met mn zware voet die ook dringend moet afvallen, richting het volgende dorp waar we kerken.

ALs ‘vrouw van’ stoof ik in 1 richting door naar de keuken, dronk een glas water en gaf mijn surrogaatmoeder en wwweegmaatje ook een glas. Met een vies gezicht dronk ze haar glas leeg. Uiteraard onder verwarrend toezicht van enig ouderling die geen drol snapte van de situatie.
“Hoeveel punten al? ”
“Een cracker.”
“Das ook niet veel””
“Nee, weet ik, ik hou niet van mijn keuken”
“Dacht ik al, je 8 points van vanmiddag staan bij mij in de koelkast.”
“Oh dank je – By the way: merk jij al verschil?”
“Ja, ik loop continue te winden (dat schrijf ik nu veel netter dan dat ik dat zei, laat staan dan dat ik deed) en ik moet soms 2 keer per dag **** (vul een niet zo netjes woord in voor drukken). … Eerder moest ik 1 keer in de week, en dan had ik er nog een pil voor nodig ook. Nu lijkt het wel lopende band werk. Gelukkig stinken ze niet.”
“Vind hij het niet erg dan?”
“Och in bed is eea minder.”
… “?”
“Ik bedoel het ****** !!!” (wederom het zesletterige synoniem voor winden)
“OH, haha, ik dacht al … is hij dominee of dominant haha”
“Nee, joh, de dag dat hij dominee werd, werd ik dominant – dat wist je toch 🙂 ”

De wazige blikken vermeerderde zich in hoog tempo, gelijktijdig met de openvallende monden. Ondertussen loopt de dominee binnen – kijkt eea even aan en zegt “Weight watchers, mensen”. “OOOH” klinkt het alsof we het ouderwetse koor weer in leven hebben geroepen. En iedereen gaat zijn weg.

Nou – zo letterlijk als hierboven ging het niet – maar wel in mijn fantasie 🙂 haha

Anyway – ww bevalt me tot nu toe prima en ik kook voor 2 – nee, niet dat ik voor 2 eet (al voelt dat voor mij wel zo), ik kook dubbel, want mijn gezin kan ik niet in de kou laten staan. En zo af en toe voer ik mijn weegmaatje ook wat lekker.  Ik voer haar wat ze mag eten en zij schopt mij onder mn **** als ik het nodig heb. Ideaal. Want ook het achterwerk van deze dominant is zo gegroeid dat ze soms een knal moet hebben. Maar gelukkig gaat het ww tot nu toe prima … op het te weinig eten na dan… mmm nog ff wat lekkers opzoeken…

phat-a-licious

Pff… met wiskunde heb ik nooit wat gehad. Altijd een hekel gehad aan het berekenen van ingewikkelde sommen. Bah! Nee uitkomsten berekenen was niet mijn favoriete bezigheid. Maar tijdens de opruiming … wanneer ik ga shoppen … dan komt het me wel heel goed uit als ik er de moeite voor doe … als ik dan even goed kan rekenen kan ik vaak net iets meer aanschaffen en toch binnen mijn budget blijven. Dan kan ik ook kinderlijk blij zijn met de aankopen die ik heb gedaan. Gelukkig heb je in sommige winkels van die bordjes hangen waarop staat hoeveel iets kost wanneer er nog x% korting vanaf gaat. Bespaart me weer een stuk moeite … Nee, rekenen is niet mijn ding. Als het enigszins kan gok ik liever de uitkomst dan dat ik ‘m netjes bereken.

Helaas kwam ik bedrogen uit toen ik ging gokken met hetgeen ik op een dag at. Doe dat in combi met het optelsommetje van medicatie en voor ik het wist woog ik 25 kilo teveel . En met al die kilo’s en vetlagen en prachtige kleding in mijn kast, kon ik rekenen wat ik wilde, maar erin passen doe ik niet meer.

Het is zo onwijs frustrerend wanneer je ontdekt dat je maatje 36 ineens omhuld is in een (zoals mijn kinderen zeggen) lieve  maar zeer aanwezige knuffellaag.

IK WIL GEEN KNUFFELLAAG!!

IK WIL ZIJN: PRETTY AND HOT en niet PRETTY HOT AND THICK!

Met dit in mijn achterhoofd denk ik ook na over het berekenen van mijn geloof. Wat kost mij het geloven in Jezus?? Ik geef toe, het kost me soms best extra moeite. Om het in dieettermen te zeggen; Het valt niet mee om gezonde dingen als roggebrood, olijven en groenten te eten als je liever geniet van croissantjes, chocolade en chips. Gekke is dat zolang ik gezond eet, ik er steeds minder moeite mee heb om ongezonde dingen te laten staan. Maar owee als ik 1 keer ‘zondig’. Dan ben ik gevoelsmatig weer helemaal bij af en kost het me echt loeiveel moeite om weer voor het juiste eetpatroon te kiezen. Zo is dat voor mij ook met het geloven. Het op zondag vroeg opstaan kost me moeite, als enorm kritische luisteraar heb ik vaak e.e.a. op te merken wat betreft preek en programma, het bijbellezen moet ik ook echt onderhouden. Ik kan zo af en toe heel erg bot uit de hoek komen en daar maak in niet altijd vriendjes mee… ‘Gezond’ leven als christen is niet iets wat je eventjes doet. Het gaat hier om een levensveranderende houding en dat vind ik niet altijd even gemakkelijk. Maar hoe langer ik het volhoud, hoe meer ik het ga waarderen en des te minder mis ik de ‘ongezonde levensstijl’.

Maar wat als ik het van de andere kant eens bekijk … Als ik dit had bedacht voor mijn lijnpoging nr zoveel had ik gedacht aan het overgewicht, de vermoeidheid, op lange termijn de hart en vaatziekten, …

Wat kost het mij als ik niet geloof in Jezus? Niet geloof in God… Dan moet ik dus alles alleen doen. Ben en blijf ik onperfect als wat. Mis ik die onvoorwaardelijke liefde. Voel ik me helemaal niet meer thuis in de kerk. Wat zou ik het meeste missen als ik niet kies voor God? Zijn genade, zonder twijfel, Zijn liefdevolle genade! Wat zou ik het meeste missen als ik kies voor God? … geen idee, het uitgaan? Het lekker aan mezelf denken? … eigenlijk niets wat ook maar enigszins kan tippen aan die genade.

Wat betekent dat dan voor mij, die genade?

Maar u bent een uitverkoren geslacht, een koninkrijk van priesters, een heilige natie, een volk dat God zich verworven heeft om de grote daden te verkondigen van hem die u uit de duisternis heeft geroepen naar zijn wonderbaarlijke licht. 1Petrus 2:9

God heeft mij in het bijzonder uitverkoren. Ervoor gezorgd dat ik een eigen plekje kreeg, behoorde tot een bijzondere groep mensen die anderen bij God mogen leren brengen. Hij maakt me heilig. Hij wil mij hebben. Wil mij inzetten om grote dingen te verkondigen. Hij haalt mij uit de duisternis en brengt me in het licht.

Dit is pas dik (lees: phat-a-licious!) Als ik dit bedenk heb ik mijn rekensommetje vlug gemaakt.

Wie heeft mijn kaas gejat?

Gister had ik zo een typische ongeluksdag (mocht je dat zo willen bekijken, wat ik gelukkig niet deed) – Ik stond op en deed fout nr 1: ik keek in de spiegel. M’n lip voelde al vreemd aan maar met 1 blik begreep ik waarom, de helft van 1 van mn voortanden ontbrak. ‘CRISIS!’ Balen zeg! Vervolgens in alle consternatie naar beneden … loop ik de keuken in … samen met een muis! WAAAAAH! Bah! Goor!

Ik was zo boos en verontwaardigd dat ik even moest nadenken wat ik ging doen. Dus heb ik het maar op een gillen gezet. Maar in plaats van dat mijn held (op sokken) eilings zijn bed uitschoot en me kwam redden, riep hij doodleuk vanuit zijn nest ‘Wat is er? #gaap#’ – Echt werkelijk waar je zou &*%^$% …

Mega fout 2 die voor 10 gold.

 

 

Vervolgens in de auto maar de tandarts gebeld, mn ontbijt gemist, om richting de weight watchers te gaan. Dat op zich is geen fout, maar een poging om vele eerdere fouten (lees medicatie) te herstellen.

 

Anaway, teruggekomen zat de goede moet er min of meer wel in. Lunch á la ww verorbert  en hup naar mn volgende afspraak. Bij thuiskomst ben ik begonnen aan de fout die de muis had begaan: MIJN HUIS BINNENDRINGEN!

3 UUR LANG ben ik bezig geweest met het uitruimen, desinfecteren, schoonmaken van alle potjes blikken en flessen, en weer inruimen. Nog nooit is mn keuken met inhoud zo brandschoon geweest. Tenminste het gedeelte waar de muis bij kon + uit voorzorg de voorraadlades en dat was -gelukkig- maar de HELFT van mijn keuken!! Niettemin was ik zo panisch en vol walging dat ik (ja zelfs ik!!)  het groots aanpakte.

 

Na het ww- avondeten (voor Jur en Seth uiteraard wat anders gemaakt) – kwam ik erachter dat ik volgens de ww veel te weinig had gegeten die dag. Ik MOET nl mijn 31 punten eten. Groenten en fruit telt niet eens… Maar ik had de oplossing al vlug gevonden: Een glas wijn telt voor 4 punten… en zo heb ik een objectief gezien waardeloos foute dag weer goedgemaakt.

Niemand die mij de kaas van mijn brood eet! (Zelfs niet met een kapotte tand :B)