Over probleemkinderen, ‘t Floracollege en hoog bezoek van het ministerie …

Afgelopen donderdag had ik de eer aanwezig te mogen zijn bij een werkbezoek … niet zomaar een werkbezoek maar hoog bezoek; een delegatie van het ministerie van OCW ging een kijkje nemen bij het Floracollege in Naaldwijk. Waarom? Ik had medio december een nogal enthousiaste en positieve blog geschreven over deze school waar onze oudste het zo naar zijn zin heeft. Die blog had ik gemaild aan de directeur van de afdeling passend onderwijs en van het één kwam het ander… of ikzelf wel aanwezig wilde zijn als aanzwengelaar van het geheel… heu, ja hoor.

 

Ik kan het niet nalaten me af te vragen wat zo een delegatie wil bereiken met een bezoek als deze. Van alle info die mij als moeder zowel als docent reeds ter ore was gekomen, was er weinig positiefs aan alle op til zijnde veranderingen. Hoe het Floracollege eea invult blijkt een wonder te zijn voor het leven van onze zoon – daar mogen ze voor wat mij betreft een voorbeeld aan nemen. Maar hoe het nou zit met al die bezuinigingen? (want laten we eerlijk zijn: dat is het enige wat werkelijk goed gecommuniceerd is aan het hele ‘passend onderwijs’plan.)

 

Het werkbezoek was boeiend. Met verve hebben de aanwezige coördinator, docent en directeur kunnen vertellen hoe er op deze school gewerkt wordt met het kind als individu. Het grote verschil van hoe het kan gaan in onderwijsland werd duidelijk in Seth en mezelf als ervaringsdeskundigen…  De hoge tantes van het ministerie noteerden, stelden vragen, noteerden en stelden nog meer vragen. Interesse was er wel degelijk. En toen kwam er die kleine opmerking –  klein, maar zeer veelzeggend. Een dame in kwestie wilde weten hoe het Floracollege ernaar toewerkt dat de kinderen in de 3de klas kunnen instromen in een reguliere klas. Helaas formuleerde ze zich uiterst ongelukkig. “Hoe doe je dat dan, want die kinderen stoppen niet zomaar met een probleemkind te zijn.” Hierop schoot de directeur recht overeind in zijn stoel en zei met nadruk “Wij hebben geen probleemkinderen, wij hebben met deze kinderen een uitdaging.”  (mogelijk zei hij het niet zo letterlijk maar hier kwam het wel op neer.)

En dat is nou precies hoe kinderen bekeken moeten worden. In Seth zijn klas hangt een poster met ‘Alle voordelen van Adhd op een rij’ en onze zoon wist te vertellen dat er net zo een poster is met de voordelen van een autistoforme stoornis (lees Pdd-nos of Asperger oid).

Een kind is nooit het probleem. Het zijn de volwassenen die een probleem hebben en dit heel proffessioneel willen afschuiven op de kids. Kinderen die erg beweeglijk zijn noemen wij druk. Kinderen met een groot gevoel voor humor die behoorlijk adrem kunnen reageren noemen wij bijdehand of brutaal. Kinderen met een groot vermogen tot autofocus noemen wij star of we verwijten hun een gebrek aan flexibiliteit. Waarom? Omdat we graag alles en iedereen willen vangen in een hokje en we ze het liefst allemaal op 1 en dezelfde wijze benaderen. Waarom? Omdat wijzelf niet flexibel genoeg zijn. Omdat er te weinig geld is om kleine klassen te creëren, omdat we zo min mogelijk docenten voor zoveel mogelijk leerlingen willen zetten. Omdat wij … het probleem ligt niet bij de kinderen. Het probleem ligt bij ons, de maatschappij!  Het probleem, zijn wij. Schandalig dat we dit willen afschuiven op deze kwetsbare kinderen en ze zo in eigenwaarde naar beneden weten te halen. Schandalig dat we ze zo weten te traumatiseren, weten aan te praten dat er iets ‘mis’ is met ze. Dat we ze doen geloven dat pdd of adhd of odd of welke dd dan ook, dat het een handicap is.  Een kind voldoet niet aan onze norm dus HUP stempel erop en afschrijven die handel.

Mm, geef mij maar een directeur die zegt “Ik zie geen probleemkinderen.” Eentje die ervoor strijd dat ieder kind als individu benadert wordt. Maar heel eerlijk: om zo ‘school’ te kunnen zijn, moeten de financiën wel mee zitten. Het ministerie kan met het hele plan rondom passend onderwijs, nog zoveel bezoekjes afleggen, ze kunnen nog zoveel mooie ideeën opdoen … wanneer ze weigeren te betalen helpt het niets.

Het probleem kun je btw ook niet afschuiven op docenten – want een docent kan pas het beste uit zichzelf halen als de omstandigheden er naar zijn… En die omstandigheden kosten geld … Met een klas van 32 leerlingen, en dat 8 keer op een dag, waar haal je de tijd vandaan voor een persoonlijk gesprek, extra aandacht voor dat ene kind, of … dat werkt niet!

 

Als het niet aan het kind ligt … en het probleem ligt ook niet bij de docent of de ouders … en de scholen zijn welwillend… wiens probleem is het dan? Ministerie OCW: Back at ya!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s