Disney rescue richting God en uit bootjes

Gister hebben we een topdag gehad! Thanks 2 Gerhard konden we rond negenen Animal Kingdom in… Hup gelijk richting de 8baan natuurlijk. De Everest was subliem! Gerhard had al gezegd dat het een heavy ride was… wij zo min mogelijk tegen Mass gezegd anders konden we het schudden natuurlijk… En hoewel ook Mass het geweldig vond wou hij er geen 2de keer in haha. Dus wij in zo een splash – tobbebootjes geval- en raad eens wie er drijf en drijfje nat uitkwam: inderdaad: MOI. Gelukkig was het al aardig warm en was zo een wet Tshirt contest juist verkoelend. 🙂

Van alle safariparken die ik ooit heb aangedaan (volgens mij maar 2 :B) – de safari hier was zo verbluffend mooi! In zo een open bus door de modder en drek waan je je ineens echt op de savanne! Héél wat anders dan de Beekse Bergen (hoe leuk die dag ook was. Nee, bij dit park verbleekt de Beekse bergen tot schaamrood.  Wist je trouwens dat er bomen zonder blad bestaan? Nou, die hebben ze hier – en néé het zijn geen dode takkenbossen, het zijn giga dikke levende bomen (Volgens mij noemde ze die Bilabong) maar dan zonder enig blad.  Prachtig om te zien!

Simba en Nala lagen net als in de tekenfilm op zo een mega rotspartij te zonnen en Pumba (wat volgens de gids ‘vervelend’ betekent) zat te snurken in zijn grot. Het was onwijs indrukwekkend! Ik heb altijd gezegd: Afrika als vakantieland trekt me voor geen ene malle moer – maar nu moet ik die mening toch bijstellen. Ik had echt het idee dat we op een ander continent beland waren. Ronduit prachtig! Eigenlijk bijzonder. Vooraf aan onze reis heb ik gebeden of ik me  – net als tijdens onze reis 2 jaar geleden- gegrepen mocht voelen door Gods grootheid in de natuur. In Sequoia National park ervaarde ik God zo dichtbij – alsof je door de hof van Eden liep en Hij zo om de hoek kon verschijnen; elkaar tegenkomend tijdens een wandeling…  Niet gedacht dat God Disney zou gebruiken om weer te doen stilstaan bij Zijn grootheid. En dan te bedenken dat Animal Kingdom maar een slap aftreksel – meer een tinctuur-  is van de werkelijke natuur zoals God hem destijds heeft bedacht…

Te bedenken dat de conferentie voor mij zo heftig en confronterend was. Ik me heen en weer geslingerd voelde in definitief blijven liggen en het weer opstaan to run the race!  Het ene moment verscheurd door de pijn en het verdriet van alle teleurstellingen en desillusies om het volgende moment weer na te denken om te rennen om Christus’ wil…  Alle heftigheid ten top was deze dag het moment waarin ik een stukje ‘redding’ ervan ervaarde. Alsof God zei ‘Ik ben je oase.’  Bizar misschien – maar ik voel wat ik voel. Ben ook blij dat God zo een menselijke dingen als Disney gebruikt 🙂

We hebben nog even getwijfeld, met onze tickets hadden we maar liefst toegang tot 4 parken. Magic Kingdom was open tot 24:00 u… Vooraf hadden Jur en ik met elkaar afgesproken dat we ten laatste om 20:00 richting huis zouden gaan, tenminste dat zouden we communiceren naar de kids. Je wil natuurlijk niet ten koste van ieders humeur alles uit je kaartjes halen. We zullen vast veel gemist hebben aan Epcot en Hollywood Studio’s, maar we kozen ervoor om na animal Kingdom alleen nog naar Magic Kingdom te gaan. Je moet toch rekening houden met de vermoeidheid die op een bepaald moment naar boven komt en allerlei chagerijnig gedrag met zich mee laat drijven… Eindigen op het hoogtepunt is me in mijn opvoeding geleerd: toen begreep ik het niet, nu wel 🙂

Dus wij naar Magic Kingdom: wat een herrie! Overal muziek en drukte en toestanden. Na Animal Kingdom was dit even wennen… We hebben ons een plekje uitgezocht en zijn eerst eens rustig gaan lunchen. Onze tassen werden zo een stuk lichter en ondertussen hadden we de tijd om samen even de kaart te bestuderen. Wie wilde wat gaan doen of bekijken…   Ik kan je al verklappen: we zijn begonnen en geëindigd met Space mountain: en die in Parijs kan in de verste verte niet tippen aan die van hier! Hij was zo gaaf!  Tussendoor hebben we nog een heleboel ander dingen gedaan. Het meest spectaculair was wel Splash mountain (Denk dat het zo heet). ZO een berg waar je met een bootje een verhaal langsvaart en een paar spetterende (letterlijk en figuurlijk) afdalingen hebt. De kids stationeerden heel tactisch ons voorin in het bootje haha we kwamen er zo nat uit dat ze gelijk nog een keer wilde 🙂 En dat hebben ze geweten! Halverwege de 2de keer in die berg viel het licht uit, ons bootje dreef de bocht door en bomb! tegen een ander bootje aan en die weer op het bootje ervoor en die weer op het bootje daarvoor … En daar lagen we… in de boot in het water – konden geen kant op (zaten ook nog eens vast in de bootjes) Na een kwartier was er weer wat licht, en het leek alsof we weer verder konden. Maar nop, na enkele meters lagen we weer stil.

Uiteindelijk werden we na ruim een half uur bevrijd uit onze benarde situatie. We mochten absoluut geen foto’s maken (dus wat deed ik :P) en via de werkruimte werden we naar buiten geloodst, de bootjes nog steeds ergens halverwege de berg…  Gelukkig kregen we bij de uitgang een handvol pasjes waarmee we bij welke attractie dan ook de lange rijen konden passeren… dus helemaal uitgelaten lopen wij verder, langs de attractie: allemaal mensen drommen om een hek heen en wijzen naar 1 zielig bootje waar nog een stel kinderen in zat… “Die zijn ze vergeten!” zegt Jur.  Van alle kijkers was mijn man de held van de dag, die liep het hele end weer terug om het te melden. Daar werd gelijk in paniek gereageerd en gerend naar de dichtsbijzijnde telefoon… Mijn man, de held, de enige die actie ondernam en het leven van een paar kindertjes redde 🙂

Moet ik nog zeggen dat wij alle 3 heerlijk trots waren op onze Jurgen 🙂 Bij zo een stalletje heb ik voor 10 dollar zo een heerlijk dikke Jumbo smokey Turkey legg gekocht die hij (met Seth) heerlijk heeft staan verorberen 🙂

Met de pasjes die we hadden gekregen zijn we weer helemaal naar het andere eind van het park gelopen, back 2 space mountain. EN achter mekaar hebben we ze opgemaakt.

Daarna, moe en voldaan weer teruggegaan naar ons huisje. (Bedankt Gerhard!)

Advertisements

Cape carnaval

Vanmorgen vroeg opgestaan (pff wat een vakantie; wij zijn normaal echte langslapers) – eten en drinken in onze rugzakken gepropt en hup onze mooie Volvo in richting Cape Canaveral… Een klein uurtje rijden en heel wat tol later kwamen we aan bij het Kennedy Space centre. Matthias zijn toekomstdroom. Dus deze dag stond helemaal in het teken van onze jongste telg.

Mass zegt al jaren heel stellig dat hij ruimtevaartdeskundige wil worden (voor in het geval astronaut niet lukt) – ik probeer hem astronoom aan te praten (dan blijft die met beide voeten op de aarde) maar dat hebben we met dit dagje helemaal verknald… Hij weet het nu zeker: hij wil de ruimte in. En geloof me … als een Lindenhols iets in zijn bol krijgt …

Anyway het was een mooie dag. Dat hele ruimtevaartgedoe interesseert me voor geen ene malle moer, maar het was op en top genieten van het zien van die glunderende oogjes en ingehouden grijns die continue aan de oppervlakte dreven. Voor een prikje (NOT) had Jur de tickets uitgebreid met een extra exclusieve en tijdelijke tour richting de gebouwen waarin ze al die gevallen maken. Op zich wel indrukwekkend: sta je ineens in een hol gebouw van 52 verdiepingen hoog, zie je materiaal ed staan, en een nieuwe shuttle die ooit (2017 denken ze) de ruimte in zal gaan… We zijn op plekjes geweest waar normaal alleen maar medewerkers komen, echt cool.

 

Tijdens de busreis van het ene naar het andere gebouw rij je door het reservaat heen. Eigenlijk gek (al werkt het er wel) het hele NASA-terrein is 1 groot natuurreservaat. Volgens de gids waren de ongeveer 6000 alligators zwaar onderbetaalde beveiligingsbeambten 🙂 LOL.  Lamantijnen hebben we niet gezien helaas. Misschien zondag wel, en anders bij de Everglades…

Natuurlijk heeft Mass bij de giftshop een badge gekocht. Vanaaf mocht ik m gelijk op z’n trofee-polo strijken. Z’n Yellowstonebadge, en Rangerster van Grand Canyon en Alcatraz hebben ook al een plekje op dat shirt 🙂 Hij is er zo trots op 🙂 hihi onze globetrotter 🙂

Anyway – we hebben vandaag veel gezien, veel gehoord, veel indrukken te verwerken gekregen. Morgen niet minder.

 

This slideshow requires JavaScript.

 

Heavy conferentie #exponential

Van iedere exponential sessie zit er op dit moment wat te stormen in mijn hoofd. Best veel dus. Aangezien we 4 workshopsronden hadden, en konden kiezen uit ruim 150 workshops konden we dus een behoorlijk persoonlijk pakketje samenstellen… Nodig te zeggen dat Jur en ik totaal verschillende routes kozen? En voor wie denkt dat het is om zoveel mogelijk ‘waar’ uit ons geld te halen; hoeft niet want alle sessies zijn strakjes voor ons gratis via podcast te downloaden…

Anyway – er stormt dus eea door mijn hoofd. Pff.

De laatste workshop die ik volgde was van Jo Saxton- een ronde voor dames alleen al zat er ook een verdwaalde vent in de zaal. Als rasechte Engelse was het wel even wennen aan haar accent, wel lachen met al die Amerikanen erbij. Jo en haar man leven in Phoenix naar het principe van “Leef met me mee, maar wel snel want ik heb haast.” ;  Iedereen is altijd welkom om binnen te lopen bij ze, je kan altijd meeëten – al zit er al 100 man (wat dus afgelopen week een keer het geval was),  maar aangezien hun kids ook rondlopen en ze ook ‘gewone’ dingen op hun programma hebben staan, moet je dus maar meehobbelen. Je mag gerust met haar meerijden de kids naar daycare brengen, of … Ze leven echt met het idee dat Jezus de kerk niet stichtte, dat waren zijn discipelen. En dus richten zij zich op het maken van discipelen; mensen laten meelopen in hun gezin, laten ervaren wat het is te leven zoals zij dat leven. Net als Jezus, dag en nacht optrekken met discipelen.

 

Hoewel het idee heel mooi is, zou de uitwerking op dit moment niets voor mij zijn. Ik heb het wel gedaan; mensen zo toegelaten tot ons huisgezin… Mensen gedurende maanden of zelfs een jaar in huis gehad…  Tieners laten ervaren wat het is om te leven zoals wij… Hell yeah (sorry Amerikaanse gedachte) we haalden zelfs een zwerver in huis…  Maar nee, op dit moment mag iedereen oprotten (oeps sorry – zondige gedachte ;). Nee, zo sterk als ik het schrijf bedoel ik het niet. Maar ik heb wel mijn ruimte nodig. Deze workshop drukte me daarin wel op de feiten…

 

Jo had het in haar sessie over 3 punten in je leven waaraan je moet werken als christen. Het geheel vergeleek ze met hoe Jezus leefde en wat eea in die tijd voor Hem betekend had. In het kort: Ze tekende een driehoek en bij ieder van de punten schreef ze 1 van deze drie: Up, In, Out.

Up = God; Het moet tussen jou en God in orde zijn; bidden, bijbellezen, vertellen, delen, …

In = Jezelf: maar dan in relatie tot familie en verder dan dat. Jezus had zijn familie, maar daarnaast 3 discipelen die hem heel na stonden. Dan had hij de 12 nog… Dus het ‘In’ gedeelte gaat voor Nederlandse begrippen nogal ver! Het is de bedoeling dat je anderen een eerlijke kijk geeft in je leven. Geen masker ophoudt. Ze dichtbij laat komen zodat ze leren van je…  en jij van hen. (Ze had het hierin vooral ook over geestelijke (kerk)familie.

Out = De wereld die je moet bereiken. Maar niet iedereen tegelijk: Jezus zegt ook heel duidelijk dat we moeten beginnen bij the person of peace (weet niet de NL-bijbelse vertaling ervan). Maar het is die ene persoon die op zijn beurt dan weer een soort poort naar de rest van de wereld vormt…

 

Het raakte me. Jo vroeg ons op iedere punt aan te geven of we op groen, oranje of rood stonden. Nou, niet meer op die bovenste, dat is wel weer ok, maar bij de andere twee staan op dit moment niet alleen de lichten rood te zwaaien, maar ook nog eens angstwekkend te loeien van ‘alarm. Alarm!’

Het werd me duidelijk. Mijn driehoek ligt aan diggelen. En het is begonnen bij dat ‘In’ gedeelte. Naar mijn idee heb ik mensen teveel vertrouwd. Mezelf teveel laten zien zoals ik was; alle kritiek ten spijt. Ik was mezelf. Ik had een ‘selecte’ groep vrienden met een paar bijzondere… En het mes werd in mijn rug geplant. Nee, ik wil zelfs geen vrienden meer. Social talk ok. Goede kennissen ok, Ergens gezellig op de koffie prima, maar ik wil geen vrienden meer. Niet nu, niet ooit… Tenminste zo denk ik er nu over.  Geen vrienden meer die je op regelmatige basis ziet en waarbij je je hart uitstort. Nee, ik heb teveel pijn ervaren van hoe het is om dat mes in je rug te krijgen. “Ik wil je vriend niet meer zijn” “Ik heb jou niet nodig” …  Ik heb mijn lesje wel geleerd. Ik spui  wel flarden van gedachten op mn blog – kan her en der misschien es een deel van wat ik denk vertellen, maar nooit meer mijn hele ziel en zaligheid… en altijd alles met de nodige reservatie…

Pff – dat kwam dus boven tijdens de sessie. Ik besefte dat de pijn uit deze hoek, destijds had uitgestraald richting de 2 andere punten en me helemaal uit balans had gebracht waardoor ik ook bijna mijn geloof in God kwijt ben geweest en me totaal niet meer kon richten op het ‘out’ gedeelte.

Voor ik nog meer ziel en zaligheid bloot leg: Ik richt me voorlopig op het ‘Up’ gedeelte. Al staan daar de toeters en bellen niet meer te loeien, het kan nog beter… Perfect place to start.

 

Zo – snap je nu dat het een heavy conferentie was :B

Van Dearfield Beach naar Orlando!

Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan. Het was half 7 toen we allemaal al uit bed waren! Na het uitgebreide continental breakfast (en dat is hier: veel muffins, donuts, oatmeal of cereal, ei, spek, toast of yoghurt) hebben we de spullen weer gepakt. In plaats van rechtstreeks naar ons huisje te rijden in Kissemee (vlakbij Orlando) zijn we bij Dear Field Beach gestopt. Het idee was gewoon ff een kwartiertje uitwaaien om dan door te reizen. Maar het was al zo lekker warm – en de golven waar zó verleidelijk…

We hebben de parkeermeter maar volgegooid, handdoekken gepakt en zijn op het strand gaan zitten. Tenminste, Jur en ik, want de kids die vermaakten zich in de golven (die waren af en toe eng hoog) Het was heerlijk! Zo rustig, tja, dat heb je als je om 9 uur ‘s ochtends al op het strand staat. Na wat gefotografeer zijn Jur en ik in het gras-zand gaan zitten (die overgang was zowaar geleidelijk – echt bizar).

Zooo relaxed!

Na een uurtje waren de jongens uitgeraasd, hebben we wat gedronken (en het was zóoo goedkoop- kunnen ze bij ons op het strand wat van leren!) en zijn we de auto weer ingestapt. Hup via de route touristique richting Orlando.

We konden pas om 1600 in het huisje – dus eerst maar via Florida mall – Seth wou toch nog schoenen scoren. Maar we waren eigenlijk te moe. Omdat ik me giga aan mijn punten hou (zelfs ietsje té) werd ik heel erg gammel. Dus mezelf maar op een ijskoffie getrakteerd. Noot: dat is ook maar 2 punten!  Te moe om ook maar door het centrum te lopen hebben we ons maar omgedraaid en zijn we richting het huisje gereden. Gelukkig konden we er gelijk in.

 

Waaw, wat is dit gaaf zeg! De prijs is volgens mij goedkoper dan Centerparks (vooral als je in hoogseizoen telt) en wat je ervoor krijgt! Poeh, de kids waren door het dolle heen! De keuken is méér dan compleet, er is zelfs een blender, toaster, extra grote oven en magnetron, vaatwasser, … name it en het is er! Zelfs een wasmachine en droger! Er zijn 3 ruime slaapkamers, 2 badkamers, 3 tv’s  en voor de kids een gameroom met voetbaltafel. Buiten staat een jaccuzi.. Nead to say more? En wij maar wat vaatwastabletten en waspoeder meenemen – de hollanders- pff – staat hier gewoon in de kast! Zelfs koffie is aanwezig. En ws komt elke 2 of 3 dagen de housekeeping de boel schoonmaken en aanvullen…  En alsof dat niet genoeg is, aan de overkant van het laantje waarin we staan ligt een zwembad met daarnaast een clubhuis waar je gratis kan poolen en waar je een bios hebt. De bios heeft geen planning, maar je kan bij de receptie aangeven wanneer je wat voor film wil kijken en dan regelen ze dat voor je: gratis! … Het is dat de vliegtickets zo duur zijn… anders wist ik het wel 🙂

Hup de auto weer in en bij de Walmart onze schappies gedaan. Vanaaf hebben we dus een dikke home-made (afbak) pizza gegeten. Zo een groot geval. Ja, ik heb me aan mijn punten gehouden!! Ben als de dood dat ik aankom (alle moeite ten spijt)!! Heb zelfs nog zoveel punten over dat ik nog een bak chips mag vreten! Heb bij de Wallie nog ff staan twijfelen bij zo een bak topping cream – soort van slagroom maar dan zonder vet – wel wat suiker in. Je hebt hem ook zonder suiker- met vet.  leek me wel lekker voor zelf een ijskoffie te maken… maar heb in de plek maar een gallon fatfree milk gekocht. Drinken de boys ook en dan hou ik me nog beter aan de punten. Als ik woensdag nog ‘op schema’ ben – trakteer ik mezelf op n caramel frappé van de Starbucks… denk ik… 🙂

 

Anyway – ik ga zo mijn nestje weer opzoeken.

 

Jezus was een AMA – over reizen gesproken-

Vannacht (Nederlandse tijd – hier was het 5 uur ‘s ochtends) zat ik te denken … Hoe zit het met reizen in de bijbel? Ik bedoel – voor zover ik me even kan indenken gebeurde reizen meestal in een sfeer van verdriet of rottigheid. Wie waren de eerste reizigers en waarom?

Adam en Eva mochten als eerste hun spullen bijeenrapen om de hof van Eden te verlaten. We denken er misschien nooit over na, maar hoe lang zou die reis geduurd hebben? Met al die dieren in de tuin – die allemaal hun eigen space nodig hebben- met al die fruitbomen – hoe lang zouden ze erover gedaan hebben om weg te gaan? Dieren waarmee ze zij aan zij hadden geleefd. Dieren die Adam heel persoonlijk had gekend; een naam had gegeven… zouden ze afscheid genomen hebben? Of al die fruitbomen die ze hadden geproefd, zouden ze gedacht hebben dat ze die heerlijke smaak, het sap over hun lippen, nooit meer zouden proeven? Hoe was het om voor het eerst in je leven bang te zijn? Waren ze wel bang? Of kon dat niet omdat ze nog nooit iets ergs hadden meegemaakt?

Diepe gedachten op de vroege ochtend. Waren er in de bijbel ook mensen die voor de lol gingen reizen? Ik pijnig mijn hersenpan… Abraham trok weg van huis en haard om nomade te worden… Jozef word verkocht en maakt een slavenreis … Mozes dan, de vluchtende moordenaar die later voor straf 40 jaar door de woestenij moet zwerven… Jeremia, Jesaja, Noomi en Ruth,…

Elia is de eerste waarvan ik weet dat hij een ‘reis’ maakt die langer duurt dan nodig, gewoon omdat hij tijd voor zichzelf neemt. Helaas waren de omstandigheden niet zo best. Na mevrouw Zeepbel (Izebel) haar PMS-toestanden is hij helemaal uitgeput. Geestelijk compleet leeg gegeven. En in plaats van een paar reisdagen doet hij er maar liefst 40 dagen over om naar de volgende plek te reizen …’ff luisteren naar de wind’… oftewel ‘ff niksen’ ‘de boel de boel laten’… Maarja, een plezierreisje kan je dat niet noemen.

Jezus eerste reis is zijn vlucht naar Egypte. Thuis werden alle kleine babies uitgemoord en dus waren zowel zijn papa als Vader zo slim om hem het land uit te smokkelen. Zijn eerste paar levensjaren sleet hij dus als minderjarige asielzoeker… Als AMA in Egypte, zonder de nabijheid van zijn hemelse Vader… Een andere reis die hij maakt is de ‘pelgrimsreis’ naar Jeruzalem, met Jozef en Maria. Die letten daar zo goed op hun zoon dat ze hem nog kwijtraken ook. Later reist Hij stad en land af om van God te vertellen…

… en wij, wij reizen stad en land af waarvoor? Ik weet het, de laatste paar weken tweette en facebookte ik vooral over de zon, de zee, het strand en de alligators… Maar in de eerste plaats maken we de reis natuurlijk vanwege de conferentie; een aantal dagen helemaal ondergedompeld worden over hoe Gods Woord in deze wereld het beste (of beter) verkondigd kan worden… Onze kinderen daarin meenemend. En ja, net als Elia doen we er daarna even over voor we weer naar huis gaan.

Zijn we als Christen niet allemaal AMA’s? Alleen – zonder onze hemels Vader- Minderjarig als we denken aan Zijn eeuwigheid aan kennis en ervaring – Asielzoeker; of zoals de Schrift het zegt: Vreemdelingen en Bijwonders… niet ván deze wereld maar ín deze wereld, gemaakt om  Zijn grote daden te verkondigen?

Daar gaat ons plezierreisje  😉

Leer lopen op water door een steen!

Iedereen heeft wel eens zo een moment dat ie liever in andermans schoenen staat… De ene keer is het vanwege de roem, faam, bekendheid of artistieke gaven … de andere keer is het vanwege de rijkdom, mogelijkheden of omstandigheden.

Ik weet niet hoe het met jou zit – maar ikzelf ervaar op zulke momenten een soort van teleurstelling in mezelf. Wanneer ik zie wat een ander kan of heeft bereikt en mezelf met de ander ga vergelijken, dan lijkt het wel alsof ik heb gefaald. Alsof ik niet goed genoeg ben of doe of heb… Dan kan ik soms wel door de grond zinken.

 

Wanneer Petrus midden op het meer, in de storm, in de boot zit te buffelen met die peddels om vooruit te komen, zien hij en zijn matties ineens iets over het water op hen afkomen. In eerste instantie denken ze dat het een spook is. Ken je dat gevoel van plotstelinge angst die je naar je hart doet grijpen? Dat je ineens ergens van opschrikt met gelijk daarna de opluchting? Ik denk dat Petrus dat gevoeld moet hebben. Heftig schrikken en dan ineens beseffen ‘Hé, volgens mij is het Jezus’.

Sinds jaar en dag trekken de discipelen met Jezus op. ‘Volg mij’ had hij gezegd ‘en ik zal je vissers van mensen maken’. Petrus weet het nog heel goed… Die 2 woorden die zijn leven op zijn kop hadden gezet. ‘Volg mij’ leer van mij, word als mij … Petrus had zijn netten laten liggen, zijn familie achtergelaten en was met Jezus meegegaan. Hoe vaak gebeurde het nou dat een rabbi je vroeg hem te volgen? Ten eerste waren er al niet zoveel rabbi’s en ten tweede kozen die altijd de beste leerlingen van school. Van jongs af aan hadden hij en zijn broer de Thora moeten bestuderen. Nee, niet gewoon ff leren lezen en wat verhaaltjes aanhoren. Nee, plichtsgetrouw werden ze getraind om de hele Thora, alle 5 de boeken van Mozes, te memoriseren. Dag aan dag aan dag. Iedere keer een stukje erbij. Tegen de tijd dat je tien was had je ze ongeveer allemaal moeten kennen. Natuurlijk lukte dat niet altijd. Maar als het je wel lukte, wanneer je tot de beste van de klas behoorde mocht je naar de volgende klas. Dan mocht je de profeten bestuderen en memoriseren. Alleen als je bij de beste behoorde natuurlijk. … Wie niet tot de top van de studentjes behoorde werd gezegd dat ze maar beter hun ouders op het werk konden gaan helpen. Maar de allerbesten mochten doorleren. Wanneer je dan rond je 16de alle geschriften kende, tot de top van je klas behoorde en je nog meer wilde leren, dan kon je aan een rabbi vragen of je hem mocht volgen. Niet alle rabbi’s hadden dezelfde Schriftinterpretatie, door een rabbi te volgen leerde je stap voor stap, in alles wat hij deed en zei, hoe hij dacht over bepaalde bijbelgedeelten. Je leerde niet alleen van zijn woorden, je leerde vooral van zijn daden… Je leerde door te zijn als je rabbi… Als een rabbi zei ‘Volg mij’ dan zei die eigenlijk ‘word als mij’.

Maar Petrus was een vissersjongen. Als hij al een rabbi had gevraagd of hij hem mocht volgen, dan had ie hem waarschijnlijk gezegd dat hij niet slim genoeg was. Dat hij beter een vak kon leren… Met zijn broer zat hij dus samen bij hun vader in de business. Vis leveren. Elke dag weer die vis.

En toen was daar die rabbi … en die zij ‘Volg Mij’. Eindelijk was er een leraar die potentie in hem zag, een rabbi die dacht dat Petrus zou kunnen worden als Hem. Leer van Mij, word als Mij…  En Petrus was gevolgd. Hij had zijn vissersbedrijf achter zich gelaten om te leren en te worden als deze rabbi.

 

“Jezus, als U het bent, zeg me dan dat ik naar U moet komen!” Petrus schreeuwt over het geraas van de storm heen. Als het werkelijk zijn rabbi is, zijn leraar, die daar over het water loopt … dan weet Petrus dat hij dat zelf ook mag leren… Zonder zich te bedenken – in een waas -stapt hij uit de boot en loopt naar zijn meester. Maar wanneer de waas voor zijn ogen opheldert, het gebeuk van de golven en het gieren van de wind tot hem doordringen twijfelt hij – Nee, hij twijfelt niet aan Jezus: die staat er immers nog! Hij twijfelt aan zichzelf. En spontaan begint hij te zinken…

 

Petrus had niet moeten kijken naar zichzelf – noch naar de golven of de striemende regen. Hij heeft zijn lesje wel geleerd. Niet voor niets herhaalt hij later in zijn eerste brief :  In de Schrift staat immers: ‘In Sion leg ik een hoeksteen die ik heb uitgekozen om zijn kostbaarheid; wie daarop vertrouwt, komt niet bedrogen uit.’ Kostbaar is hij voor u, die erop vertrouwen.

Een hoeksteen was een steen waar alle andere stenen op gericht werden. Omdat je in die tijd nog geen rechte bakstenen had als nu – kon je niet steen na steen zomaar neerleggen. Een grote gave, duidelijke hoeksteen was nodig zodat alle andere stenen, stuk voor stuk, daarop gericht werden. Alleen zo kreeg je een stevige muur.  Wanneer je de ene steen op de andere zou richten dan werd de muur schots en scheef, behoorlijk instabiel en zwak.

 

We kunnen nog zo twijfelen aan onszelf. We kunnen nog zo graag in andermans schoenen willen staan … Petrus roept ons op om niet naar onszelf, anderen of omstandigheden te kijken. Als we dat doen worden we alleen maar instabiel en zwak…  Hij roept ons op, ons op Jezus te blijven richten. Jezus is de hoeksteen. Hij is God. Hij is de rabbi die tegen u en mij zegt ‘Volg mij’ Leer van mij, word als mij … en dat zegt ie alleen omdat Hij gelooft dat wij het kunnen. Omdat Hij potentie ziet in jou én mij.

 

Als de zoon van God gelooft dat wij Hem kunnen volgen. Als onze Meester en Heer potentie in ons ziet … wie zijn wij om dan niet te geloven in onszelf? Dus richt je op die steen en loop op water!

 

Levende stenen reflecteren… dode stenen zijn steendood.

Christus is de hoeksteen – wij zijn de levende stenen – zegt Petrus in zijn eerste brief.  Als levende stenen horen we ons te gedragen en mogen we weten dat we bijzonder zijn. We zijn nl. een speciaal uitgekozen nageslacht, een koninklijk priesterschap, een heilige natie… Zondag as. mag ik erover preken in Almere. Nu alvast een klein tipje van de sluier:

Levende stenen zijn we … maar wat als je steendood bent? Waar komt dat woord trouwens vandaan? In de wereld der diamanten wordt soms gesproken over een ‘dode’ steen wanneer deze binnenin zo dof is dat hij totaal geen licht reflecteert.  Des te gaver, zonder gebreken, een steen inwendig is, des te meer vangt hij als het ware het licht van buitenaf op, weet het in allerlei facetten in zich te ‘breken’ om het vervolgens veelvuldig te reflecteren. Een levende steen is een reflecterende steen.

Mooi beeld hè? Christus is de hoeksteen, ons voorbeeld. De zoon van de almachtige God is het licht der wereld. En wij zijn de stenen die Zijn licht en waarheid in ons mogen opvangen, in meerdere facetten mogen breken en het veelvuldig mogen weerkaatsen…   De geestelijke tempel wordt gebouwd op onze wijze van reflecteren, onze wijze van Hem presenteren.

Niet jezelf presenteren, maar Christus reflecteren – Ben jij een levende steen?

Goede Vrijdag: aan de dans ontsprongen…

 Goede vrijdag – Morgen is ons kerkgebouw de hele dag open ter bezinning. Vooraf is me gevraagd een schilderij te maken over wat het gescheurde voorhangsel voor mij betekent, dit schilderij, met de uitleg erbij, zal er de hele dag hangen. Hopelijk als hulpmiddel voor anderen om na te denken over dat wat we met goede vrijdag mogen gedenken…

 

Voor wie het niet weet: op het moment dat Jezus stierf aan het kruis, scheurde er in de tempel een gigantisch gordijn in twee. Dit gordijn (ook wel voorhangsel genoemd) was een soort afscheiding waardoor de heilige ark (de plek waar God aanwezig was) niet zomaar in de publieke ruimte stond, of iig niet in de ruimte waar met regelmaat mensen kwamen. Een gepaste afstand tot God was geboden. God was zó heilig – en de mens zó zondig – dat je als mens niet zomaar tot God kon naderen. Je was gewoon niet heilig genoeg… Om ‘goed’ genoeg te worden bevonden moest je je houden aan heel veel regeltjes: de wet. God zelf had die wet aan de mensen gegeven. Maar het was voor de mensen onmogelijk zich eraan te houden…

Op het moment dat Jezus stierf aan het kruis, scheurde dit gordijn dus van boven naar beneden in twee. Alsof GOd zelf zijn handen erin had gezet en de afstand tussen hem en de mensen wilde overbruggen.

Wanneer we onszelf en elkaar allerlei regeltjes opleggen om maar zo goed mogelijk te leven, lopen we continue op de toppen van onze tenen. Dan is het leven als een dans waarbij je je moet houden aan een onmogelijke choreografie… Uitputtend. God zelf maakt korte metten met die wet. Hij doorbreekt de regeltjes en doet ons een handreiking. Wij kunnen kiezen: doen we het liever zelf door vast te houden aan alle regels en toestanden, of nemen we zijn hand aan en laten we ons redden?

 

Op het schilderij zie je een meisje wat de dans volgens de wet opgeeft en zich overgeeft aan Gods reddende hand. Het ‘gescheurde voorhangsel’ is gemaakt van ‘de wet’, bladzijden uit een oude bijbel.

Afschaffing Collecte wegens heidens gesnater der gelovigen

Bij deze doe ik het (waarschijnlijk aanstootgevende doch dringende) verzoek om de collecte op zondag af te schaffen.  Sinds jaar en dag valt het me op en steeds meer stoort het me dat dit moment in de dienst verworden is tot het moment waarop al kwebbelend even in de portemonnee gegraaid wordt om n paar onbeduidende muntjes te vinden die al even kwebbelend en onnadenkend in de collectezak worden gedropt.

Let er zondags maar een keer op. Vanaf het moment dat de zangleider (of ouderling) het woord ‘collecte’ in de mond neemt lijkt het wel alsof er een kinderlijke zucht van verlichting door de zaal gaat van ‘Ja we mogen weer iets zeggen’ om vervolgens ongeremd het wel en wee van de week te bespreken. “Oh, wat heb jij een mooie portemonnee” “Ja, gister gekocht tijdens het prijzencircus van de V&D. Koopje!” “Zeg, heb jij trouwens …” “Nee, ik dacht van …” kwebbel kwebbel kwebbel…

 

Laatst was het zo erg dat toen de zangleidster tijdens de collecte een stuk uit de Schrift wilde voorlezen, NIEMAND luisterde! Ik zag haar even een paar keer twijfelend wachten. Nog een keer zeggen dat ze een tekstgedeelte wilde lezen, weer wachten (ik dacht zowat hardop “Niet beginnen! Niet lezen! Vertik het!) maar uiteindelijk – tijdens het heidense gesnater der gelovigen werden Gods Woord gesproken. Geen kip die aandacht had. De enkeling die dat wel had, kon met al het getater geen klap verstaan.

 

Wanneer de collecte een moment is waarin we de verleiding van afleiding niet kunnen weerstaan. Waarom verplaatsen we dit moment dan niet naar ná de dienst? Dan is er alle tijd om gezellig te kletsen. ‘Collecte’ komt van het woord Koinonia wat ook wel vertaald kan worden als ‘fellowschip’ of ‘gemeenschap’ oftewel een moment om betrokkenheid te tonen. Wanneer je werkelijk betrokkenheid wilt tonen dan hoort daar uiteraard gepraat bij. Dan vraag je naar hoe het gaat, waar de ander mee zit, wat ze nodig hebben, hoe je kan bijdragen… Maar: in onze kerk is de collecte in 75% van de gevallen voor zendelingen – en aangezien die er niet zijn – kan men ín de dienst moeilijk mondeling betrokken zijn met ze. De betrokkenheid betreft dan meer elkaar. En hoezeer dat ook van belang is – niet tíjdens de dienst – wanneer (uit) Gods Woord gesproken wordt.

 

Ik stel dus voor dat we de collecte afschaffen. Nee, niet de betrokkenheid, die verschuiven we gewoon naar daar waar die reeds staat: na de dienst bij de koffie. (Noot achteraf: of gewoon door de weeks bij elkaar thuis.)

De collecte mag wat mij betreft plaats maken voor de offergave. Offergave – prosphora – heeft te maken met iets- wat van jezelf is – afstaan, ‘0pofferen’.  Iets opofferen kost moeite. Daar moet je over nadenken, je over bezinnen. Opofferen betekent ook  toewijden. Dat gaat niet gepaard met respectloos gezwets.  Het moment dat je iets heel bewust afstaat wat van jezelf is, is een moment van toewijding. Een moment tussen jou en God.  Dat past wél in de dienst. Ik denk eerlijk gezegd dat de zendelingen hier ook een stuk blijer van worden. Wanneer er niet meer onnadenkend een paar losse muntjes bij elkaar gesprokkeld worden, maar er gedegen nagedacht wordt over wat nodig is en wat een welgevallig óffer zou zijn … wedden dat er méér in de zak beland?

 

Dus ik stel voor: al vergist de ouderling of zangleiding zich door ‘collecte’ te zeggen, in plaats van ‘offergave’, laat dat aangekondigde moment voor ieder van ons een moment zijn van stille bezinning. Het is een ogenblik waarin we met God kunnen overleggen wat en hoeveel we van ons eigen vermogen afstaan om Hém te dienen op financiëel vlak.

Wanneer je buurman of buurvrouw gezellig begint te kletsen, reageer dan met een stille handwenk en gebaar dat je reeds in gesprek bent – maar dan met de Vader. Na de dienst zou je kunnen uitleggen waarom je reageerde zoals je deed… Lastig? Misschien, maar wel een stuk respectvoller richting de Vader!

 

Dus: Stop die collecte: Start de offergave!

 

 

twitter voor PVV-ers – docenten te langdradig?

“Voorspelbaarheid is het alterego van haast iedere docent.” Misschien was ik gister in mijn blog niet zo lief voor mijn collegae …

Vanmorgen vroeg ik aan een collega of hij twitter had. Het was het type collega wat behoorlijk verstand heeft van computers en programmaatjes, wat de media nogal volgt in velerlei zaken, kortom het type wat ik wel zie twitteren. “Nee, dat is voor PVV-ers!” antwoordde hij. “??, Voor PVV-ers?” “Ja, die hun boodschappen zijn kortzinning genoeg om in zoveel tekentjes te vatten.”

Mmm, juist ja. Ik vatte het maar niet op als een belediging. Ik mag als rasechte buitenlander toch niet stemmen, dus wie mijn voorkeur heeft doet er nu niet toe. Maar het antwoord zette me wel aan het denken. Misschien zijn docenten wel gewoon te lang van stof om te kúnnen twitteren? Nouja, ik blijkbaar niet, de overige 85% dan…  Misschien ligt het niet aan de voorspelbaarheid van mijn ambtsgenoten, maar aan hun breedvoerig (gewoon een synoniem voor langdradig) taalgebruik? Ik kan me er wel iets bij voorstellen. Soms, als een confrater zijn mond opentrekt om diens gedachten te delen, denk ik haast hardop “Waar is de (nood)uitgang?!” Niet in het allerminst tijdens de personeelsbijeenkomsten.  Aan de andere kant, zij misschien ook wel bij mij…  Maar als ik het al heb bij mijn dierbare collegae, hoe moet het dan niet zijn voor de kinderen? Wat is erger; een leraar die niet kort en bondig kan zijn zonder zijn punt te maken, of een leraar waarvan je bij voorbaat al weet wat er komen gaat. Whoehoo drama voor wat betreft het onderwijs.

Als het twittermedium ongeschikt is voor de langdradigen onder ons … lijkt mij dat docenten dan meer op facebook gaan zitten, was even een kortstondige gedachte…  “Nee hoor,” laat een wat oudere docente me weten “Dat kost me zóveel tijd’!” … Blijkbaar was de verbazing van mijn gezicht af te lezen. “Ervaar jij dat niet zo? ”  – Euh, nee, ik zit op twitter, facebook, hyves en linkedIn… tijd? Als je een smartphone hebt gebruik je juist de ‘verloren’ momentjes om ff te socialmediaën (ja nieuw woord bedacht!). Owja, dat was ik vergeten, láng niet alle docenten hebben een smartphone… Ze leven nog in het tijdperk van ‘bellen’.  Ik niet, ik whatsapp of skype als ik iemand wil spreken. Zo wordt mijn dure abo nog een keer terugverdiend. En socializen en terugverdienen at the same time: Hoezo tijdrovend? We leven in het digitale tijdperk, niet meer in de postduif-tijd! Een brief schrijven, dát is pas tijdrovend.

Misschien hebben mijn collegae het te druk. Ik heb mazzel, ik werk ‘maar’ parttime. Moet er ook niet aan denken hoor, 40 uur in de week voor de klas staan. Pff, ik hou van die jongen mensjes, maar geen 40 uur in de week, 32 leerlingen lang… Zou het daaraan liggen? Zijn docenten misschien te uitgeput, te druk met hun werk om naast al deze beslommeringen ook nog eens contact te onderhouden via de social media? Zouden ze de ‘verloren momentjes’ bar nodig hebben om óf op adem te komen, óf om nog iets van dit of dat te regelen voor leerling zus of zo? Hebben ze na al dat menselijk contact gewoon behoefte aan stilte en eenzaamheid? Afstand?

Of het nu voorspelbaarheid is, tijdsgebrek of breedvoerigheid … Docenten hebben blijkbaar wat meer ruimte nodig… nou 85% dan.