Heavy conferentie #exponential

Van iedere exponential sessie zit er op dit moment wat te stormen in mijn hoofd. Best veel dus. Aangezien we 4 workshopsronden hadden, en konden kiezen uit ruim 150 workshops konden we dus een behoorlijk persoonlijk pakketje samenstellen… Nodig te zeggen dat Jur en ik totaal verschillende routes kozen? En voor wie denkt dat het is om zoveel mogelijk ‘waar’ uit ons geld te halen; hoeft niet want alle sessies zijn strakjes voor ons gratis via podcast te downloaden…

Anyway – er stormt dus eea door mijn hoofd. Pff.

De laatste workshop die ik volgde was van Jo Saxton- een ronde voor dames alleen al zat er ook een verdwaalde vent in de zaal. Als rasechte Engelse was het wel even wennen aan haar accent, wel lachen met al die Amerikanen erbij. Jo en haar man leven in Phoenix naar het principe van “Leef met me mee, maar wel snel want ik heb haast.” ;  Iedereen is altijd welkom om binnen te lopen bij ze, je kan altijd meeëten – al zit er al 100 man (wat dus afgelopen week een keer het geval was),  maar aangezien hun kids ook rondlopen en ze ook ‘gewone’ dingen op hun programma hebben staan, moet je dus maar meehobbelen. Je mag gerust met haar meerijden de kids naar daycare brengen, of … Ze leven echt met het idee dat Jezus de kerk niet stichtte, dat waren zijn discipelen. En dus richten zij zich op het maken van discipelen; mensen laten meelopen in hun gezin, laten ervaren wat het is te leven zoals zij dat leven. Net als Jezus, dag en nacht optrekken met discipelen.

 

Hoewel het idee heel mooi is, zou de uitwerking op dit moment niets voor mij zijn. Ik heb het wel gedaan; mensen zo toegelaten tot ons huisgezin… Mensen gedurende maanden of zelfs een jaar in huis gehad…  Tieners laten ervaren wat het is om te leven zoals wij… Hell yeah (sorry Amerikaanse gedachte) we haalden zelfs een zwerver in huis…  Maar nee, op dit moment mag iedereen oprotten (oeps sorry – zondige gedachte ;). Nee, zo sterk als ik het schrijf bedoel ik het niet. Maar ik heb wel mijn ruimte nodig. Deze workshop drukte me daarin wel op de feiten…

 

Jo had het in haar sessie over 3 punten in je leven waaraan je moet werken als christen. Het geheel vergeleek ze met hoe Jezus leefde en wat eea in die tijd voor Hem betekend had. In het kort: Ze tekende een driehoek en bij ieder van de punten schreef ze 1 van deze drie: Up, In, Out.

Up = God; Het moet tussen jou en God in orde zijn; bidden, bijbellezen, vertellen, delen, …

In = Jezelf: maar dan in relatie tot familie en verder dan dat. Jezus had zijn familie, maar daarnaast 3 discipelen die hem heel na stonden. Dan had hij de 12 nog… Dus het ‘In’ gedeelte gaat voor Nederlandse begrippen nogal ver! Het is de bedoeling dat je anderen een eerlijke kijk geeft in je leven. Geen masker ophoudt. Ze dichtbij laat komen zodat ze leren van je…  en jij van hen. (Ze had het hierin vooral ook over geestelijke (kerk)familie.

Out = De wereld die je moet bereiken. Maar niet iedereen tegelijk: Jezus zegt ook heel duidelijk dat we moeten beginnen bij the person of peace (weet niet de NL-bijbelse vertaling ervan). Maar het is die ene persoon die op zijn beurt dan weer een soort poort naar de rest van de wereld vormt…

 

Het raakte me. Jo vroeg ons op iedere punt aan te geven of we op groen, oranje of rood stonden. Nou, niet meer op die bovenste, dat is wel weer ok, maar bij de andere twee staan op dit moment niet alleen de lichten rood te zwaaien, maar ook nog eens angstwekkend te loeien van ‘alarm. Alarm!’

Het werd me duidelijk. Mijn driehoek ligt aan diggelen. En het is begonnen bij dat ‘In’ gedeelte. Naar mijn idee heb ik mensen teveel vertrouwd. Mezelf teveel laten zien zoals ik was; alle kritiek ten spijt. Ik was mezelf. Ik had een ‘selecte’ groep vrienden met een paar bijzondere… En het mes werd in mijn rug geplant. Nee, ik wil zelfs geen vrienden meer. Social talk ok. Goede kennissen ok, Ergens gezellig op de koffie prima, maar ik wil geen vrienden meer. Niet nu, niet ooit… Tenminste zo denk ik er nu over.  Geen vrienden meer die je op regelmatige basis ziet en waarbij je je hart uitstort. Nee, ik heb teveel pijn ervaren van hoe het is om dat mes in je rug te krijgen. “Ik wil je vriend niet meer zijn” “Ik heb jou niet nodig” …  Ik heb mijn lesje wel geleerd. Ik spui  wel flarden van gedachten op mn blog – kan her en der misschien es een deel van wat ik denk vertellen, maar nooit meer mijn hele ziel en zaligheid… en altijd alles met de nodige reservatie…

Pff – dat kwam dus boven tijdens de sessie. Ik besefte dat de pijn uit deze hoek, destijds had uitgestraald richting de 2 andere punten en me helemaal uit balans had gebracht waardoor ik ook bijna mijn geloof in God kwijt ben geweest en me totaal niet meer kon richten op het ‘out’ gedeelte.

Voor ik nog meer ziel en zaligheid bloot leg: Ik richt me voorlopig op het ‘Up’ gedeelte. Al staan daar de toeters en bellen niet meer te loeien, het kan nog beter… Perfect place to start.

 

Zo – snap je nu dat het een heavy conferentie was :B

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s