vakantiepondjes en een lieve weegschaal

Het lijkt mee te vallen – de schade van de vakantiepondjes bedoel ik… Tenminste, gister ben ik ff stiekem op de weegschaal van mijn schoonouders gaan staan en die zei me (aan het eind van de dag nog wel) dat ik was afgevallen – ondanks alle Amerikaanse toestanden.

Vanmorgen – na eindelijk nieuwe batterijen te hebben verorberd- was mijn weegschaal nóg liever. Maar die van mij is te lief hoor. Ze slijmt een eind in de rondte, praat me naar de mond en ziet de helft van de pondjes door de vingers. Dus echt eerlijk is ze nooit geweest. Leugenachtig schepsel. Ik weet dat ze me iedere keer ongeveer 1,5 a 2 kilo lichter schat dan de werkelijkheid… Maar dan nog – als ik het verschil met de werkelijkheid van eerder erbij optel, is ze nog lief. Het lijkt er dus op – waar ik vooraf op hoopte- dat ik gelijk ben gebleven. Afvallen hoefde voor mij niet tijdens mijn vakantie, maar aub NIET aankomen!

 

Woensdag zal de werkelijkheid zich uiteindelijk aandienen. Tot die tijd hou ik stug vol met me aan mijn punten houden. Immers, voor de zomer (1 juli) moet er vooralsnog in totaal 15 kilo vanaf zijn. (Minimaal, liefst meer natuurlijk). Dus moet ik mn best doen om nog minimaal 3 kilo te verliezen. Moet lukken denk ik zo, ik heb nog een week of 6… is dus een halve kilo per week. Nog ff doorzetten…

 

mmm zin in chocolade :B

Advertisements

Phat á la America

Nou, ik snap dubbel en dwars waarom die Amerikanen zo dik zijn… Sorry – dat ik het zo plompverloren en tactloos zeg – maar tjonge jonge jonge. Ben al 9 keer eerder in de States geweest maar dit was de eerste keer dat ik én op mijn lijn lette en (dus) ook op die van anderen… Vooraf had ik me (dacht ik) goed gedocumenteerd voorbereid: ik wist waar ik welke ww-maaltijden kon kopen en hoeveel punten die kostten… Ik zou me tijdens onze Floridavakantie helemaal aan mij dieet houden! (Voor zover je ww een dieet kan noemen.) Walmart zou mijn vriendin in crime worden; bij iedere supercentre zou ik wel eea van de uitgebreide collectie aan ww-maaltijden vinden… NOT! Wat een teleurstelling! De eerste week hadden we een huisje gehuurd dus kon ik nog zelf koken. Behalve dat alles wat vers is er schreeuwend duur is, schrok ik me ook wild bij de prijzen van blik of glasvoeding… Een pot zilveruitjes: hoofdingrediënt: SUIKER! kost: 2,38 dollar! Dat is haast 2 euro voor 1 luttel potje! Prijzig! Maar niet op de prijs gelet, dus echt alles vers want in elk voorverpakt iets zit wel extra …. inderdaad. Toen kwam de 2de week. Van Orlando naar Naples: prachtige omgeving. Maar deze keer zaten we in een hotel… En dat betekende ‘s ochtends van het ontbijtbuffet mee-eten en de rest van de dag in restaurants… de moed in mijn schoenen zweette er al snel uit en alleen de geur van wanhoop bleef achter… grrr. Overdag maar zoveel mogelijk fruit en groenten eten van wat je zo kant en klaar bij de supermarkt kan krijgen… En dan ‘s avonds in het restaurant maar voor de ‘light’maaltijden gekozen, en dan vooral de rijst en bonen en tortilla’s laten liggen. Over élke salade zit wel kaas en croutons en … gestrooid. En ze kijken je héél raar aan als je zegt dat je alleen ‘sla’ wil… dressing ernaast… Ik kon beter naar de Mac Donnalds gaan: daar zitten alle extra’s sowieso in pakjes ernaast…. ontdekte ik de laatste dag. TIjdens de vlucht terug dacht ik me te kunnen relaxen. Maar nee, de stewardes gaf mijn vooraf keurig bestelde fruitmaaltijd aan mijn buurvrouw – ik zeg nog tegen de dame dat ik denk dat het mijn maaltijd is… maar buuv kijkt me even verontwaardigd aan en zegt doodleuk dat dat niet op het pakketje staat en ze eet pontificaal mijn maaltijd op. Nouja zeg – de verontwaardiging maakte al snel plaats voor de arrogante gedachte dat zij het meer nodig had dan ik, dat ik wel 2 keer in haar pastte en dat ik daardoor krap in mijn stoel zat … hmm.

Vervolgens krijg ik een kwartier later met de rest haar maaltijd: inclusief cheesecake en al! OOOOH de hele vakantie heb ik een bezoek aan de cheesecakefactory met grote moeite vermeden en nu … WHAAAA met mn ogen dicht heb ik genoten van ieder hapje… toen tikte manlief me op de schouder en gaf me zijn stuk “om over je punten heen te gaan” en ook zijn stuk heb ik met gesloten ogen – ultiem genietend- verorberd… De schade zal as woensdag blijken… tot die tijd wordt het dubbel en dik op mn punten letten!

Sanibel Isle

Het weerbericht had vanmorgen weinig goeds te melden. Tot en met donderdag voorspellen ze diverse (korte, plaatselijke) onweersstormen in Naples. Gelukkig zijn de buien iedere keer maar heel kort, en is eea heel plaatselijk, maar wij wilden naar het strand… Dus richting het noorden gereden waar de zon wel kwam en de wolken niet. Niet zo heel ver hoor, een klein uurtje noordelijker, net voorbij Fort Myers (Waar Thomas Edison heeft gewoond) konden we via een brug naar Sanibel Isle. Wat een luxe eiland is dat zeg! Volgens mij hebben we geen huizen gezien onder een miljoen! Kleine parkeerplekjes gaven iedere keer toegang tot prachtige parelwitte stranden. Zooooo mooi!

Het eerste strandje wat we aandeden, daar hadden we de wind recht op de kop. Het zand is zo enorm fijn dat het gelijk opstuift. Na een uurtje begon het te betrekken dus zijn zijn we verder (ei)land inwaarts gereden – rechtstreeks naar de andere kant van het eiland. Daar vonden we een minsten zo mooi strandje, met maar een handvol mensen.  Omdat het hier aflandige wind was, en net om ‘de hoek’ van het eiland, had je er bijna geen golfslag. De kids gelijk het water in met hun snorkels. Jur en ik in de zon. Mmm – genieten. Het was zo warm dat zelfs ik in het water ben geweest 🙂

 

Prachtige schelpen spoelden hier aan. Je zag dan ook veel mensen de vloedlijn afstruinen naar mooie exemplaren. Eén of andere soort reiger viste zichzelf een maaltje op en landde vervolgens een paar meter verderop om zijn verenpak in de zon te laten drogen.. prachtige watersnip-look-a-likes liepen op een paar passen van je af, je ernstig in de gaten houdend.

Ineens hoorde ik de kids gillen “Máam, dolfijnen!” En ja hoor, terwijl ik me omdraai zie ik er eentje het water uit en weer in tuimelen. Kids helemaal door het dolle. Het is ook echt een gave aanblik om die prachtige beesten om zo een korte afstand aan je voorbij te zien komen. Ze waren vlak achter Seth, achter de rotspartij, opgedoemd (meter of 50 of wat) en Seth had ze als eerste gespot.  Seth was in eerste instantie heftig geschrokken, het arme kind, ik had ze flink gewaarschuwd voor haaien :B Ze mochten van mij niet verder dan hun middel in het water… Gelukkig was Seth zo oplettend dat hij die vin gelijk zag – hij was ook gelijk op de kant afgestormd tot hij de snuit van de tuimelaar boven water had zien komen. Volgens mij had zijn hart een zucht van verlichting gegeven…

 

Onderweg naar huis, in onze mooie, nu met zand gevulde volvo C70, scheerde een gigantische pelikaan over de auto heen en zweefde een paar tellen naast ons in de lucht… wat een mooi beest! Nee, het was niet zo een wit geval die we wel eens in de zoo hebben gezien, deze was donkerbruin, haast zwart. En met een duikvlucht zag je hem zo het water in stormen, bek open, vis vangen, landen en verorberen die hap… Ontzagwekkend.

 

Bijzonder die natuur!

Op de terugweg nog even schoenen gescoord voor onze kids. Maar ik weet niet wat ze het leuks vonden, nouja, wel eigenlijk, ze zijn nog steeds hotel de botel als je ze vraagt naar de dolfijnen… En ik? Ik zit vanaaf met een rode kreeft opgescheept: Jur had een roze shirt aan: vloekt nu enorm met zijn rode velletje. Morgen maar de schaduw / bewolking opzoeken 🙂