Sanibel Isle

Het weerbericht had vanmorgen weinig goeds te melden. Tot en met donderdag voorspellen ze diverse (korte, plaatselijke) onweersstormen in Naples. Gelukkig zijn de buien iedere keer maar heel kort, en is eea heel plaatselijk, maar wij wilden naar het strand… Dus richting het noorden gereden waar de zon wel kwam en de wolken niet. Niet zo heel ver hoor, een klein uurtje noordelijker, net voorbij Fort Myers (Waar Thomas Edison heeft gewoond) konden we via een brug naar Sanibel Isle. Wat een luxe eiland is dat zeg! Volgens mij hebben we geen huizen gezien onder een miljoen! Kleine parkeerplekjes gaven iedere keer toegang tot prachtige parelwitte stranden. Zooooo mooi!

Het eerste strandje wat we aandeden, daar hadden we de wind recht op de kop. Het zand is zo enorm fijn dat het gelijk opstuift. Na een uurtje begon het te betrekken dus zijn zijn we verder (ei)land inwaarts gereden – rechtstreeks naar de andere kant van het eiland. Daar vonden we een minsten zo mooi strandje, met maar een handvol mensen.  Omdat het hier aflandige wind was, en net om ‘de hoek’ van het eiland, had je er bijna geen golfslag. De kids gelijk het water in met hun snorkels. Jur en ik in de zon. Mmm – genieten. Het was zo warm dat zelfs ik in het water ben geweest 🙂

 

Prachtige schelpen spoelden hier aan. Je zag dan ook veel mensen de vloedlijn afstruinen naar mooie exemplaren. Eén of andere soort reiger viste zichzelf een maaltje op en landde vervolgens een paar meter verderop om zijn verenpak in de zon te laten drogen.. prachtige watersnip-look-a-likes liepen op een paar passen van je af, je ernstig in de gaten houdend.

Ineens hoorde ik de kids gillen “Máam, dolfijnen!” En ja hoor, terwijl ik me omdraai zie ik er eentje het water uit en weer in tuimelen. Kids helemaal door het dolle. Het is ook echt een gave aanblik om die prachtige beesten om zo een korte afstand aan je voorbij te zien komen. Ze waren vlak achter Seth, achter de rotspartij, opgedoemd (meter of 50 of wat) en Seth had ze als eerste gespot.  Seth was in eerste instantie heftig geschrokken, het arme kind, ik had ze flink gewaarschuwd voor haaien :B Ze mochten van mij niet verder dan hun middel in het water… Gelukkig was Seth zo oplettend dat hij die vin gelijk zag – hij was ook gelijk op de kant afgestormd tot hij de snuit van de tuimelaar boven water had zien komen. Volgens mij had zijn hart een zucht van verlichting gegeven…

 

Onderweg naar huis, in onze mooie, nu met zand gevulde volvo C70, scheerde een gigantische pelikaan over de auto heen en zweefde een paar tellen naast ons in de lucht… wat een mooi beest! Nee, het was niet zo een wit geval die we wel eens in de zoo hebben gezien, deze was donkerbruin, haast zwart. En met een duikvlucht zag je hem zo het water in stormen, bek open, vis vangen, landen en verorberen die hap… Ontzagwekkend.

 

Bijzonder die natuur!

Op de terugweg nog even schoenen gescoord voor onze kids. Maar ik weet niet wat ze het leuks vonden, nouja, wel eigenlijk, ze zijn nog steeds hotel de botel als je ze vraagt naar de dolfijnen… En ik? Ik zit vanaaf met een rode kreeft opgescheept: Jur had een roze shirt aan: vloekt nu enorm met zijn rode velletje. Morgen maar de schaduw / bewolking opzoeken 🙂

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s