De doodzonde van cupjes

Cupjes zijn een doodzonde. Echt waar. Het zijn de wolven in schapenvacht, de varkens in de tempel. Cupjes zijn een doodzonde.

Bedenk dat oma vroeger een gewone simpele cake bakte en die in overheerlijke dampend verse plakken onder de diverse gezinsleden verdeelde. Iedereen deelde van dezelfde cake. Zat er een rot ei in, had iedereen die geproeft! Welke máter familias bedacht ooit het verderfelijke plan om dit goddelijke cakebeslag te verdelen over kleine bekertjes die men in het Engels zo liefkozend ‘cup’ noemt? Het oer-degelijke traditionele familierecept wat sinds jaar en dag met de nodige zorg werd overgedragen van moeder op dochter dementeerde zo tot een hoogst individualtistisch laag aan de grond soort deeg. Geen traditionele ruzie’s meer over wiens plak nu dikker was dan de ander; geen onenigheid over wie het kapje moest eten of wat dacht je van het verlies van de gezamenlijke momenten van het samen eten van dézelfde cake. Erger nog, deze moeder, duivel in hoogst eigen persoon, zadelde dochterlief op met een grotere afwas. Cupjes veroorzaakten noeste kinderarbeid! Cupjes wonnen het hart van menig moeder…

Of herinner uzelf een ander heilloos cup-idee: In 1887 verscheen Satan in de gedaante van Herminie Cadolle. Waar mannen tijdenlang beschermd werden van de ergerlijke verleidingen van vrouwe boezem bedacht deze liederlijke dame dat het stevig insnoerende korset vervangen moest worden door een corselet: een combinatie van korset mét cup! De borsten herwonnen terrein en sindsdien is menig man gezwicht voor deze zondige verzoeking van een cup. Cups stonden aan de voet van de seksuele revulotie…

En dan hebben we het over cups tijdens de maaltijd des Heren… waar is de grote beker gebleven? Menig zondaar heeft enorme baat bij de wijn die tot verlossing leid! En wat voor verlossing! Sommige zonden zijn zo groot, daar kan een complete schaal met cups niet tegenop! Hoe bereiken we die schuldenaren, nu we per maaltijd maar liefst 2 flessen bezuinigen! Mijn hemel, de crisis heeft de kerk bereikt?!

Helaas: het kan nog erger! Met de cup sloop niet alleen het vervaarlijke Engels in ons doorwrochte taaltje, maar ook de zonde in de kerk! Nimmer hadden we de huidige schade kunnen overzien. De cup moest verbannen worden! Engelse Bijbels: verbrand! En als  de zondige gedachte aan de Engelse versie van Psalm 23:5 (mijn beker vloeit over /  My cup runs over) ons nog steeds verleidt moeten we die bladzijde misschien ook uit onze Bijbel scheuren… En als we dan toch bezig zijn: alle zondaars eruit! Weg ermee! De kerk is alleen een plek voor ware heiligen!

Nee, Ik kan me terdege voorstellen dat er ‘heiligen’ zijn die ons tegen deze verderfelijkheid willen beschermen. De volgende keer dat we in de kerk het avondmaal vieren met ‘cupjes’ in plaats van één enkele beker stel ik voor dat alle vrouwen zich ontdoen van bh en het koffieteam dikke plakken cake mét kapjes serveert… we verbranden alle Engelse bijbels en nimmer zingen we nog een Engels lied!

Cupjes tijdens het avondmaal. Doodzonde is het.

… Maar goed dat Christus voor die zonden is gestorven. En ons, compleet met verderfelijke aard, omhult in Zijn liefde. Nee, dames, hou bij de volgende maaltijd des Heren je bh maar aan, en breng cupcakejes mee, want het gaat om vergeving. Om de overwinning over de Boze; de victorie over alles wat ons ooit in verzoeking leidde. Met het brood en de cúpjes wijn gedenken wij het offer wat ons verlost van de macht van Satan. Het enige wat de Boze dan nog rest is een jammerlijke kreet die hopelijk tot verdeeldheid en vertwijfeling leidt…

wanneer de hel luider klinkt dan de hemel …

pff, gelukkig is de soep nooit zo heet als dat hij geserveerd wordt.  (zie blog van gister) Bloggen lucht op, zet mijn gedachten op een rij en doet me mijn emoties wat genuanceerder bekijken. Wat overigens niet wil zeggen dat ik ze genuanceerd opschrijf. Als ik dat zou doen, doet niemand nog de moeite om mijn stukjes te lezen – daar is geen bal aan. Ik hou van chockeren en wie daar niet tegen kan moet mijn stukjes niet lezen…

Sinds mijn blog gister voeren mijn gedachten me nog verder in het obesitas gebeuren. Natuurlijk zit dit voorbeeld me in het hoofd omdat ik de afgelopen maanden zelf keihard aan de slag was met mijn gewicht… Later in bed bedacht ik me dat geen pondje meer of minder de liefde van mijn echtgenoot voor mij kan beïnvloeden. Ongelooflijk maar waar… Tuurlijk viel het hem wel op dat ik steeds dikker werd… En natuurlijk vindt hij me nu een stuk aantrekkelijker dan dat ik 16 kilo geleden was… Maar zijn liefde voor mij is er niet minder om.

Even dacht ik “zou God een fetisj hebben voor zwaarlijvigheid?” maar al snel schoof ik deze gedachte aan de kant. God ziet zijn bruid niet liever ‘te dik’. Maar Hij houdt niet minder van haar als ze zichzelf volpropt en volvreet met egoïsme en pretentie. Ook niet méér, laat dat duidelijk zijn. Zijn liefde is er: standvastig en stabiel… Maar ik ben er wel van overtuigd dat hij haar aantrekkelijker vindt met een gezond gewicht, fit genoeg om eea met Hem te ondernemen in plaats van onderuitgezakt in de kerkbank te hangen…

Behalve dat ze met een gezond gewicht van haar kant, meer kunnen ondernemen – in velerlei opzicht- zal zij ook vruchtbaarder zijn, én daarbij: wanneer er borelingen zijn, kunnen we als kerk beter voor de jong gelovigen zorgen dan wanneer we bij ieder zuchtje weer vermoeid moeten neerploffen.

Bij de weightwatchers heb ik het genoeg gehoord; de motivaties om af te vallen: verschillende moeders vinden het vreselijk om niet samen met hun kinderen te kunnen spelen, niet met ze naar het strand te durven, te moe te zijn om eea met ze te ondernemen… om het voorbeeld te zijn in verkeerd eetgedrag en zodoende hun kinderen te zien groeien in… zwaarlijvigheid.

Zo is het ook in de kerk. Wanneer wij alleen maar kijken naar onze eigen heilige huisjes – boos zijn omdat ‘ons stukje’ niet in het kerkblad staat, of ‘ik’ dit of dat niet op het podium mocht gaan vertellen en een ander wel … waar zijn we dan mee bezig? Zijn we vruchtbaar met zulk een houding? En als we dat al blijken te zijn, waar halen we dan de fut vandaan om achter de jong gelovigen aan te hollen? Eea met ze te ondernemen? Met ze op te trekken in discipelschap in plaats van voorbeelden in opgeblazen aandachtsvreters …

Eerlijk is eerlijk: soms klinken de stemmen uit de hel luider dan die uit de hemel. Wanneer bij ons zo een briefje op de mat valt als waar Jur het gister over had in de preek – dan wordt ik woest. Omdat ze aan mij en mijn gezin komen! En daar blijf je met je tengels van af! Of als ik hoor dat het ene gemeentelid het andere straal negeert en er weer eens een bemiddelingsgesprek moet komen- en waarom? Meestal omdat de één zijn gelijk niet kreeg van de ander… de duivel krijgt zijn zin – het is zijn stem die door deze dingen heen klinkt. Het is die stem die mij zwaar ontmoedigt… en je kan wel zeggen “dan moet je opwekking opzetten”(lees dit met een betweterig zeurstemmetje) of “Moet je meer je bijbel lezen” … maar nee – wanneer je keer op keer getuige bent van dit soort aanslagen: dan klinkt de hel luider dan de hemel… In een antwoord op iemands reactie schreef ik gister “Voor elke negatieve opmerking zijn er 10 positieve nodig om weer in balans te kunnen komen”  1 keer raden welke kant mijn evenwichtsbalk de laatste tijd opgetrokken wordt …

Nu is het niet mijn bedoeling dat ik alle positieve opmerkingen krijg; maar ik vraag je: doe vandaag eens de moeite om 10 gemeenteleden aan te schrijven, digitaal (mail, facebook, hyves, twitter, …)  of ouderwets met pen en papier (kaart, brief), (mondeling mag ook!) en overlaad ze eens met complimenten en dankbaarheid… Het hoeft niet veel of grotesk te zijn… een simpel “dank je wel voor wie je bent voor mij” is al heel bijzonder….   Voer het lichaam de vrucht van de Geest! Doe dat eens, 10 dagen lang, 10 complimenten op een dag.  Als de kerk aan overgewicht lijdt: voer haar dan het fruit van complimenten!

mag het duidelijk zijn dat wanneer ik begin te schrijven, ik nooit weet waar ik ‘uit kom’. … en deze fruitmand-uitkomst had ik dus ook niet voorzien. Gats, nu moet ik fruit gaan uitdelen, daar had ik nou echt zin in 😛

De bruid van Christus lijdt aan morbide obesitas…

Soms … soms beeld ik me wel eens in hoe de bruid van Christus er nou uitziet… En als beelddenker kan het bij mij alle kanten uitgaan afhankelijk van welke emotie het op dat moment het meest te zeggen heeft. Helaas ziet de bruid er de laatste tijd niet al te best uit en vraag ik me steeds vaker af of Christus blind is / was …

Scroll … in mijn gedachten ga ik naar het volgende beeld … dat van de gemeente als 1 lichaam… en wederom slaan mijn gedachten op hol – het enige wat ik moet doen is de ogen sluiten. En dan zie ik een prachtig koppie voor me. Kan niet anders, Christus is het hoofd. En hoezeer Jezus ook man was, in mijn verbeelding zie ik een vrouw (als het gaat over dat lichaam bedoel ik, niet Jezus als een soort drag queen).   In Amerika zagen we het meer dan hier: volvette dames waarvan de ene rol overbubbelt in de andere. Enkels die haast lijken te bezwijken onder het gewicht van al die opdringerige cellulitusbubbels die zich dwars door ieder stofje doen gelden alsof ze elk afzonderlijk om de meeste aandacht schreeuwen…  Een buik tot op de knieën en borsten tot op de buik … of waren dat de borsten niet maar een andere vetrol? Seth zei een keer zwaar verbijsterd (uiteraard na een lange – zo onopvallend mogelijke staar-poging) “Je kan blijven kijken maar er blijven plooien komen”.  Dames en heren die niet meer zwaarlijvig te noemen vallen, maar gewoon ronduit vet. Sorry dat ik het zo plompverloren zeg. Ik heb het nu alleen over hun uiterlijk; wat uiteraard totaal niets hoeft te zeggen over hun karakter… Maar het erge van al: dan zie je een prachtig gezicht erboven (zij het omgeven door vet) met mooie ogen en prachtig gevormde mond… alle potentie tot een supermodel zou je denken … mits je dan alleen naar het gezicht kijkt … vervolgens moet je echter blind zijn voor de rest…

 

Als ik mij de kerk als ‘lichaam’ moet voorstellen, als vele leden die samen 1 lijf vormen (Paulus)  zie ik zo een lijf voor me. De ene na de andere opgeblazen cel die dwars door alle omstandigheden heen haar aandacht opeist. Nooit voldoening vindend. En ondertussen het lijf verwoestend. En dan zie je de ogen; prachtige kijkers met een zweem van verdriet…  De kerk heeft alle potentie tot het worden van een supermodel. Maar haar leden verwoesten het lijf door de dag aan dag groeiende zelfingenomenheid. Het stadium van obesitas is al lang over gegaan in de morbide versie. En het enige wat ik zie is de zweem van verdriet in een stel prachtige kijkers… En helaas ben ik niet blind.  Hoe kan je voorbijgaan aan zulke christelijke zwaarlijvigheid?  Er is niet eens ruimte om er omheen te lopen… Geen ruimte om aan te ontkomen.

Ik kan er niet omheen; er zijn dagen dat ik de post niet durf op te rapen van de mat, maar er gewoon overheen stap.  EN als ik het al doe, ik huiver bij iedere kaart die ik zie; je weet maar nooit of het weer zo een duivelse angel is die je diep verwondt wanneer je hem opraapt… Er zijn avonden, of zelfs ochtenden en middagen dat ik de telefoon niet opneem, omdat ik het nummer niet herken en bang ben voor weer een lading gal.  En als ik alleen thuis ben doe ik soms de deur gewoon niet open … En dat allemaal om ‘dat’ lijf van Christus… Ik heb mijn donorcodicil alvast ingevuld, want soms twijfel ik echt aan de houdbaarheid van dit lijf. Soms walg ik ervan en wens ik dat ik de blinde darm ben die op korte termijn operatief verwijderd gaat worden… of een nier; wachtend op een transplantatie…

Zwaarlijvigheid heeft niet alleen nadelen voor de eigen gezondheid; het heeft ook een ernstig negatieve invloed op de vruchtbaarheid. En ik ben bang voor de geestelijke gezondheid van mijn kids. Als ik dit al als zwaar ervaar. Als ik … wat voor lange termijn effect heeft dit op mijn kinderen? En wat voor effect op de nog te komen kinderen van God??

 

Mensenlief: stop met de opdringerige opgeblazen aandacht voor je eigen cel, kijk naar jouw aandeel in het geheel. Stop met het aanvallen van alle hart en bloedvaten. Je maakt het lijf kapot. Het prachtige Hoofd, nu omgeven door een vette onderkin heeft nog steeds 2 liefdevolle ogen, maar een zweem van verdriet, ze had de potentie van een topmodellenbruid… maar heel eerlijk: met al dat vet zie ik het niet meer. Ik zie het niet meer; die liefde. Ik zie het niet meer; de open armen.  En ik vraag me af of een dieetpoging in dit stadium nog effect heeft…