Verbod = grappig

hihi ik heb nog nooit zoveel lezers gehad die blijven kijken of ik het wachtwoord op de beveiligde blog al heb opgegeven haha. Meestal zakt na 2 dagen de interesse in een blog – maar vandaag zeggen de stats dat er weer 30 pogingen zijn ondernomen om de blog te mogen lezen hihi – zouden er ook mensen zijn die wachtwoorden gokken? Helaas laten de stats dat niet zien hihi.

Advertisements

Het bankroet van een ziel…

“Ontmoediging is als een bankroet. Het bankroet van de ziel die teveel uitgaf aan hoop en verwachting.”

Dit twitterde ik vlak voor het weekend. (De Engelse versie van Facebook gejat) Het is een oneliner die me in het hoofd blijft hangen. Een gedachte die niet te verdrijven valt. Sterker nog, in m’n hoofd voer ik hele gesprekken met zogenaamde vrienden (lees: kerklui) wiens antwoord ik hierop al kan indenken… “Je had het eerder moeten aangeven.” “Misschien willen jullie teveel.” “Tja, je had anderen meer kunnen betrekken …” “Misschien …”  Zinsnedes die ik eerder al wel een keer gehoord heb – vaker via via dan rechtstreeks…

Wanneer ik de grote opdracht lees, lees ik nergens dat deze opdracht kan wachten wanneer je toevallig jarig bent… Dat het alleen maar geldig is als je niet zo een druk leven hebt als dat van jezelf… Of dat je eigen zaak van groter belang is…. Ik zie me al bij God verontschuldigen: “Sorry hoor Goede Vader, allemaal goed en aardig, U heeft een heel goed plan, maar hier in het Westland werkt dat niet…” 

En dan hoor ik de nagalm van opmerkingen als ‘Misschien verwacht je teveel’… Geloof me, in de 6 jaar dat we hier nu zitten hebben we met regelmaat onze verwachtingen (teleurgesteld) moeten bijstellen…

Wanneer je (verwacht) aangevallen wordt … het liet weten aan de mensen om je heen … en die mensen steken geen poot uit om het voor je op te nemen … is het dan niet logisch dat je mede gekwetst bent door deze passieve omstanders? Wat baat het je dat een goedgelovige / passieveling je van de zijlijn toeroept: ‘Ik ben het wel met je eens hoor! Ik sta achter je (soms mijlenver maar dat maakt ff niet uit)’ … midden in het gevecht wil je geen woorden, maar daden…

Ik zie het zo: Het hart voorziet het hele lichaam van bloed. Het pompt en pompt en pompt, dag in dag uit… Onophoudelijk gaat het door. Alle organen voorzien van de juiste hoeveelheid bloed en zuurstof – het lichaam moet ‘doorademd’* worden … Maar het lijf moet wel zorgen dat het bloed weer teruggepompt wordt… zodat het hart kan doorkloppen. Het lijf moet ervoor zorgen dat bij eventueel bloedverlies het gehele! lijf accuut in gang schiet: hemoglobine en adrenaline moeten hun werk leveren: niet het hart moet erop aangesproken worden dat het maar minder snel moet kloppen, nee: het bloedverlies dient gestopt! Bij te weinig bloed in het lijf moeten de nodige organen aan het werk en nieuwe bloedlichaampjes aanmaken… Je zegt het hart niet dat het zich maar even moet aanpassen, dat dit lijf nu eenmaal anders is… : des te minder bloed: des te harder het hart moet werken om alsnog alle organen te voorzien… En als dit lang genoeg duurt, er geen bloed bij komt of het bloedverlies niet gedempt: dan ontvangt het hart te weinig, moet het haar verwachtingen bijstellen, werkt het veel te snel en gaat er uiteindelijk aan onderdoor.

Kunnen we dan zeggen “Tja, het is de schuld van het hart?” Misschien moet het hele lijf eens kijken naar waar het de mist inging? Hoe hebben ze gereageerd op de aanhoudende kritiek: op de wonde die niet gestelpd werd en zwaar geïnfecteerd raakte …?  Hebben ze er hemoglobine en adrenaline op afgestuurd? Zijn ze massaal extra bloedlichaampjes gaan aanmaken om daarmee het hart -in daden- te laten weten: “we geven niet op hoor!”

De ziel is als het hart: het pompt hoop en verwachting door omdat het lichaam dat niet zonder ‘doorademing’* kan… En wanneer de ziel niets terug ontvangt, raakt ze bankroet. Ontmoedigd.

Je kan het lijf volstoppen met pillen, het aan de kostelijke hart-longmachine leggen om het hart haar rust te gunnen … Je kan zelfs een harttransplantatie overwegen…  Maar uiteindelijk zal het lijf zelf in actie moeten komen. De infectie met vuur moeten bestrijden, zich massaal moeten inzetten om nieuwe bloedlichaampjes te kweken, hemoglobine en adrenaline moeten in werking gezet worden… of het lichaam wordt een kastplantje… of erger…

Wanneer je toestaat dat iemand aangevallen wordt … ben je medeplichtig …

Je bent pas een soldaat van Christus als je je bereidheid ook daadwerkelijk omzet in strijden…

*doorademen: hiermee verwijs ik naar Gods adem die leven blies in het lijf van Adam.

noot: het is met deze blog (met geen enkele btw) NIET mijn bedoeling mensen te beledigen of te kwetsen of om verwijten uit te delen. Wel is het mijn doel om slapende organen wakker te schudden. Ieder voor zich aan het denken te zetten en mensen op te roepen te strijden voor het (stervende) lichaam van Christus…  wie de schoen past, trekt hem aan. (ps, lees mijn disclaimer!)

Het gevaar van een druppel water

 Eén druppel water bezit ogenschijnlijk geen kracht,

maar drup na drup na drup na drup …

raakt zelfs het hardste gesteente uitgehold.

 

Zo is het ook met kritiek. Een enkele opmerking raakt ogenschijnlijk kant nog wal, veeg je zo weg, daar stap je zo overheen … Maar drup na drup na drup… Het sloopt je.

Ongevraagde kritiek is nooit opbouwend. Je kan er als ontvanger zelden van leren. Ongevraagde kritiek leveren doe je altijd vanuit eigen onvolwassen gedrag.

Er bestaat niet iets zoals positieve kritiek! Opbouwende ‘kritiek’ komt altijd over als een bemoediging. Daarom heet het ook ‘Opbouwend’  en ‘Bemoediging’.

Wanneer je als doel hebt iemand tot een bemoediging te zijn, spui je niet al je twijfel of frustratie. Dan trek je iemands goede bedoelingen of integriteit niet in twijfel. Dan zeg je niet dat de ander meer controle nodig heeft… Dan lever je geen verwijten … Wanneer je twijfelt of alles goed gaat, en je wilt een bemoeding zijn, bid je eerst aanhoudend… dan ga je een geestelijke worsteling aan waarbij je eerst jezelf onder de loep neemt… dan vraag je om een gesprek, je begint het gesprek met gebed … je vraagt de ander ‘help mij jouw kant te begrijpen’ … Wanneer je Jezus voor iemand wil zijn dan ga je in eerste instantie uit van je eigen ongelijk en de goede bedoelingen van een ander… Wanneer je Jezus voor iemand wil zijn, bied je je liefde, steun en hulp aan…

Wanneer je enkel en alleen gericht bent op je eigen belang, op je eigen frustratie … op je eigen cel; dan vind je jezelf oplettend, de ander niet. Dan zie je vooral het goede van jezelf en het foute van de ander. Dan vind je dat je het recht hebt kritiek te leveren ook al komt het hard aan. Dan vind je dat de ander zich moet aanpassen in plaats van dat je zelf misschien moet leren groeien… Dan vind je dat anderen meer werk moeten verzetten om jouw voorgestelde doel te bereiken … dan ligt alles aan de ander, niets aan jezelf. En dan schrijf je brieven en kaartjes tot afbreuk in plaats van een opbouwend, bemoedigend, gesprek aan te gaan…

 

Wanneer het niet Jezus is die je reflecteert, is het alleen jezelf die je presenteert. En wanneer je dat lang genoeg doet, drup na drup na drup na drup … dan hol je zelfs het sterkste gesteente uit. Dan mat je de ander af, ben je een bron van frustratie en teleurstelling; verre van wat Jezus voor jou, én de ander, in gedachten had…

 

Voor het uithollen van een steen zijn vele druppels nodig. Helaas zijn er soms maar weinig mensen nodig om vele – gestage-  druppels van kritiek te leveren… dan kan zelfs de meest geoefende atleet de wedloop niet uitrennen, de meest trouwe dienaar raakt dan ontmoedigd … dan moet zelfs het goede  wijken voor het boze water…

 

Het gevaar van een druppel water …

wachtwoord

Tja – zoals de meesten wel ondervonden hebben, kan ik nogal scherp schrijven. Mijn talent zullen we het maar noemen :B
Manlief vond mijn cupjesblog enerzijds wel grappig maar tegelijk te sarcastisch om zomaar zonder verdere uitleg te publiceren … niet voor iedereen geschikt laat maar zeggen, of eigenlijk meer dat niet iedereen mijn stijl van schrijven zou kunnen waarderen op sommige kritische ogenblikken, of mij mijn schrijven kwalijk zou opvatten of …
Omdat hij ergens toch wel een beetje gelijk heeft heb ik deze blog dus maar beveiligd met een wachtwoord. Wie heel nieuwsgierig is kan ernaar vragen (je krijgt de interpretatiehandleiding er gratis bij) :B , alleen wil dit nog niet zeggen dat je het wachtwoord krijgt 😛 En als je hem al krijgt en kritiek of vragen hebt, kan je MIJ mailen om uitleg of voor verwijt…

De doodzonde van cupjes

Cupjes zijn een doodzonde. Echt waar. Het zijn de wolven in schapenvacht, de varkens in de tempel. Cupjes zijn een doodzonde.

Bedenk dat oma vroeger een gewone simpele cake bakte en die in overheerlijke dampend verse plakken onder de diverse gezinsleden verdeelde. Iedereen deelde van dezelfde cake. Zat er een rot ei in, had iedereen die geproeft! Welke máter familias bedacht ooit het verderfelijke plan om dit goddelijke cakebeslag te verdelen over kleine bekertjes die men in het Engels zo liefkozend ‘cup’ noemt? Het oer-degelijke traditionele familierecept wat sinds jaar en dag met de nodige zorg werd overgedragen van moeder op dochter dementeerde zo tot een hoogst individualtistisch laag aan de grond soort deeg. Geen traditionele ruzie’s meer over wiens plak nu dikker was dan de ander; geen onenigheid over wie het kapje moest eten of wat dacht je van het verlies van de gezamenlijke momenten van het samen eten van dézelfde cake. Erger nog, deze moeder, duivel in hoogst eigen persoon, zadelde dochterlief op met een grotere afwas. Cupjes veroorzaakten noeste kinderarbeid! Cupjes wonnen het hart van menig moeder…

Of herinner uzelf een ander heilloos cup-idee: In 1887 verscheen Satan in de gedaante van Herminie Cadolle. Waar mannen tijdenlang beschermd werden van de ergerlijke verleidingen van vrouwe boezem bedacht deze liederlijke dame dat het stevig insnoerende korset vervangen moest worden door een corselet: een combinatie van korset mét cup! De borsten herwonnen terrein en sindsdien is menig man gezwicht voor deze zondige verzoeking van een cup. Cups stonden aan de voet van de seksuele revulotie…

En dan hebben we het over cups tijdens de maaltijd des Heren… waar is de grote beker gebleven? Menig zondaar heeft enorme baat bij de wijn die tot verlossing leid! En wat voor verlossing! Sommige zonden zijn zo groot, daar kan een complete schaal met cups niet tegenop! Hoe bereiken we die schuldenaren, nu we per maaltijd maar liefst 2 flessen bezuinigen! Mijn hemel, de crisis heeft de kerk bereikt?!

Helaas: het kan nog erger! Met de cup sloop niet alleen het vervaarlijke Engels in ons doorwrochte taaltje, maar ook de zonde in de kerk! Nimmer hadden we de huidige schade kunnen overzien. De cup moest verbannen worden! Engelse Bijbels: verbrand! En als  de zondige gedachte aan de Engelse versie van Psalm 23:5 (mijn beker vloeit over /  My cup runs over) ons nog steeds verleidt moeten we die bladzijde misschien ook uit onze Bijbel scheuren… En als we dan toch bezig zijn: alle zondaars eruit! Weg ermee! De kerk is alleen een plek voor ware heiligen!

Nee, Ik kan me terdege voorstellen dat er ‘heiligen’ zijn die ons tegen deze verderfelijkheid willen beschermen. De volgende keer dat we in de kerk het avondmaal vieren met ‘cupjes’ in plaats van één enkele beker stel ik voor dat alle vrouwen zich ontdoen van bh en het koffieteam dikke plakken cake mét kapjes serveert… we verbranden alle Engelse bijbels en nimmer zingen we nog een Engels lied!

Cupjes tijdens het avondmaal. Doodzonde is het.

… Maar goed dat Christus voor die zonden is gestorven. En ons, compleet met verderfelijke aard, omhult in Zijn liefde. Nee, dames, hou bij de volgende maaltijd des Heren je bh maar aan, en breng cupcakejes mee, want het gaat om vergeving. Om de overwinning over de Boze; de victorie over alles wat ons ooit in verzoeking leidde. Met het brood en de cúpjes wijn gedenken wij het offer wat ons verlost van de macht van Satan. Het enige wat de Boze dan nog rest is een jammerlijke kreet die hopelijk tot verdeeldheid en vertwijfeling leidt…

wanneer de hel luider klinkt dan de hemel …

pff, gelukkig is de soep nooit zo heet als dat hij geserveerd wordt.  (zie blog van gister) Bloggen lucht op, zet mijn gedachten op een rij en doet me mijn emoties wat genuanceerder bekijken. Wat overigens niet wil zeggen dat ik ze genuanceerd opschrijf. Als ik dat zou doen, doet niemand nog de moeite om mijn stukjes te lezen – daar is geen bal aan. Ik hou van chockeren en wie daar niet tegen kan moet mijn stukjes niet lezen…

Sinds mijn blog gister voeren mijn gedachten me nog verder in het obesitas gebeuren. Natuurlijk zit dit voorbeeld me in het hoofd omdat ik de afgelopen maanden zelf keihard aan de slag was met mijn gewicht… Later in bed bedacht ik me dat geen pondje meer of minder de liefde van mijn echtgenoot voor mij kan beïnvloeden. Ongelooflijk maar waar… Tuurlijk viel het hem wel op dat ik steeds dikker werd… En natuurlijk vindt hij me nu een stuk aantrekkelijker dan dat ik 16 kilo geleden was… Maar zijn liefde voor mij is er niet minder om.

Even dacht ik “zou God een fetisj hebben voor zwaarlijvigheid?” maar al snel schoof ik deze gedachte aan de kant. God ziet zijn bruid niet liever ‘te dik’. Maar Hij houdt niet minder van haar als ze zichzelf volpropt en volvreet met egoïsme en pretentie. Ook niet méér, laat dat duidelijk zijn. Zijn liefde is er: standvastig en stabiel… Maar ik ben er wel van overtuigd dat hij haar aantrekkelijker vindt met een gezond gewicht, fit genoeg om eea met Hem te ondernemen in plaats van onderuitgezakt in de kerkbank te hangen…

Behalve dat ze met een gezond gewicht van haar kant, meer kunnen ondernemen – in velerlei opzicht- zal zij ook vruchtbaarder zijn, én daarbij: wanneer er borelingen zijn, kunnen we als kerk beter voor de jong gelovigen zorgen dan wanneer we bij ieder zuchtje weer vermoeid moeten neerploffen.

Bij de weightwatchers heb ik het genoeg gehoord; de motivaties om af te vallen: verschillende moeders vinden het vreselijk om niet samen met hun kinderen te kunnen spelen, niet met ze naar het strand te durven, te moe te zijn om eea met ze te ondernemen… om het voorbeeld te zijn in verkeerd eetgedrag en zodoende hun kinderen te zien groeien in… zwaarlijvigheid.

Zo is het ook in de kerk. Wanneer wij alleen maar kijken naar onze eigen heilige huisjes – boos zijn omdat ‘ons stukje’ niet in het kerkblad staat, of ‘ik’ dit of dat niet op het podium mocht gaan vertellen en een ander wel … waar zijn we dan mee bezig? Zijn we vruchtbaar met zulk een houding? En als we dat al blijken te zijn, waar halen we dan de fut vandaan om achter de jong gelovigen aan te hollen? Eea met ze te ondernemen? Met ze op te trekken in discipelschap in plaats van voorbeelden in opgeblazen aandachtsvreters …

Eerlijk is eerlijk: soms klinken de stemmen uit de hel luider dan die uit de hemel. Wanneer bij ons zo een briefje op de mat valt als waar Jur het gister over had in de preek – dan wordt ik woest. Omdat ze aan mij en mijn gezin komen! En daar blijf je met je tengels van af! Of als ik hoor dat het ene gemeentelid het andere straal negeert en er weer eens een bemiddelingsgesprek moet komen- en waarom? Meestal omdat de één zijn gelijk niet kreeg van de ander… de duivel krijgt zijn zin – het is zijn stem die door deze dingen heen klinkt. Het is die stem die mij zwaar ontmoedigt… en je kan wel zeggen “dan moet je opwekking opzetten”(lees dit met een betweterig zeurstemmetje) of “Moet je meer je bijbel lezen” … maar nee – wanneer je keer op keer getuige bent van dit soort aanslagen: dan klinkt de hel luider dan de hemel… In een antwoord op iemands reactie schreef ik gister “Voor elke negatieve opmerking zijn er 10 positieve nodig om weer in balans te kunnen komen”  1 keer raden welke kant mijn evenwichtsbalk de laatste tijd opgetrokken wordt …

Nu is het niet mijn bedoeling dat ik alle positieve opmerkingen krijg; maar ik vraag je: doe vandaag eens de moeite om 10 gemeenteleden aan te schrijven, digitaal (mail, facebook, hyves, twitter, …)  of ouderwets met pen en papier (kaart, brief), (mondeling mag ook!) en overlaad ze eens met complimenten en dankbaarheid… Het hoeft niet veel of grotesk te zijn… een simpel “dank je wel voor wie je bent voor mij” is al heel bijzonder….   Voer het lichaam de vrucht van de Geest! Doe dat eens, 10 dagen lang, 10 complimenten op een dag.  Als de kerk aan overgewicht lijdt: voer haar dan het fruit van complimenten!

mag het duidelijk zijn dat wanneer ik begin te schrijven, ik nooit weet waar ik ‘uit kom’. … en deze fruitmand-uitkomst had ik dus ook niet voorzien. Gats, nu moet ik fruit gaan uitdelen, daar had ik nou echt zin in 😛

De bruid van Christus lijdt aan morbide obesitas…

Soms … soms beeld ik me wel eens in hoe de bruid van Christus er nou uitziet… En als beelddenker kan het bij mij alle kanten uitgaan afhankelijk van welke emotie het op dat moment het meest te zeggen heeft. Helaas ziet de bruid er de laatste tijd niet al te best uit en vraag ik me steeds vaker af of Christus blind is / was …

Scroll … in mijn gedachten ga ik naar het volgende beeld … dat van de gemeente als 1 lichaam… en wederom slaan mijn gedachten op hol – het enige wat ik moet doen is de ogen sluiten. En dan zie ik een prachtig koppie voor me. Kan niet anders, Christus is het hoofd. En hoezeer Jezus ook man was, in mijn verbeelding zie ik een vrouw (als het gaat over dat lichaam bedoel ik, niet Jezus als een soort drag queen).   In Amerika zagen we het meer dan hier: volvette dames waarvan de ene rol overbubbelt in de andere. Enkels die haast lijken te bezwijken onder het gewicht van al die opdringerige cellulitusbubbels die zich dwars door ieder stofje doen gelden alsof ze elk afzonderlijk om de meeste aandacht schreeuwen…  Een buik tot op de knieën en borsten tot op de buik … of waren dat de borsten niet maar een andere vetrol? Seth zei een keer zwaar verbijsterd (uiteraard na een lange – zo onopvallend mogelijke staar-poging) “Je kan blijven kijken maar er blijven plooien komen”.  Dames en heren die niet meer zwaarlijvig te noemen vallen, maar gewoon ronduit vet. Sorry dat ik het zo plompverloren zeg. Ik heb het nu alleen over hun uiterlijk; wat uiteraard totaal niets hoeft te zeggen over hun karakter… Maar het erge van al: dan zie je een prachtig gezicht erboven (zij het omgeven door vet) met mooie ogen en prachtig gevormde mond… alle potentie tot een supermodel zou je denken … mits je dan alleen naar het gezicht kijkt … vervolgens moet je echter blind zijn voor de rest…

 

Als ik mij de kerk als ‘lichaam’ moet voorstellen, als vele leden die samen 1 lijf vormen (Paulus)  zie ik zo een lijf voor me. De ene na de andere opgeblazen cel die dwars door alle omstandigheden heen haar aandacht opeist. Nooit voldoening vindend. En ondertussen het lijf verwoestend. En dan zie je de ogen; prachtige kijkers met een zweem van verdriet…  De kerk heeft alle potentie tot het worden van een supermodel. Maar haar leden verwoesten het lijf door de dag aan dag groeiende zelfingenomenheid. Het stadium van obesitas is al lang over gegaan in de morbide versie. En het enige wat ik zie is de zweem van verdriet in een stel prachtige kijkers… En helaas ben ik niet blind.  Hoe kan je voorbijgaan aan zulke christelijke zwaarlijvigheid?  Er is niet eens ruimte om er omheen te lopen… Geen ruimte om aan te ontkomen.

Ik kan er niet omheen; er zijn dagen dat ik de post niet durf op te rapen van de mat, maar er gewoon overheen stap.  EN als ik het al doe, ik huiver bij iedere kaart die ik zie; je weet maar nooit of het weer zo een duivelse angel is die je diep verwondt wanneer je hem opraapt… Er zijn avonden, of zelfs ochtenden en middagen dat ik de telefoon niet opneem, omdat ik het nummer niet herken en bang ben voor weer een lading gal.  En als ik alleen thuis ben doe ik soms de deur gewoon niet open … En dat allemaal om ‘dat’ lijf van Christus… Ik heb mijn donorcodicil alvast ingevuld, want soms twijfel ik echt aan de houdbaarheid van dit lijf. Soms walg ik ervan en wens ik dat ik de blinde darm ben die op korte termijn operatief verwijderd gaat worden… of een nier; wachtend op een transplantatie…

Zwaarlijvigheid heeft niet alleen nadelen voor de eigen gezondheid; het heeft ook een ernstig negatieve invloed op de vruchtbaarheid. En ik ben bang voor de geestelijke gezondheid van mijn kids. Als ik dit al als zwaar ervaar. Als ik … wat voor lange termijn effect heeft dit op mijn kinderen? En wat voor effect op de nog te komen kinderen van God??

 

Mensenlief: stop met de opdringerige opgeblazen aandacht voor je eigen cel, kijk naar jouw aandeel in het geheel. Stop met het aanvallen van alle hart en bloedvaten. Je maakt het lijf kapot. Het prachtige Hoofd, nu omgeven door een vette onderkin heeft nog steeds 2 liefdevolle ogen, maar een zweem van verdriet, ze had de potentie van een topmodellenbruid… maar heel eerlijk: met al dat vet zie ik het niet meer. Ik zie het niet meer; die liefde. Ik zie het niet meer; de open armen.  En ik vraag me af of een dieetpoging in dit stadium nog effect heeft…