De bruid van Christus lijdt aan morbide obesitas…

Soms … soms beeld ik me wel eens in hoe de bruid van Christus er nou uitziet… En als beelddenker kan het bij mij alle kanten uitgaan afhankelijk van welke emotie het op dat moment het meest te zeggen heeft. Helaas ziet de bruid er de laatste tijd niet al te best uit en vraag ik me steeds vaker af of Christus blind is / was …

Scroll … in mijn gedachten ga ik naar het volgende beeld … dat van de gemeente als 1 lichaam… en wederom slaan mijn gedachten op hol – het enige wat ik moet doen is de ogen sluiten. En dan zie ik een prachtig koppie voor me. Kan niet anders, Christus is het hoofd. En hoezeer Jezus ook man was, in mijn verbeelding zie ik een vrouw (als het gaat over dat lichaam bedoel ik, niet Jezus als een soort drag queen).   In Amerika zagen we het meer dan hier: volvette dames waarvan de ene rol overbubbelt in de andere. Enkels die haast lijken te bezwijken onder het gewicht van al die opdringerige cellulitusbubbels die zich dwars door ieder stofje doen gelden alsof ze elk afzonderlijk om de meeste aandacht schreeuwen…  Een buik tot op de knieën en borsten tot op de buik … of waren dat de borsten niet maar een andere vetrol? Seth zei een keer zwaar verbijsterd (uiteraard na een lange – zo onopvallend mogelijke staar-poging) “Je kan blijven kijken maar er blijven plooien komen”.  Dames en heren die niet meer zwaarlijvig te noemen vallen, maar gewoon ronduit vet. Sorry dat ik het zo plompverloren zeg. Ik heb het nu alleen over hun uiterlijk; wat uiteraard totaal niets hoeft te zeggen over hun karakter… Maar het erge van al: dan zie je een prachtig gezicht erboven (zij het omgeven door vet) met mooie ogen en prachtig gevormde mond… alle potentie tot een supermodel zou je denken … mits je dan alleen naar het gezicht kijkt … vervolgens moet je echter blind zijn voor de rest…

 

Als ik mij de kerk als ‘lichaam’ moet voorstellen, als vele leden die samen 1 lijf vormen (Paulus)  zie ik zo een lijf voor me. De ene na de andere opgeblazen cel die dwars door alle omstandigheden heen haar aandacht opeist. Nooit voldoening vindend. En ondertussen het lijf verwoestend. En dan zie je de ogen; prachtige kijkers met een zweem van verdriet…  De kerk heeft alle potentie tot het worden van een supermodel. Maar haar leden verwoesten het lijf door de dag aan dag groeiende zelfingenomenheid. Het stadium van obesitas is al lang over gegaan in de morbide versie. En het enige wat ik zie is de zweem van verdriet in een stel prachtige kijkers… En helaas ben ik niet blind.  Hoe kan je voorbijgaan aan zulke christelijke zwaarlijvigheid?  Er is niet eens ruimte om er omheen te lopen… Geen ruimte om aan te ontkomen.

Ik kan er niet omheen; er zijn dagen dat ik de post niet durf op te rapen van de mat, maar er gewoon overheen stap.  EN als ik het al doe, ik huiver bij iedere kaart die ik zie; je weet maar nooit of het weer zo een duivelse angel is die je diep verwondt wanneer je hem opraapt… Er zijn avonden, of zelfs ochtenden en middagen dat ik de telefoon niet opneem, omdat ik het nummer niet herken en bang ben voor weer een lading gal.  En als ik alleen thuis ben doe ik soms de deur gewoon niet open … En dat allemaal om ‘dat’ lijf van Christus… Ik heb mijn donorcodicil alvast ingevuld, want soms twijfel ik echt aan de houdbaarheid van dit lijf. Soms walg ik ervan en wens ik dat ik de blinde darm ben die op korte termijn operatief verwijderd gaat worden… of een nier; wachtend op een transplantatie…

Zwaarlijvigheid heeft niet alleen nadelen voor de eigen gezondheid; het heeft ook een ernstig negatieve invloed op de vruchtbaarheid. En ik ben bang voor de geestelijke gezondheid van mijn kids. Als ik dit al als zwaar ervaar. Als ik … wat voor lange termijn effect heeft dit op mijn kinderen? En wat voor effect op de nog te komen kinderen van God??

 

Mensenlief: stop met de opdringerige opgeblazen aandacht voor je eigen cel, kijk naar jouw aandeel in het geheel. Stop met het aanvallen van alle hart en bloedvaten. Je maakt het lijf kapot. Het prachtige Hoofd, nu omgeven door een vette onderkin heeft nog steeds 2 liefdevolle ogen, maar een zweem van verdriet, ze had de potentie van een topmodellenbruid… maar heel eerlijk: met al dat vet zie ik het niet meer. Ik zie het niet meer; die liefde. Ik zie het niet meer; de open armen.  En ik vraag me af of een dieetpoging in dit stadium nog effect heeft…

Advertisements

5 thoughts on “De bruid van Christus lijdt aan morbide obesitas…

  1. Sara, je schrijft een heel pittig stuk maar ik kan me er heel goed in vinden, ik vrees dat ik het herken… Wat me wel echt verrast is dat jullie zo vaak negatieve post krijgen. Hebben ze bij jullie zulke lange tenen?

    Like

    • Tja, wat is ‘Vaak’ en ‘wie’ heeft nu lange tenen? Ik merk dat bij mij de maat vol is. Ik heb het met momenten met ‘de kerk’ heel erg ‘gehad’. Dus zo ‘vaak’ hoeft het niet meer te gebeuren want dan ben ik degene met de lange tenen. En het gaat me niet zozeer om de inhoud, als om de vorm. De manier waarop eea soms ‘gedeeld’ wordt doet behoorlijk zeer, vooral als de vorige ‘wonden’ nog niet geheeld zijn. De laatste ‘kaart’ kwam vlak voor hemelvaart, een uur voor we een weekendje weg zouden gaan met ons gezinnetje. Werd gebracht door een dame en zonder envelop aan onze kinderen overhandigd, zo voor ze te lezen… Lijkt wel alsof ik allergisch geworden ben voor dit soort acties … en iedere nieuwe steek onder water maakt de reactie heftiger… dus ja, dan schrijf ik pittig … deels omdat het zo is, en deels om hoe eea op me overkomt… (ik heb niet voor niets een disclaimer ;P haha)

      Like

  2. Nja, maar je hebt groot gelijk, denk ik. Dat soort acties zou ik ook écht niet kunnen waarderen (en ik zou er ook lange tenen van krijgen. Prikken in een oude wond doet pijn!). Ik kan me voorstellen dat je het eens oneens bent met de voorganger, maar bréng dat dan op een respectvolle manier. En betrek er al zeker geen kinderen in!

    Like

    • de reden dat ik het ‘nu’ schrijf is dat Jur het in de dienst als voorbeeld gebruikte met als tegenhanger een kaartje van mijn moeder (een hele lieve kaart) … dan komt de pijn bij mij in alle hevigheid weer opzetten. Ze zeggen wel eens; voor elke negatieve opmerking heb je er 10 positieve nodig om weer in balans te komen… van me afschrijven compenseert ook een beetje 😉

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s