Het bankroet van een ziel…

“Ontmoediging is als een bankroet. Het bankroet van de ziel die teveel uitgaf aan hoop en verwachting.”

Dit twitterde ik vlak voor het weekend. (De Engelse versie van Facebook gejat) Het is een oneliner die me in het hoofd blijft hangen. Een gedachte die niet te verdrijven valt. Sterker nog, in m’n hoofd voer ik hele gesprekken met zogenaamde vrienden (lees: kerklui) wiens antwoord ik hierop al kan indenken… “Je had het eerder moeten aangeven.” “Misschien willen jullie teveel.” “Tja, je had anderen meer kunnen betrekken …” “Misschien …”  Zinsnedes die ik eerder al wel een keer gehoord heb – vaker via via dan rechtstreeks…

Wanneer ik de grote opdracht lees, lees ik nergens dat deze opdracht kan wachten wanneer je toevallig jarig bent… Dat het alleen maar geldig is als je niet zo een druk leven hebt als dat van jezelf… Of dat je eigen zaak van groter belang is…. Ik zie me al bij God verontschuldigen: “Sorry hoor Goede Vader, allemaal goed en aardig, U heeft een heel goed plan, maar hier in het Westland werkt dat niet…” 

En dan hoor ik de nagalm van opmerkingen als ‘Misschien verwacht je teveel’… Geloof me, in de 6 jaar dat we hier nu zitten hebben we met regelmaat onze verwachtingen (teleurgesteld) moeten bijstellen…

Wanneer je (verwacht) aangevallen wordt … het liet weten aan de mensen om je heen … en die mensen steken geen poot uit om het voor je op te nemen … is het dan niet logisch dat je mede gekwetst bent door deze passieve omstanders? Wat baat het je dat een goedgelovige / passieveling je van de zijlijn toeroept: ‘Ik ben het wel met je eens hoor! Ik sta achter je (soms mijlenver maar dat maakt ff niet uit)’ … midden in het gevecht wil je geen woorden, maar daden…

Ik zie het zo: Het hart voorziet het hele lichaam van bloed. Het pompt en pompt en pompt, dag in dag uit… Onophoudelijk gaat het door. Alle organen voorzien van de juiste hoeveelheid bloed en zuurstof – het lichaam moet ‘doorademd’* worden … Maar het lijf moet wel zorgen dat het bloed weer teruggepompt wordt… zodat het hart kan doorkloppen. Het lijf moet ervoor zorgen dat bij eventueel bloedverlies het gehele! lijf accuut in gang schiet: hemoglobine en adrenaline moeten hun werk leveren: niet het hart moet erop aangesproken worden dat het maar minder snel moet kloppen, nee: het bloedverlies dient gestopt! Bij te weinig bloed in het lijf moeten de nodige organen aan het werk en nieuwe bloedlichaampjes aanmaken… Je zegt het hart niet dat het zich maar even moet aanpassen, dat dit lijf nu eenmaal anders is… : des te minder bloed: des te harder het hart moet werken om alsnog alle organen te voorzien… En als dit lang genoeg duurt, er geen bloed bij komt of het bloedverlies niet gedempt: dan ontvangt het hart te weinig, moet het haar verwachtingen bijstellen, werkt het veel te snel en gaat er uiteindelijk aan onderdoor.

Kunnen we dan zeggen “Tja, het is de schuld van het hart?” Misschien moet het hele lijf eens kijken naar waar het de mist inging? Hoe hebben ze gereageerd op de aanhoudende kritiek: op de wonde die niet gestelpd werd en zwaar geïnfecteerd raakte …?  Hebben ze er hemoglobine en adrenaline op afgestuurd? Zijn ze massaal extra bloedlichaampjes gaan aanmaken om daarmee het hart -in daden- te laten weten: “we geven niet op hoor!”

De ziel is als het hart: het pompt hoop en verwachting door omdat het lichaam dat niet zonder ‘doorademing’* kan… En wanneer de ziel niets terug ontvangt, raakt ze bankroet. Ontmoedigd.

Je kan het lijf volstoppen met pillen, het aan de kostelijke hart-longmachine leggen om het hart haar rust te gunnen … Je kan zelfs een harttransplantatie overwegen…  Maar uiteindelijk zal het lijf zelf in actie moeten komen. De infectie met vuur moeten bestrijden, zich massaal moeten inzetten om nieuwe bloedlichaampjes te kweken, hemoglobine en adrenaline moeten in werking gezet worden… of het lichaam wordt een kastplantje… of erger…

Wanneer je toestaat dat iemand aangevallen wordt … ben je medeplichtig …

Je bent pas een soldaat van Christus als je je bereidheid ook daadwerkelijk omzet in strijden…

*doorademen: hiermee verwijs ik naar Gods adem die leven blies in het lijf van Adam.

noot: het is met deze blog (met geen enkele btw) NIET mijn bedoeling mensen te beledigen of te kwetsen of om verwijten uit te delen. Wel is het mijn doel om slapende organen wakker te schudden. Ieder voor zich aan het denken te zetten en mensen op te roepen te strijden voor het (stervende) lichaam van Christus…  wie de schoen past, trekt hem aan. (ps, lees mijn disclaimer!)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s