Alleen maar apen op facebook

Een paar weken geleden schreef ik een blog over hoe asociaal social media soms zijn. Ik was na het zoveelste asociale geval van commentaar leveren er even helemaal klaar mee en heb acuut mijn account op facebook en twitter gedeactiveerd. Spuugzat ben ik het – dat iedereen te pas en te onpas zijn ongezouten mening denkt te kunnen spuien.  Recht door zee, daar hou ik van, maar dat is iets heel anders dan tactloos en ongepast.

Voor mij brak een tijd van social-mediastilte aan. Ondertussen heb ik er flink over nagedacht. Nog steeds ben ik van mening dat social media een mooi medium kúnnen zijn… en nog steeds vind ik dat velen er gruwelijk misbruik van maken. Blijf ik dus definitief weg van deze media? Ik twijfel…

Eerlijk is eerlijk echt missen doe ik het niet… wat heb ik aan het weten dat iemand in de zon ligt? Of dat hij of zij geen zin heeft in de werkdag? Of aan de vraag in het luchtledige ‘wat moet ik eten vanaaf?’ … Zitten mensen werkelijk te wachten op zulke berichten van mij? NEE:  maar 2 ‘vrienden’ uit de buurt hebben de moeite gedaan me ernaar te vragen en te reageren op mijn gefrustreerde blog- 1 ervan whats appt me nu in plaats van het media-contact. Slechts 1 ‘vriend’ van overver was me ‘kwijt’  en heeft me moeten googlen om me vervolgens een lieve kaart te sturen … 3 ‘vrienden’ die van zich lieten horen in de afgelopen 4 weken. Erg gemist werd ik dus niet. Het enige wat ik min of meer mis zijn reacties op mijn blogs.

Of het een teleurstelling is? Nee, eigenlijk helemaal niet. Het bevestigt dest te meer mijn gevoel dat social media een stuk minder sociaal zijn dan dat menigeen veronderstelt…  in een wachtkamer ergens in Den Haag las ik een artikel over één of andere spirituele goeroe. Ook hij had commentaar op Facebook. Hij verwoordde zijn ongenoegen met een heel treffend voorbeeld; Facebook heeft dezelfde aantrekkingskracht op de meeste mensen als een werkende microfoon op een stel kinderen … Zodra ze de kans krijgen het podium te betreden lopen ze als een aap te blèren om vooral zichzelf te horen – ‘Woehoeoe’- als de stemmetjes maar gek klinken. Vervolgens lachen ze er met elkaar om en gaan ze nog een stapje verder in de apenkooierij. Nadenken of ze hun stem zinnig gebruiken om een fatsoenlijke boodschap door te geven is er nauwelijks bij…

Zou jij iemand speciaal opbellen om gewoon mee te delen dat je misselijk bent? Of om even mee te delen dat je geen zin hebt in je werkdag? Of dat je een uur lesuitval hebt? Nee? Nou, als je het dan wel op Facebook zet – doe je dus aan apenkooierij.

De Yoga-goeroe werd gevraagd of hij dan zou stoppen met Facebook… ‘Nee’ luidde het antwoord. ‘Maar ik gebruik het alleen om een échte boodschap door te geven – iets waarvoor ik iemand ook zou bellen’.   En misschien doe ik dat ook wel…

Advertisements

One thought on “Alleen maar apen op facebook

  1. Ik kan iet anders dan het helemaal met je eens zijn. Ook ik heb mijn twitter accounts gedeactiveerd en beraad me nog op Facebook. Errrug prettig en rustig moet ik zeggen en je mist in mijn beleving niets. Daarom had ik ook niet gereageerd op je afwezigheid…. ik was het ook ;-).

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s