Mijn moment met God

mijnmomentmetGodJe eigen schrijfsels ‘officieel’ gedrukt zien staan doet je wat. Tenminste, mij wel. Al stelt het absoluut niet veel voor, een beetje trots ben ik wel. Het is geen boek-boek geworden maar een soort van kalender. Het is een soort van dagboekkalenderachtiggeval wat je met een ‘ingebouwd’ standaardje op je tafel te showen kan zetten. Er staan 52 overdenkingen in, voor elke week van het jaar 1. En 6 stukjes zijn van mijn hand (eigenlijk 5 en een kwart :P) Mijn naam staat niet op de auteurslijst, niet op de achterkant, sterker nog je moet hem echt ‘zoeken’ zo klein staat ie her en der in de kantlijn – dus zo ‘belangrijk’ ben ik niet. Maar het zijn wel MIJN schrijfsels…

Sommige dingen die ik ‘destijds’ schreef beleef ik nu heel anders, of zijn een beetje op de achtergrond verdwenen, maar nu zetten ze me weer aan het denken of haal ik er zelfs een bemoediging uit. Bizar “Ik bemoedig mezelf wel” – haha – wie kan dat van zichzelf zeggen :D? En zo gebeurt het dat wat ik jaren geleden uit geloof schreef, mijn geloof van nu weer sterkt…

Vandaag las ik een stukje van Femmie van Santen – over de eeuwige ontevreden vrouw van kabouter Piggelmee. Ik kende het hele verhaal niet maar de clou was dat ze nooit tevreden was, altijd mopperde en steeds meer wilde maar uiteindelijk gewoon weer daar belandde waar ze ooit gestart was. Wij mensen kunnen ook wat afmopperen en steeds meer willen. Deze periode leent zich daar bij uitstek voor! Ik merk het aan mezelf… Met regelmaat weer online shoppen: je digitale ‘karretje’ helemaal vullen om uiteindelijk (mopperend) toch maar niks te kopen… Ik wil (nog steeds) zwarte laarzen, een -rode- crockpot en liefst ook een nieuwe -rode- keukenmachine, een ‘Noors’ vest, sneakers met bont, nieuwe mascara van Maybeline én niet te vergeten: een TATTOO! … Dinsdag moet ik voor controle weer naar de plastisch chirurg maar eigenlijk, als ik het geld had (en manlief stond het toe) … :B En dan mijn wensen voor in huis … Of voor man en kinderen … ik wil, ik wil, ik wil.

We mógen verlangen naar meer. Op zich is er niets mis met het reikhalzend uitkijken naar dat wat je mogelijk nog mag ontvangen… Of om ‘zin’ te hebben in het kadootjes uitpakken, iets te ontvangen of om iets voor jezelf te willen kopen (ook dat wat je eigenlijk helemaal niet nodig hebt). De kunst is om ondertussen tevreden te zijn met dat wat je reeds hebt. Zoals altijd gaat het hierin weer om de balans.  Mopperen is defenitely een symptoom van ontevredenheid … Sjacherijnen of ‘klagen’ al helemaal.   … Mmm, ik denk dat ik gewoon een heel ‘duidelijk’ wensenlijstje opstel en dat ‘toevallig’ op manliefs bureau laat slingeren van de week. Daarmee sla ik 2 vliegen in 1 klap; hij zit niet met het vreselijke probleem dat hij niet weet wat hij voor me moet kopen én ik krijg dat wat ik wil zonder mopperen.

Heerlijk, zo een overdenking uit ‘Een moment met God’

Advertisements

Jouw gristenvrouw, mijn christenvrouw :B

love thy neighborIs volwassendoop nou persé nodig? Kan je geen goed christen zijn zonder dat je je ooit laat dopen? Terwijl ik dit schrijf staat de tv op rtl8. ‘Jouw vrouw, mijn vrouw’ laat 2 gristelijke gezinnen zien; het ene gezin bizar streng het andere gezin los en vrijdenkend. In het ene gezin mogen de meiden niet daten en worden ze voorbereid op een leven als moeder de huisvrouw, het andere gezin laat de dochters wel heel erg vrij en stimuleert ze te studeren om zich voor te bereiden op een mogelijke carrière.

De ene gristen is de andere niet. Sommigen voelen zich prettig bij harde rigide lijnen, andere gruwelen bij het idee alleen al. Sommigen dopen hun kinderen, anderen dragen ze op, vele kiezen voor een belijdenis en menigeen staat 100% achter de volwassendoop.

In tegenstelling tot wat heel wat mensen denken is het christelijk geloof lang niet zo simpel en is de bijbel absoluut geen gemakkelijk te lezen boek. Logisch ook wanneer je bedenkt dat je tijdens het lezen een drievoudige kloof moet zien te overbruggen. Tijd, cultuur en taal zijn een behoorlijke sta in de weg als het gaat om ‘DE’ juiste weg te begrijpen. Mag je kopen op zondag of niet? Is roken zondig? Mag je zomaar hertrouwen? Is het mogelijk om én christen én homo te zijn? Moet je nou belijdenis doen of jezelf laten dopen? En juist wie denkt het ‘de rechte leer’ zonder omwegen in de bijbel te kunnen lezen gaat heel vaak voorbij aan 1 van de drie kloven en doet menigmaal andersdenkenden tekort.

Het tv-programma loopt ten einde. De radicalen hebben de gelederen gesloten en weigerden ook maar enige vorm van versoepeling. De meisjes worden weggehouden bij de ‘heidense’ christenvrouw en nogmaals geïndoctrineerd met vaders ideeën over de dienstbaarheid van vrouwen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik gruwel van dat strenge gedoe. M’n opvoeding zit daar voor een stukje tussen: tegen mij werd ook gezegd dat ‘uitgaan’ duivels was … vervolgens had ik nooit lol omdat het schuldgevoel het van de vrijheid won. Later hebben zogenaamde radicalen mij bestempeld als duivels of demonisch omdat ik liberaler dacht als zij…

Bij het vrije gezin (in het programma) zie je dat de gekwetste vader de vreemde moeder oproept om samen naar elkaars waarde te kijken ipv naar elkaars tekortkomingen- ze vouwen de handen voor een gezamenlijk gebed.

Is dit niet waar het christen-zijn in wezen om draait? Dat je vanuit de Bron naar elkaars waarde leert kijken in plaats van naar elkaars zogenaamde fouten? Dat je elkaar uit liefde voor Hem de ruimte geeft? Wanneer je dat als basis neemt wordt geloven een stuk eenvoudiger en iets wat je als ‘een kind’ kan doen … Hoewel leer een kind maar eens dat een ander niet hetzelfde hoeft te vinden …

adhd- autisme – psychisch flauwe kul ?!

Ik word er een beetje ziek van – van die zogenaamde nieuwsberichten over dat ADHD-ers aanstellers zijn of dat het allemaal overtrokken is, of … en dan die goedkope reacties onder dat soort berichten.

ADHD_neuroscienceNu weer een facebookbericht wat de rondte doet; over hoe ‘de uitvinder’ van adhd op zijn sterfbed uitroept dat het een verzonnen ziekte is. Behalve dat het in dit zogenaamde bericht helemaal niet gaat over ‘de uitvinder’ wordt adhd er op 1 lijn gezet met psychiatrische aandoeningen als borderline, PTSS of klassiek autisme en dat geen van deze ‘aandoeningen’ ooit wetenschappelijk bewezen zouden zijn.

… zucht …

Ja, ik geloof dat teveel kinderen een stempel krijgen. En ja, ik geloof dat ons bekrompen onderwijssysteem er niet tegen kan wanneer er kinderen zijn die niet binnen de lijntjes lopen en dus maar een sticker of een pil moeten krijgen. En ja, ik geloof dat er op dit vlak financieel een uitbuitende slag geslagen wordt.  Maar het gaat VEEL te ver om te stellen dat psychiatrische aandoeningen onzin zijn en slechts verzonnen om de farmaceutische industrie een financiële boost te geven. Wat doe je veel mensen tekort door dit te stellen!

Bedenk dat merendeel van dit soor onzin haar oorsprong in Amerika vindt en dat daar – nog meer dan hier- kids veel te snel een zogenaamde diagnose krijgen zonder ook maar enig gedegen onderzoek. Pillen worden er uitgedeeld alsof het snoepjes zijn en dokters liften mee op het succes van de farmacie (Waardoor er dus nog makkelijker voorgeschreven wordt.). Om de situatie daar dan middels zo een artikel op onze omstandigheden hier in NL te plakken is uiterst onzorgvuldig, eigenlijk gewoon ronduit dom.

Wanneer je op het artikel klikt lees je dat de betreffende nieuwsbrenger het bericht blindelings gekopieerd heeft van een andere site … ahealtylive.nl  een site over ‘gezonder leven’ met allerlei alternatieve tips en trucs. Nu ben ik 100% pro gezond leven en gooi ik qua alternatieve geneeswijzen het kind liever niet met het badwater weg, maar er is weinig medisch of wetenschappelijks aan deze site. Sterker nog, ze beweren- ondanks hun publicatie van dit artikel-  dat ze wél geloven dat adhd bestaat en enpassant gebruiken ze het als een opstapje om zichzelf te promoten met een waslijst aan alternatieven voor medicijnen als ritalin…  alternatieven die zij uiteraard kunnen bieden.  Het artikel zelf hebben ze van een vergelijkbare alternatieve gezondheidsfreak uit Amerika.

Onze zoon heeft Pdd-nos ‘met’ adhd  – het heeft 2, bijna 3 jaar geduurd voor men tot deze conclusie kwam en er waren heel wat onderzoeken voor nodig. We hebben er als ouders heel erg lang voor gevochten om hem géén medicatie te geven. We hebben visolie / omega 3, diverse voedingssupplementen en héél wat therapiën geprobeerd – inclusief oudertherapie (wat ik overigens elke ouder aanraad!) – uiteindelijk zwichtten we toch voor medicatie. Ook binnen de ‘westerse’ medicatiemolen was het een hele zoektocht naar iets waarbij hij geen last had van bijwerkingen. Maar hij moet het nu eenmaal doen met deze maatschappij en wordt gedwongen binnen bepaalde lijntjes te lopen … Soms ‘moet’ je wel … Ik vind het dan ook ronduit beledigend wanneer mensen laatdunkend doen over adhd-ers, autisten of andere psychische ‘aandoeningen’.  Of het allemaal op de hoop van ‘overtrokken’ of ‘onzin’ of  ‘aanstellerij’ gooien … Je zal het maar hebben!

ELK kind of elke volwassene met iets ‘psychisch’ verdient het om in zijn waarde gelaten te worden. En wanneer ze niet binnen de lijntjes lopen: misschien ligt het ook wel eens aan de gestelde grenzen ipv aan van hun …

.. en nu maar hopen dat dit verhaal net zo veel (of meer) de rondte doet als het fakebericht …

Van huisvrouw tot topwijf!

huisvrouwBen jij een topwijf? Zo een vrouw waar alle mannen van gaan kwijlen – echtgenoten van gaan opscheppen en schoonmoeders een mond vol tanden van krijgen? Elke vrouw wil wel een topwijf zijn. De druk is hoog om aan ieders verwachtingen te voldoen, en vooral je eigen verwachtingen zijn het ergst. Je zou de eerste niet zijn die een chronische burn out krijgt van alles wat er elke dag weer op het takenlijstje staat.  Je doet moeite om overal ‘goed’ in te zijn… Een goede moeder, goede echtgenote, goede collega, goede huishoudster, goede werknemer, goede kok, …  En -on top of it all- krijg je soms van die heren die gaan zwaaien met net die ene bladzijde uit de bijbel over ‘DE DEGELIJKE HUISVROUW’.  De term alleen al doet mn irritatielevel doorslaan in alarmfase.  En dat terwijl het best een leerrijke tekst is …

Als moeder heb je in principe altijd het beste voor met je kinderen. Wanneer het kan geef je graag advies. Dat wat je zelf geleerd hebt, geef je met alle liefde door. Zo ook de moeder van Koning Lemuel in Spreuken 31. Volgens sommigen is Lemuel een andere naam voor Koning Salomo, weer anderen denken dat het toch een koning van latere tijden is. Hoe dan ook, de moeder van deze man wenst voor haar zoon het beste, en haar adviezen werden blijkbaar zo bijzonder geacht dat ze opgenomen werden in het boek Spreuken.

Het grootste deel van haar advies gaat over het vinden van de juiste – multitaskende- vrouw. Meestal heel oldfashion: ‘de degelijke huisvrouw’ genoemd. Maar wanneer je het hebreeuws goed vertaalt, lees je dat ze doelt op een zeer krachtige vrouw die het bezingen waard is. Het is een ideaalplaatje wat geschetst wordt. Iets waar vrouwen naar mogen streven en mannen naar mogen (moeten?) verlangen.

Wanneer ik het lied lees, verbaas ik mezelf altijd over het enorme takenpakket wat deze dame uit te voeren heeft. Het lijkt misschien te hoog gegrepen vandaag de dag – maar het kan echt! Volg gewoon de lessen die ze in haar lied heeft verborgen!

Onthoud ten eerste dat een ‘huishouden’ in die tijd veel groter en vooral ánders was dan wat wij vandaag de dag onder een ‘huishouden’ of gezin rekenen. Vaak woonden meerdere generaties bij elkaar waardoor samen e.e.a. gedragen werd. LES 1: zorg dat je in het gezin de taken SAMEN draagt! (of laat je schoonfamilie ervoor opdraaien.)

Ook bedienden en slaven woonden in dezelfde woning als van hun meester. LES 2: neem een slaaf! (huishoudster of oppas is vast ook ok) :B

Als vrouw des huizes was het vooral ook van belang dat je je slaven en bedienden goed aanstuurde en je liet weten wát je wilde en hóe je het wilde (lees ook 31:15).  LES 3: Weet wat je wil! En laat anderen dat ook weten! (drammen is soms noodzakelijk.)   

In deze spreuk lijkt het ook een beetje alsof de man nauwelijks werk hoeft te verzetten en de vrouw alles. Niets is minder waar. In dit verhaal staat de vrouw centraal en een keer niet de man. LES 4: Zet jezelf ook eens centraal! (liefst met enige regelmaat: je moet je kids immers het juiste voorleven!)

Maar de moeder van Lemuel wil met haar advies bovenal duidelijk maken hoe zij de ideale vrouw van haar zoon ziet. Het gaat in dit hoofdstuk niet om wie wat doet. Noch gaat het erover dat een ‘degelijke huisvrouw’ heel veel moet doen. Het gaat om de toewijding aan het gezin. De ijver om alles draaiende te houden. En als ik iets heb geleerd van deze wijze vrouw … dan is het dat ze niet alles letterlijk zelf deed, maar eerder regelde dat het gebeurde. LES 5:  Delegeren is essentieel!  (lees: uiterst noodzakelijk!)

Duss… pass the Word :B

schijn (op) armoede

armoeGister dwaalde er een berichtje op een weggeefpagina van facebook “Heeft iemand nog wat kattegrid over, ranja en meelkoekjes … eventueel beleg.” 1 van de eerste reacties was “Waar heb je het voor nodig?’ … 45 berichten later was het me wel duidelijk dat de dame in kwestie geen geld meer had en het tot haar volgende loon zonder een rooie cent moest zien uit te houden.

Armoede. Het lijkt zo ver weg maar het is veel dichterbij dan menigeen denkt. Maar wat is armoede nu echt? Of beter gezegd: Wanneer ben je arm, en wanneer niet? Ben je arm wanneer je maar een bepaald bedrag per week aan eten kan uitgeven? Of ben je arm wanneer je geen merkkleding kan kopen en het moet stellen met Wibra of Zeeman, of ‘erger’ met kringloopspullen?

Hoe onderscheid je in je omgeving degenen die zich arm ‘voelen’ van degenen die echt arm ‘zijn’? Of wat als mensen foute prioriteiten stellen?  Want laten we eerlijk wezen: we leven in een consumptiemaatschappij en maar bar weinig luitjes weten wat het is om écht zuinig te moeten leven, laat staan om honger te hebben …

Ik weet nog dat Jurgen en ik geen cent te makken hadden … ‘écht’ geen cent te makken. Toen we trouwden gingen we in de garage van mijn ouders wonen en wat we hadden was een allegaartje aan gekregen spullen – dat wát we zelf kochten was altijd tweedehands en het is dat mijn schoonmoeder ons met enige regelmaat in vlees voorzag en we met regelmaat bij mijn ouders konden aanschuiven, maar wat hebben we avondjes geleefd op een blik bonen in tomatensaus met een blik knackworst … Onze kids hebben nooit meer dan 1 paar schoenen gehad, laat staan meer dan 1 jas.  Seth zijn eerste bed was notabene de box met een matras erin… Onze broodnodige auto was bij elkaar gespaard door familie … Ik heb zelfs een keer bij mijn moeder een paar cent moeten vragen omdat ik de melk van babylief net niet kon betalen … Maar wat waren we gelukkig.

Wanneer ik soms om me heen kijk naar de mensen die zeggen ‘geen cent te makken’ te hebben … dan hebben ze een smartphone, prachtige meubels en meerdere tv’s in huis, kunnen kids kiezen uit een stapel schoenen en jassen van jewelste, ze kunnen ieder jaar op vakantie, hobbies worden gespekt of zelfs het roken gaat gestaag door en de boodschappen worden niet bij de Aldi of Lidl gedaan … Het zijn eerder de mensen die niets zeggen die echt te lijden hebben …

 

Vanmiddag sprak ik een vrouwtje (ook weer via de weggeefhoek). Met een terminaal kind op de bank. En met ook nog 2 pubers / jong volwassenen en een hardwerkende echtgenoot moet zij rondkomen van 70 euro per week. Let wel, daar ging wekelijks nog 30 euro aan medicatie vanaf. … “We eten elke dag een volwaardige maaltijd en 1 keer in de week kan ik nog een zak chips voor mn kids kopen.”  De sinterklaaskadootjes werden via weggeefsite’s bij elkaar gespaard. In mijn ogen hadden zij de armoedegrens wel bereikt maar zelf zei ze ‘zolang we te eten hebben, hebben we niet te klagen’ en ik begreep tussen neus en lippen door dat ze van wát ze had vaak nog eea weggaf… armoede

Als Nederlanders behoren we tot de 5% rijkste mensen ter wereld… Wanneer we kijken naar hén die het beter lijken te hebben, hebben we altijd het gevoel er bekaaid vanaf te komen – maar laten we eens kijken naar wat we wél hebben …