schijn (op) armoede

armoeGister dwaalde er een berichtje op een weggeefpagina van facebook “Heeft iemand nog wat kattegrid over, ranja en meelkoekjes … eventueel beleg.” 1 van de eerste reacties was “Waar heb je het voor nodig?’ … 45 berichten later was het me wel duidelijk dat de dame in kwestie geen geld meer had en het tot haar volgende loon zonder een rooie cent moest zien uit te houden.

Armoede. Het lijkt zo ver weg maar het is veel dichterbij dan menigeen denkt. Maar wat is armoede nu echt? Of beter gezegd: Wanneer ben je arm, en wanneer niet? Ben je arm wanneer je maar een bepaald bedrag per week aan eten kan uitgeven? Of ben je arm wanneer je geen merkkleding kan kopen en het moet stellen met Wibra of Zeeman, of ‘erger’ met kringloopspullen?

Hoe onderscheid je in je omgeving degenen die zich arm ‘voelen’ van degenen die echt arm ‘zijn’? Of wat als mensen foute prioriteiten stellen?  Want laten we eerlijk wezen: we leven in een consumptiemaatschappij en maar bar weinig luitjes weten wat het is om écht zuinig te moeten leven, laat staan om honger te hebben …

Ik weet nog dat Jurgen en ik geen cent te makken hadden … ‘écht’ geen cent te makken. Toen we trouwden gingen we in de garage van mijn ouders wonen en wat we hadden was een allegaartje aan gekregen spullen – dat wát we zelf kochten was altijd tweedehands en het is dat mijn schoonmoeder ons met enige regelmaat in vlees voorzag en we met regelmaat bij mijn ouders konden aanschuiven, maar wat hebben we avondjes geleefd op een blik bonen in tomatensaus met een blik knackworst … Onze kids hebben nooit meer dan 1 paar schoenen gehad, laat staan meer dan 1 jas.  Seth zijn eerste bed was notabene de box met een matras erin… Onze broodnodige auto was bij elkaar gespaard door familie … Ik heb zelfs een keer bij mijn moeder een paar cent moeten vragen omdat ik de melk van babylief net niet kon betalen … Maar wat waren we gelukkig.

Wanneer ik soms om me heen kijk naar de mensen die zeggen ‘geen cent te makken’ te hebben … dan hebben ze een smartphone, prachtige meubels en meerdere tv’s in huis, kunnen kids kiezen uit een stapel schoenen en jassen van jewelste, ze kunnen ieder jaar op vakantie, hobbies worden gespekt of zelfs het roken gaat gestaag door en de boodschappen worden niet bij de Aldi of Lidl gedaan … Het zijn eerder de mensen die niets zeggen die echt te lijden hebben …

 

Vanmiddag sprak ik een vrouwtje (ook weer via de weggeefhoek). Met een terminaal kind op de bank. En met ook nog 2 pubers / jong volwassenen en een hardwerkende echtgenoot moet zij rondkomen van 70 euro per week. Let wel, daar ging wekelijks nog 30 euro aan medicatie vanaf. … “We eten elke dag een volwaardige maaltijd en 1 keer in de week kan ik nog een zak chips voor mn kids kopen.”  De sinterklaaskadootjes werden via weggeefsite’s bij elkaar gespaard. In mijn ogen hadden zij de armoedegrens wel bereikt maar zelf zei ze ‘zolang we te eten hebben, hebben we niet te klagen’ en ik begreep tussen neus en lippen door dat ze van wát ze had vaak nog eea weggaf… armoede

Als Nederlanders behoren we tot de 5% rijkste mensen ter wereld… Wanneer we kijken naar hén die het beter lijken te hebben, hebben we altijd het gevoel er bekaaid vanaf te komen – maar laten we eens kijken naar wat we wél hebben …

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s