(schoon)familie

12 december 2010 161Wat kenmerkt de familie van je moeder? … Noteer de eerste gedachten die in je opkomen.

Zucht … moet dit? Mijn hartschrift stelt me lastige vragen. Ze vertelt me dat mijn verleden een deel van me is en mede bepaalde wie en hoe ik geworden ben. Bepaalde patronen, rituelen, tradities zou ik ‘geërfd” hebben.  Ik twijfel eraan. Met geen van beide families heb ik nog contact. Als gezin werden we altijd als ‘buitenstaanders’ behandeld ondanks velerlei liefdevolle toenaderingspogingen van onze kant.  M’n opa heb ik een keer horen zeggen “Wie met de hond slaapt krijgt vlooien”. Ik weet nog dat ik er niks van snapte omdat we geen hond hadden of waarom mijn moeder moest janken.

Ik zie mezelf meer als Nederlander. Als een echte Lindenhols. Hoewel ik m’n moeder hartstikke graag zie vergelijk ik mezelf – qua karakter-  het meest met m’n schoonmoeder. We kunnen ons beide ergens helemaal in verliezen, hebben alle twee onze manische en depressieve momenten, we ervaren diepe teleurstelling in kerk en mensen, ‘voorzien’ we hoe anderen ergens op reageren, raken we het meest gekwetst door afwijzing …  ook onze manier van ergens mee omgaan is vaak hetzelfde.  Soms wil ik juist haar iets vertellen, gewoon omdat ik weet dat zij me écht begrijpt.

In het gezin waar ik uit kom wordt er niet echt gepraat. M’n zus heeft alle contact verbroken – God weet waarom. M’n moeder wil graag alles over ons weten en toont zich intens betrokken. Van m’n vader weet ik dat als ik iets nodig zou hebben, hij voor me klaar wil staan – maar veel contact is er niet. M’n broer is ook niet zo een prater maar we hebben wel de ongeschreven regel dat we er voor elkaar zijn wanneer nodig. Met enige regelmaat laten we van ons horen, sturen we elkaar een sms, whapje of mail. Of als het zo uitkomt maken we samen een wandeling.  Maar zodra we van elkaar merken dat het niet lekker gaat zijn we meer alert en ‘aanwezig’.  Ik weet dat ik altijd op hem kan terugvallen. Niets hoeven zeggen maar er  voor elkaar ‘zijn’ is het motto. Dat is goed en geeft een veilig gevoel.

Heel anders gaat het er in mijn schoonfamilie aan toe. Daar is praten, delen en meeleven zowat het belangrijkste wat er is. Natuurlijk, is de ene een grotere schreeuwer als de ander. Maar die hoeft ‘het’ maar aan 1 iemand te vertellen of de rest van de groep hoort het en leeft mee. Het is niet zo dat je er ‘verplicht’ bent om jouw ‘ding’ te delen, maar het wordt er wel gewaardeerd en naar waarde geschat. Wanneer we bij elkaar zijn, letten we op elkaars kinderen en bemoeit iedereen zich overal mee.  Dit kan zo af en toe de keel uithangen, maar hé: we zijn familie! Er worden ruzies uitgevochten en weer bijgelegd. Regels opgesteld en weer gebroken. Samen uit gegaan en samen thuis gekomen.

 

Familie – wat een erfenis. Bij de één is het ‘zijn’ meer belangrijker, bij de ander het ‘delen’. Ik hou van de combi – Er zijn voor elkaar en samen alles delen.

Noot achteraf: we gaan logeren bij oma en ik wil eerst nog wat boodschappen ophalen om mee te nemen. Kids vragen zich af waarom dus zeg ik “omdat we moeilijk op oma’s kap kunnen leven” … Zeggen ze in koor “Tuurlijk wel” 😂
… Al laat mn opvoeding misschien te wensen over; ze voelen zich er helemaal thuis 😁

Advertisements

One thought on “(schoon)familie

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s