Accepteer mijn gebrokenheid!

Vandaag een toespraak gehoord met de geweldige oneliner ‘lost people act lost!’ – klinkt logisch maar hoe vaak gebeurt het niet dat er (in de kerk) mensen vragen om een brood maar de steen van veroordeling geserveerd krijgen?
Ik dacht erachteraan ‘en gebroken mensen reageren gebroken’.

Hoe vaak verwachten we niet dat mensen zich voegen naar onze principes, onze waarden, onze normen. Beetje raar om van een compleet onkerkelijk iemand te verwachten dat ie zich zomaar ineens helemaal voegt naar ‘onze’ kerkelijke gewoonten- en toch gebeurt het maar al te vaak. …

Dit bracht me op de gedachte: Hoe vaak verwachten we van gebroken kerklui dat ze zich maar eens over hun leed moeten zetten? God is immers een God van herstel? Alsof je van iemand met een dwarslaesie verwacht dat ie ff begint met traplopen omdat hij ook een stel benen van de Heer heeft gekregen…

Ik heb (voor mijn gevoel) ervaren wat het is om de steen van veroordeling te krijgen wanneer je om een brood vroeg… En het brak me. Voor mij voelt het alsof ik slachtoffer ben van een ‘geestelijke’ dwarslaesie. Ik heb wanhopig geprobeerd weer opnieuw te leren ‘lopen’, ik smeekte God me te helpen maar Hij ‘genas’ me niet op de wijze die ik (en anderen) hoopte. Ondertussen heb ik t geaccepteerd. Ik heb mezelf geaccepteerd- voor t eerst in mn leven- inclusief tekortkomingen. Ik heb me erbij neergelegd dat ik ‘gebroken’ ben. Dat ik nauwelijks meer passie heb, dat mijn enthousiasme is gedoofd, dat ik verre van sociaal meer ben… Tuurlijk heb ik nog mijn momenten van rouw, verdriet en teleurstelling. Maar ik heb me bij de feiten neergelegd: ik ben niet meer wie ik was. Ik ‘accepteer’ het gebroken zijn… Ik berust me in de ‘situatie’. Maar hiermee stoot ik menig christen voor t hoofd. Alsof ik moet blijven jagen naar dat wat buiten mijn bereik ligt. “We blijven bidden voor je!” “Misschien moet je…” …

Waarom kunnen christenen niet accepteren dat iemand emotioneel niet herstelt? Als ik 2 jaar geleden een dwarslaesie had opgelopen, zouden ze nu dan ook nog denken, zeggen, vinden dat ik maar uit de stoel moest opstaan? Dat ik misschien niet genas omdat ik eerst om vergeving moest vragen / geven? Dat ik nog niet alle behandelingen heb uitgeprobeerd- en dat het dus aan mij ligt dat ik niet meer kan wat zij wel kunnen? Dat ik commentaar op mijn persoon maar moet accepteren omdat het nu eenmaal bij ‘mijn positie’ hoort?

Het niet accepteren van mijn gebrokenheid voelt voor mij als MIJ niet accepteren. Ik zou meer gehad hebben aan mensen die met me mee rouwden, naast me zaten in mijn verdriet. Een arm om me heen legden en erkenden dat het ‘kut’ was… Mensen die me hielpen met ‘t accepteren… Maar mensen blijven hopen en verwachten dat de ‘oude’ Sara weer terugkomt, alsof de huidige niet goed genoeg is- en daarmee voel ik me diep beledigd, ongewaardeerd en afgewezen. Ik kreeg steen na steen.

Vandaag – tijdens 1 vd sessies werd gezegd dat je jezelf – bovenal- een geliefd kind van God moet weten, ook zonder enige bediening.

God accepteert mij, ook zonder mijn passie en enthousiasme… Hij heeft ook de ‘nieuwe’ ‘kapotte’ Sara lief en zelfs zonder enige inzet in de kerk heeft Hij in mij een welbehagen.
En als Hij me geen herstel geeft zal die me vast – ooit- wel een rolstoel kado doen…

Advertisements

Pasen ‘overslaan’ …

Pasen is weer achter de rug. Ik heb het overleefd zonder enig ei van chocola in huis te halen. Op facebook zag ik dat er weer de nodige capriolen werden uitgehaald om de meest geweldige brunches en lunches op tafel te zetten. En anderen hadden daar weer commentaar op: “Pasen draait niet om lekker eten…”.  Hetzelfde ritueel als met Kerst herhaalde zich – foto’s van eten, eten en nog eens eten en dan weer veroordelende updates daarover. Ondertussen eet iedereen zijn buik vol, ongeacht de foto’s.

Voor wie denkt dat die eieren met Pasen een louter heidens ritueel zijn, die heeft het mis. Ons woord Pasen komt van het Joodse Pesach. Een wezenlijk onderdeel van dit gebeuren is de Seidermaaltijd. 1 van de belangrijke – niet te missen- onderdelen van deze maaltijd is het gekookte én gebakken ei. Dit ei staat symbool voor de kwetsbaarheid van het leven.  Is dat ook niet wat we ons in gedachten mogen nemen met deze feestdag? Dat ons leven een fragiele status heeft? Dat het zo voorbij kan zijn? En dat we juist daarom dankbaar mogen zijn met het offer van Jezus omdat Hij ons eeuwig leven geeft?

 

Niet dat ‘onze’ eieren van dit ritueel afkomstig zijn hoor – dat heeft te maken met de Germaanse godin Ostada die ooit een vogel (sommigen zeggen een kip) veranderde in een haas. Die haas mocht dan nog 1 keer per jaar de vogel uithangen om eieren te leggen. Die werden dan uiteraard verstopt omdat ze zo zeldzaam waren. Vandaar het verstoppen der eieren. Sommigen zeggen dat het een straf van Ostada was, anderen beweren dat de vogel juist van de vrieskou gered werd door deze transformatie. … En is dat ook niet iets wat voor de kruisiging telt? Sommigen die het als straf zien – anderen die zeggen dat het met redding te maken heeft?

 

Pasen, of welke feestdag dan ook heeft altijd 2 kanten. Ieder kiest ‘zijn’ zijde. Voor mij gelden beide kanten van de munt. Ik geloof in Jezus’ reddende offer en ben daar dankbaar voor en tegelijk ben ik dolblij dat deze dagen voorbij zijn. Wat een gedoe. Al dat eten is aan ons gezin voorbij gegaan. Niks geen eieren, noch dubbeldooiers, niks chocolade of matses met suiker … Voor ons gezin zijn de feestdagen altijd een drukke bedoening omdat manlief juist dan meer weg is, druk is en als gezin ga je automatisch in die drukte mee. Welke feestdag dan ook – hoe mooi de achterliggende gedachte ook mag zijn – geef mij maar het gewone huis, tuin en keuken leventje. Geen gedoe met opgedirkt naar de kerk moeten, met een fake-smile opzetten, vrolijk doen terwijl je dat eigenlijk helemaal niet bent. 

Pasen komt van het Joodse Pesach. Het betekent ‘overslaan’. Omdat het kwaad (dood) de Joden in Egypte oversloeg. Pasen heeft ook te maken met jezelf mogen zijn. Door Jezus offer en opstanding mogen we – zoals we zijn – zonder schroom de Almachtige naderen. Iets wat ik (juist) in de kerk niet (altijd) ervaar. Een dubbele boodschap dus.  Mijn hoop (als ik die al heb) is dat de kerk ooit écht een plek zal zijn waar het ‘Pasen’ is, waar je ongeacht je tekortkomingen welkom bent en waar het veroordelende je overslaat.  Tot die tijd sla ik Pasen stiekem liever over…