Accepteer mijn gebrokenheid!

Vandaag een toespraak gehoord met de geweldige oneliner ‘lost people act lost!’ – klinkt logisch maar hoe vaak gebeurt het niet dat er (in de kerk) mensen vragen om een brood maar de steen van veroordeling geserveerd krijgen?
Ik dacht erachteraan ‘en gebroken mensen reageren gebroken’.

Hoe vaak verwachten we niet dat mensen zich voegen naar onze principes, onze waarden, onze normen. Beetje raar om van een compleet onkerkelijk iemand te verwachten dat ie zich zomaar ineens helemaal voegt naar ‘onze’ kerkelijke gewoonten- en toch gebeurt het maar al te vaak. …

Dit bracht me op de gedachte: Hoe vaak verwachten we van gebroken kerklui dat ze zich maar eens over hun leed moeten zetten? God is immers een God van herstel? Alsof je van iemand met een dwarslaesie verwacht dat ie ff begint met traplopen omdat hij ook een stel benen van de Heer heeft gekregen…

Ik heb (voor mijn gevoel) ervaren wat het is om de steen van veroordeling te krijgen wanneer je om een brood vroeg… En het brak me. Voor mij voelt het alsof ik slachtoffer ben van een ‘geestelijke’ dwarslaesie. Ik heb wanhopig geprobeerd weer opnieuw te leren ‘lopen’, ik smeekte God me te helpen maar Hij ‘genas’ me niet op de wijze die ik (en anderen) hoopte. Ondertussen heb ik t geaccepteerd. Ik heb mezelf geaccepteerd- voor t eerst in mn leven- inclusief tekortkomingen. Ik heb me erbij neergelegd dat ik ‘gebroken’ ben. Dat ik nauwelijks meer passie heb, dat mijn enthousiasme is gedoofd, dat ik verre van sociaal meer ben… Tuurlijk heb ik nog mijn momenten van rouw, verdriet en teleurstelling. Maar ik heb me bij de feiten neergelegd: ik ben niet meer wie ik was. Ik ‘accepteer’ het gebroken zijn… Ik berust me in de ‘situatie’. Maar hiermee stoot ik menig christen voor t hoofd. Alsof ik moet blijven jagen naar dat wat buiten mijn bereik ligt. “We blijven bidden voor je!” “Misschien moet je…” …

Waarom kunnen christenen niet accepteren dat iemand emotioneel niet herstelt? Als ik 2 jaar geleden een dwarslaesie had opgelopen, zouden ze nu dan ook nog denken, zeggen, vinden dat ik maar uit de stoel moest opstaan? Dat ik misschien niet genas omdat ik eerst om vergeving moest vragen / geven? Dat ik nog niet alle behandelingen heb uitgeprobeerd- en dat het dus aan mij ligt dat ik niet meer kan wat zij wel kunnen? Dat ik commentaar op mijn persoon maar moet accepteren omdat het nu eenmaal bij ‘mijn positie’ hoort?

Het niet accepteren van mijn gebrokenheid voelt voor mij als MIJ niet accepteren. Ik zou meer gehad hebben aan mensen die met me mee rouwden, naast me zaten in mijn verdriet. Een arm om me heen legden en erkenden dat het ‘kut’ was… Mensen die me hielpen met ‘t accepteren… Maar mensen blijven hopen en verwachten dat de ‘oude’ Sara weer terugkomt, alsof de huidige niet goed genoeg is- en daarmee voel ik me diep beledigd, ongewaardeerd en afgewezen. Ik kreeg steen na steen.

Vandaag – tijdens 1 vd sessies werd gezegd dat je jezelf – bovenal- een geliefd kind van God moet weten, ook zonder enige bediening.

God accepteert mij, ook zonder mijn passie en enthousiasme… Hij heeft ook de ‘nieuwe’ ‘kapotte’ Sara lief en zelfs zonder enige inzet in de kerk heeft Hij in mij een welbehagen.
En als Hij me geen herstel geeft zal die me vast – ooit- wel een rolstoel kado doen…

Advertisements

3 thoughts on “Accepteer mijn gebrokenheid!

  1. Ohh Sara,alweer al die herkenning,nooit geaccepteerd,altijd afgewezen,gewogen en te licht bevonden,maar hoe accepteer je nu zelf dat je ‘kapot’ bent ? En bang dat God je ook niet accepteert omdat je dat met de paplepel is ingegoten ? Er zijn vast een heleboel kapotte mensen,kunnen wij elkaar niet helpen ?

    Liked by 1 person

    • Tja- hoe accepteer je dat je gebroken bent? Hetzelfde als wanneer je een arm verliest? Jij bent jij- en je bent niet minder door de Vader geliefd omdat je minder functioneert… Voor Hem is t genoeg als je alleen al het voorwerp van Zijn liefde wil zijn… Als dat voor Hem genoeg is, waarom niet voor ons. Heeft bij mij lang geduurd voor ik dat kon accepteren hoor…

      En wat kunnen we doen- ?? Hebben gebroken mensen het niet juist nodig dat er voor ze gezorgd wordt? Of dat ze op eigen tempo mogen herstellen? Ik heb soms genoeg aan mezelf… Heb jij ideetjes van hoe je dat ‘voor elkaar zijn’ ziet?

      Like

  2. Pingback: Jij lijkt op Mij | Sara Lindenhols

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s