Wat me ‘vult’ …

Sara mobiel mei 2014 050De conferentie #exponential  van 2,5 week geleden galmt nog na in mijn hersenpan.  Er is zoveel gezegd, zoveel om over na te denken…

Zo vertelde een spreker dat er jaarlijks een heleboel kerkelijke werkers vol goede moed aan hun ‘bediening’ beginnen maar dat (ik meen van) bijna een derde binnen een paar jaar gedesillusioneerd en verbitterd hun post verlaten … velen van hen om nooit weer in een kerk te komen… velen van hen die zelfs het geloof en vertrouwen in God helemaal verliezen.

Had me dit verteld toen we net van onze opleiding kwamen en ik had de cijfers veruit overdreven gevonden en niet eens geloofd in het laatste gedeelte…  Maar nu zat ik met tranen in de ogen te luisteren, inwendig bevestigend te knikken, uit eigen ervaring wetend hoezeer dit de realiteit is en hoe gevaarlijk gemakkelijk iets dergelijk je ‘overkomt’.

Tijdens één van de 150 workshops waar we uit konden kiezen deelde één of andere bekende voorganger zijn persoonlijke ups en downs en welke inzichten hij verworven had.  Een toehoorder reageerde aan het eind gepijnigd en deelde zijn heftige strijd en moeizame situatie. Er werd niets gebagatelliseerd. Er werd ‘simpelweg’ erkend dat hij inderdaad in een ‘crappy’ situatie zat… dat het inderdaad uitzichtloos leek…  er werden geen woorden meer verspild, een handvol mannen – allemaal in Zijn dienst-  stonden op en ging om de kerel staan. Een heilig moment  volgde en iedereen voelde de pijn, de worsteling en de teleurstelling, maar er werd in herkenning om hem heen gestaan.

 

In een andere workshop vertelde een voorgangersechtpaar hoeveel de bediening hun had ‘gekost’. Dat het op menig moment hun huwelijk had aangetast, bedreigd. De echtgenoot biechtte op dat hij haar een keer had gezegd (toen ze huilend en uitgeput in zijn armen was gevallen dat ze ‘dit’ echt niet trok) dat zij niet zo met hart en ziel in de bediening zat als hij … dat ze het anders wel had getrokken. Hij schaamde zich nog steeds dat hij het had gewaagd dat ooit te durven denken… alsof het aan gebrek aan passie of inlevingsvermogen kan liggen dat je iets niet trekt …

 

Het mag misschien gek klinken maar het deed me goed dat de ‘zwarte’ kant van het voorgangerschap niet werd weggepoetst, gebagatelliseerd of zelfs opgeleukt.  Er werd niet gezwaaid met hoe succesvol sommigen (lijken te) zijn, integendeel, de eerlijkheid van ieders pijn en moeite  en alle onzichtbare strijd werd openlijk besproken. Het was soort van bevrijdend. Alsof je erkenning krijgt. Een gevoel van ‘zie je wel dat het niet allemaal aan mij ligt’ bekroop me. Het had iets troostend.

 

Tuurlijk waren er ook grappige momenten, hebben we dubbel gelegen van het lachen… Kon ik (af en toe) genieten van de knetterharde muziek (en nee, meezingen doe ik nog steeds niet en al helemaal niet met opwekkingsmuziek) … en niet in het minst werkte het weer gigantisch mee. “s ochtends in korte broek en shirtje naar de locatie, jasje mee in de tas want die moest ik binnen aan  … buiten dik 30 graden en binnen wel erg frisse airco van maar 24 graden, waar je trouwens ook weer aan went.  Het heeft iets om anoniem tussen 6000 anderen te lopen (het ‘voelde’ helemaal niet zo druk of massaal wat sommigen misschien denken of verwachten).  Of wat dacht je ervan om met een grote Starbucks caramel latté de kerk binnen te lopen … en vooral om daarna nog 1,5 week in het klimaat te blijven hangen.

… Maar gek genoeg is het niet de leuke kant die maakt dat ik volgend jaar weer wil gaan (of dat ik dezelfde conferentie in oktober zo nog een keer zou doen als het kon.)

 

In 1 van de workshops kwam naar voor dat je moet weten wat ‘je potje’ vult en wat het draineert… Ik weet nu  iig 1 ding wat me vult…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s