Djupdalen here we come!

Twee nachten en 1 dag in Oslo was genoeg voor ze. Verwijt het me niet dat mijn zoons zich soms als ware cultuurbarbaren opstellen, dat ligt geheel aan manlief. Zijn schuld.
Normaal kunnen we ze echt wel porren voor een museum van dit of dat en staan ze te trappelen van ongeduld om op ontdekkingstocht te gaan in wat voor natuurschoon dan ook. Maar helaas. Zelfs de verwoede verleidingspogingen van manlief mochten deze keer niet baten. Geen interesse om richting de Fjorden te gaan, niks geen zin om te kanoën richting zee, stoere Vikingmusea konden hun niet boeien, hun puberbreinen dachten maar aan één ding.

NEE – niet dát ding – zó erg zijn mijn pubers ook weer niet! Hallo – iets meer credits voor mijn opvoedkundige kwaliteiten! 😝

Ze wilden naar Djupdalen.
Vorig jaar, vlak voor en direct na onze vlottentocht, verbleven we op camping Djupdalen: een kleinschalige, gezellige camping in midden Zweden met uitkijk over de Klarälvenrivier waar het idylische boerderijcampinggevoel ruimschoots en weldadig heer en meester is. Het gastvrije welkom van het internationaal samengestelde eigenaarskoppel (hij Nederlander, zij Belgische) die er toen sinds een maand woonden had ons enorm aangesproken. maar vooral ook de rust en de natuur die de camping haast iets feeëriek geven waren hetgeen waar onze heertjes naar verlangden.

Mijn nageslacht mag het schunnig praten dan soms tot een kunst verheffen en ze presenteren zich met enige zeldzaamheid wel eens als compleet onopgevoede haantjes die wedijveren om de meeste aandacht maar stiekem willen ze gewoon … rust. Dus hoe mooi Oslo er ook bijlag, hoezeer het weer ook meewerkte, met welke grandioze avonturen we op de proppen kwamen en ondanks de belofte dat we er na een week alsnog heen zouden; Djupdalen had zich in hun hersenpan gegrift.

Gelukkig toonden ze nog enig spoor van medeleven: (mijn gelukte deel van de opvoeding 😝) in hun ogen lazen we een liefdevol opofferingsvermogen: met hangende schouders bekenden ze schuldbewust dat ze het wel sneu voor vader vonden. Die had immers vol enthousiasme zoveel voor ze uitgezocht dat ze hem niet wilden teleurstellen. -Smelt-

Tja wat doe je dan als perfecte ouder? Hoe kan je je kind zijn rust ontzeggen wanneer hij zo welbespraakt en manipulatief zijn medeleven betoont? Djupdalen bereid je voor, here we come!!

(Noot: vakantieblogs zijn altijd op een -veel- later moment gepost dan dat ze beleefd of geschreven zijn. Ook al hebben we uiterst oplettende buren, een zorgzame huis-oppas en een logeergrage broer met wolfshond: ik waak ervoor potentiële dieven het idee te geven dat er ergens een gemakkelijke buit ligt… )

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s