Gezondheid op de tweede plaats

imageVoor me ligt ‘vrouw’, het weekendblad van de Telegraaf. Een foto van een kale vrouw prijkt op de voorkant. Termen als ‘Borstkanjers’ en ‘Kaal en krachtig’ omlijsten het gelaat. Een magazine vol artikels van vrouwen die kanker hadden of hebben: over artsen die zeiden dat er vast niets was om je zorgen over te maken en over vrouwen die de uitnodiging voor deelname aan het bevolkingsonderzoek negeerden.

Nog maar een paar jaar geleden lag bij mij in de bus ook zo een uitnodiging. Maar ook ik negeerde dat stukje papier. Tot drie keer toe belde de doktersassistente me wanneer ik dan wél kon komen. Uiteindelijk, met het lood in m’n schoenen ging ik dan toch, om me later die middag af te vragen waarom ik vooraf zo had tegengestribbeld.

 

Alweer dik 2 jaar geleden bemerkte ik een knobbeltje in m’n rechterborst. Geen tijd en vooral geen zin om er drukte om te maken stopte ik als een struisvogel m’n kop in het zand. Na een paar maanden had ik echter het idee dat het knobbeltje groter werd. Dus toch maar naar de huisarts en die vond er weinig ‘kleins’ aan. Aan het knobbeltje bedoel ik, hé! 🙂  Hyperdepiep, ik mocht de volgende dag al naar de mammopolie. “Het is standaard hoor, zo een mammografie en echo.” Maar er mocht gelijk een bioptie achteraan. “Niks om me druk over te maken.”

Gelukkig, het bleek uiteindelijk inderdaad niets ernstig te zijn. Maar schrikken doe je wel en vanaf het eerste doktersbezoek tot de finale uitslag hangt het zwaard van Damocles boven je hoofd te bungelen.

“Pff, het lijkt alsof je voor de dood bent weggehaald.” zei manlief na het hele drama. En op dat moment besefte ik dat ik niet alleen had gestaan in mijn zorgen. Hij was er altijd bij geweest, letterlijk en figuurlijk.

 

Ook nu ik met mijn rug sukkel, staat hij voor me klaar. Ok, dit is niet zo levensbedreigend, maar pijn doet het wel. En al valt dat nu wel weer mee (ahum)… vorige week liepen de tranen gestaag over m’n wangen en zette de paniek in alle hevigheid op. Ik kon geen kant op. Mezelf op mijn zij draaien was niet eens mogelijk. Beide waren we dankbaar dat de huisarts morfine bij zich had. Simpele dingen als opstaan uit bed en naar wc gaan bleken ineens een hele onderneming. Nog steeds kost het me moeite mijn eigen sokken aan te trekken.

 

Wanneer je het hebt neem je het zowat voor vanzelfsprekend. Wanneer je het mist ervaar je haar waarde des te meer. Gezondheid is een groot goed: iets wat we allemaal moeten koesteren. Maar nog meer dan die gezondheid, koester ik de kerel die nu naast me op de bank naar het sportkanaal zit te kijken. Languit onderuit gezakt, in zijn zondag-middagkloffie. In alles staat ie maar mooi naast me, klaar om me bij te staan. Klaar om mijn geluk, maar zeker ook mijn zorgen en pijn te delen. Wat is er mooier dan dat?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s