Klaag(m)uur

lage-rugpijnMag ik een wekelijks klaaguur introduceren? Nee, niet de klaagmuur – Israël als topic roept bij teveel mensen heftige emoties op die voorkomen dat ze bepaalde schrijfsels degelijk kunnen interpreteren … nee, ik wil een klaaguur. Een uur om me even af te reageren op alles waar ik van baal.

En hetgeen ik momenteel het meest van baal zijn de wachttijden binnen de zorg.

3 weken geleden poogde ik ’s ochtends op te staan om naar m’n werk te gaan. Hevige pijnscheuten van mn rug tot m’n tenen tot m’n kruin deden me gillen. Gillen van de pijn. Ik kon geen centimeter links of rechts. 100 mg Diclofenac maakte geen enkel verschil, de 50 mg Tramadol die ik eroverheen kreeg inclusief de 2 paracetamols deden me niets. De pijn bleef onveranderd en heftig aanwezig. Huilen, huilen, ik was radeloos van de pijn. De dankbaarheid was groot toen de huisarts me een flinke dosis morfine toediende. Dat ik daarvan tich keer flauwviel was een zegen. We hebben gelukkig echt een goede huisarts. De volgende ochtend kwam hij onaangekondigd langs om te checken hoe het met me ging en om te vertellen dat hij de neuroloog had gebeld… top huisarts Terng!!

Anyway, een spoedafspraak met de neuroloog was nodig. Mogelijk deed hernia nr 3 zich voor. Deze SPOEDafspraak was welgeteld ruim een week later. Ik wist dat er een MRI nodig was om te kunnen bepalen of ik wel of niet een hernia had – maarja, de neuroloog van het Haga ziekenhuis moest bepalen of ik die krijg. Dus na een week werd ik, zoals verwacht, doorverwezen om een afspraak te maken bij de röntgenpolie. Pas na een pijnlijk onderzoek waarbij hij mijn knie zowat uit de kom trok en meneer me pas na het opnemen van de telefoon vertelde dat ik me weer kon aankleden: “Tja, het zou weer een hernia kunnen zijn.”  Tss Hup, van de Bruijn mocht ik 3 verdiepingen naar beneden strompelen om daar de eerstvolgende mogelijkheid voor de scan te plannen. 2 weken later.  Vervolgens mocht ik weer helemaal naar boven waggelen, om daar een afspraak te plannen om de uitslag van de MRI te bespreken. Wat een heen en weer geloop – en lopen deed me zoveel zeer… onderling ff bellen kunnen ze niet.  17 november kon ik pas terecht. Nou, daar was ondergetekende het niet mee eens en na heftig heen en weer gesteggel kon het dan ook op 20 oktober, 4 dagen na de MRI.

De week erna kreeg ik een brief thuis dat de afspraak van 20 oktober verzet werd naar 31 oktober. Wederom bellen, maar eerder was absoluut niet aan de orde. Dus belde ik met Ohra, onze zorgverzekering, en vroeg hoe het zat met wachttijdbemiddeling. Nou, dat bestaat dus niet. Wachttijdbemiddeling houdt in dat de verzekering je vóor een traject kan aangeven bij welk ziekenhuis de wachttijden het kortst zijn. Van bemiddelen is geen sprake. Bedankt Ohra, van je zorgverzekering moet je het hebben. Switchen van ziekenhuis mocht ik ook niet meer, ik zat nl. middenin het traject. Natuurlijk mocht ik wel switchen, maar dan betaalde ik de behandeling zelf. Hufters.   Huilend van de pijn en frustratie belde ik weer naar Haga. En blijkbaar, als je tranen laat lopen is ineens meer mogelijk. “Met wie belde u vanmorgen mevrouw? 21 oktober heb ik nog een plekje voor u.”

 

Afgelopen dinsdag mocht ik dus strompelend van de pijn richting de neuroloog, uiteraard weer een andere dan de vorige keer. “Geen hernia, wel een ontsteking van de tussenwervelschijf. En die duwt het littekenweefsel van de vorige operatie tegen de zenuw. ” Het enige wat hier tegen te doen was, was rust.  Zucht. Tranen. Hoelang en hoeveel rust? Ik kon die morgen niet eens douchen van de pijn, manlief had me moeten aankleden en de trap af moeten tillen …  Tja, “Ik zie dat u toch nog veel pijn heeft.” DUH!! Mogelijk zouden bepaalde prednison injecties kunnen helpen tegen de ontsteking en de bijhorende pijn. Dus daar maar weer een verwijzing voor, hup richting de pijnpolie.

Strompel ik dat hele ziekenhuis door richting de pijnpolie. “Sorry, die zijn er niet, ze zijn er vrijdag pas weer.” “Maar het is dinsdag…” “Vrijdag kunt u bellen en dan maken ze voor u een afspraak met de anesthesist en die regelt dan een afspraak voor de injecties. Kan al met al wel 8 weken duren.” Huilen van frustratie. De dame had medelijden en stuurde me richting de anesthesie. Daar aangekomen bleek niets mogelijk. Wel kreeg ik een nummer mee om een ander ziekenhuis te bellen.

 

Al met al: manlief heeft tich ziekenhuizen rondgebeld. Hij heeft vandaag de MRI-foto’s op cdrom opgehaald en we wachten nog steeds op de verwijsbrief van de neuroloog. Ook dat kost hun blijkbaar zoveel moeite dat het dagen duurt voor je die ontvangt … Dank u wel Koppen en de Bruijn! Pas wanneer we die brief hebben kunnen we ergens afspreken … met een minimale wachttijd van 6 weken voor een eerste gesprek om dan weer x aantal tijd te wachten op de eigenlijke injecties …

Van de dag dat de huisarts bij mijn bed stond tot de eigenlijke behandeling duurt dus ruim 12 weken, als het niet langer is … En als ik niet zo mondig was, was het waarschijnlijk ruimschoots een viertal maanden geweest … En dat voor een behandeling die 15 minuten duurt. Belachelijk.

 

Ondertussen slik ik een vermogen aan pijnstillers weg, en omdat ik hoofpijn krijg van zoveel Tramadol en Lyrica, nog maar extra Ibuprofen, en omdat mijn stoelgang ervan naar de knoppen gaat ook nog maar met regelmaat een Dulcolax … voor de zekerheid toch ook maar een maagbeschermer erbij. … En ik zal maar zwijgen over de hoeveelheid honger die ik ervan krijg en over de kilo’s die ik straks weer kwijt moet zien te raken.

 

Ik zit ook nog met de vraag hoe het na het herstel met die bagger kapotte tussenwervelschijf moet. De afgelopen 12 jaar heb ik ongeveer 10x een reeks sessies bij de fysio gehad omdat de pijn weer behoorlijk opspeelde. Kan er niet beter een nieuwe wervel geplaatst worden? Wie moet ik daarover spreken?? Heeft een second opinion nut? En zal ik manlief nog meer belasten door ook dat traject te bewandelen? Hij heeft het nu al zoveel meer druk doordat ik geen flikker meer kan. …

Dus mag ik ff klagen? Ik zit hele dagen binnen en ben de pijn en het stilliggen behoorlijk zat. Ik loop figuurlijk tegen de muren op. En zo wordt het toch een klaagmuur ipv klaaguur.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s