NL zorg versus klootviool 



We kunnen hier in NL klagen over de zorg wat we willen, de regering verwijten maken van hier tot in het stemhokje en ons hullen in zelfmedelijden om wat het hier allemaal kost… Maar dit is toch echt wel het plekje waar je weer naartoe wil wanneer je hoofd kennismaakt met een buitenlandse stoep. 

Je denkt dat Engels een wereldtaal is maar zo vanzelfsprekend is het niet dat artsen wereldwijd deze taal beheersen. Wanneer handen, voeten, blikken en gebaren moeten uitleggen wat er mis is en communicatie een dramatische marteling wordt verkies je toch je eigen omgeving. 

Slecht nieuws klinkt elders altijd dramatischer omdat het spel der miscommunicatie een overheersend gevoel van onzekerheid met zich meeneemt en je overspoelt met de emotie van paranoïde onveiligheid.  

Na het drama van de afgelopen twee dagen hoop ik voor manlief dat de artsen hier bevestigen dat de klootviool van gister gelijk had en er niets aan de kaak gesteld moet worden. Letterlijk noch figuurlijk. 

Dezelfde woorden welke me in Portugal transformeerden tot een kenau van een haaibaai zouden me hier met een gerustgesteld gevoel huiswaarts doen keren. 

… Denk ik tenminste… Kaakchirurg hier wilde de foto’s waar ik 2 nachten terug zo om vocht net opnieuw laten maken. Ze waren blijkbaar toch niet duidelijk genoeg. Maar al zou de idiote lapzwans (of is het lapswans??) van daarginder nog gelijk krijgen: ik heb geen spijt. Met de gezondheid van manlief wordt niet gespeeld. 

Blij dat we weer in NL zijn… Waar de regen drupt, de kou je doet klappertanden en de ziekenhuisgeur mn neusvleugels streelt. Volgende x betalen we de zorgrekening met iets minder tegenzin.  

Noot achteraf: de voorgestelde operatie die ze in Portugal wilden uitvoeren blijkt nogal omstreden. Manlief krijgt vanwege een gebroken ‘kaakkopje’ een beugel met elastiekjes aangemeten en moet daar 6 weken mee rondlopen. Intussen mag hij alleen zacht voedsel met voldoende pijnmedicatie consumeren. 

Advertisements

Portugese klootviool



Zo, dit hadden we niet verwacht, gehoopt noch gedacht… Al weken verheugden we ons erop ons koude lijf te warmen aan de Portugese zon en ons hart aan pa en ma die daar alweer weken vertoeven.
Veel te vroeg zitten we nu in het vliegtuig weer naar huis. Balen. Het is afgelopen met de opbeurende temperatuur en prachtig blauwe lucht van de Algarve. What happend?

Afgelopen 2 avonden namen we telkens de taxi om de amper 1000meter van de camper naar het hotel te overbruggen. Met al die donkere straatjes die er schots en scheef bijliggen nam manlief het zekere voor het onzekere:  Liever onnodig 5€ uitgeven dan een valpartij van mijn kant riskeren. M’n rug is al niet zo best… Gisteravond wilde ik echter wat rust aan m’n hoofd en gingen m’n heertjes alleen op pad. Het biljartavondje met opa verliep aanvankelijk volledig volgens het verwachtte patroon van lol,  elkaar aftroeven, een glaasje en het besluit om lopend terug te keren naar moeder de vrouw.  Immers als heren heb je geen taxi nodig voor die paar meter en is een nachtelijk wandelingetje juist übergezellig. Dachten ze.  

Ik had net een slaappil geslikt en doezelde al aardig weg toen zoon 1 (of was het 2?) met bezorgde en licht overslaande stem de hotelkamer in haastte om te melden dat papa gevallen was. Het duurde een paar tellen voor ik de ernst van de situatie door had. Bleek gezicht, trage reactie, kapotte voortand en bloedende kin. Dit was niet goed. Dat de kin hechtingen nodig had kon je zo zien maar manlief was meer bezorgd om de kloppend pijnlijke kaak. 
‘Hersenen, nu niet in slaap vallen, bestrijdt de Zolpidem, denk!’  Aankleden, kids het bed in gesommeerd, tas en verzekeringspasje gepakt en met m’n gehavende vent richting de lobby. Taxi besteld en richting het enige medische zorgcentrum van Albufeira wat ‘s nachts ook wat uitvoert. 

Bij aankomst staan we eerst een eeuwigheid te kijken hoe de receptioniste het tragisch traag afhandelen tot kunst verhief. Gelijk betalen … Waarvoor? Geen idee, de eerste dokter moest zich nog laten zien. Ondertussen drupte het bloed op de grond maar op mijn vraag naar een gaasje kreeg ik een dermate ongeduldige blik dat ik de madame het schoonmaken zo gunde dat ik de neiging moet bedwingen om met manliefs kin te schudden om er een hele straal uit te knijpen. De trut had mazzel want met één blik op mijn wederhelft won het medelijden. 
Eindelijk werden we door een ongemotiveerd verpleegstertje een kamertje in gedirigeerd. Dokter komt binnen, stelt zich niet eens voor, wacht amper af tot manlief klaar is met de uitleg, mompelt wat in het Portugees en loopt weer weg.

 ‘?? Euh, en nu?’ Na weer wat wachten komt de griet sloffend terug en legt naald en draad op een plateautje naast het bed.  Met grof geweld begint ze vervolgens de kin schoon te wrijven. Kreunen van pijn en tranende ogen activeren à la minute elk beschermend instinct in m’n lijf en bijtend maak ik duidelijk dat ze wat voorzichtiger moet doen.  Had ze niet gehoord: die kaak is waarschijnlijk gebroken?! 
Met een beledigde pruillip gaat ze wat voorzichtiger verder en sloft dan nietszeggend het hokje weer uit …  ‘?? En nu??’ weer wachten… 

Uiteindelijk komt ze de dokter aankondigen die met hetzelfde wrede en geweldadige enthousiasme de kin begint te hechten. Een gil van pijn ontsnapt en mijn ogen ontmoeten een blik vol paniek. “Ho! Easy!” M’n handen schieten vooruit en op pure wilskracht voorkom ik nog net dat ik de barbaar met evenredige onvoorzichtigheid wegduw.  ‘Xray’ bijt ik de halve zool toe. Waarom maken ze in hemelsnaam niet eerst een foto van die kaak? Met niet mis te verstane gebarentaal en het nodige Engels (wat de man toch niet spreekt) maak ik duidelijk dat de kaak waarschijnlijk gebroken is en dat ik een foto wil. Maar nee hoor. Mijn echtgenoot kan nog praten en dus is er volgens deze flutarts niets aan de hand. Mijn blik mijdend maar met wat meer tact hecht hij de kin voor ie zich weer uit de voeten maakt en ons zonder enige info weer achterlaat. 
‘?? En nu??’ weer wachten…  

 Het duurt me te lang dus loop ik de lege gang door op zoek naar het geval wat zich verpleegster noemt. Ik vraag weer naar de foto. Wanneer wordt ie genomen? “Ask doctor.” En ze maakt zich uit de voeten. Waar is die mallemoot? Ergens staat een deur op een kier en ik zie meneer achter z’n bureau. Het lijkt erop dat m’n gezeur effect heeft want met een bevestigende knik zegt hij op z’n Portugees ‘Ten minutes’.  Ik terug naar het slachtoffer en ja hoor, even later komt het miepje ons vragen of we weten waar we moeten zijn voor de Xray. Niet dus.  Ze plant ons voor een dichte deur in een onverlichte gang en zonder een woord te verspillen verdwijnt ze weer. ‘?? En nu??’ weer wachten.  

 Geen stoel om op te zitten. … Het wachten zat klop ik op de deur, geen gehoor. Nogmaals kloppend duw ik de deur van de lege ruimte open, pak een stoel en gebaar mijn grote liefde te zitten terwijl ik uitvogel waar de dokter nu weer uithangt. En dan blijkt de wereld ineens te klein, het hek van de dam, het paard op de gang – of zoiets. Hoe haalde ik het in mijn hoofd via deze gang te lopen!?? Dat de verpleegster zo onnadenkend geweest was geloofde meneer niet en ik kreeg een tirade van jewelste te verwerken omdat ik de doktersgang had gebruikt en niet de route voor patiënten. Volgens mij had hij behoorlijk last van PMS, van waandenkbeelden of whatever … Ik moest en zou via een heel andere route door het ziekenhuis terug naar manlief die welgeteld een paar meter verderop op me zat te wachten. Tsss. Met torenhoge verontwaardiging en net zo hoog opgetrokken wenkbrauwen heb ik hem even vernietigend aangekeken en al lopend richting manlief in het Nederlands gezegd dat hij toch mooi de pot op kon.  

 Uiteindelijk kwam er een wat oudere dame bij, werd ik rustig verzocht even in de wachtruimte plaats te nemen terwijl de foto’s gemaakt werden. Ik toonde me redelijk als altijd en deed wat ze vroeg. Helaas stonden we verdacht snel buiten met de mededeling dat er niets aan hand was, geen breuk te zien, we konden gaan.  

Na een vreselijke nacht stond vanmorgen een kaak op halfzeven en wanneer een dominee niks te zeggen heeft weet je het al: foute boel! 
Gezocht naar een Nederlandse arts in de buurt die ons op zijn beurt weer doorverwees naar een radiologisch centrum waar échte röntgenfoto’s werden gemaakt. De radioloog daar maakte ons al duidelijk dat er wel degelijk een breuk zichtbaar was. Terug naar de meertalige Nederlandse arts die wat heen en weer belde in vloeiend Portugees en ons doorstuurde naar een ziekenhuis verderop. “Wat gaan ze daar doen?” vroeg ik -beducht op een volgende  onverstaanbare klojo van een arts met bijpassende aanhang. Nogmaals een belletje en ja hoor – we hoorden het woord surgery vallen.  Mooi niet hier! Je zal nog zo een Portugese klootviool als arts treffen!  Maar er zat haast achter… Operatie moest binnen 2 dagen… Dus snel verzekering bellen, tassen pakken, afscheid nemen van opa en oma en racen richting t vliegveld in de hoop dat er nog plaatsen in het laatste vliegtuig te bemachtigen vallen.  

En wat kan je dan blij zijn met de luxe dat je een goudkleurige kaart uit je portemonnee kan trekken en dat er zoiets als reisverzekering bestaat …   

Morgenochtend naar een Haagse kaakchirurg en al zou dat ook een klootviool zijn, kan ik ‘m dat in ieder geval in het Nederlands duidelijk maken. 

50 tinten veroordeling

fiftyshadesofgreyZucht. Het gaat op sociale media weer flink tekeer. Wat is christelijk en wat niet? Moet je de boeken van 50 tinten grijs nu ritueel verbranden (nadat je ze stiekem toch gelezen hebt)? Of is de film de grootste heiligschennis (en moet je er dus vooral met ongelovige vriendinnen naartoe)? Zijn christenen zondig als ze zich hiermee inlaten? Zijn mensen zowat verdoemd tot de hel wanneer ze enig seksspeeltje in huis halen?  Moeten wij christenen onze wereldse vrienden en vooral vriendinnen bestoken met commentaar, veroordeling en een heleboel linkjes waarom we vooral gelijk hebben in het verafschuwen van dit soort verderfelijkheden?

 

Nou, ik vond de boeken eerder vermakelijk dan verderfelijk. Ik snap heel goed dat niet iedereen dit type schrijfsels zal waarderen, al was het maar om de stijl, zo niet het onderwerp.  (Zo heb ik een hekel aan Baantjerboeken of politiek getinte verhalen. Jakkes!)  Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik bij de zoveelste seksscène in het 1ste boek ook zoiets had van “Ja, dat weet ik nu wel.”  (of “liever niet”  XP) Maar voor wie de 50 grijstinten NIET gelezen heeft:

De hoofdpersonen zijn beide flink beschadigd door seksueel misbruik tijdens hun jeugd en elk hebben ze hun eigen gebrekkige wijzen ontwikkeld om hiermee om te gaan.  Wanneer ze elkaar ontmoeten – en de vonk springt over – moeten ze een manier zoeken om naar elkaar toe te groeien.  Geld en luxe is er in overvloed maar helpt geen meter in hun zoektocht. Het psychologische ABCtje van geluk (autonomie, betrokkenheid en competentie) komt in allerlei varianten aan de orde terwijl het stel met veel vallen en opstaan zich een weg baant uit eenzaamheid en gebrokenheid.  De dynamiek van elke identiteit speelt en balanceert continue met de maakbaarheid van relaties en geluk. Het hele seks- en bdsmgedoe is veel minder hedonistisch dan in media geschetst al neemt het eerlijkheidshalve wel een  prominente plek in. Enerzijds omdat het verhaal juist gaat om beschadigd (seksueel) vertrouwen en herstellende / groeiende seksualiteit en anderzijds omdat seks gewoon leuk en spannend is en niet zonder liefde kan. Trouwens: de oplettende lezers merken dat de hoeveelheid seks mindert naarmate het verhaal vordert en dat de liefde steeds meer vaste vorm krijgt.  …

 

Ik heb er geen probleem mee wanneer er mensen zijn die vanuit (christelijke geloofs)overtuiging vinden dat seksualiteit niet zo openlijk beschreven of getoond mag worden en dat ze deze boeken en film daarom afkeuren. Dit zijn dan – in mijn verbeelding – vooral de dames en heren die nooit tv kijken en duidelijke kledingnormen en omgangsvormen voor zichzelf hanteren. Deze dames en heren zul je op vakantie waarschijnlijk ook nooit een (historisch) romannetje of chicklit zien lezen (denk ik zo). Want in elke film, serie of roman wordt tegenwoordig gezoend, vreemdgegaan, gevreeën, is er seks buiten het huwelijk om en/of lopen schaars geklede dames rond … en dat kan dan allemaal niet. Maar nogmaals, al deel ik deze visie niet, ik heb respect voor hen die deze keuze maken en de consequentie ervan dragen.

 

 

Waar ik wel een probleem mee heb zijn de 50 tinten veroordeling die de rondte doen, vooral van mensen die zich christen noemen. Christendom komt daarmee, jammer genoeg, in een heel narrow minded hoekje. (Narrow minded = kneuterig, bekrompen, kleinzielig, burgerlijk, benepen.) Terwijl de meeste christenen toch echt wel aan seks doen en ook speeltjes in deze hoek niet iets onbekend is (of hoeft te zijn)…

 

Ow, de film heb ik (nog) niet gezien. Daar kan ik dus weinig over zeggen qua seksdramatiek.

Noot achteraf: ik ben wel van mening dat niet alle typen boeken of films voor iedereen even ‘gezond’ zijn. Een alcoholist serveer je beter geen biertje net zomin als een kind of iemand die de Bob is ofzo. Maar dat wil niet zeggen dat niemand alcohol mag nuttigen of dat het per definitie altijd fout is om ‘iets’ te drinken. Dito voor boeken, films en seks…

Gevalletje ‘ gescheiden ouders’

lvb leerlingBij voorbaat mijn excuus voor deze titel. Maar had ik je aandacht?  Voor je me gelijk afdoet als een ongevoelig en tactloos wezen: Hear me out!

Dat mensen die ooit dolverliefd waren ervoor kiezen te scheiden is ronduit een drama voor ze. De bende van afwijzing, teleurstelling, verwarring, ruzie en frustratie heeft als een kankergezwel de bron van liefde en romantiek geïnfecteerd, beetje bij beetje verdrongen en na een slopende periode het gelukkige huwelijk uitgeschakeld. Dit is vreselijk voor beide partijen. Daar doe ik niets aan af!

Uit elkaar gaan is afschuwelijk, het is een tragedie voor wie eraan ten prooi valt. Maar de échte slachtoffers in het geheel zijn de kinderen. En nee, ik vind niet dat je bij elkaar moet blijven ‘om de kinderen’. Daar doe je niemand een plezier mee en de kinderen nog wel het minst. Ik wil ouders niet beschuldigen, noch het cliché aanboren dat kinderen schuldig denken te zijn, moeten wennen, hun veiligheid kwijt zijn en blablabla. Dat weten we allemaal, toch?  Dat het nageslacht een flinke tik meekrijgt van de echtscheiding is zo een beetje algemeen goed. Niet leuk, maar hé daar groeien ze wel overheen … of niet?

 

Een tijdje geleden besprak ik in havo 4 het thema ‘langdurige relaties’. Alle pubers gaven aan ooit een langdurige relatie te willen. Op 2 na wilden ze allemaal liever trouwen dan ‘blijven samenwonen’.  Maar GEEN van allen had het idee van huis uit mee te krijgen hoe ze aan een langdurige relatie moesten werken.

Trouwen is niet iets wat je 1x doet om je daarna veilig te wanen. Trouwen is een levenslang proces van elke keer weer kiezen voor elkaar. Trouwen is een werkwoord.  Maar wat gebeurt er met de kids als ouders hun ontslag bij elkaar indienen?

 

Beseffen we anno 2015 écht hoe het voor kinderen is? Hebben ouders werkelijk door hoe diep de pijn, afwijzing en verwarring hun kinderen raakt?  Ik vraag het me af. Soms denk ik dat we ons te graag verschuilen achter de façade van de moderne maatschappij, achter de utopie van maakbaarheid.

Al mijn leerlingen (om en bij de 300 stuks op dit moment) houden voor zichzelf een portfolio bij: een levensbeschouwingboek. Aan de hand van allerlei opdrachten leer ik ze stap voor stap naar zichzelf en anderen te kijken, hun gevoelens en gedachten in kaart te brengen, hun eigen denken en doen onder de loep te nemen.  Alles schrijven ze op in hun schrift, wetende dat ik de enige ben die het leest. Het verdriet wat ik zo meekrijg is vaak schrijnend.

 

STOP! Denk nu niet “Ja dat zal vast!” of  “Wat zielig.”  Niet gelijk er overheen lezen en laten passeren!!  Het is méér dan gewoon zielig, sneu of verdrietig. Het is godgeklaagd! Sommige ouders hebben werkelijk geen idee hoe hun kind, zelfs jaren ná de scheiding, nog treurt, zichzelf in slaap huilt, zegt dat het ok is maar ondertussen …

Het ergste is de onderlinge haat en nijd. Opmerkingen over de ‘ex’ die eigenlijk net onder de gordel zijn, het geklaag en gezeur over de ander, de rollende ogen of sprekende blik wanneer het kind iets vertelt over wat de ander zei. Ex-partners blijven hun leven lang (onbewust mag ik hopen) afgeven op de ander en vergeten dat ze daarmee eigenlijk ook afgeven op hun kind.  De kanker van afwijzing ettert door in het hart van het kind. Niet dat deze dat altijd laat merken hoor, daar zijn kinders te loyaal voor. En vraag je het ze: dan zullen ze glashard ontkennen om jouw gevoel te sparen.

  • “Ze hebben niet door dat ik me nog steeds vaak in slaap huil.”
  • “Ik heb een foto van hun trouwdag verstopt en vaak kijk ik daar nog even naar.”
  • “Ik ben blij dat ik haar (nieuwe vriendin van papa) maar 2 weken in het jaar moet dulden. Wat een rotmens.”
  • “Dan zijn ze weer eens boos op elkaar, moet ik alle verwijten aanhoren in de auto, maar tegen elkaar zeggen ze niks. Elke keer weer denk ik dat ik de volgende keer als een bom ontplof maar dat gebeurt nooit.”
  • “De ene week ben ik bij mama en de andere week bij papa, maar mama is altijd boos omdat mijn fiets niet in de auto past. Maar die heb ik wel nodig voor school. Ik kies er toch niet voor om heen en weer te reizen?”
  • “Als papa mij iets wil zeggen mailt hij het. Ik haat dat.”
  • “Als mama iets lelijks zegt over mijn vader heb ik altijd het gevoel dat het over mij gaat. Ik doe alsof het me koud laat maar het maakt me heel somber.”
  • “M’n moeder is ’s avonds helemaal moe van haar werk en gaat na het eten gelijk naar bed. Ik heb nooit iemand om mee te praten of gewoon om samen dom tv te kijken.”

 

In deze samenleving waarin kindjes nogal eens als afgod worden gezien zijn er veel te veel pubers die volwassen geacht aan hun lot worden overgelaten. En dan vinden ouders het raar dat ze geen motivatie hebben om te leren of dat ze zich afreageren in drankmisbruik en/ of wangedrag.

De uitzonderingen daar gelaten: wanneer leerlingen probleemgedrag vertonen, zich brutaal en ongepast gedragen, het ene na het andere onnodig lage cijfer halen,  … ,  dan klinkt ‘gevalletje gescheiden ouders’ vaak eerder realistisch dan ongepast.

Het Woord

woordleSoms maakt de resonantie van afwijzing je toondoof voor betrokkenheid, overstemt zelfbehoud het timbre van medeleven of overschreeuwt de echo van angst het gefluister van welwillendheid.

Woorden fascineren me, intrigeren me, raken, bewaken, beroeren en vervoeren me. Woorden kunnen een afstand creëren, me humiliëren, demotiveren … mortificeren.  Ze kunnen echter ook helen, rectificeren, … passioneren.

Een gesproken woord kan nooit meer ongehoord worden, eenmaal gelezen nooit meer uitgezien.  Haar klank laat een onuitwisbare indruk achter, haar afdruk zet muzikaal de toon.

 

Het zijn echter niet de verschillende combinaties van letters waar het in deze om draait. Het is niet wát iemand precies zegt, wat de ander, wat mij, raakt. Communicatie bestaat slechts voor een deel uit woorden. Hoe men zichzelf presenteert (zowel op het moment zelf, als in het verleden) en welke toon men daarbij aanslaat bepaalt voor een groot deel de inhoudelijke betekenis van dat wat wordt geformuleerd.

Het impressionistische gewicht van ieder woord vindt haar klank in het geluid van de achterliggende hartsgesteldheid.

Iemand kan zeggen dat ze wil meeleven maar wanneer er nooit betrokkenheid wordt getoond klinkt mee-leven betekenisloos hol. “Ik hou van je.” kan hartverwarmend galmen zowel als verwijtend kwelen.  Blikken kunnen blind zijn voor de kleur van klank en oren doof voor het geluid van gekleurde intenties.

 

Ooit was er eens een wijze man die schreef over de kracht van woorden. Hij had het over de tong met wijsheid of dommigheid als bron. Jakobus was zijn naam. Hij was een dienaar Gods die durfde proclameren dat spreken na denken God meer zou eren.

Als je gelooft maar geen goede dingen doet, dan is je geloof waardeloos. (…) Luister! Door een klein vlammetje kan een heel bos afbranden. Onze tong lijkt op dat vlammetje, maar dan een vlammetje van het vuur van de hel! Want onze tong doet veel verkeerd. Met dat kleine deel van ons lichaam maken we grote fouten. De slechtheid van onze tong maakt ons hele lichaam slecht. ( … ) Wie van jullie zijn er wijs en verstandig? Dat zijn de mensen die zich altijd goed gedragen, en vriendelijk zijn tegenover iedereen. Die mensen zijn wijs!

 

Woorden fascineren me. De hartsgesteldheid erachter intrigeert me, raakt, bewaakt, roert en vervoert me. Goddeloos gesproken zijn ze in staat me te irriteren, humiliëren, demotiveren … mortificeren .  Komen ze uit een bron van wijsheid kunnen ze me helen, rectificeren … passioneren.