Portugese klootviool



Zo, dit hadden we niet verwacht, gehoopt noch gedacht… Al weken verheugden we ons erop ons koude lijf te warmen aan de Portugese zon en ons hart aan pa en ma die daar alweer weken vertoeven.
Veel te vroeg zitten we nu in het vliegtuig weer naar huis. Balen. Het is afgelopen met de opbeurende temperatuur en prachtig blauwe lucht van de Algarve. What happend?

Afgelopen 2 avonden namen we telkens de taxi om de amper 1000meter van de camper naar het hotel te overbruggen. Met al die donkere straatjes die er schots en scheef bijliggen nam manlief het zekere voor het onzekere:  Liever onnodig 5€ uitgeven dan een valpartij van mijn kant riskeren. M’n rug is al niet zo best… Gisteravond wilde ik echter wat rust aan m’n hoofd en gingen m’n heertjes alleen op pad. Het biljartavondje met opa verliep aanvankelijk volledig volgens het verwachtte patroon van lol,  elkaar aftroeven, een glaasje en het besluit om lopend terug te keren naar moeder de vrouw.  Immers als heren heb je geen taxi nodig voor die paar meter en is een nachtelijk wandelingetje juist übergezellig. Dachten ze.  

Ik had net een slaappil geslikt en doezelde al aardig weg toen zoon 1 (of was het 2?) met bezorgde en licht overslaande stem de hotelkamer in haastte om te melden dat papa gevallen was. Het duurde een paar tellen voor ik de ernst van de situatie door had. Bleek gezicht, trage reactie, kapotte voortand en bloedende kin. Dit was niet goed. Dat de kin hechtingen nodig had kon je zo zien maar manlief was meer bezorgd om de kloppend pijnlijke kaak. 
‘Hersenen, nu niet in slaap vallen, bestrijdt de Zolpidem, denk!’  Aankleden, kids het bed in gesommeerd, tas en verzekeringspasje gepakt en met m’n gehavende vent richting de lobby. Taxi besteld en richting het enige medische zorgcentrum van Albufeira wat ‘s nachts ook wat uitvoert. 

Bij aankomst staan we eerst een eeuwigheid te kijken hoe de receptioniste het tragisch traag afhandelen tot kunst verhief. Gelijk betalen … Waarvoor? Geen idee, de eerste dokter moest zich nog laten zien. Ondertussen drupte het bloed op de grond maar op mijn vraag naar een gaasje kreeg ik een dermate ongeduldige blik dat ik de madame het schoonmaken zo gunde dat ik de neiging moet bedwingen om met manliefs kin te schudden om er een hele straal uit te knijpen. De trut had mazzel want met één blik op mijn wederhelft won het medelijden. 
Eindelijk werden we door een ongemotiveerd verpleegstertje een kamertje in gedirigeerd. Dokter komt binnen, stelt zich niet eens voor, wacht amper af tot manlief klaar is met de uitleg, mompelt wat in het Portugees en loopt weer weg.

 ‘?? Euh, en nu?’ Na weer wat wachten komt de griet sloffend terug en legt naald en draad op een plateautje naast het bed.  Met grof geweld begint ze vervolgens de kin schoon te wrijven. Kreunen van pijn en tranende ogen activeren à la minute elk beschermend instinct in m’n lijf en bijtend maak ik duidelijk dat ze wat voorzichtiger moet doen.  Had ze niet gehoord: die kaak is waarschijnlijk gebroken?! 
Met een beledigde pruillip gaat ze wat voorzichtiger verder en sloft dan nietszeggend het hokje weer uit …  ‘?? En nu??’ weer wachten… 

Uiteindelijk komt ze de dokter aankondigen die met hetzelfde wrede en geweldadige enthousiasme de kin begint te hechten. Een gil van pijn ontsnapt en mijn ogen ontmoeten een blik vol paniek. “Ho! Easy!” M’n handen schieten vooruit en op pure wilskracht voorkom ik nog net dat ik de barbaar met evenredige onvoorzichtigheid wegduw.  ‘Xray’ bijt ik de halve zool toe. Waarom maken ze in hemelsnaam niet eerst een foto van die kaak? Met niet mis te verstane gebarentaal en het nodige Engels (wat de man toch niet spreekt) maak ik duidelijk dat de kaak waarschijnlijk gebroken is en dat ik een foto wil. Maar nee hoor. Mijn echtgenoot kan nog praten en dus is er volgens deze flutarts niets aan de hand. Mijn blik mijdend maar met wat meer tact hecht hij de kin voor ie zich weer uit de voeten maakt en ons zonder enige info weer achterlaat. 
‘?? En nu??’ weer wachten…  

 Het duurt me te lang dus loop ik de lege gang door op zoek naar het geval wat zich verpleegster noemt. Ik vraag weer naar de foto. Wanneer wordt ie genomen? “Ask doctor.” En ze maakt zich uit de voeten. Waar is die mallemoot? Ergens staat een deur op een kier en ik zie meneer achter z’n bureau. Het lijkt erop dat m’n gezeur effect heeft want met een bevestigende knik zegt hij op z’n Portugees ‘Ten minutes’.  Ik terug naar het slachtoffer en ja hoor, even later komt het miepje ons vragen of we weten waar we moeten zijn voor de Xray. Niet dus.  Ze plant ons voor een dichte deur in een onverlichte gang en zonder een woord te verspillen verdwijnt ze weer. ‘?? En nu??’ weer wachten.  

 Geen stoel om op te zitten. … Het wachten zat klop ik op de deur, geen gehoor. Nogmaals kloppend duw ik de deur van de lege ruimte open, pak een stoel en gebaar mijn grote liefde te zitten terwijl ik uitvogel waar de dokter nu weer uithangt. En dan blijkt de wereld ineens te klein, het hek van de dam, het paard op de gang – of zoiets. Hoe haalde ik het in mijn hoofd via deze gang te lopen!?? Dat de verpleegster zo onnadenkend geweest was geloofde meneer niet en ik kreeg een tirade van jewelste te verwerken omdat ik de doktersgang had gebruikt en niet de route voor patiënten. Volgens mij had hij behoorlijk last van PMS, van waandenkbeelden of whatever … Ik moest en zou via een heel andere route door het ziekenhuis terug naar manlief die welgeteld een paar meter verderop op me zat te wachten. Tsss. Met torenhoge verontwaardiging en net zo hoog opgetrokken wenkbrauwen heb ik hem even vernietigend aangekeken en al lopend richting manlief in het Nederlands gezegd dat hij toch mooi de pot op kon.  

 Uiteindelijk kwam er een wat oudere dame bij, werd ik rustig verzocht even in de wachtruimte plaats te nemen terwijl de foto’s gemaakt werden. Ik toonde me redelijk als altijd en deed wat ze vroeg. Helaas stonden we verdacht snel buiten met de mededeling dat er niets aan hand was, geen breuk te zien, we konden gaan.  

Na een vreselijke nacht stond vanmorgen een kaak op halfzeven en wanneer een dominee niks te zeggen heeft weet je het al: foute boel! 
Gezocht naar een Nederlandse arts in de buurt die ons op zijn beurt weer doorverwees naar een radiologisch centrum waar échte röntgenfoto’s werden gemaakt. De radioloog daar maakte ons al duidelijk dat er wel degelijk een breuk zichtbaar was. Terug naar de meertalige Nederlandse arts die wat heen en weer belde in vloeiend Portugees en ons doorstuurde naar een ziekenhuis verderop. “Wat gaan ze daar doen?” vroeg ik -beducht op een volgende  onverstaanbare klojo van een arts met bijpassende aanhang. Nogmaals een belletje en ja hoor – we hoorden het woord surgery vallen.  Mooi niet hier! Je zal nog zo een Portugese klootviool als arts treffen!  Maar er zat haast achter… Operatie moest binnen 2 dagen… Dus snel verzekering bellen, tassen pakken, afscheid nemen van opa en oma en racen richting t vliegveld in de hoop dat er nog plaatsen in het laatste vliegtuig te bemachtigen vallen.  

En wat kan je dan blij zijn met de luxe dat je een goudkleurige kaart uit je portemonnee kan trekken en dat er zoiets als reisverzekering bestaat …   

Morgenochtend naar een Haagse kaakchirurg en al zou dat ook een klootviool zijn, kan ik ‘m dat in ieder geval in het Nederlands duidelijk maken. 

Advertisements

3 thoughts on “Portugese klootviool

  1. Pingback: NL zorg versus klootviool  | Sara Lindenhols

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s