Dierbare plofkip: ik doop u Multatuli

plofkip_bannertestOf je als christen gelooft in schepping of evolutie maakt me niet uit. Of God de beestenwereld maakte door een knip van zijn vingers of door eeuwenlange ontwikkelingen … zal me een worst wezen. Ik geloof dat Hij er is. Ik geloof dat alles wat bestaat, nog voor het bestond, ontstond in Zijn gedachten.  En of door macro- en of micro evolutie er ten tijde van Adam meer of minder dieren waren dan nu … Who cares? Het waren er sowieso veel.

En al die wezens moest een naam gegeven worden. Alle zoogdieren, of ze nu op twee poten liepen of op vier of zwommen in de oceaan, alle vissen, groot en klein, alle reptielen, al dan niet giftig, alle amfibieën  en alle fladderende, zoemende en prikkende insecten….  Wat een werk. Wat zal Adam gedacht hebben bij deze opdracht? “Lekker hoor, U maakt mij om deze klus te klaren? Morgen moet de namenlijst zeker op Uw bureau liggen?”. Of vond Adam het meer een eer en voorrecht? Alsof hij een soort van aanstaande vader was en mocht bedenken hoe het welkome wezentje wat straks bij hem was genoemd mocht worden?

In vele culturen, en zeker in de bijbels tijd was een naam niet iets statisch zoals wij dat kennen. Namen kunnen dynamisch zijn. Net als je identiteit die zich ontwikkelt door tijd en omstandigheden , is dan ook je naam aan verandering onderhevig. Neem bijvoorbeeld de indianen: daar kon je in de loop van je leven oneindig veel nieuwe namen krijgen en wanneer je overgegaan was naar het hiernamaals werd je naam niet meer uitgesproken omdat het geestelijk wezen wie je was geworden niet gebonden mocht blijven aan zoiets aards en veranderlijk als je naam.

De tweelingbroer van Esau wilde blijkbaar als eerste geboren worden maar het harige kind (Esau betekent harig) kwam als eerste ter wereld maar niet zonder dat het broertje z’n hiel greep. En dus werd de tweede kleine Jakob ‘(hij die de hiel greep’) genoemd. Esau bleef zijn leven lang harig en deed blijkbaar weinig noemenswaardig om van naam te veranderen maar wanneer Jakob op een haar na een gevecht met een engel verliest krijgt hij de naam Israël  ‘Vechter met God’.

Wanneer Ruth en Boaz hun zoon krijgen, geven ze als kersverse ouders niet zelf de naam maar wordt de naam van het kind door wijze oudere dames bedacht en gegeven. Een naam was iets bijzonders. Een naam weerspiegelde een stukje van je van God ontvangen identiteit.  Je naam maakte je uniek, erkende wie en hoe je was … een naam maakte dat je je gezien en gekend voelde. Een naam maakt dat jij, te midden van een massa, geroepen kan worden. Je naam verbindt je met je naamgever.

 

God geeft Adam dus de opdracht om alle dieren een naam te geven. Maar waarom deelde God zelf niet alle namen uit?  God had al alle wezens tot in hun DNA bedacht en ontworpen. Hij kende ze al. Hij had Zijn stempel al gedrukt.  Maar de mens zou de opdracht krijgen voor de aarde te zorgen, om verantwoordelijkheid voor elk wezen te dragen.   Dus moest elk dier door die mens gezien en erkend zijn.  Adam (betekent ‘mens’)  moest elk dier naar waarde leren schatten. En met het geven van de namen verbond hij de dieren met de mens.

 

Hoe verantwoordelijk gedragen wij ons tegenwoordig ten opzichte van de dierenwereld? Welke waarde geven we het vlees wat op ons bord ligt?  Misschien moet ik de plofkip in de koelkast maar Multatuli
(betekent: ik heb veel geleden) noemen en me eens bezinnen op het feit waarom ik nog geen vegetariër ben …

Advertisements

One thought on “Dierbare plofkip: ik doop u Multatuli

  1. Pingback: Terugblikkend op de eerste mens en eerste gebeurtenissen 2 Daad van ongehoorzaamheid eerste mens – Jeshua-ists

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s