Veilig  als een leeuw in Sousse…  

 

 Kunnen we ons nog ooit ergens veilig wanen? Wanneer je je leven niet zeker bent in een museum, op het strand of zelfs niet in een winkelcentrum?   

Mijn bible art journaling challenge van Rebekah Jones bracht me vanmiddag bij spreuken 28:1 

Een rechtvaardige voelt zich zo veilig als een leeuw.  

Nu weet ik ook wel dat niemand compleet rechtvaardig is van zichzelf, maar dat is nou het mooie aan Jezus’ offer: door ons geloof in Hem zijn we dat wel!  

Hoe rijmt dit dan met Spreuken 28:1 en de vreselijke toestanden in deze wereld? 

Veilig zijn betekent hier niet dat je nooit verdriet zult hebben, nooit het slachtoffer zult zijn van een aanslag of dat lijden en sterven aan je deur voorbij zullen gaan.  

Een leeuw is de koning van de savanne. Hij staat aan de top van de voedselketen, heeft geen werkelijke vijanden, is de koning te rijk. Waar een hinde continue allert moet zijn voor roofdieren, sluimert en doezelt de leeuw uren achter elkaar zonder angst of onrust. Hij voelt zich compleet veilig. Toch kan ook hij aangevallen worden en ontkomt hij niet aan een gewisse dood.  

Veilig als een leeuw zijn betekent dat we deel uitmaken van Zijn plan en daarmee aan de top van de ‘geestelijke’ voedselketen staan. Zelfs al zou er ons fysiek het vreselijkste overkomen; onze ziel is veilig en geborgen in Hem. Niets kan ons scheiden van de Liefde van de Heer, geen kogelregen, geen bomaanslag; NIETS.  

Waar we dit jaar ook op vakantie gaan, op welk strand we ook liggen, we zijn veilig als een leeuw. 

(Stiekem toch blij dat wij in het noorden vakantie vieren 😅) 

Advertisements

Geloven in dankbaarheid 

 

 Het is zo easy om dankbaar te zijn wanneer je ontvangt wat je hebben wilt. Maar kan je God ook vertrouwen én danken wanneer de boel in het honderd loopt? Of wanneer je gebeden niet verhoord worden?  

Sinds december is zoon 1 bezig geweest met zijn toelating voor de opleiding mechatronica bij de marine. Informatiedagen, sporttesten, gesprekken … Overal rolde hij doorheen en zijn enthousiasme voor wat de toekomst bood groeide. 

Wat een teleurstelling was het dan ook toen middenin examentijd bleek dat er een foutje was gemaakt en de weinige plekken reeds vergeven waren. Zoonlief moest een andere opleiding kiezen maar mocht eventueel wel op de wachtlijst. 

 En wat doe je dan? De keuze viel zwaar maar we ‘gokten’ op een afvaller – hoopten en verwachtten dat God wel in een uitkomst zou voorzien. 

Niet zo netjes maar stiekem hoopten we dat iemand niet zou slagen of eea niet zou aankunnen zodat onze kleine grote man toch de opleiding van zijn voorkeur kon doen. En al benoemde ik dit wel -met enig schuldgevoel- naar God, ik kon er niet om bidden, immers dat zou een teleurstelling voor de ander zijn.  Dus maar loslaten en het van Hem verwachten, intussen het beste makend van de situatie. 

Het was mijn moeder die me afgelopen weer erop attendeerde dat ik ook anders kon bidden. Zij bad dat iemand heel bewust zou kiezen voor een andere opleiding of dat God in ieder geval iemand op een andere weg zou leiden. … Mooi hè (ik weet het, mijn moeder is een geweldig mens maar meer dan dat een fantastische bidder in geloof!)  

Door op deze wijze te bidden kreeg ik zelf meer rust in wat zou komen, en al zou er nooite een plekje vrijkomen, God zou zoonlief wel op de juiste plek zetten. 

En dan komt vandaag het bericht dat er een plekje is vrijgekomen en hij gewoon de opleiding van zijn keuze kan doen. … Hoe mooi is dat?  

Biblejournaling 

 

 Voor de enkeling die het op facebook of instagram niet was opgevallen: ik heb weer eens een bevlieging 😝.  Hoe ik er precies bij kwam weet ik niet maar een week of twee geleden begon ik te tekenen in m’n bijbel en op zoek naar inspiratie stuitte ik via Pinterest op het bible journaling.  

Binnen 2 dagen had ik mij nieuwe – veel te dure- softcolour kleurtjes en een craftbijbel aangeschaft en nu zit ik haast elke vrije minuut in mn bijbel te lezen, schrijven en te tekenen. 

Het lijkt wel alsof ik ineens in een oase beland ben terwijl ik toch echt niet het gevoel had in de woestijn te zitten. Maar m’n creatieve geest komt als het ware op spirituele wijze tot leven. Nouja, zoiets 😜

In ieder geval ontdek ik nu een hele nieuwe wereld met bijhorende community, heb ik FBcontact met dames van Zweden tot Zuid-Afrika en all the way to Canada, leer ik over technieken wat voor materialen en pennetjes al dan niet soordrukken of de bladzijden doen kreukelen en geniet ik met alle passerende creaties op vernieuwde wijze van Gods Woord. Inspiratie in de diepste betekenis van het woord.  

Wat ik echter niet begrijp is waarom ik er niet eerder van ‘hoorde’. Ik weet wel dat bij uitgave van de craftbijbel ik gebeld werd met de vraag of ik hier in de buurt een workshop kon geven in hoe je de kaft kon pimpen… ZO blij dat ik toen nee zei! Het ging destijds (en ogenschijnlijk ook op de sestra site??) alleen maar om de buitenkant van deze bijbel. Terwijl de binnenkant zoveel interessanter is!! En wat een beginnersfoutjes heb ik gemaakt…  

Wat mij betreft hebben de uitgever en dames van Sestra of wie dan ook hier in ieder geval een giga-kans laten liggen. Want zelfs al heb je totaal geen tekentalent: met een paar kleine tips en trucs maak je prachtige kunstwerken die je helpen Gods Woord te memoriseren en je eigen te maken. En het levert je behalve een dosis ontspanning ook nog eens een prachtig unieke bijbel op! 

Anyway – ik heb voorlopig weer een bezigheid – voor zolang dat duurt bij mij. 😁 

Verdwaalde mu(t)s

 

 Wat heb ik nog veel te leren … 

Het is onze vrije dag. Ik breng manlief een kopje koffie op bed en installeer mezelf beneden, achter mn bijbeltje en allerlei craftspul. 

Psalm 84 (toevallig zo opengeslagen) treft me in de nieuwe vertaling: “mijn hart en lijf roepen om de levende God.” De zin raakte me, vooral in de context van de zwaluwen en mussen die bij Hem allemaal een plekje mogen ontvangen.  

Sinds een week of twee ben ik weer ‘gegrepen’ door Gods woord. Lange, erg lange tijd teerde ik op de reserves van ooit gememoriseerde verzen.  En nu, out of the blue, is die behoefte er om alles fris en nieuw te lezen.  Het ‘bijbeljournalen’ heeft me te pakken – voor zolang het duurt geniet ik ervan. 

Ineens worden m’n gedachten bruut verstoord door de telefoon. “Is dit de telefoon van Parousia Naaldwijk?” “Dat klopt, evangelische kerk Westland heten we nu.” Op de vraag wie ik wel mag zijn geef ik ten tweede male mijn naam. De reactie die ik ontvang is duidelijk gepikeerd en zacht uitgedrukt nogal ongeduldig “En wat voor medewerker mag u dan wel zijn?” “Euh, ik ben de vrouw van de dominee.” “Ja, duh, alsof ik daar wat aan heb.” Een paar seconden sta ik perplex om er dan uit te flappen “Nouja zeg, doe even normaal.” En op zwaar geïrriteerde wijze overhandig ik de telefoon aan manlief en luid genoeg om aan de andere kant gehoord te worden laat ik hem weten : “Een nogal onbeleefd iemand!” 

Uiteindelijk blijkt de persoon een min of meer ‘verdwaalde’ mu(t)s te zijn en kan ik niet anders dan denken ‘Wat heb ik nog veel te leren.’ 

Mijn hart en lijf roepen om de levende God! 

Baan de weg

 

Havo 4 heeft zijn levensvisieboek bij me ingeleverd. 44 persoonlijke verslagen over dood, geluk, familie, vriendschap, enz. wachten op mijn beoordeling.  Hetgeen ik te lezen krijg is soms ietwat standaard, dan weer mooi en waardevol maar af en toe ook verdrietig of pijnlijk. 

Wanneer ik het verdriet van leerlingen lees, huilt mijn hart.  Zo heel af en toe neem ik dan een leerling even apart voor een praatje. Vaak zijn ze niet gelovig en hebben ze geen boodschap aan een christelijke preek van hoop en redding maar stiekem hoop ik dat mijn meeleven en betrokkenheid ze dan wel iets doet. Meestal zeg ik iets in de trant van “Ik weet dat jij niet gelooft, maar ik wel en ik zal voor je bidden” of “Wanneer jij niet gelooft in jezelf… Ga dan af op mijn prof beoordeling 😉 ik geloof wel in je en God nog meer.” 

Wanneer ze ooit, ergens op hun levenspad, iets meer van God of Jezus leren ervaren hoop ik, in navolging van Johannes, de weg een beetje vrijgemaakt te hebben. 

Zien op Jezus

bijbeljournaal numeriVolgens mij heeft elk gezin wel een rommellade. En herken je dit: je moet wat hebben, kijkt in de la maar ziet het niet liggen. Of sterker nog, je weet ineens niet meer wat je hebben moest.  Tussen kijken en zien ligt een hele wereld.

Wanneer Gods volk door de woestijn trekt vergeten ze al snel hoe wonderlijk hun God is en hoe spectaculair hij hen redde uit Egypte. Ze gaan allemaal hun eigen gang en misdragen zich stuk voor stuk. Lijkt mij stug dat ze dit gedrag van zichzelf niet door hebben gehad…  Maar hoe vaak ‘weet’ je wel dat je iets anders zou moeten doen maar doe je het niet? (Hoeveel snoepjes eet ik wél terwijl mijn lijn het eigenlijk niet kan hebben? En natuurlijk liggen de kilo’s niet aan mij maar aan de medicatie en kan ik niet bewegen door m’n rug …)

In ieder geval loopt het de spuigaten uit en God straft ze met een slangenplaag. Bij bosjes vallen ze om. Maar God geeft ze ook een uitweg. Mozes moet een koperen slang op een stok bevestigen en wanneer ze hun blik daarop richten zullen ze niet sterven van de giftige beten. Het was meer dan een oppervlakkig kijken. Want met het oprichten van hun hoofd en het focussen van hun ogen moesten ze wel erkennen dat ze fout waren geweest, gestraft werden maar hun heil bij God konden halen. Ze moesten het verschil zien tussen hun levenshouding zonder God en wat het is om te leven mét Hem.

Zo gaf de slang des doods bij erkenning hun het echte leven.

Wanneer Johannes spreekt over het verhogen van de mensenzoon speelt dit verhaal in zijn achterhoofd. Iedereen maakt fouten, allen hebben gezondigd, maar om ons leven te kunnen behouden moeten we opzien naar Jezus. We kunnen wel kijken naar Hem en weten dat het anders moet of kan, maar opzien … ? Durven we al onze fouten, zonder slappe excuses,  te erkennen en voor Zijn troon te leggen? Durven we onze zondige levensstijl achter ons te laten en te kiezen voor een écht leven met Hem?

Kiezen voor het eeuwige leven is dagelijks opzien naar Hem.

 

 

(Biblejournaling: pennetjes van de Action op doorzichtig tekenpapier en ingekleurd met Bruynzeel Design potloden met doezelaar.)

(On)mogelijk bij God

 

 Wanneer ik ergens stevig van baal moet je niet bij me aankomen met een dooddoener als ‘God heeft vast wat anders op het oog voor je.’ Helemaal kriegel word ik daarvan. Waarom? Omdat daarmee mijn moeite of teleurstelling als een bagatel wordt afgeserveerd en er eigenlijk gezegd wordt ‘Stel je niet aan.’, ‘Ik heb geen zin in sip gedoe dus gedraag je aub weer vrolijk.’ of iets dergelijks. 


Wanneer je iemand wil bemoedigen kan je dat niet even snel snel doen. Bemoedigen en opbeuren doe je door eerst en vooral naast die persoon te gaan staan en hem of haar te laten weten dat je betrokken bent. Wanneer je veel dagdagelijks contact hebt is die betrokkenheid er vaak al sowieso maar wanneer je elkaar alleen maar af en toe op fakebook spreekt kan dat behoorlijk anders liggen. 


Het erkennen van andermans moeite of verdriet is een stap die je, wat mij betreft, nooit mag overslaan. Het toont gevoeligheid en medeleven. Pas wanneer je op dit niveau kan praten met elkaar kan je de ander wijzen op dat wat mooi, waardevol en bemoedigend is. Pas dan heeft het ook echt effect. 


Wanneer God Maria uitkiest om Zijn zoon negen maanden lang bij zich te dragen, te baren en op te voeden, stuurt hij een engel om dat schokkende nieuws op een persoonlijke wijze over te brengen. Ongetrouwd zwanger wezen kon je dood betekenen en anders in ieder geval een leven lang met de nek aangekeken, dus zoiets zet je niet even in een whappje of mail.  Hoe ze dat moet bolwerken in haar eentje?

“Bij God is niets onmogelijk.” Antwoordt de engel haar. 


Maar ze staat er niet alleen voor. Elisabeth ontvangt ook een wonder en daar kan ze voorlopig mee optrekken. God geeft haar iemand die haar begrijpt, iemand die naast haar staat en haar kan bemoedigen met dezelfde woorden als van de Engel. Niet als dooddoener maar als een belofte waar ze op mag vertrouwen.  


Dat vertrouwen wil trouwens niet zeggen dat God altijd in een leuke uitkomst voorziet. Maria moest tussen de beesten bevallen, heeft jarenlang als vluchteling geleefd, werd bij thuiskomst als overspelige aangekeken en ze kon uiteindelijk haar zoon, na een intense lijdensweg, begraven. Vertrouwen betekent dat je je eigen idee van wat goed is leert loslaten en welke uitkomst dan ook accepteert omdat je weet dat Gods wegen ondoorgrondelijk zijn… 




Wanneer jij ergens mee worstelt hoef je dat niet weg te stoppen. Je hoeft het niet te (laten) bagatelliseren. Je mag je twijfel of verdriet hardop erkennen, net als Maria. En daarnaast mag je weten dat bij God niets onmogelijk is en je Hem mag vertrouwen, wat de uitkomst ook zal zijn.  

Jaloerse God

biblejournaling lukas 4God is een jaloerse god laat Mozes ons in Deuteronomium 6 weten. Hij duldt het niet dat ook maar één van zijn volgelingen er een andere god op nahoud. Een veeleisende God?  Nou … nee. Na eeuwen van slavernij bevrijdt God het joodse volk met 10 spectaculaire plagen. Dwars door de verzengende hitte van de woestijn leidt Hij ze naar het land wat Hij reeds aan Abraham beloofde; een land met zoveel vruchtbare grond dat er talrijke bloemen bloeien en hele vlakten bezaaid zijn met grassen en planten. Bijen zoemen er ijverig, kuddes grazen en herkauwen: het land vloeit over van melk en honing. Van slavenvolk naar Gods volk, van dorre woestenij naar welvarend koninkrijk, van uitzichtloos naar toekomstperspectief. God is bereid alles te geven. Maar dan moet Hij wel op nr. 1 staan.

Nogal logisch, denk ik zo. Naast zo’n vrijgevige God ook nog andere Goden eren is alsof je die rare buurvrouw van verderop bedankt voor het lekkere eten en de goede zorgen van je eigen moeder. Er is weinig zo frustrerend en oneerlijk als dat een ander met jouw veren pronkt.  Maar het gaat verder dan dat. Wanneer je inderdaad continue naar de buuv zou lopen zou je op den duur vanzelf geloven dat ze inderdaad e.e.a. voor je doet. En wat straal je dan uit naar je broertjes en zusjes? De familieband biedt dan nog weinig samenhorigheid, en eerlijk, ik als moeder zou m’n kids op den duur zeggen dat ze voor hun eten dan ook maar echt een deur verderop moeten.   …

 

En dan is daar de duivel die Jezus voor zich wil winnen. Jezus heeft zich ruim een maand ervoor laten dopen en God liet daarbij alle omstaanders weten dat dit Zijn zoon was in wie Hij vreugde vond. Vervuld van de Heilige Geest dwaalt Jezus in bezinning door de woestijn wanneer de duivel hem bovenop de tempel zet en zegt: “Als God het meende hè, dat van dat jij Zijn zoon enzo was, spring dan naar beneden. Der staat in de Bijbel dat Hij je zal opvangen.”  Zou Jezus aan zichzelf getwijfeld kunnen hebben? Aan zijn roeping? Aan wat God van Hem wilde? Lijkt er wel een beetje op, want waarom zou de duivel hem dit dan vragen?  Maar Jezus antwoordt stellig “Er staat ook geschreven : Stel de Here uw God niet op de proef.”  En dan neemt de duivel Jezus mee en laat hem alle koninkrijken van de wereld zien (alsof hij daar de baas van is.) “Als je je voor mij buigt, mij aanbidt, dan mag je alles hebben.”  Maar Jezus stuurt hem de laan uit en citeert Deuteronomium 4:8 “Aanbid de Heer uw God, vereer alleen Hem.”

 

Wanneer de duivel – in de vorm van vele verleidingen – op je stoep staat, is het misschien aantrekkelijk om God eerst op de proef te stellen … “Als U nou dit of dat, dan doe ik …”. En wanneer God daar (logischerwijs)niet op ingaat lonkt het om in te gaan op wat Satan zogenaamd te bieden heeft. En het lijkt soms zo onschuldig. …  Het doet me een beetje denken aan een kinderlokkerscenario waarbij een kerel met een schattige pup een kind zegt dat ie ook een pup mag als ie even meeloopt naar zijn busje…  Hoe snel trappen wij als kinderen Gods in een dergelijke valkuil? Dat wordt nog sneller als je al gewend bent om af en toe naar die rare buurvrouw verderop te lopen …

 

Herinner jezelf er dus met regelmaat aan “Aanbid de Heer uw God, vereer alleen Hem.” En maak dat continue zichtbaar voor jezelf én anderen.