Tante Jet 

Zoonlief noemt haar intussen ‘tante Jet’ op licht sarcastische toon welliswaar. Het is een vrijgevochten en behoorlijk eigenwijze moeder-met-kind met leenauto en een tochtige tent. Alles weet ze beter en iedereen voedt ze op.  Praat veel, zegt weinig, luistert niet. 


“Ik denk dat het tijd is om de kinderen alvast op bed te doen.” Zegt ze veelbetekenend. Niemand rond het kampvuur reageert echter en een uur later moet haar dochter als enige mopperend op bed.  

Rond datzelfde kampvuur treffen diverse campinggasten elkaar avond aan avond, van vroeg tot laat. Er wordt gesnoept en geborreld, gelachen, gekeuveld en handen gewarmd. Uiteraard komt ook het wel en wee van elkaars kinderen een keer aan bod. “Zo, heeft iemand nog een normaal kind of hebben ze allemaal adhd of iets anders?”  Iedereen valt stil. Ergernis welt op.   


Ze werkt bij het ministerie en mag ‘geld’ uitdelen. Heeft in het hoger onderwijs gewerkt maar “Dat is niet normaal! Docenten zijn echt dom! Je werkt in het onderwijs veel meer dan waar je voor betaald krijgt! Het is gewoon onmogelijk om fulltime te werken! Over de ongemotiveerde stuudjes maar te zwijgen.” … Docenten zijn dom… Ik bijt intussen op mn tong.  


Een andere avond zitten we ons weer te warmen wanneer een wat ouder, Duits-Nederlands camperstel erbij komt. Ze geven een zakje snoepjes door met het verhaal hoe lekker ze deze snoepjes vinden en dat het hun dagelijks toetje is. De zak mag leeg van ze want ze hebben er nog één. Iedereen graait en smult en de zak gaat nog een keertje rond. Tot hij bij Jet komt. “Nu is het wel even genoeg met al dat gesnoep.” En pontificaal zet ze de zak aan de kant.  Niemand durft te reageren. Verbaasde ogen kijken elkaar stiekem aan. Ik kan het niet laten, eet dat snoep niet eens maar nog geen twee tellen later vraag ik heel zoet aan Patrick (die zit naast haar) “Geef je de zak nog even door?” 

 

Hetzelfde bemoeierige gedoe doet ze daarna nog een keer bij het jochie wat in het familiehuis logeert: het ondeugend glimlachende bekkie van het driejarige knulletje plakt van de gesmolten marshmellow en de oogjes stralen van genot. Maar hop de zak snoepgoed wordt voor zijn neus weggegritst met de mededeling “Jij hebt wel even genoeg gehad.”  

Gloeiende… 

 

Wanneer ik met een stel vlotvaarders aan de praat kom en we onze ervaringen uitwisselen zit ze menigmaal te zuchten “Ik kan het dus beter niet met m’n dochtertje gaan doen?” Euh, nee, er zijn toch echt minstens 2 sterke volwassenen voor nodig en het is niks voor basisschoolkids.” Nou, dat was stom en vervolgens liet ze ons dat bij elke zin weten. “Het klinkt steeds minder aantrekkelijk zo een tocht.”  Zucht. 


De eerste paar avonden maakte Jur en onze jongens steevast het kampvuur aan en bracht ik de marshmellows en andere lekkernijen mee. Maakt me niet uit wie of hoeveel men snoept: iedereen kreeg tot de zak leeg was. Een jongedame (onze heertjes noemen haar Piet) trakteerde vervolgens op dat smeuïg spul vanwege haar 15de verjaardag en daarna was ik weer de supermarkt: de op één na laatste zak, maar de winkel is dichtbij dus snoep, worst en ander lekkers is snel gehaald. Ik deel wel uit. (Al waardeer ik wel t principe van geven en nemen.) 

Eindelijk nam tante Jet ook wat mee. Net als alle andere avonden gaat ook deze keer de snoepzak leeg. De avond erna spenderen wij merendeel bij onze ‘buurtjes’ wiens 15jarige puber mij intussen ‘backup mama’ noemt. We zijn lekker aan de borrel en de tetter terwijl onze druktemakers de rivier pogen leeg te vissen. Tante Jet gluurt intussen menigmaal onze kant op terwijl ze diverse pogingen tot een vuur onderneemt. Maar ons zin in vuurtje stoken neemt lichtelijk af door haar aanwezigheid, dus maken wij geen aanstalten die kant op. Dochterlief wordt uiteindelijk onze kant opgestuurd “M’n moeder zegt dat jij marshmellows voor ons hebt.” Even sta ik stomverbaasd – wat een lef. Omdat ik me niet wil laten kennen geef ik ze mijn laatste zak, maar niet zonder te benoemen dat ik deze toch echt zelf gekocht heb en hun zak gister op was. … Verbijsterd over de brutaliteit neem ik weer plaats bij de buurtjes wanneer het dametje opnieuw onze kant wordt opgestuurd. “We hebben jullie hakbijl nodig.” Een dikke rookpluim waait richting Jets tent maar vlammen wil het niet echt. Maar ze bekijkt het maar “Sorry, die bijl is van onze zoon en die is er niet, dus lenen we hem niet uit.”  


Daags erna, tijdens de afwas, komt Jetjes dochter zuchtend de keuken in, mams heeft haar er duidelijk weer opuit gestuurd. “Mama is zo bekaf, ze is veel te moe om vuur te maken. Ze hoopt zo dat Patrick (campingeigenaar) het kampvuur aanmaakt…” De hint druipt ervan af maar mn mannen trappen er niet in. Even later zien we Jet alle campinggasten voor het kampvuur uit te nodigen in de hoop dat iemand de fik erin steekt, ons passeert ze natuurlijk. Eén van de ruige outdoor Belgen offert zich uiteindelijk op, probeert het met wat tondel maar is opgelucht wanneer Jur hem goedschiks een fles brandstof aangeeft. Wanneer de vlammen eindelijk gulzig aan het hout likken laat hij tantje Jet met een dikke kinderschare zitten. Er zijn geen marshmellows. Manlief en ik kijken elkaar even veelbetekenend aan en starten met een spelletje triominos. Wij wachten wel tot ze iedereen naar bed heeft gestuurd. 😜 

  

Advertisements

Vakantiewerk en zalm 

Mn rug is ondanks de pijnstilling niet al te best, veel kunnen we dus niet ondernemen. Het half uurtje bessen plukken een paar dagen geleden deed me niet goed al verlekkeren we ons nu wel om de likeur die in de maak is.  

  

  

  

  

  

We vermaken ons dus vooral op en rond de camping. Patrick organiseerde eerder al een spelmiddag met darts, tafeltennis en hotdogs boven kampvuur grillen. Gister sloot hij met de pubers de deal dat ze, in ruil voor een paar uur werk een rondje op de quad mochten en hij ze ‘s avonds op zijn Pontonboot zou meenemen om te vissen. Met een boekje in de zon genoot ik dus van de rust. Kids met elkaar aan de klus: een complete weg aanharken en een berg hout kloven, zagen en van het strandje naar het houthok slepen. 

Van de camping naar t strand is best een klim maar gelukkig mocht ik mee op de quad en zo had ik ondanks mn rug ook mijn uitje van de dag. 

Tussendoor had ik er een weespuber bij. Z’n ouders waren op pad en dus was ik ‘backup-mama’. Dikke lol. 

‘S avonds op tijd de bbq aan want onze heren gingen hun loon innen. Visgerei mee, dikke trui aan en mama met de afwas laten zitten. 😁 

Bij de buren heerlijk koffie gedronken tot de mannen met grote verhalen over zalm en snoek weer terug waren. Daarna vloeide de ‘casis’ rijkelijk en tot laat bij het kampvuur.   

Heerlijk, vakantie. En echt niet dat ik mn rug de pret laat bederven. 

Wintersport maar dan zonder sport en in de zomer…

                   
 

 Vriezenskou. Wat doet Jur ons aan 🙈. Noorwegen is bijzonder mooi maar koud!  Omdat mn rug niet heel veel toelaat hebben we vooral veel bekeken vanuit de auto. En met de giga hoge bergen, gletsjers en fjorden is het glazen dak van de auto wel ideaal.   

Muren van wel 4 meter sneeuw langs de weg, een langlaufbaan die nog gewoon open is, loslopende kuddes schapen en koeien (erg ‘prettig’ op die bochtige bergweggetjes), voorbij de boomgrens een massa grazende rendieren, wandelen richting een gletsjer… Het is / was allemaal even prachtig. Maar desondanks: de kids wilden naar Djupdaelen met haar geweldige kampvuuravondjes… Dus hup naar Zweden. 

   

   

Bbq salade 

  Als bijgerecht bij bijvoorbeeld de barbecue, als maaltijdsalade of als frisse lunch; deze salade is zó lekker en ‘anders’…

Ons tuintje is klein en lawaaiïg (drukke weg achter de schutting) maar is dit seizoen een heerlijk plekje om te vertoeven. Bijen en hommels vliegen af en aan en zoemen rondom de vele kleurrijke bloemetjes; roze, witte, paarse petunias, een rijkelijk bloeiend Vlijtig Liesje, paarsigblauwe lobelia, en tich andere potbloemen waar ik de namen niet van weet. Tussen alle bloemen door ruik je de kratjes met ui, knoflook, rucola en een heel stel tomatenplanten. De courgette neemt zijn ruimte, de aardappel-in-mand baant zich een weg naar het licht en bloeit vrolijk met de bloemen mee. Peterselie, venkel, basilicum, munt, lavendel, thijm, rozemarijn:  op een paar vierkante meters groeit hier een wereld aan genot. 

Vandaag oogstte ik een dikke courgette, een flinke bos sla, peterselie en een bakje vol cherrytomaatjes; vanavond een lekkere salade spreekt dus voor zich. 

Eerder deze week grilde ik aan het eind van een lekkere barbecue al 3 grote puntpaprika’s. Vanmiddag waren de tomaatjes en courgette aan de beurt bij de gril. De rucola en peterselie werden gewassen en onderwijl wat sesamzaad licht geroosterd. Couscous welde in bouillon terwijl alles fijngesneden werd.  

Alles door elkaar, op smaak gebracht met peper, zout, olijfolie en citroen… En klaar! 

Vanavond eten we gezond en lekker!!