geloven in onschuld

evaMet een ongekende heftigheid bonst m’n hart in mijn keel. Een diep verstikkend bonzen. M’n ogen tranen, mijn hele lijf lijkt in brand te staan. Zweetdruppels rollen langs m’n slapen, over mijn rug en maken mijn handen plakkerig.  Heftig bevend probeer ik steun te zoeken bij Adam maar zijn lijf voelt zo klam en koud dat ik er nog banger van word. In schaamte valt hij neer en grijpt paniekerig naar zijn hoofd, m’n knieën knikken, ik wil me het liefst afwenden maar durf niet. 

God is echt boos. Een verdrietige teleurgestelde boosheid. Zonder schreeuwen, zonder vuisten die dreigend door de lucht zwaaien. Hij is gepijnigd en vastberaden tegelijk.  Erger dan dit kan volgens mij niet. Maar kan ie zijn preek niet even in de wacht zetten? Ik heb amper tijd gehad om me te bedekken. Zo meteen valt het nog op dat dat ene druppeltje precies tussen m’n borsten door naar beneden glijdt. Hij had me gelijk kleding moeten geven. Hoe komt het dat ik niet eerder doorhad dat ik er zo naakt bijliep? Ik wil niet dat Hij me zo ziet. Hij heeft me weliswaar bedacht en gevormd maar wat heb ik mezelf toegestaan, wat heb ik ervan gemaakt? Hoe loop ik er nu bij? 

We leven al dagen in deze tuin, alle dieren hebben we leren kennen. God had ze met opzet geen naam gegeven, dat moest Adam doen zodat we een band kregen met elk levend wezen. De zachte pluimstaart van de eekhoorns kriebelden m’n neus toen ik ze knuffelde,  de mussen gingen op Adams schouder zitten en tjilpten in zijn oor tot hij zijn lach niet meer kon inhouden en toen het ’s avonds wat frisser werd kropen we dicht tegen de leeuwen aan en warmden we ons aan hun ronkende lijven. En vandaag was daar de slang. Sissend en glibberend hees hij zich in die ene boom waarvan God gezegd had dat we de vrucht ervan niet mochten eten. Tot vanmiddag hadden we er niet bij stilgestaan waarom dat niet mocht. Het maakte ook niet uit want er was zoveel lekkers. Ik heb nog niet eens van alle bomen en struiken gegeten dus waarom …

Ik kijk weer naar Hem. Zijn ogen spreken van een intens verdriet. Hete druppels biggelen over zijn wangen. Zijn schouders hangen teleurgesteld naar beneden. En zijn stem heeft een strengheid die ik niet herken. Maar het ergst is nog wel die afstand, een kloof die de eerdere verbondenheid lijkt te hebben opgegeten. Het is alsof er iets onzichtbaar groots tussen ons in staat.

adamWaar ging het fout? Wat maakte dat ik God ongehoorzaam was? De slang. De slang had het over God. Over alles weten. Adam en ik ‘wisten’ zoveel niet volgens hem, God hield zogenaamd dingen voor ons achter. Ik had er niet eerder bij stilgestaan, we hadden het immers zo goed. De zon scheen, we reden op de rug van de olifant mee naar de andere kant van de tuin, wanneer de wind bij de waterval het deed regenen op de oever dansten en lachten we om de druppels die op onze lijven spatten. We renden met de wolven mee en genoten van de kippen die scharrelden. Er was altijd iets leuks te doen. Maar de slang zei dat het nog beter kon, dat we als God konden zijn, dat God dat niet wilde en ons afleidde met al dat moois. Hij liet me die mooie volle vrucht zien, een beetje gelig met een rode blos en hij zag er zo zoet en sappig uit. “Waarom mag je zoiets moois en lekkers niet van God hebben?” vroeg het serpent. Volgens hem was dit stuk fruit de lekkerste van allemaal. Onze ogen zouden open gaan, we zouden inzicht krijgen, we zouden slim als God zelf zijn … Hij vroeg waarom we moesten gehoorzamen, of we zelf geen beslissingen konden nemen, of we dom wilden blijven, of ik niet als God wilde zijn …  en toen ging ik twijfelen. Oh nee, hoe kon ik? Na alles wat Hij voor mij deed, ik twijfelde aan Hem!

Adam en Eva hadden alle ingrediënten voor een prachtig en gelukkig leven van God ontvangen. Alles was perfect. Het was niet nodig dat ze inzicht hadden in goed en kwaad. God wilde ze die pijn bewaren. Hij had hun gezegend met onschuld.

Wanneer onze kinderen zich afvragen waarom bepaalde dingen gebeuren proberen we ze ook vaak af te leiden met iets anders, iets mooiers. We willen niet dat onze kinderen zich zorgen maken over onze financiën, over werkgelegenheid, voedseltekort, lijden en dood … daarom onthouden we ze van bepaalde informatie.  Wanneer een kind moet piekeren over hoe er eten op tafel komt, hoe papa aan een nieuwe baan moet komen of waarom de wereld zo vijandig is, verliest het haar naïeve onschuld. En net als een goede vader gunde God Adam en Eva een rijke dosis onschuld. Hij wilde niet dat ze bepaalde kennis bezaten zodat ze zich er ook geen zorgen om konden maken.

Niet het eten van de vrucht was hun eerste fout, het twijfelen aan Hem maakte hen schuldig. Het naïeve geluk wat ze kenden verdween als sneeuw voor de zon en met de ontvangen kennis kwam ook de verantwoordelijkheid. Ze moesten verantwoording dragen voor wat ze hadden gedaan. Het perfecte geluk in de tuin zou nooit meer de hunne zijn.

adamenevaWe maken ons allemaal schuldig aan het twijfelen aan God. Die twijfel doet de kloof alleen maar groeien. Die twijfel maakt dat we steeds verder van Hem verwijderd raken. Van alle zonden die we begaan, is de twijfel misschien wel het ergst. Daarom dat de bijbel spreekt over dat je het geloof van een kind moet hebben om de hemel te kunnen beërven ….

Advertisements

Beste christen…

Op facebook vond ik deze blog die mijn gedachten precies verwoordt; 

Ik heb een probleem met christenen. Niet met alle christenen, zelfs niet met de meerderheid. Nee, mijn probleem betreft een kleine groep christenen die een hoop herrie maken. De afgelopen weken heb ik veel christenen gesproken over de Syrische vluchtelingencrisis, en ook veel reacties online gelezen. Ik heb gemerkt dat sommige christenen meegaan in de angst en hysterie die ons ervan wil overtuigen dat we vooral onze landsgrenzen dicht moeten houden.

Paard van Troje
Een paar voorbeelden. Ik heb online berichten gezien, van christenen, met een cartoon van een Trojaans paard bij de poort van Europa met een bord waarop aan de voorkant ‘vluchteling’ staat en aan de achterkant ‘ISIS’. Ik heb dingen horen zeggen als: “Weet je niet dat vluchtelingen meer geld krijgen dan onze eigen ouderen aan pensioen?” Of: “Ik heb vluchtelingen gezien met een mobiele telefoon, hoe erg kan het nu echt zijn?” En zelfs: “Je begrijpt toch wel dat dit allemaal het onderdeel is van het plan van de islam om de wereld over te nemen?”

Moslims afzeiken
Sommige van deze commentaren zijn belachelijk en geen antwoord waard. Maar, het uit angst afzeiken van vluchtelingen, en helemaal het afzeiken van moslims door christenen, maakt mij bezorgd. Begrijp me goed, natuurlijk kan het welkom heten van vluchtelingen uit een brandhaard van geweld problemen opleveren. Ik ben niet naïef wat betreft geopolitieke realiteiten. En ja, terroristen kunnen de vluchtelingenstroom voor duistere doeleinden misbruiken.

Ja, maar…
Toch maak ik mij om een andere reden zorgen, en dat heeft specifiek te maken met christenen. Zie je Jezus als Koning? Ja? Sorry christen, maar dan kan je niet zó reageren en dan maakt het niet uit hoe vaak je een ‘ja, maar…’ kunt bedenken.

Zelfs als de wildste voorspellingen uitkomen en de Syrische vluchtelingen eigenlijk een wilde horde terroristen zijn die alles wat goed en mooi is willen vernietigen. Zelfs als met het openen van onze grenzen de westerse beschaving zou eindigen. Zelfs als het verwelkomen van vluchtelingen op de één of andere manier het einde inhoudt van alles wat ons lief en dierbaar is.

Andere regels
Zelfs als dat allemaal waar is, dan nog leven wij als christenen, als volgers van Jezus, volgens andere regels wat betreft het omgaan met de dreiging van slechte mensen die slechte dingen doen. Jezus was heel duidelijk over hoe we moeten omgaan met onze vijanden.

Hou van ze. Bid voor ze.

We mogen niet naar excuses zoeken waarom deze mensen niet ‘onze naaste’ zijn.

We mogen niet zoeken naar redenen om een muur te bouwen in plaats van onze deur te openen.

We mogen niet doen alsof angst een betere reactie is dan liefde.

We mogen niet klagen dat andere mensen niet doen wat wij niet willen doen.

Zelfopofferende liefde
Dit alles vanwege de simpele reden dat we er als christenen van overtuigd zijn dat kwaad niet overwonnen wordt door zwaardere wapens, door hogere muren en een diepere kloof tussen ‘goede’ en ‘slechte’ mensen. Kwaad wordt overwonnen door kostbare, zelfopofferende liefde. Liefde van het soort dat Jezus had voor zijn vrienden en vijanden toen hij aan het kruis hing.

Dus christen, begrijp alsjeblieft dat hoe je over mensen praat en wat je online plaatst, belangrijk is. Begrijp alsjeblief dat je in een team zit dat het spel zou moeten spelen volgens andere regels. En begrijp alsjeblieft dat je Jezus niet aan je zijde vindt als je denkt dat je geen verplichting hebt naar mensen die anders zijn of slechte bedoelingen hebben. Als volgers van deze koning, als burgers van dit koninkrijk, kunnen we dat niet maken.


Door Ryan Dueck
ryandueck.com

Een gezegend liefdeloos huwelijk

12032846_10206318898945718_9003962628064943760_oHet zal je maar overkomen; je zusje was helemaal hoteldebotel van die super aantrekkelijke hunk die met zijn plotselinge aanwezigheid het hele dorp op z’n kop zette. Aan de manier waarop hij soms opschrikt of achterom kijkt merk je dat hij wat op zijn kerfstok heeft en je vader weet er duidelijk meer van. Behalve z’n goede looks en de bereidheid te werken bezit hij niets, maar wanneer de maanden verstrijken blijkt hij handig, slim en inventief en weet hij iedereen voor zich te winnen. Vooral je zusje. Een steek gaat door je hart. Het is altijd je zusje die bij de kerels in de smaak valt. Je beseft dat je niet moeders mooiste bent maar toch doet het je verdriet.

En dan, na zeven jaar van knoeterhard werken komt de dag dat de held eindelijk met je zusje mag trouwen. De voorbereidingen zijn al wekenlang aan de gang; de uitnodigingen gingen de deur uit, de nodige dieren werden geslacht, zoete lekkernijen in honing geweekt, heel wat kruiken wijn werden aangevoerd en de kleurrijke bruidsjurk met gouden tierelantijnen is al veel te lang de eyecatcher in het vrouwenverblijf. Je hebt nog nooit zoveel kleuren gezien in 1 kledingstuk. Het gewaad is een koningin waardig. Je vindt het gaaf voor je zusje dat ze eindelijk mag trouwen met de man die maar liefst zeven jaar op haar wilde wachten, maar stiekem had je zelf …

Maar je vader heeft andere plannen. Je zusje wordt met een smoes weggelokt en jij moet in haar plaats met de oudere dames mee. Je wordt gewassen, je lijf ingesmeerd met de geurende oliën die eigenlijk voor je zusje waren besteld en voor je het weet ben je gehuld in al de lagen delicate stof van die mooie jurk en valt de sluier voor je ogen. Met een laatste zet sta je ineens voor de man van je zus haar dromen en wordt de huwelijksceremonie voltrokken. Hoe kan je vader je zus dit aandoen? Hoe kan hij dit jou aandoen? Waar is Elohim? Waarom staat God dit toe? Wat zal er gebeuren wanneer de waarheid boven tafel komt? Wat als hij het ontdekt voor …  je weet zeker dat dit je leven lang als een schandvlek zal zijn.

De wijn vloeit rijkelijk, de nacht valt, hij lacht en liefkoost en de olieën op je huid vermengen zich met zijn zweet. Misschien komt het toch nog goed.

Echter, wanneer de verneveling zich samen met de nacht terugtrekt openen zijn ogen. Zichtbaar ontdaan duwt hij je ruw van zich af en stormt de kamer uit. Woest wanhopig probeert hij verhaal te halen bij je vader, je zus huilt tranen met tuiten en terwijl de nieuwe onderhandelingen beginnen moet jij over tot de orde van de dag. Je huishoudelijke taken roepen. Je hebt je erbij neer te leggen. Je man wil je niet maar het huwelijk is geconsumeerd, je zult het ermee moeten doen. Nog een keer zeven jaar werkt je echtgenoot voor je vader. Hij moest en zou je zus als vrouw hebben. Wanneer hij ‘s nachts bij je komt weet je dat zij het is naar wie hij werkelijk verlangt.

12046787_10206318897505682_6667307864322009137_nHet verhaal van Leah en Rachel (Genesis 29) heb ik altijd een vreselijk en dramatisch verhaal gevonden. Blind voor wat God voor hem op het oog had werkte Jakob  14 jaar lang om de mooie Rachel zijn vrouw te kunnen noemen. Wat een drama voor Leah. Je zal maar in een liefdeloos huwelijk zitten. Je zal je man maar moeten delen met je bloedmooie zusje.  …  Maar in een tijd waarin kinderen je status en toekomst vormden bleef Rachel onvruchtbaar en werd Leah gezegend met een heel stel zonen. Rachel mag dan de beauty zijn, maar wat mooi is aan de buitenkant hoeft niet vruchtdragend te zijn aan de binnenkant. Leah mag dan niet de voorkeur van haar man dragen, om haar heen krioelen de handjes en voetjes en kirren de stemmen van haar nageslacht en daarin blijkt de voorkeur van God. Dwars door alle afwijzing heen leert ze dat wat de mens negeert vaak door God wordt geselecteerd. Hij kiest de ongekozene. Hij is het die toekomst en status uitdeelt.

De jaren verstrijken en hoewel Rachel duidelijk zijn favoriet blijft, groeit Jakobs liefde voor Leah. Na jaren, wanneer de jonge schoonheid begint de verbleken opent God alsnog Rachel haar schoot en schenkt haar kinderen. Het is Rachels zoon die jaren later het gezin van de hongerdood redt. Het is de bloedlijn via Leah waaruit Jezus wordt geboren.

Wat in de ogen van mensen tot mislukken gedoemd lijkt, wordt bij God tot zegen geleidt, maar je moet wel de bereidheid hebben jaren van ogenschijnlijk onrecht te slikken.

(meer bible journaling: volg me op Instagram of Pinterest)

(K)leren van liefde 

 

 Het is relatief gemakkelijk om van je familie te houden, van je vrienden, je aardige buren of van de mensen in de kerk. Aardig zijn en doen is in deze gevallen meer een standaard basisvaardigheid dan een ‘moeite’. 

Maar wat als er mensen op je pad komen die jouw eten opeten, jouw baan innemen of hun geloof bij jou op de stoep uiten? Kan je dan nog net zo liefdevol handelen? 

In de media gonst het van halve waarheden en hele leugens en het vluchtelingendebat kan niemand ontgaan.  Appels en peren worden vergeleken wanneer de ouderenzorg het zogenaamd moet opnemen tegen de kosten van een paar van de honderdduizenden vluchtelingen. Of wanneer ‘onze’ jeugd al amper gehuisvest kan worden (alsof die uitgehongerd uit oorlogsgebied komen en blij zijn met tijdelijke onderkomens en een schamele lening om van te moeten leven).  

 

Het doet me verdriet wanneer mensen zo egocentrisch kunnen meepraten met dergelijk populistische geluiden. Wat als de rollen nou eens waren omgedraaid? Dat wij als docenten, artsen, wetenschappers, bouwvakkers het ene moment nog onze auto staan de wassen en ons bedenken waarheen onze volgende vakantie naartoe gaat, en het volgende moment onze dochters verkracht worden, onze zonen onthoofd, onze huizen platgebombardeerd. Zou jij je kind in een boot zetten wanneer de woeste zee veiliger blijkt dan je eigen land?  Hoe zou jij het vinden om overal geweigerd te worden, om te horen dat onder jou en je familie mogelijk terroristen schuilen, dat je een gevaar bent voor de arbeidsmarkt, het eten van de ouderen hun bord afpakt, …? 

Naastenliefde tonen kan niet zonder risico’s nemen. Als iemand dat uit ervaring weet is het God wel. Wanneer Hij ons dan in de brief aan de Kolossenzen laat weten dat we onszelf moeten kleden in Liefde, weet Hij wat hij van ons vraagt. En Hij beseft hoe moeilijk het kan zijn om wijs, vriendelijk en beslist te reageren naar buitenstaanders. Toch geeft Hij ons die opdracht. Meer dan dat zelfs: 

Want ik had honger en jullie gaven me te eten, ik had dorst en jullie gaven me te drinken, ik was vreemdeling en jullie namen me op (…) alles wat jullie gedaan hebben voor een van de onaanzienlijksten van mijn broeders of zusters, dat heb je voor Mij gedaan. 

Je hoeft het als christen niet eens te zijn met de politiek, maar wees liefdevol in je praten over en in je handelen wanneer het over vluchtelingen gaat. Durf te groeien naar dat volgende level in naastenliefde en bewogenheid.  

  

Bemoedigend bible journalen 

    De afgelopen weken heb ik mezelf flink bezig gehouden. De angst voor de operatie van morgen zit er behoorlijk in en ik heb geen zin om mijn tijd te verspillen aan gepieker en bangmakerij. Gelukkig zijn de eerste paar schoolweken altijd lekker druk en mag ik mentor zijn van een brugklas. Overdag was ik dus lekker bezig. ‘S avonds, wanneer manlief de deur uitging en de kids hun ‘ding’ deden nam ik alle tijd om heerlijk te bible journalen.   
 

 Foto’s van maaksels post ik op de facebook pagina waar de journalingcommunity zich ophoudt. Dagelijks vult mijn newsfeed zich allerlei creatieve uitlatingen van iedereen uit die groep. Het is heerlijk om je gedachten zo te laten vullen met beelden en woorden uit de Bijbel. Het maakt dat ik iedere dag weer zin heb om in mn bijschrijbijbels (ik heb er inmiddels 2) te kruipen en creatief aan de slag te gaan.  Ontspanning. 

De afgelopen dagen koos ik met name teksten die mezelf bemoedigden. En wat een reacties kreeg ik erop! Af en voelde ik me een beetje overdonderd door de vele lovende complimenten en lieve bemoedigingen.  

 

 Omdat velen me vroegen naar hoe ik die intense kleuren voor elkaar krijg (zonder dat ze doordrukken op het dunne bijbelpapier) hier een korte uitleg. 

Nodig:  (Micron)pennen, potlood, pastelpotloden, fixative, distress inkt, make-up-sponsjes, eventueel gelmedium. 

Voorbereiding: om te voorkomen dat eea doorbloedt moet je je pagina’s voorbereiden. Dit kan je een ‘beetje’ doen door er gewoon met fixative over te sprayen, maar dan laat eea soms nog een beetje door. Ik zit daar niet mee maar als je de andere kant echt ‘schoon’ wil houden gebruik je clear gesso of (zoals ik) gel medium (bij V&D gekocht). Het handigste is om een ‘worm’ op een oud bankpasje oid te spuiten en dan met een platte haal over je blad uit te strijken. Zo dun mogelijk met zo min mogelijk gewrijf.  Met een haardroger de blz droog blazen (door de hitte gaan de meeste kreukels eruit).  

Achtergrond: ik breng de inkt van het midden naar de randen toe aan. Met een make-up-sponsje van de action wrijf ik de inkt in cirkels uit. Wanneer ik wissel van kleur, breng ik de nieuwe kleur altijd deels over de vorige aan voor een mooie overgang. Op sommige foto’s zie je dat ik gebruik maak van een stencil om vormen aan te brengen, dit doe ik als laatst.   Wanneer ik her en der wat lichtere kleuren wil of ik wil wat kleuraccenten, gebruik ik pastelpotloden en wrijf ik deze goed uit met mijn vingers. Wanneer het uitwrijven preciezer moet gebruik ik een doezelaar. 

Tekening / tekst: afhankelijk van het soort medijm wat ik gebruik om de blz voor te bereiden maak ik de tekening als eerste of laatste. Met gelmedium als ondergrond ruïneer je je micronpennen en dus moet je dan of voor een ander soort fineliner kiezen of eerst de tekening zetten en daarna pas je blz. preppen.  (Micron drukt niet door dus kan veilig zonder medium gebruikt)  (Hoe je een tekening van een blaadje af kan overnemen lees je in de vorige blog) 

 

 Afwerking: witte vlekjes of witte letters kan je aanbrengen met witte inkt of witte gelpennen. Maar omdat ik deze niet heb gebruik ik een correctiepen (type-ex). De vlekjes maak ik 1 voor 1 maar je kan ook distress-ink-spray gebruiken. Voor deze laatste moet je blad wel met medium voorbereid zijn.  Wanneer ik helemaal klaar ben fixeer ik de boel met ‘fixative’. 

Het klinkt veel ingewikkelder dan het is maar gewoon ‘proberen’ en onthouden dat journaling a matter of heart is, not art 😇  

(Zit je niet op (mijn😅) Facebook – mn maaksels zet ik meestal ook op Instagram, gebruikersnaam: saralindenhols)