give ‘church’ a slap in the face

churchSoms … soms zou je mensen even willen strelen, met een stukje hout, zeg maar gerust een hele stoel, in het gezicht, heel heel hard. Echt werkelijk waar.

 

Sommige dingen zijn gewoon not done; je blijft met je poten van andermans spullen af, je waagt het niet aan kinderen te zitten,  je hult jezelf niet in een gewaad van leugen en bedrog , je bedriegt je beste vrienden niet en je ontduikt geen belasting … ok dat laatste neem ik ff terug. 😛

Zonder gein, sommige dingen doe je gewoon niet. Niet omdat je het titeltje christen of whatever draagt, maar gewoon puur omdat het in onze maatschappij niet bij de heersende normen en waarden wordt gerekend.  Natuurlijk maakt iedereen wel eens fouten en wijkt her en der de moraal nogal eens af maar dan nog zijn er ‘grenzen’. Overschrijd je die grenzen dan zul je daar hoe dan ook, ooit, een keer verantwoording voor moeten afleggen. Boeddhisten noemen dat Karma. Christenen noemen het de oogst die je ooit zelf zaaide.

 

Ik beken het eerlijk. Ik denk dat ik sinds een aantal jaren redelijk wat door de vingers kan zien omdat ikzelf verre van perfect ben. Mijn moraal is ruimer dan wat menig christen acceptabel  vindt en wat anderen beschouwen als ‘zonde’ wil ik nog wel eens door de vingers zien.

Bij gristenen echter trek ik steeds meer de lijn. Wat kunnen mensen met die titel mij teleurstellen.  Keer op keer op keer. Natuurlijk liegen en bedriegen ‘gewone’ mensen ook maar die veinzen tenminste niet meer te zijn dan dat ze werkelijk zijn. Die beweren tenminste niet er een hogere moraal op na te houden.  Dus wanneer ik hoor dat, welke trouwe gristen dan ook, zich ‘weer’ voorbij de grens van ‘not done’ waagt, dan raakt dat mij in mijn ziel; toorn en furie ontwaakt, oude wonden rijten open en het bloed van wantrouwen welt weer op.

 

Zucht, leggen gristenen zichzelf niet een te zwaar keurslijf op? Een verstikkend harnas waardoor excessief en buitensporig gedrag uiteindelijk onvermijdelijk wordt en de teleurstelling alleen maar onnodig groot? Verspreiden gristenen niet teveel verwachtingen over die onmogelijk haalbare moraal? Wordt er niet teveel heil gezocht in dat wat kerk genoemd wordt?

Veel gristenen heisen zich op zondag in extra mooie kleding, stappen in hun duur betaalde auto, rijden voorbij de eenzamen uit hun wijk, voorbij de daklozenopvang, voorbij de zieken en voorbij de vluchteling in de hoop in de kerk te leren hoe ze meer op Jezus kunnen lijken. Ondertussen alle kansen missend.

 

Wat als we de kerkdeuren zouden sluiten, onze naambordjes afleggen, stoppen met te praten óver het evangelie en starten met het uit te leven?  Uitleven in al onze kwetsbaarheid, zonder enige pretentie of verwachting, zonder verwijt naar zij die het anders doen maar met een volwaardige inzet in liefde naar ieder medemens. Zouden er dan niet minder slachtoffers vallen? Zouden we dan niet meer op Jezus lijken?

 

(1 Korinthiërs 9)

Advertisements

One thought on “give ‘church’ a slap in the face

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s