Tijdloze Piet

Hier in de klas lopen de meningen behoorlijk uiteen. Degenen die vóór zijn hebben het meeste commentaar en uit hun mond hoor ik vooral argumenten die vooral van mama en papa zijn. Want let’s face it: mijn brugpiepers hebben in het dagelijks leven een heel ander taalgebruik en denken meestal niet zover na.  Wanneer ik doorvraag en doorprik durft een enkeling met moeite toegeven het niet eens te zijn met de grof gebekten. Het is dat ik er in mijn lessen altijd op hamer dat iedereen zijn eigen mening mag hebben dat de tegenstanders niet onmiddellijk met de vloer gelijk gemaakt worden.

Zwarte Piet, wie kent hem niet.

Ooit was ik een voorstander. Alweer een aantal jaren geleden snapte ik niet dat mensen in dit feest iets racistisch zagen (al wijst de geschiedenis duidelijk genoeg aan dat dit verleden er wel degelijk in zit). Zij die tegen de stereotypering waren vond ik azijnpissers en mierenneukers want traditie is traditie, toch?

 

Maar is dat zo? Als iets kenmerkend is aan tradities is dat ze in de loop der tijd altijd vervagen, aangepast worden of zelfs (deels) verdwijnen. Zelden blijft een traditie eeuwenlang hetzelfde omdat simpelweg de tijd, cultuur en omstandigheden veranderen. En rara onze maatschappij verandert ook. Niet alleen omdat er meerdere culturen vertegenwoordigd zijn door de globalisering maar zeker ook vanwege alle technische, politieke en industriële ontwikkelingen; zo hebben we haast allemaal een smartphone, laptop en tablet waardoor we steeds meer (foute) informatie te verwerken krijgen en we ook steeds meer de behoefte ontwikkelen overal maar een mening over te moeten hebben. Een mening die te vaak louter gebaseerd is op een populistisch gevoel ipv goed doordacht en beargumenteerd. En niet alleen de inhoud der argumenten maar ook de gesproken toon is steeds vaker diep triest.

We juichen de globalisering enorm toe omdat we ver op vakantie kunnen, via Aliexpress onze hebbedingetjes voor een habbekrats uit China kunnen importeren en de wereld aan mogelijkheden zich aandienen. Wij willen de wereld maar o wee als de wereld een stukje van ons wil. We willen vooral veel hebben, maar een stukje afstaan …?

De heetgebakerde toon waarmee de pietendiscussie gevoerd wordt is een schande. Elk greintje respect en medeleven verdwijnt als sneeuw voor de zon en menig hart wordt zwart als roet. Wat een voorbeeld wordt zo gegeven aan de volgende generatie…

Sinterklaas was van oorsprong een armenfeest, nu een feest voor de kinderen. Sinterklaas werd eeuwen geleden in de kerk gevierd en niet thuis. Sinterklaas is een poosje zwart geweest. Piet was er eerst niet, toen in witte versie als knecht, daarna als Moor (slaaf) en pas na WO2 kwam er het pietenteam. Ooit klopte Sinterklaas gewoon aan de deur, toen deed Piet dat en later kwam die door de schoorsteen. Sinterklaas als feest is door de tijd heen continue aan verandering onderhevig geweest. Het was een feest wat met zijn tijd meeging.

Als er kinderen of volwassenen zijn die zich vandaag de dag gekwetst voelen bij het stereotype beeld, waarom dan niet weer een paar aanpassingen doorvoeren? Wat maakt het een kind uit of een Piet helemaal zwart is of dat hij wat roetvegen heeft? Het draait uiteindelijk gewoon om de kadootjes. Het draait om feest en liefdevolle aandacht voor elkaar … moeten we dan met alle geweld en taalmisbruik boos vasthouden aan ons zogenaamde recht en vergallen we daarmee een deel van de feestvreugde? Of kunnen we misschien toch maar beter met onze tijd meegaan?

piet_wittepiet

 

Advertisements

2 thoughts on “Tijdloze Piet

  1. Eén praktisch punt wel. Zonder schminck en pruik (maakt mij niet zo veel uit welk kleurtjd en welke pruik) is je tante, buurman of grote zus wel heel makkelijk herkenbaar. Je kan als twee dorpen je pieten uit gaan wisselen, maar ja dan weet Piet opeens niet meer hoe alle kindjes langs de kant van de weg heten. En dat is toch wel de charme van Sint en Piet in edn dorp of wijk van de stad. En met alleen roetvegen kom je er dan niet… Ik heb dus echt geen bezwaar tefen andere kleurtjes, pruiken of iets anders gezelligs (want dochterlief heeft daar ook geen problemen mee, dus waarom zou ik ivm nostagische gevorlens daar een probleem van maken?). Maar iets van schmink, pruik oid zal toch wel moeten. En een Sint zonder Pieten vind ik ook dcht geen optie. Dan is gelijk alle humor ook verdwenen…

    Like

    • Ik heb ook geen probleem met kleurtjes hoor. Maar het zijn vooral de volwassenen die een probleem maken van de herkenbaarheid 😉 mijn zwager zat toen die klein was vol verwondering bij zijn vader op schoot die als Sint verkleed was en fluisterde “Pap, weet je wel dat je Sinterklaas bent?”
      In de fantasie van kinderen is er meer mogelijk dan dat volwassenen vaak denken.

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s