#Woordvrouw 9 – Puah

(Scroll down for English translation!)

Eén God alleen; ELOHIM!  

Lezen: Exodus 1:8-21

Puah

Het toppunt was bereikt. Van alles wat ze had meegemaakt spande de bizarre ontmoeting vanmorgen de kroon. De hele middag hadden ze de brandende middagzon getrotseerd om dwars door het ruige landschap huiswaarts te keren. Verblind door het felle licht was ze bijna in een nest adders gestapt. Maar de schrik die haar hart op dat moment samenkneep kwam niet eens in de buurt van de angst die haar gedachten nu in een wurgende greep hield.

Ze waren laat. Het zou niet lang meer duren voor de zon zich achter de zandduinen zou verstoppen. Het koelde nu al af. Verderop voerde het pad hen rakelings langs de Nijl. Het uur van de krokodil zou snel aanbreken. Even wisselde ze een blik met haar collegaatje Sifra en zonder een woord van overleg versnelden ze hun pas.

Straks zou ze thuiskomen en ondanks het late uur zou haar vader in zijn stoel zitten wachten. Ze zou net als altijd quasi vermanend zeggen dat hij al lang op bed moest liggen. En met vertederend lieve ogen zou hij antwoorden met de vraag ‘Hoe kan een vader zijn hoofd te ruste leggen wanneer zijn lieve mooie dochter nog niet veilig huiswaarts is gekeerd?’. En ze zou net als anders even bij zijn voeten gaan zitten en vertellen wat ze die dag had meegemaakt en welke gedachten door haar hoofd dwarrelden. Maar deze keer kon ze niet vertellen over de baby van Chadassah, of de dikke buik van Jochebed, of over de jonge handen van Mirjam die zo hun best deden haar moeder te ontlasten.

“Sifra, wat gaan we zeggen?” ze kon niet langer. Dikke tranen biggelden over haar wangen. “Wat moeten we doen?” Paniek borrelt op. Maar haar collega blijft strak voor zich uitkijken.

“Niets, Puah, we zeggen niets. En we gaan door met wat we altijd doen; we helpen de vrouwen de kinderen te baren die JHWH ze geeft.”  

pauh krokodil“Maar wat doen we met de jongens? We kunnen ze toch niet … wat moeten … de krokodillen, hoe moeten we … ik kan het niet Sifra. Ik kan niet doen wat de Farao vraagt! Ik weet dat het me mijn leven zal kosten maar ik kan het niet. Zelfs al zou ik 40 stokslagen krijgen of … of 100 zweepslagen, hoe kunnen we doen wat hij van ons vraagt? ”

Sifra stopt met lopen en kijkt haar met gepijnigde ogen aan. “Welke God eren wij, Puah? Wie komt onze eer en dienstbaarheid werkelijk toe? Wiens toorn vrezen we het meest? Welke heerschappij verdient ons respect het meest? Voor welke grootmacht hebben we het meest ontzag?”

Puah slaat haar ogen neer. “Elohim.”

“Inderdaad, wij hebben meer ontzag voor Elohim! En daarom doen we niets. We bereiden onze dames goed op hun bevalling en wanneer we geen complicaties vermoeden komen we ‘toevallig’ te laat. Wanneer de Farao ons dan ter verantwoording roept zullen we zeggen dat de onze vrouwen veel sterker zijn dan de Egyptische en dat ze vaak hun kinderen al gebaard hebben vooraleer wij eraan te pas kunnen komen. … Zo zullen we het doen en niet anders. Er is maar 1 God die we moeten vrezen Puah. Eén God alleen.”

Puah kijkt naar de sterren. Haar angst verdwijnt. Met vastberaden stem herhaalt ze “Eén God alleen; Elohim.”

Je zou kunnen zeggen dat Sifra en Puah een behoorlijk veeleisende werkgever hadden. Ze deden hun baan voortreffelijk maar de koning vond dat hun prioriteiten niet bij het prille leven moest liggen maar bij zijn wil. Ze vreesden niet zomaar voor hun positie of hun inkomen, ze vreesden voor hun leven. En daar hadden ze alle reden toe. Maar meer nog dan dat hadden ze respect voor de wetten van God, en dus durfden ze alle risico’s te nemen. En God zegende hen.

Afhankelijk van welke vertaling je leest, lees je dat de dames ‘ontzag’ hadden voor God, of dat ze hem ‘vreesden’. Het Hebreeuwse woord ‘yare’ kan je vertalen met ontzag hebben, vrezen, respect hebben, eren of zelfs onder de indruk zijn van … De vroedvrouwen waren meer onder de indruk van, hadden meer respect en ontzag voor Elohim (het Hebreeuwse woord bij de krokodil), vreesden Hem meer dan de machtigste aardse heerser van dat moment. Hoe gemeen en wreed de Farao ook was, Elohim betekende hen meer dan hun eigen leven.

In ons leven hebben we vaak voor vele dingen respect, vrezen we meerdere dingen tegelijk. Hoe gemakkelijk is het om ons te laten leiden door de waan van de dag. We mogen ons vandaag weer in herinnering brengen dat er maar één grootmacht is die ons ontzag volledig verdient, dat er maar 1 ‘echte’ Werkgever is die we moeten vrezen, dat er maar 1 God is wiens wil we moeten nastreven. Eén God alleen; Elohim!”

Nadenken:

  • Wie of wat leid je soms (of vaak) af van je aandacht voor God?
  • Hoe kan je dit voorkomen / oplossen? (Wie of wat kan je erbij helpen?)
  • Hoe zou je jezelf in herinnering kunnen brengen dat je alleen God moet vrezen?

Creatief: Puah materiaal

Vandaag heb ik gewerkt met Distress Ink en een sjabloon van de Action. Dit is eigenlijk gewoon ‘spelen’ met kleur. Ik breng de inkt aan met een make up sponsje. Wanneer je niet te hard drukt en geduldig laagje voor laagje werkt heb je er geen last van dat het doordrukt op de volgende bladzijde. Wil je het zekere voor het onzekere nemen en absoluut voorkomen dat inkt doordrukt, zou ik de bladzijde wel voorbewerken met clear gesso of mat medium.

In plaats van inkt kan je uiteraard ook gewoon potloden of pastels gebruiken.

Ik hou van Hebreeuws en koos ervoor om het woord voor vrezen (yare) wat in dit tekstgedeelte gebruikt wordt erbij te letteren. Nu moet ik eerlijk bekennen dat de alef (eerste letter vanaf links) een beetje te ver van de andere letters af staat – maar hé het gaat niet om de prestatie maar om de hemelse relatie, toch 🙂

Met een witte gelpen schreef ik er mijn gedachten verder bij. Je kan ook een witte posca pen gebruiken.

Gister vond ik het heerlijk om dit verhaal nogmaals, op heel andere wijze te verwerken in mijn Engelse bijbel. Vorige week in de Everglades voldoende inspiratie opgedaan voor dit monster 🙂

Voel je uiteraard vrij het geheel te verwerken op eigen wijze! Ik vind het fijn te horen wat je gedachten zijn bij de overdenking van vandaag (of over de andere overdenkingen). Voel je vrij e.e.a. hieronder te delen of op de bijbel journaling groep of in een persoonlijk bericht!

Meer info over biblejournaling: meld je aan 
op Facebook bij de Bijbel journaling groep. 
Je vindt me ook op instagram. 
We zijn op social media te vinden met de hashtags: 
#bijbeljournalinggroep 
#Woordvrouw 
#31daysofbiblicalwomen. 
Morgen kan je dag 10 van de woordvrouw challenge vinden 
op de site van Lucinde.

 

Puah- Our God and God Alone; Elohim!

Read: Exodus 1:8-21

Of all she’d ever experienced, of all that already had happened in her young life, not even the slavery could ever outdo what had happened today… They’ve walked the whole afternoon, through the rough and hostile landscape, in the torrid heat of the sun. She almost stepped in a snakes nest, because she got dazzled. But the distress that strangled her breath that instant couldn’t outrank the fear that captured her heart and mind ever since the horror meeting this afternoon

 It was getting late. It would be dark soon. The sun started to hide herself behind the sand dunes, the cold had already set in. The road ahead meandered dangerously close to the Nile and the hour of the crocodiles soon would start. She looked at her colleague Sifra, exchanged glances and silently stepped up.

 As always, her father would be waiting for her in his chair. As always she would say that he should have gone to bed. And as always he would answer, with love in his eyes; “How can a father fall asleep when his beautiful daughter isn’t safe at home yet?” And then, as always, she would sit at his feet and tell him of all the little fuss of the day. But today she wouldn’t tell him about the baby of Chadassa, or the belly of Jochebed, or the young hands of Miriam who helped her mother so well.

 “Sifra, what are we going to say?” Her heart breaks, hot tears fall over her cheeks. “What should we do?” She starts to panic. But her colleague keeps staring into the distance.

“Nothing, Puah, we say nothing. We will continue in doing what we always do; we help the women to bear the children that JHWH is giving them.”

“But what about the boys? We can’t …. we have to…. the crocodiles, how can we… Sifra, I can’t. I just can’t do what Pharaoh asks us to do! I know it will probably cost my life, but I can’t do that, even when they threaten to scourge me, or …or give me a hundred whiplashes. How can we do what he asks from us?”

Sifra stops and looks at Puah with pained eyes. A sigh. “Which God do we fear, Puah? To whom is our honor and whom do we serve? Who’s anger do we fear the most? Who deserves our most respect? Which major power do we fear the most?”

Puah, lifts her head, suddenly an encouraging rage seems to run through her veins, and with a strong voice she boldly answers: “Elohim!”

 “Indeed, we fear Elohim more than anything or anyone! And that’s why we don’t do a thing. We will prepare our women for a healthy delivery and when everything looks fine, we will be late ‘by accident’. When the Pharaoh calls us in, we will say the Hebrew women are so much stronger than the Egyptians and that they give birth to their children before we even arrive. …This is how we’ll do it. There’s only one God we have to fear Puah. Our God and God alone!

 Puah looks at the stars. Her fear fades away. Unshakably she repeats “Our God and God alone; Elohim.”

Well, it’s safe to say Sifra and Puah had a horrible employer. They handled their jobs perfectly, but the Pharaoh didn’t want the priority to be with the women and their newborns, only his will had to be done. But Sifra and Puah didn’t just fear their jobs or their wages, they feared for their lives. They had every reason to do so for sure! But more than that, they feared the laws of God and so they gained courage to take all the risks they needed, and God blessed them for doing so!

Despite which version of the Bible you read, you read that the ladies “feared” God.

The Hebrew word ירא  (jare) can be translated; to be afraid, to respect, to stand in awe or to honour … The midwives were more afraid, had more respect for Elohim. They honored Him more than the mightiest ruler of that moment. Even knowing how cruel Pharaoh could be, Elohim’s opinion meant more, even more then their own life.

We all have respect for certain things in our lives, we all fear different things. It’s so easy to just go with the flow. But do we remember ourselves often enough that there is only one major power in our lives that deserves our attention and respect? There is only One master who we must fear, and only One God who we have to obey. Our God and God alone; Elohim!

 

To contemplate:

  • Who or what can distract you or your attention from God? What are your obsticals in life? 
  • What can help you to prevent this?
  • How can you remember yourself more often (in a practic way), it’s only God you should fear?

 

Creative:

Today I worked with Distress Ink and a sample. It is just ‘playing’ with colour. I added the ink with a make-up sponge. You shouldn’t push too hard, and be patient with the layers to prevent bleeding.

I love the Hebrew language so I choose to handletter the word ‘Jare’  on the page. The Alef (the first letter from the left) has some more space than needed. But it’s not about the art, it’s about the heart! 

With a white paint pen I wrote down my thoughts. 

In my Esv interleaved journalingbible I drew the complete opposite way. No color : just the sketch of a crocodile that represents the evil wish of the Pharao . Elohim in Hebrew lettering above the beast as an emphasis that Gods will is above all! 

Tommorow, day 10, you can find the devotional on Lucindes Blog. 
Please let us know your thoughts and insights about this devotional. 
What did you learn today? And please feel free to share your
creative outcome on social media using 
#31daysofbiblicalwomen
#bijbeljournalinggroep
#woordvrouw 
We would love getting inspired by your journaling!

					
Advertisements

10 thoughts on “#Woordvrouw 9 – Puah

  1. Sara, heb je al eens overwogen om een boek te gaan schrijven ? Ik word altijd helemaal opgeslokt door je blogs, heerlijk ! Je beschrijft het zo beeldend, dat ik het helemaal voor me zie..
    Dat maakt het voor mij ook makkelijker om anders naar de tekst te kijken en zulks, echt een genot om je te lezen !

    Liked by 1 person

    • Dank je wel José- dit doet me wat… heb die opmerking al vaker gehad – het was lange tijd echt mijn droom. Nu durf ik (ook) wat dat betreft niet meer vrijuit te dromen uit angst voor teleurstelling… Ik vrees dat je in NL echt een opstapje / kruiwagentje moet hebben om ergens binnen te komen bij een uitgever (zeg ik zonder verwijt). Maar dank je wel voor je bemoediging!! 😘😘…

      Like

      • Graag gedaan, het is welgemeend !
        Ik heb geen idee hoe het zit met uitgeverijen en zulks, maar ik zou je droom wel houden hoor ! Is het tegenwoordig niet ook mogelijk om in eigen beheer iets te doen, of via internet en/of crowdfunding ?
        Dat is misschien ook wel lastiger dan het klinkt, dat weet ik niet, maar ik hoop echt dat je droom uit gaat komen 🙂

        Like

  2. Wow such a great post! I absolutely love your writing. I have been reading your posts about Godly women for about a week. I have very recently started a blog and I hope that one day I will inspire someone the way you have inspired me. Thanks you so much!

    Liked by 1 person

    • Thank you so much I often doubt my writing and even more when I try to translate it… my English so poor… takes me hours to translate. So thank you for this encouragement to keep translating . Thank you!!

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s