#Cimart – A member of the body or not?

(Scroll down for English translation)

week 7Ik ben een deel van het lichaam. Oef, wie ooit ernstig gekwetst is door ‘kerklui’ weet hoe moeilijk het is dit te zeggen, laat staan het van harte uit te spreken. Het lichaam is namelijk niet altijd even gezond en soms zou je het liefst getransplanteerd worden. Jaren geleden schreef ik er, vanuit diepe pijn en heftige emoties een paar felle blogs over.  Gelukkig denk ik er nu wat genuanceerder over. Maar dat deze vergelijking van het lichaam niet altijd positief overkomt is iets wat velen, helaas, herkennen.

Volgens mij had Paulus dat goed door toen hij hierover schreef. Daarom hamert hij steeds weer, in al zijn brieven, op die onderlinge eenheid.

‘Wanneer één lid lijdt, lijden alle leden mee.’  Vaak denken we bij deze tekst enkel aan hoe we moeten meeleven met elkaar en gunnen we onszelf niet de tijd om hier nog dieper bij stil te staan. Maar denk eens goed na in de vergelijking die Paulus maakt met het lichaam; wanneer de armen teveel tillen, en de rug het geheel niet goed trekt, kan de spierpijn van de onderrug via de schouders doortrekken naar de hals en wanneer daar de spanning teveel opbouwt kan dame migraine haar werk doen en vervolgens zijn de zintuigen getriggerd en ligt het hele lijf stil…

7-en-body-CIMart

 

 

‘Het oor kan niet zeggen dat hij geen deel van het lichaam is omdat hij geen oog is.’ Ieder lid hoort erbij. We horen ons niet met elkaar te vergelijken, niet te min te denken over de ander, en ook niet over onszelf! Het oog kan niet eisen dat het oor kan zien en visa versa. Wat we van elkaar verwachten moeten we soms flink bijstellen willen we teleurstelling voorkomen.

God gaf elk deel een eigen, specifieke functie zodat het lichaam tegen geen van haar leden kan zeggen dat ze niet nodig zijn. Niet elk deel doet hetzelfde of evenveel of is even vaak actief. Weten wat jouw talenten zijn, waar jij in je element bent en wanneer niet, is belangrijk om te weten zodat je goed kan functioneren.

Eenheid is er niet zomaar voor het gemak of een goed gevoel. De onderlinge eenheid is essentieel voor het functioneren van het lichaam zelf. Helaas is die eenheid niet vanzelfsprekend en is het iets waar we continue aan moeten werken. Net als dat een lichaam gezond gehouden moet worden door de juiste voeding, de juiste dosis beweging en de juiste verzorging, zo moeten we ook als leden van dit lichaam blijven werken aan de onderlinge verdraagzaamheid, differentiatie en acceptatie.

 

Ik heb ooit serieus overwogen mezelf uit het lijf te transplanteren om nooit weer een kerkdeur binnen te wandelen.  En al ben ik geen ‘trouwe kerkganger’ meer qua zondagse dienst, ik ben en blijf lid. Ik weet mijn functie als lid van het lijf en draag mijn verantwoordelijkheid qua gezond blijven. Ik onderhoud genoeg contact om de onderlinge samenkomst niet te verzuimen en de nodige eenheid te bewaren, maar voldoende afstand om te kunnen blijven differentiëren en functioneren. Na alles wat mij ‘door kerklui’ is overkomen raak ik het gevoel van wantrouwen en angst mogelijk nooit meer kwijt maar ik bekijk het maar zo: ‘wie niet weet hoe het is om ziek te zijn weet gezondheid vaak niet naar waarde te schatten.’

Rest mij dus niets anders dan soms te verzuchten dat het lichaam niet perfect is, waarschijnlijk nooit zal zijn, maar dat ik er wel deel van uitmaak.

Overdenken:  Hoe gezond schat je het lichaam in waar je deel van uitmaakt? Hoe gezond ben je zelf? Wat betekent onderlinge eenheid voor jou?

Journalen: Ik koos ervoor om een stukje van mijn persoonlijke vertwijfeling, verzuchting en pijn aangaande dat lichaam te visualiseren. Vandaar een zuchtende en vermoeide man, met een enkel vetrolletje ;). Maar mét een dubbele uitspraak dat ik desondanks een lid van dat lichaam ben. Ik ben het namelijk echt ook al zou ik t soms niet willen, ook al hou ik soms veel afstand, ik BEN het wel. 

Ik wil je uitnodigen te bedenken wat jouw gevoel is bij dit lidmaatschap en dat tot uiting te brengen met kleur, beeld of in woorden. 

(Deze blog is de zevende blog in de #cimart #christusinmij challenge. Elke donderdag in juni, juli en augustus overdenken Lucinde en ik een ander stukje over onze identiteit in Christus. Doe mee!) 

week7

 

I am a member of the body of Christ. I am. Though I often wished I wasn’t. Those who know what it’s like to get hurt by ‘church people’, I mean, really hurt, know what I’m talking about.  The body isn’t always as healthy as it should be and sometimes you really wish you could be transplanted into another. Years ago I wrote a few confronting and emotional blogs about it (You would have to use google translate because they’re only written in Dutch) but thank God time healed some wounds and added a few nuances in my thoughts. But it’s a fact: way to many people got hurt by the body and for those this is an equation that is hard to understand.

But I bet Paul knew this when he wrote his letters: in all his letters he continues to emphasize on unity. A healthy body is a united body.

‘If one member suffers, all the members suffer with it.’ Think about Paul’s equation. When the arms try to lift a very heavy box and the lower back suffers, all the surrounded mussels get irritated, the spine suffers, the shoulders hurt and because of that the neck has to much tension so lady migraine finds her way to trigger al your senses and before you know the complete body suffers … just because the arms…

‘The ear shouldn’t say it’s not a part of the body because it doesn’t see.’ We can’t – or better, we shouldn’t – compare ourselves with others. We ALL belong to the body! God wired us all in His own way, so there shouldn’t be any room for jealousy. Besides that we also have to be careful not to expect too much from each other.   

Everyone is needed. Ourselves included. Don’t underestimate yourself! Everyone is needed but this doesn’t mean we all do equally as much or as often or the same. It’s important to remember this to be able to function well.

Unity is essential if the body wants to be and feel healthy! Like a real body needs nutricion, nursing and to be kept in motion, the members of the body of Christ needs unity, differentiation and acceptation.

When ‘Church’ hurt me, years ago, I really considered leaving. Figuratively speaking ‘I wanted to transplant myself from the body’. But I didn’t. Leaving wouldn’t solve anything. I definitly wouldn’t heal the body and I wouldn’t honor God by burying my talents in the sand. But I did take some distance. Actually, I took a lot of distance. Just because I really needed this to keep my sanity and my health. But I did keep contact with a few members. Enough to be able to function within that body.

After all that happened to me, I’ll probably never regain my trust or (self)confidence but if you don’t know what it’s like to be ill, you can’t fully appreciate health, can you?

So, I sometimes moan and sigh when thinking of the health of this body. But I AM a member. I really am. And I do my part to keep it healthy.

Contemplating: What is your part in the body? How healthy are you? What is ‘unity’ to you?

Journaling: Because of my painful experiences I decided to express the sigh and moaning of the body. But I added the words I AM twice. To emphasize on my membership.

 

This blog is nr 7 in a 14 week bible journaling challenge #CIMART . You can find us on instagram or on facebook group if you would like to join. Feel free to comment!  Next week my friend Lucinde wil post the devotional on her blog

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s