Christmas is a challenge

(Scroll down for English translation) 

kerst 2017

Ik ben moe. Maar er moet nog zoveel. Eigenlijk heb ik aan mijn werk genoeg qua tijdsbesteding maar mijn gezin wil ook nog eten, owja en aandacht. Voor sporten heb ik geen fut meer over (de kilo’s vliegen er dus aan) en ook het even heerlijk ontspannen tekenen zit er niet meer zo vaak in. Moe.  Maar ik ‘moet’ nog zoveel … Ik moet nog een blog schrijven, want dat hebben we op de facebookgroep beloofd. En wanneer advent straks begint moet ik ook nog naar kerst toeleven. Enerzijds is het een periode van warmte, gezelligheid, lekkernijen en genieten. Maar anderzijds ook van diverse verplichte nummertjes waar ik helemaal geen zin in heb.

Please, zeg me dat dit gevoel van ‘moeten’ herkenbaar is. Ok, niets ‘moet echt’ maar je moet het van jezelf. Ik tenminste.  Voor de (logerende) visite met kerst en oudjaarsnacht moet het huis gesopt, lekkere dingen dienen gekookt, het huis moet versierd, kaarten geschreven, bezoekjes afgelegd, kerkdiensten bezocht, … en ja, diverse dingen zijn leuk maar allemaal bij elkaar vliegt het me bij momenten even aan.

Toeleven naar kerst, hoe doe je dat als je het eigenlijk liever overslaat?

Misschien moet ik me niet focussen op dat wat ik allemaal niet wil of niet kan. Wanneer ik moe ben mag ik op de bank ploffen. Dat is ok. Het eten hoeft niet altijd hoog culinair en ook al heb ik het jarenlang vermeden: de kant en klare mixen en zakjes sluipen weer af en toe naar binnen. So what!  Kadootjes scoren; ook dat mag minder. Gelukkig is ‘kadootjes krijgen’ niet de liefdestaal van man en kinderen, dat scheelt. Sowieso doen we nooit kadootjes met kerst. Sinterklaas brengt een kleinigheidje en met kerst komt Jezus; geen kerstman. En ik hoef geen blogs te schrijven – no pressure – en als het tekenen er even niet in zit, of ik liever iets anders dan het maandthema in mijn bijbel verwerk is dat ook ok.

Dus; minder focus op dat wat ik zogenaamd ‘moet’.  Waar leg ik mijn focus dan wel op? (Je laat immers pas wat los wanneer je iets anders vasthoudt.)  Ik wil me focussen op mogelijkheden. God gegeven mogelijkheden. Ik kan (weer) werken, ik kan koken (heb het geld voor eten), ik kan ’s avonds rust nemen, ik kan, ik kan, ik kan …

En kerst? Ik heb me aangemeld voor de (Duitse) Bible Art Journaling Advent kalender; (je kiest de gewenste taal in het rechter menu) elke dag – gratis-  een mailtje in mijn inbox met een korte overdenking richting kerst, met daarbij een voorbeeld van wat iemand erbij tekenende (Elke dag wordt een ander land vertegenwoordigd, hoe leuk is dat!) Ik hoef niets te kopen, hoef het niet zelf te bedenken, ik heb de vrijheid er zelf ook wat bij te tekenen maar heb ook de vrijheid om het niet te doen; het is geen challenge. Behalve dan dat het voor mij een challenge is er geen challenge van de maken 😉

kerst 2 2017

I am tired. So many things I have to do. The hours I work to prepare my lessons, teach,  talk to studenst, and coach new colleagues are enough to exhaust me but héy my kids also want to eat … oh and on occasion they want some attention too. Going to the gym is something I’m way too exhausted to (so hello overweight) and  journaling in my bible slowly becomes an effort too. Tired. But there’s so much I ‘HAVE’ to do … I need to write a blog, because that’s what we promised on our facebookgroup. And when advent starts I have to contemplate my way to Christmas. I know, Christmas is or should be a time of warmth, fun, family, good food; a time to enjoy, right? But it’s also a time for all those mandatory, obligatory, required necessities… you know what I mean?

Please tell me you understand! I’m not the only one right? And I know; I’m the one that makes things mandatory, obligatory or compulsory … Because of visiting family I want to clean my whole house; every corner needs to be dusted, vacuumed and then I need to mob, swab and swob…  impressive menu’s need to be baked, cooked and roasted, decorations don’t hang themselves, sensitive cards need to be written, festivities need to be attended … Yeah I know, it should be fun but it can be overwhelming at the time – most of the time…

Contemplate to Christmas. How do you do that when you just prefer to skip the whole season?

Maybe I need to stop focusing on all the must-do’s and the things I don’t-want? When I’m tired it’s ok to crash that couch. Dinner doesn’t always have to be state of the art (said that before, I know, need to remind myself – again-) And so what if take-out is on the table? Presents: It’s not the love language of my hubbie and children so no need to overkill here! By the way: we celebrate that Jesus is coming to the world, not Santa!  (my kids get a small gift early in December, we never give presents on Christmas for this reason.)  And I’m not obligated to write blogs or to journal! 

SO; less focus on the ‘must-do’ part. But what am I focusing on instead? (You can only let go lf you let God right? But how do I ‘let God’ in busy times like these?) I want to focus on the possibilities He is giving me.  I’m able to work, to serve food, I can take time to rest, I can, I can, I may and it’s okay!

And Christmas? I digitally joined  a Bible Art Journaling Advent calendar (choose you’re language in the menu on the right side) ; during advent I will get a daily email in my inbox. Every day a short and FREE contemplation with a bible journaling illustration. (every day, another country in the world represents itself, how fun!) No need to draw something myself, no need to buy a book or  to start my own contemplating scheme. It’s not a challenge. Except: the only challenge there is, is to not make it a challenge myself.  

IMG_8176img_2400-1

Advertisements

Gelabeld Onderbuikgevoel

Het onderbuikgevoel van de samenleving zegt dat er steeds meer kinderen een labeltje krijgen ; de haast versleten stempel adhd gaat meestal gevolgd door de pot met pillen.  Nog nooit waren er zoveel kinderen aan de medicatie. 

Op social media worden anti-stempel plaatjes en artikels veelvuldig gedeeld en geroemd. Omdat ‘iedereen’ dat onderbuikgevoel als realiteit herkent. 

Maar is dit wel zo? Wat klopt er (niet) aan dit onderbuikgevoel? 
In vergelijking met 15 jaar geleden heb ik nu meer, veel meer ‘label-kindjes’ in de klas.  Waar. Maar de hoeveelheid adhd-stempels vind ik intussen heel erg meevallen.  En medicatie is een taboe zo lijkt het wel. Waar ik vroeger wel een enkele keer een door Ritalin enigszins afgestompt kind in de klas had, zou ik nu soms wensen dat ouders een pilletje overwegen. (Sorry, niet omdat ze druk zijn maar soms domweg onopgevoed brutaal.) 
Maar draai de boel eens om: als we met elkaar vinden dat er teveel labeltjes uitgedeeld worden… aan wie ligt dat dan? Ligt dat dan niet aan de ouders van nu (hand in eigen boezem)?  We willen niet dat ons kind een stempel krijgt maar we willen wel dat het persé op een bepaald -hoog- niveau kan meedraaien.  We vergeten dat er een groot verschil is tussen ‘kunnen’ en ‘aankunnen’ en als ons kind iets niet aankan (wat overduidelijk niet ligt aan zijn cognitie) ligt het dus maar bij ‘het systeem’. Ons huidige schoolsysteem deugd dan niet. 
Ooit gedacht aan de mogelijkheid dat ouders van nu gewoon teveel eisen van hun kind? Vroeger ging een kind ‘simpelweg’ een niveautje lager of deed er gewoon wat langer over. Wat was daar mis mee?? Naar mijn bescheiden mening zijn er nog nooit zoveel (hoog)begaafde kinderen geweest. Maar het onderontwikkelde EQ en het falende copingmechanisme is vooral de schuld van ‘het systeem’. Docenten en scholen moeten zich aanpassen, niet het kind! 

Kijk vooral niet naar jezelf. Kinderen hebben echt geen last van een tv die altijd aanstaat, ze merken er niks van dat mama niet meer van papa houdt en zich liever een poosje richt op haar eigen ontwikkeling. Wat een onzin dat kinderen er ook maar iets van merken dat er nooit meer goed gepraat wordt. En hoezo is vervelen gezond? Volplannen die handel: voorschoolse opvang, school, bso en dan vooral eerst naar zwemles – op maandag dan want dinsdag is het voetbal, woensdag pianoles, donderdag zijn ze bij oma en opa, vrijdag …. 

En geef je kinderen vooral zoveel mogelijk! Verwennen bestaat niet. Leer ze vooral niet dat je moet werken voor geld en waag het niet ze de broodnodige merkkleding, iphone of al dat speelgoed te ontzeggen. Maak ze vooral heel mondig; brutaal en eigenwijs is immers het nieuwe ‘volhardend’. En leer ze vooral dat de wereld aan hun voeten ligt; aanpassen en doorzetten is niet meer nodig. 
Nope, als ze e.e.a. niet ‘aankunnen’ ligt het aan ‘het schoolsysteem’; dat deugt niet … en als het echt niet aan school ligt, is het toch een label en dus weer een probleem van het onderwijs. Maar, vergeef me, dat is slechts mijn onderbuikgevoel.  
(Ps- lees vooral mijn disclaimer