Why I didn’t believe in church…

(Scroll naar beneden voor Nederlandse vertaling!) 

So I went to Exponential – a church planters conference… and I didn’t even like church. Not anymore that is … was.

To me church represented this jar of salt and christians one big clod, sticking together on sunday, occasionally invading the world excessively as if the people in it were like a flavourless dead steak, never created as a living cow to begin with.

The problem with this ‘salt of the earth’ was – so I figured- that it ruined the original taste when used in this immoderate jar-filled, clogging way.

To much salt works as a repellent and it can also affect the appearance of the body. Sodium can cause the body to retain water, which can lead to bloating, puffiness and weight gain. It can also increase the risk for headaches and heart failure.

When Christ is the head and ‘church’ the body… we don’t want to increase headaches. We don’t want to risk heart failure!

So after multiple disappointments, caused by clogging salt, I felt heartbroken and so depressed I feared for my life and sanity … I stopped going to church. I can tell: as a pastors wife that’s a thing. But it just felt like I desperately needed a low sodium diet.

In an effort to liberate myself from this ‘jar’ I didn’t just stop going to church but stopped singing, leading, teaching and preaching… anxiety won.

For two years I didn’t even touch my bible… hardly ever prayed. I watched myself; silently sitting on a bench, waiting for God to speak. It was a lonely, hard and hot journey through the desert.

The miraculous moment that God would speak to me, never came. He never ‘showed’ up in a way I hoped and prayed for. But I knew He would never leave. So one day, after two years, I just picked up my bible again and started drawing what I learned, what I felt or what I wanted to say to God. I learned -on my own- to worship through drawing…

Someone told me that this drawing I did called biblejournaling and that it was ‘a hype’ coming from America … so I hesitantly joined this Dutch biblejournaling facebookgroup – safely online – no one could see me- but I ended up co-leading within a few months. Then I started to write devotionals for this group, creating free printables , launching free bible journaling challenges… I led and taught online… and ladies started to mail me with their needs and prayerrequests so we set up a prayerteam… The past 3 years the group grew from 300 members to over 2000.

All this time I kept thinking and saying I didn’t like church. I didn’t want to be ‘this’ salt. I wasn’t serving God enough or good enough.

And then exponential came.

We attended a few times before and it always ended up in me crying because of all my fears and brokenness. So to be honest: this time I just wanted a legal escape from winter at home.

But than Francis Chan spoke, and Albert Tate, ØYstein Gjerge, Larry Osborne, Cynthia Marshall, Alan Hirsh… I don’t think I heard anything I didn’t knew before… it just sank in. I was not only pointed to God. It was as if someone walked me to Him.

And it came to me; we are all Jesus, as His spirit lives in us. And even when christians become accidental pharasees … we are His light… I am…

I am salt. I am church. I don’t need to teach, preach or worship in a big building in order to grow a bigger church. I just need to go into the world, have impact, reflect Jesus and add taste with respect for who and how God created these people around me.

And I’m doing just that. I was doing it all along; in my home, at work, in this online community… just not in ‘church’. So why do I still have this feeling of not doing enough? Missing out on stuff?

I’m not miraculously healed from

all of my anxieties… They’re still present… But I’m healed of the idea not wanting to be salt or church. I now just want to have impact. I’m willing to die to myself in order to be a manifestation of the spirit’s power for the common good.

I am church. I am salt – in this world – so impact it is.

Ik ging dus naar een kerkleiders conferentie … terwijl ik niks met kerk had. Althans niet meer.

In mijn ogen representeerde de kerk een pot met zout. En christenen, de meesten althans, waren klonterig, samenklittend zout. De wereld was dan een smakeloos stuk vlees wat zo af en toe overdonderd moest worden met een flinke hoeveelheid zout waarbij alle smaak vernietigd werd, zonder erbij na te denken dat God die biefstuk ooit als koe had geschapen.

Het probleem was – zo dacht ik- was dat dit zout ‘der aarde’ juist afstotend was (geworden). Wie wil nou een stukje vlees met een hele hand zout erop? Teveel zout ruïneert de oorspronkelijke smaak, maar meer dan dat een te hoog zoutgehalte doet het lichaam vocht vasthouden, maakt opgeblazen en pafferig, verhoogt het risico op hoofdpijn en zelfs hartaanval.

En met Christus als hoofd van het lichaam – de kerk- …. wie wil nou hoofdpijn, of zelfs het risico op een hartaanval?

Dus na meerdere heftige teleurstellingen werd ik zo depressief dat ik vreesde voor mijn geestelijke gezondheid!

Ik voelde gewoon de noodzaak tot een zout-arm dieet. En ik kan je zeggen, als vrouw van de voorganger is dat nogal een dingetje.

Ik stopte met naar de kerk gaan, legde al mijn taken neer; zong, leidde of onderwees niet meer. De angst voor nog meer teleurstelling of geestelijk hartfalen zat er diep in.

Haast twee jaar lang ging ik nauwelijks naar de kerk en raakte ik mijn bijbel niet meer aan. Ik zat als het ware zwijgzaam op een bankje, naast God, te wachten tot Hij zou spreken.

Hij sprak niet. Nooit reageerde hij op een wijze waar ik behoefte aan had. En toch wist ik dat Hij er was. Me de tijd gaf. Het was een lange en eenzame woestijntijd.

En toen kwam de dag dat ik out of de blue mijn bijbel weer oppakte en erin begon te tekenen. Iemand wees me op een facebook groep voor bible journalers en binnen enkele maanden vond ik mezelf op de plaats van moderator en nu zelfs mede-beheerder. Ik startte met het schrijven van overdenkingen, maken van free printables, en challenges… en steeds meer dames begonnen me ook privé te mailen met hun geestelijke vragen en nood. En we richtten een gebedsteam op…

Maar al die tijd bleef ik volhouden dat ik een hekel had aan kerk. Dat christenen vaak gristenen waren en dat ik daar liever niet bij hoorde. En toch had ik altijd het gevoel niet genoeg te doen, niet genoeg te zijn.

En toen kwam dus deze conferentie. Om eerlijk te zijn was het in eerste instantie vooral een legale mogelijkheid om even aan de winter hier te ontsnappen.

Maar Francis Chan sprak, en Albert Tate, Cynthia Marshall, øystein Gjerge… er werd niets gezegd wat ik nog nooit gehoord had of wat ik nog niet wist. Maar er werd in mij iets geraakt. Er ‘landde’ iets.

En ik moest denken aan de serie ‘The walking dead’. Waar alle ‘redders’ zichzelf Negan noemen om zich te identificeren met hun oprichter. En ik besefte dat ik ‘kerk’ was. Jezus’ geest leeft in elk christen, hoe goed of fout ze het ook doen. Elk representeren ze hem. Ook al verworden sommigen onbedoeld tot een stel Farizeeërs … Ik ben kerk. Ik ben zout.

En al die tijd dat ik tekende, journalde, mailde, schreef en uitdaagde… was ik zout.

Ik hoef niet naar een gebouw te gaan – ik moet gewoon impact hebben.

Ik ben niet ineens en miraculeus genezen van al mijn angsten. Maar ik ben wel genezen van het idee geen ‘kerk’ te willen zijn. Ik wil gewoon impact hebben. Smaak geven zonder te overheersen. Ik ben bereid om – zoals Johannes het in hoofdstuk 12 aangeeft en Paulus in de Hebreeënbrief- te sterven aan mezelf zodat Zijn Geest zich kan manifesteren voor het grotere goed.

Ik ben kerk. Ik ben het zout der aarde … impact hebben is wat ik doe.

6 thoughts on “Why I didn’t believe in church…

  1. Lieve Sara, ik las net deze mail en ik dacht, die Sara heeft er geen erg in dat ze een zeer gevarieerde gemeente heeft van ruim tweeduizend leden. De challenges en de free printables worden zeer gewaardeerd door al die bible journalers. Ik ben je heel dankbaar hier voor. Het is een fantastische gemeente waar van je 1 van de beheerders bent. Een gemeente van zeer verschillende pluimage. Maar samen 1 in Christus. Groetjes Anneke

    Verzonden vanaf mijn Windows 10-apparaat

    ________________________________
    Van: Sara Lindenhols
    Verzonden: Wednesday, March 13, 2019 12:56:09 PM
    Aan: anneke_ridderhof@hotmail.com
    Onderwerp: [New post] Why I didn’t believe in church…

    Sara Lindenhols posted: ” (Scroll naar beneden voor Nederlandse vertaling!) So I went to Exponential – a church planters conference… and I didn’t even like church. Not anymore that is. To me church represented this jar of salt and christians one big clod, sticking together on”

    Liked by 1 person

  2. Hoe open om dit als ‘vrouw van’ te vertellen! Gaaf!! Er wordt zo vaak opgekeken tegen mensen met zo’n rol in de kerk. Deze boodschap zal bevrijdend zijn voor anderen. In mijn zwakheid (ik zie dit in dit geval als je open kwetsbaarheid) ben ik sterk.

    Liked by 1 person

  3. Wauw. Eigenlijk open ik je mails niet altijd. Ik vergeet dat gewoon. Nu ‘moest ik je mail lezen. Ik ben een enorme fan van de kerk. Maar vind het ook jammer dat er zoveel mis gaat in en rondom de kerk. Ik ben zo blij dat jij je online kerk hebt gevonden! We zijn elkaar nodig om het vuur brandend te houden.

    Liked by 1 person

  4. hey Sara,

    ik lees dit nu pas.
    door ons contact op Facebook en de interest group vorig jaar kende ik wat van je verhaal.
    het raakte mij ook nu weer.
    thanks voor sharing!

    be blessed,
    acat
    ________________________________

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s