Mevrouw, ik heb u nodig, de nieuwe docent stinkt!

Ik ben docent. En wat een luizenbaantje is dat toch. Al die vakanties. Wat een feest! Nu heb ik uiteraard geen flauw benul wat anderen met hun vakantiedagen doen, maar sta me even toe een kijkje te geven in hoe ik mijn vakantie besteed.

Deze vakantie gaan we helaas niet weg. Je zou zeggen; centjes genoeg, maar behalve dat hubby niet vrij is vallen de centjes wel mee; mijn instaploon was absoluut ok maar ik zit al jaren aan het einde van mijn schaal en aangezien ik geen directeursfunctie ambieer (lesgeven is veel leuker) is er totaal geen perspectief meer op doorgroeien. Financieel gezien dan, uiteraard kan en moet ik steeds meer verantwoordelijkheden nemen, inclusief het meerwerk en met bijhorende stress, maar het salaris blijft hetzelfde.

Ik ben tweedegraads docent maar doe alles wat bij een eerstegrader hoort; ik ben sectieleider, werk merendeel in de bovenbouw (havo / vwo), en als BOSser begeleid ik nieuwe collega’s en stagiaires. Ik blijf mezelf actief bijscholen, zoek continue naar nieuwe werkvormen en ben fervent voorstander van vernieuwend les geven. Daarnaast lever ik met zekere regelmaat mijn vrije dagen in om toch maar weer te helpen met diverse activiteiten en voorbereidingen maar God verbied dat ik het bijhorende salaris krijg.  Laat ik het even duidelijk stellen: ik ben niet armzalig. Ik heb het goed. Ik heb een prachtig huis en een nog prachtiger gezin. En wanneer ik de wekelijkse boodschappen doe hoef ik niet elke cent tig keer om te draaien. Ik ben me heus bewust van het feit dat dit een zegen is en daar ben ik ook oprecht dankbaar voor. Tegelijk: het voelt niet rechtvaardig dat mijn salaris niet meegroeit met de hoeveelheid activiteiten en verantwoordelijkheden waar dat voor anderen wel geldt.

Maar dat terzijde. Ik wou het hebben over mijn vakantie. En ik heb deze keer vet mazzel. Want de leerlingen hebben uitstel gekregen voor het inleveren van hun PO. Normaal gesproken had ik nu zo een 190 werkstukken op mijn keukentafel liggen: elk tussen de 12 en 18 bladzijden, een enkele meer. Zonde van het papier – dat weet ik. Bij voorkeur laat ik het ze inleveren via Magister – maar newsflash: Magister laat het regelmatig afweten. Puntje van ergernis voor zowel leerlingen als docenten, maar dat terzijde. Met deze slordige 3000 bladzijden nakijken ben ik wel even bezig. Geen idee hoe snel een ander leest maar ik ben hier heel wat uurtjes zoet mee. Maar dus niet deze vakantie. Want het uitstel maakt dat ik dit straks mag doen in de verloren momentjes na het lesgeven, voor het vergaderen, na het bespreken en bij voorkeur niet tijdens het surveilleren.  Er volgen dus nog vele lange avonden.

Nee, deze vakantie doe ik dus lekker niets. Nouja, ik ben bezig met het kijken naar hoe ik me volgend jaar kan bijscholen, want als ik de lerarenbeurs wil moet ik dat voor 1 juli aanvragen. Opleidingen, cursussen, congresdagen … ik scroll, lees, wik en weeg; waar hebben mijn leerlingen het meest aan? Trek ik een studie naast mijn baan? Tussendoor kijk ik nog een keer kritisch naar mijn lesvoorbereidingen; ‘Hoe kan ik die ene havo 4 klas meer motiveren? Welke werkvormen zouden hen helpen? Hoe kan ik de lessen zó activeren dat ik het beste in ze naar boven haal?’  Ik bestel nog een stel boeken voor mezelf, als achtergrondinformatie, lees intussen verder in ‘Teach like a champion’, uiteraard doe ik dat even buiten in het zonnetje. Heerlijk zo’n vakantie! Dit is zo relaxed! Aan mijn ene zijde staat de zonnebrand en Heineken 0%, aan de andere kant een notitieblok, pen en stapeltje boeken.

Genietend van het weer en de fluitende vogels denk ik verder na over de leerdoelen van klas 1 en hoe we deze volgend jaar nog beter kunnen vormgeven … en dus denk ik ook na over de doorlopende leerlijnen en eventuele aanpassingen in het PTA. Ik beantwoord mailtjes met vragen van leerlingen over het in te leveren werkstuk; dit brengt me in herinnering dat er voor de vakantie best een aantal leerlingen niet lekker in hun vel zaten … dus schrijf ik ze even een bemoedigende, opbeurende kaart. In alle rust wandel ik naar de bus om ze te versturen. In de super kom ik een moeder tegen die me nog even aanspreekt over zoonlief. Intussen trilt mijn telefoon; 1 van mijn stuudjes stuurt een whatsapp berichtje… een foto van een homemade poké bowl. De jonge dame zit alleen thuis. Ouders op vakantie. Vrijwel elke avond stuurt ze me een foto van haar kookkunsten. Heerlijk! Owja. Ik moet ook nog koken. Manlief moet vanavond nog naar een vergadering dus moeten we op tijd eten. Tijdens het koken app ik wat heen en weer met een andere leerling die ook alleen thuis is en een tikje depressief. Hoe gek ook; dit zijn voor mij de krenten in de pap. Onderwijs is zoveel meer dan alleen maar lesgeven. Leerlingen moeten weten dat het leven niet alleen om cijfertjes draait. Ze hebben het nodig om gezien te zijn, gewaardeerd te worden om wie ze zijn, niet om wat ze doen. En wanneer ze mij een inkijkje in hun leven buiten school durven geven weet ik dat ik dat ik dat deel van mijn baan goed doe.

’s Avonds laat, heel laat, komt er een berichtje binnen via snapchat. Foto van weer een andere leerling. Hij is overduidelijk in kennelijke staat. Hij is 18, dus negeer ik het even. Want als ik reageer kan dat overkomen als goedkeuren… maar negeren kan lijken op hem als persoon afkeuren. Ik hoop maar dat hij het zo niet ervaart. Ook de snapchats die erop volgen beantwoord ik niet vanwege dit dilemma. Na de vakantie moet ik wel met hem in gesprek want erg gezond is dit niet. Het is echt een leuke knul… zag hij dat zelf ook maar. Hier moet ik wat mee, maar niet nu. Ik maak een aantekening in mijn agenda, schenk een glaasje wisky in en kijk een aantal afleveringen van The good doctor. Morgen hoef ik een keer niet vroeg op te staan.

Het wordt een korte nacht. Want ’s ochtends vroeg komt er een berichtje via whatsapp binnen (Wees gerust, normaal negeer ik leerlingen op dit tijdstip maar ik dacht dat iemand anders appte, dus vandaar …) ‘Mevrouw, ik maak me erg zorgen om xx, ze eet niet en zegt dat ze nog meer moet afvallen, dat ze thuis stiekem alles overgeeft, ik denk dat ze anorexia heeft, echt, maar ze wil niet dat haar ouders het weten. Wat doe ik nu?’ Toeters en bellen gaan rinkelen, puzzelstukjes vallen op hun plaats. Ik ken xx. Dus bel ik met de bezorgde leerling (een verantwoordelijke jonge dame die ik heel serieus neem), overleg even hoe of wat en wat we kunnen doen, wat zij kan doen, en wat ze vooral niet moet doen en hoe we het beste kunnen helpen. Uiteraard wordt de schoolleiding ingelicht. Omdat ik toch wakker ben ga ik maar even verder met de lesvoorbereidingen. Dat scheelt volgende week weer stress wanneer ik al die werkstukken krijg.

Snapchat meldt me even later dat er weer een berichtje is; een foto van mijn kaart, met de woorden ‘U bent echt de beste! Dit had ik nodig, dit maakt mijn dag goed!’ – leuk. Ik geniet. Dit voelt goed. Misschien is het een idee om met levensbeschouwing talentlessen rondom geluk aan te bieden. Voor die leerlingen die er juist moeite mee hebben… Ik woon dan wel vlak bij het strand maar surf op internet naar info en besluit dat ik dit met de zorgcoördinator wil oppakken. Mijn gedachten dwalen af naar het opzetten van een GSA en hoe we dit kunnen inbedden en vormgeven met de identiteit van de school.

Ik krijg weer een mailtje “Mevrouw, over opdracht 10, hoe …”. Ze kunnen ook echt niet zonder mij, die leerlingen. En ik neem de tijd om het uit te leggen. Een andere leerling stuurt me een gek selfie met “Hoe oud bent u eigenlijk?“En ik lach, niet alleen om dit berichtje maar ook om het vorige berichtje wat ze een paar weken geleden stuurde en zomaar weer in mijn scherm verschijnt: “Mevrouw, ik heb u nodig! We hebben die ene nieuwe docent en hij stinkt! Echt heel erg! Kunt u er wat van zeggen?”

O- wat heb ik toch een heerlijke baan. Ik vraag me af wat een gewone sterveling in zijn vakantie doet 🙂

(PS, lees mijn disclaimer!)

Advertisements

Why it could be worth the money rebuilding the Notre Dame

(Scroll down for English translation!)

Ongeveer een week geleden postte Paulien Vervoorn op social media iemands gedachte, het was iets in de trant van “Kan een dominee het maken om met dure schoenen op het podium te verschijnen?”

In de reacties kwam onder andere het argument dat een dominee dit niet kon maken want dat geld werd beter besteed aan de armen.

En toen ging de Notre Dame in vlammen op. En binnen enkele dagen lag er een giga som op tafel om dit gebouw weer te renoveren. Geld wat door velen was gedoneerd. En ook hier vielen veel lui over op social media. Massaal werden plaatjes gedeeld van arme hongerige kinderen, smeltende ijskappen en de drijvende plastic soep. “Ze gaven het geld beter uit aan de natuur of aan de armen dan aan een stenen gebouw.”

Deze reacties frustreren mij. Enorm. Want alweer jaren geleden zag manlief op marktplaats een oude gare Porsche voor amper 1000€. Hij kwam met het idee deze oude bak te kopen om er, als hobby, in verloren momentjes aan te sleutelen. Het zou een meer-jarenplan worden, maar het zou echt wel zijn project zijn, iets wat hij helemaal naar oude glorie zou herstellen. En als het dan eindelijk af was zou hij er heerlijk en ontspannen in kunnen toeren. Maar hij twijfelde. Want ‘hoe zat het met de beeldvorming?’ Wat als mensen dan zouden denken ‘Ja hoor, zie daar de dominee rijden in zijn dikke bak.’ Beeldvorming. De auto kwam er niet.

Jaren later, de beeldvorming aan de wilgen hangend, gingen we als gezin op roadtrip door Amerika. We hadden er flink voor gespaard. We hadden een hele poos bezuinigd op verjaardagskadootjes voor elkaar, hadden bezuinigd op nieuwe kleding, hadden lange tijd flink opgelet waar en hoe en hoeveel we uitgaven aan de wekelijkse boodschappen. Maar – zo dachten we- het is het waard omdat we met deze reis onze kinderen en onszelf wilden verwonderen met Gods schepping. Tijdens en na het rijden wilden we de tijd nemen om samen na te denken over ‘de dingen des levens’, tijd nemen voor elkaar en voor rust. Het zou ook een soort van bezinningstocht worden. Een investering in onszelf, ons gezin en elkaar. En dus bezochten we de Rocky Mountains, verbaasden we ons over de Grand Canyon en verstilden we bij de schoonheid van Yellow Stone. Er waren vele gesprekken over God, geloof en zowel de mooie als nare kant ervan.

Eenmaal thuis vertelde ik dit enthousiast aan iemand uit de kerk. Zijn reactie “Dus daar geven jullie mijn tienden aan uit.”

Iedereen met een beetje geld, geeft geld uit aan luxe. Iedereen. Om geen hypocriet te zijn wanneer je commentaar levert in de trant van ‘dat had je beter uitgegeven aan de armen of aan…’ moet je stoppen met op vakantie gaan. Mag je geen nieuwe of tweede auto kopen, geef je geen geld uit aan nieuwe trendy kleding (maar koop je tweedehands), je spendeert geen geld aan het verfraaien van je woning, geeft niet teveel kadootjes of feestjes, en je trakteert jezelf niet op dingen als een leuke tas of mooie gemanicuurde nagels. Want; de armen kunnen dat geld beter gebruiken.

“Maar Jezus zei:”Laat haar met rust. Waarom val je haar lastig? Zij heeft een goed werk aan mij verricht. Want de armen hebt u altijd bij u, en wanneer u wilt kunt u hun weldoen, maar mij hebt u niet altijd bij u.” (Markus 14: 6-7)

Jezus zat te dineren met een stel vrienden. En ineens komt daar deze dame binnen die zijn voeten begint te zalven. Niet met simpele huis tuin en keukenolie maar met peperdure Nardusmirre. Dit goedje kwam van ver, in een speciale gesealde kruik en deze kruik moest gebroken worden zodat alles ineens gebruikt kon worden. Dit kruikje, alleen betaalbaar voor koningen of zeer rijken, werd uitgegoten over voeten die een paar uur later waarschijnlijk weer vies en stoffig zouden worden. Een kruikje ter waarde van een jaarloon werd verspild zodat zij Jezus kon laten zien dat hij haar koning was. Dat Hij haar alles waard was.

Het is dan ergens ook te begrijpen dat de kerels in de ruimte hun beklag doen. “Ze had het geld beter aan de armen gegeven!” Maar dan antwoordt Jezus dus dit: “Laat haar, de armen zijn er altijd, dus geef ze zoveel en wanneer je ook maar wilt, maar ik ben er niet altijd en dat heeft deze dame door.”

Voor je de kerels in die kamer gelijk geeft, bedenk even ‘Wat is jouw jaarloon?’ 20000 Euro? Meer? En stel, door een wonder staat dat bedrag ineens op je rekening. Waar geef je het dan aan uit? Een nieuwe auto? Een verre reis? Het verbouwen van je badkamer en keuken? Of gaf je het hele bedrag aan een goed doel?

Het ene hoeft het andere niet uit te sluiten.

Nieuwe mooie schoenen met een goed voetbed en ademend leer, die voor een eerlijk loon zijn gemaakt onder de juiste werkomstandigheden, schoenen die voorkomen dat je rugklachten krijgt en die je niet knellen en afleiden … zijn waarschijnlijk een betere investering dan goedkope Alie Express schoenen, gefabriceerd onder dubieuze milieu-omstandigheden en waarbij de arbeiders mogelijk flink uitgebuit werden…

Jezelf trakteren op een maandelijks ritje naar de nagelstyliste sluit niet de mogelijkheid uit dat je ook geld geeft aan een goed doel. Dit kadootje aan jezelf zou zomaar kunnen vallen onder het ‘heb je naaste lief als jezelf’-idee.

Wat sommigen aan de ene kant, zichtbaar, uitgeven, hoeft niets te zeggen over wat ze voor de rest met hun geld doen. Niet alles is zichtbaar vanuit jouw perspectief. Dus oordeel niet te snel.

Het herbouwen van de Notre Dame hoeft geen verspild geld te zijn! Bedenk eens hoeveel werkgelegenheid dit biedt? Hoeveel arbeiders zullen te werk gesteld kunnen worden zodat ze hun hand niet hoeven op te houden voor een uitkering?

En wat dacht je van het gevoel van samenhorigheid? Het samen werken en toeleven naar iets wat opgebouwd en hersteld wordt kan de gemeenschap erg goed doen. Iets wat Frankrijk vandaag de dag echt wel kan gebruiken.

En misschien, heel misschien, zal dit gebouw (weer) een baken van hoop worden, een levendige richtingwijzer naar God. Welk christen zou zijn geld daar niet aan willen uitgeven?

A week or so ago Paulien Vervoorn shared a thought (not her’s) on social media. “Should a pastor wear expensive shoes and clothing when he is preaching?”

In reaction some argued that a pastor shouldn’t overspend on clothing because a lot of poor people could’ve benefit from that money.

Than the Notre Dame got destroyed … and within days or even hours people started to donate so it could be rebuild. A (very) large amount was given.

And people started to argue again; “Spend the money on the poor, on saving the environment, on solving the ocean’s plastic soup.” “Why give it to a building if you can help and save so many others?”

And I got frustrated. This is why: Years ago my husband wanted to buy a cheap (as in less than 1000 euro’s) old Porsche. As a hobby he wanted to spend his spare moments in rebuilding and restoring it to it’s former glory. It would be a project off many years but it would be his. He hesitated to buy it. Why? Because of what people would say once the project was finished and he would drive in it. ‘Look at him, working in church and driving a car like that with churchmoney.’ So he didn’t buy the car.

Years later we took our kids on a roadtrip through America. We saved for it for years. For years we didn’t spent anything on our house, bought cheap (secondhand) clothing, didn’t spent a lot on presents for the kids etc… and to be honest: as a parttime teacher my paycheck was better than my husbands with his more than fulltime job as a pastor in church … So we’ve spent 4 weeks visiting the Grand Canyon, Rocky Mountains, Yellow Stone and so much more. We wanted our kids to see and experience Gods wonders, and used the time in and outside the car to talk about life, talk about faith and the beauty and hard side of being a christian. It was the time and money -very- well spent.

Back home I enthusiastically told about it to a (church)friend. His respond ‘So there goes my money I give to church.’

Spending money on personal luxary is something all people with (some) money do. In order to not be a hypocrit when you comment that money should’ve spent on the poor, you shouldn’t -ever- go on vacation. Or buy new fancy clothing (go secondhand), you shouldn’t decorate your house or buy a new or second car. Don’t ever go to a salon to get your nails done, and stop giving parties or expensive birthdaypresents… because the poor need it more than you do.

“But Jesus said, “Let her alone. Why do you trouble her? She has done a good work for Me. The poor you will always have with you, and you can help them any time you want. But you will not always have me.” (Mark 14:5-6)

Jesus is having diner with some friends… and in comes this woman to anoint his feet. Using an alabaster jar of very very expensive oil. To give you an idea of it’s worth: the oil was made from pure nard; something only kings or very rich people could afford. The jar was sealed and needed to be broken in order to use the oil. So all had to be used at once. It was worth a year salary. And she spend it all at once, just to anoint Jesus feet. Just to declare He was her king. A few hours later his feet would get dirty and dusty again. But she spent it on Him anyway.

No need to say Jesus his friends reacted in a way most people nowadays do… ‘What about the poor?’

Before you agree with them: what do you earn in a year? 20000 euro’s? Or more? If you had this amount – by miracle- on your bankaccount, would you spend it on praising Jesus, or would you rather buy a new car? Or decorate your house? Having your nails done, every few weeks? Or would you give it all – without hesitation-to the poor?

Doing one doesn’t have to exclude the other!

Buying ‘expensive’ shoes, produced at a fair price, in employee-friendly circumstances… shoes that prevent backpain, feel comfortable so they wont distract you when preaching… are by far a better idea than cheap plastic Alie Express sneakers, produced in doubtfull circumstances, and by employees that are likely to be exploited, and manufactured and shipped in a polluting way.

Having your nails done as a treat to yourself doesn’t exclude the possibility you also donate money to charity. It most certainly could be a ‘love your neighbor as yourself’ kind of act.

And what someone spend on things you can see, doesn’t tell you the reason… or what the other spent beyond your point of view. So don’t judge.

Rebuilding the Notre Dame isn’t necessarily wasted money that better would’ve spend on the poor : rebuilding the Notre Dame will create al lot of job opportunities; giving money to those who labor; giving the working class what they need: work instead of unemployment asking the government some payment.

And what about creating a sense of community – working, side by side, watching together how it will grow and restore again, can, must and will be an opportunity to grow and restore community- so needed in France today- and maybe this building will, once again, become a beacon of hope and a vivid pointer to God. What christian wouldn’t want to spend some expensive oil on that?

(First pic is my note in my bible. Second pic is a screenshot from www.notredamedeparis.fr photo in the screenshot is from Michel Pourny)

HEART #BJbibleproject 4: Lev

We zijn alweer bij maand 4 in het #BJbibleproject. Met deze keer het woord LEV.

In Rusland betekent het woord Lev leeuw, in Bulgarije is het een munteenheid en in ons kikkerlandje betekent lef zoveel als moed of durf. Allemaal mooie betekenissen waar ik een bepaalde symboliek van het Shema in herken. Maar daar later meer over.

In het Shema staat het voor hart. Maar wat betekent het om God lief te hebben met heel je hart? Met alle lef die in je is?

Lucinde schreef op haar blog de overdenking van deze maand. Je vind er ook een interessant filmpje van @thebibleproject en welke teksten je deze maand, in dit thema kan overdenken en creatief verwerken.

Ook deze maand heeft Lucinde haar best weer gedaan met leuke aantrekkelijk geprijsde maandpakketjes! En ook deze x gebruikte ze weer een stel tekeningen van mij die ze tot diecuts verwerkte. In haar blog vind je een kortingscode, zo geniet je dubbel voordeel.

Net als de vorige maanden probeer ik ook deze keer 3 á 4 x een creatieve verwerking te posten op mijn social media (instagram of op de bijbeljournaling facebookgroep) en ik kan je alvast verklappen… op 1 van deze social media doe ik deze maand een kleine giveaway!

And here we are. Already month 4 in this #bjbibleproject! This months keyword is the Hebrew Lev.

Did you know Lev is lion in Russia? And that it is the monetary unit in Bulgaria? In Dutch the word means as much as guts, or spunk or courage. I find all of these very symbolic when reading the Shema. But that’s something I’ll discuss later.

What does is mean to love God with your heart? Is there an other way? Lucinde wrote the devotional on her blog this month. She also added several verses to contemplate on the subject and the video from @thebibleproject.

As in the past few months I’ll show my thoughts and creativity on social media. Follow me on insta or join our facebookgroup! I can tell you: on one of those I will host a small giveaway…

Lucinde also created -again- these awesome diecuts out of a few drawings of mine. She added them in the monthly packages you can purchase on her website. In her blog you will find a discountcode!

Please share your thoughts and creativity! (#BJbibleproject or #bijbeljournalinggroep) We love to see where and how the Spirit is leading you to in this challenge.