Hagar- the God who sees

(English translation: scroll down!)

Lezen: Genesis 21: 9-21

Haar ogen trilden terwijl de herinneringen in flarden voorbij gleden. Alweer jaren geleden had Abram haar als slavin uit Egypte meegenomen en aan zijn vrouw Saraï gegeven. Ondanks het ruige buitenleven had ze zich in deze nomadenstam, voor het eerst in haar leven, vrij gevoeld. Ze gingen hier heel anders om met slaven dan de elitaire en opgeblazen Egyptenaren. Hier kreeg ze voldoende te eten en werd ze goed behandeld.

Een traan welde op maar verdampte nog voor deze haar ooghoek had bereikt en liet een schrijnend en schurend gevoel achter toen haar ogen vluchtig knipperden. 

Aanvankelijk had ze intens meegeleefd met haar meesteres. Geen kinderen kunnen krijgen was een vloek van de goden. Als de goden je geen toekomst gunde ontnamen ze je een rijkelijk nageslacht. Hoe groot je aanzien of welvaart vooraf ook was geweest, zonder nakomelingen was je niets behalve een paria, een verschoppeling. Onvruchtbaarheid was reden nummer één om van een vrouw te scheiden. En dus had ze verwacht dat Abram zich van zijn vrouw zou ontdoen. Maar hij hield veel van haar en wachtte geduldig. 

Intussen groeide bij haar de angst dat de smet die op haar meesteres lag, op haar zou overslaan. 

Een andere optie was dat Abram er een vrouw zou bijnemen, en daar hoopte ze stiekem op want als de keuze op haar viel, en die kans zat er dik in, zou haar status flink verbeteren. Maar ook dit deed hij niet. Hij herhaalde uitentreuren dat God hun een rijk nageslacht had beloofd. God zelf zou ingrijpen wanneer het Hem schikte.  


Het zand onder haar voeten brandde. De boom waaronder ze lag gaf amper voldoende verkoeling. Met een gesmoorde kreet wende ze haar hoofd weer af toen ze haar zoon, nog maar een man in de dop, verderop als een levenloos hoopje stof zag liggen. Een vaag gesnik dreef op de lucht die af en toe, zwaar en broeierig, haar kant op blies. Ze probeerde zich op te richten maar de kracht stroomde als een haast uitgedroogde waterval uit haar ledematen en liet haar in de steek. Ze zakte weer terug in het mulle zand. Te moe om wanhopig te zijn.

Hij gaf pas toe toen Saraï, tien jaar later, voorstelde dat Abram met haar als slavin zou slapen en zij het kind op de knieën van haar meesteres zou baren. Dit gebruik kwam heel vaak voor. Ze mocht dan niet gezien worden als wettelijke echtgenote, ze steeg hiermee wel een aantal treden op de sociale ladder en haar zoon zou als rechtmatige erfgenaam gezien worden.

De God van Abram bleek haar goedgezind: ze werd zwanger. Het bewijs was geleverd dat het aan Saraï lag.  

Als een nevel die opsteeg uit dampende grond herinnerde ze zich de overmoed en hoogmoed die samen met haar kind in haar binnenste leken te groeien. Kronkelend had dit kiemend onrecht zich een weg naar buiten geweefd en trof Saraï daar waar ze het zwakste leek. Maar ze viel. Hard, want Saraï nam haar gedrag niet in dank af en liet zich meedogenloos en ferm gelden als meesteres en kleineerde haar in die mate dat ze meende te moeten vluchten.

Dagen en nachten had ze met haar wellende buik door de verstikkende woestijn gezworven. De hitte die nu haar voeten schroeide was er toen ook geweest. Destijds had de zon net zo fel gebrand en was de woestijn net zo zinderend onherbergzaam geweest. Maar deze keer kwam er geen engel op haar pad. Deze keer bleef de hitte heet, het zand uitgedroogd en de toekomst uitzichtloos. Haar lieve erfgenaam was op sterven na dood. 

Ze kon het niet aanzien. Rilde wanneer ze dacht aan de ijzige dood die hun nu in zijn greep hield. 

De lucht leek met haar mee te rillen toen haar gedachten afdwaalden naar het moment dat ze bij de bron in Sur was aangekomen. God zelf had zich, in de vorm van een engel, aan haar getoond. Hij had haar beloofd dat haar een goede toekomst in het verschiet lag en dat ze Abram een zoon zou baren. Met het noemen van zijn naam, Ismaël, gaf de engel aan de volle verantwoordelijkheid te nemen voor haar kind. En dus was ze teruggekeerd. Ze had zich gewonnen gegeven. Het moeilijkste wat ze ooit had moeten doen volgde; ze had haar trots boetvaardig afgelegd en het kleed van nederigheid aangetrokken. Ze had zich weer onderdanig opgesteld ten opzichte van haar meesteres. 

Ze baarde haar zoon zoals de traditie voorschreef en Saraï had hem geadopteerd als volwaardige erfgenaam.   

Jarenlang ging het voorspoedig en voelde ze zich een gezegend mens. God had haar gezien. El Roi deed zijn belofte gestand. 

Tot Isaak alsnog geboren werd. Tot haar Ismaël zo dom was geweest zijn halfbroertje te plagen en Sarah het als een zware pesterij had afgedaan en zich als een furieuze leeuwin op de situatie had gestort. Abraham had niet eens de moeite gedaan haar een beetje van zijn rijkdom mee te geven. Zelfs een pakezel kon er niet van af toen hij haar de laan uitstuurde met een gesmoord “God zal de zorg voor jou en Ismaël overnemen, echt.”

Maar waar was El Roi nu? Een kreun ontsteeg haar schorre keel en haar spieren verkrampten. Flarden van een onmogelijke toekomst kwamen haar voor de geest. Hoe zij, als vrouw, een echtgenote voor haar zoon zou kiezen. Hoe zijn kracht en welvaart zich zouden uitbreiden. Hoe ze de vele kleinkinderen in haar armen verwelkomen zou. Het was een illusie, de fata morgana van een stervende vrouw. 

Maar vlak voor ze haar ogen voor het laatst wilde sluiten galmde er die stem, alsof donder en bliksem de lucht boven en de stenen onder haar in verootmoediging deed beven; “Hagar, wat is er?” 

Meer lezen: Genesis 16: 1- 16, Galaten 4:25 

  • Wat is, volgens jou, de oorzaak dat het Hagar lukt haar trots af te leggen en zich weer onderdanig op te stellen ten opzichte van Saraï? 
    Wat betekent het voor jou om gezien te zijn? Dat God jou ‘ziet’? 
  • De poging van Abram en Saraï om Gods belofte zelf te vervullen heeft grote gevolgen. Desondanks neemt God verantwoordelijkheid. Hij erkent Ishmaël door hem een naam te geven en hem van een toekomst te voorzien. Wat zegt dit over jouw toekomst?  

Read Genesis 21: 9-21

Her eyes quivered as the memories passed in shreds. Years ago, Abram had taken her from Egypt as a slave and given her to his wife Saraï. Despite the rough environment she had felt free in this nomadic tribe, for the first time in her life. These people dealt with slaves in a very different manner than the elitist and bloated Egyptians. Here she got enough food and got treated well.

A tear welled up but evaporated before it reached the corner of her eye and left a sanding and grinding feeling as her eyes blinked briefly.

Initially, she had intensely sympathized with her mistress. Not being able to have children was a curse of the gods. When the gods didn’t grant you a hopeful future, they would rob you of a rich offspring. No matter how great your prestige or prosperity would have been beforehand, without descendants you were nothing but a pariah, an outcast. Infertility was the number one reason to divorce a woman. And so she expected Abram to get rid of his wife. But he didn’t. He loved her very much and waited patiently as they grew older.

In the meantime, her anxiety grew. More and more she got afraid that the blemish on her mistress would infect her.

Another option was that Abram would take a second wife. She secretly hoped for him to consider this option, because if the choice fell on her, and there was a reasonable chance, her status would improve considerably. But Abram didn’t do this either. He repeated again and again that God had promised him and Saraï a rich offspring. God himself would intervene when it suited Him. And older they got.

The sand beneath her feet burned. The tree above her scarcely provided enough cooling shade. With a smothered cry she turned her head away when she saw her son a few feet further, lying like a lifeless pile of dust. The subtle noise of subdued sobbing, drifted into the air, occasionally, heavy and sultry, blowing in her direction. She tried to raise herself, but the brief remains of power flowed out of her limbs like an almost dried-out waterfall. She sank back into the soft sand. She was too tired to be desperate.

It was only when Saraï, ten years later, suggested that Abram would sleep with her as a slave and that she would give birth to the child on her mistress’ knees, he admitted. This custom was very common. She might not be seen as a legal wife, but she would climb a few steps up the social ladder and her son would be seen as a legitimate heir.

The God of Abram proved her kindness: she became with child. It was proven God rejected Saraï.

Like a mist rising from damped ground, she remembered the recklessness and pride that seemed to grow along with her child. Winding, this germinating injustice wove its way out and struck Saraï where she seemed the weakest. But she fell herself. Hard, because Saraï didn’t receive her smugness very well. Ruthlessly and firmly Saraï asserted herself as a mistress and belittled her to the extent that she thought she had to flee.

She had roamed the suffocating desert for days and nights in a row with her throbbing belly. The heat that now burned her feet had also been there. At that time, the sun had burned just as brightly and the desert had been just as blisteringly inhospitable. But this time no angel came her way. This time the heat simply remained hot, the sand dried out and the future hopeless. And her dear heir was dying.

She couldn’t stand it. She shivered when she thought of the icy death that now held them in its grip.

The air seemed to shiver along with her as her thoughts wandered to the moment she had arrived at the spring in Sur. God himself came to her in the form of an angel. He had promised her that a good future was ahead of her and that she would give birth to a son. In mentioning his name, Ishmael, the angel indicated that he took full responsibility for her child. And so she returned. She had given up. The most difficult thing she ever had done followed; she had reprimanded her pride and put on the robe of humility. She showed herself submissive to her mistress.

But she gave birth to a son, as God had told her, and as tradition dictated Saraï had adopted him as a full heir.

For years it went well and she felt blessed. God had seen her. El Roi kept its promise.

Until Isaac was born. Until her Ishmael had been so stupid to tease his brother and Sarah had dismissed it as a serious harassment and had turned to the situation like a furious lioness.

Abraham had not even bothered to give her a bit of his wealth. He didn’t even give her a mule when he sent her down the lane with a smothered “God will take care of you and Ishmael, really.”

Where was El Roi now? Where? A moan lifted her hoarse throat and her muscles cramped. Fragments of an impossible future came to her mind. How she, even  as a woman, would choose a wife for her son. How his strength and prosperity would expand. How she would welcome the many grandchildren in her arms. It was all an illusion, the fata morgana of a dying woman.

But just before she wanted to close her eyes for the last time a loud voice echoed, as if thunder and lightning shook the air above and the stones below her in humiliation; “Hagar, what’s wrong?”

Read more: Genesis 16: 1-16, Galatians 4:25

  • Just like Hagar, many people strive for a higher status. Often at the expense of others. How is this for you? How important is your social, financial or even mental status for you?
  • In your opinion, how was Hagar able to reprimand her pride and become submissive again?
  • What does it mean for you to be seen? That God “sees” you?
  • Abram and Sarah’s attempt to fulfill God’s promise itself has major consequences. Nevertheless, God takes responsibility. He recognizes Ishmael by giving him a name and providing him with a future. What does this say about your future?
Advertisements

Remember the wrong

(scroll down for English translation!)

Vanmorgen herlas ik het stuk in Genesis 42 waar Jozef, na vele jaren van slavernij zowel als jaren van voorspoed, weer oog in oog staat met zijn broers.

Heb je er ooit bij stilgestaan dat Jozef – in de 7 jaar dat hij weer een vrije man was en een zeer hoge positie had bereikt- nooit ook maar gepoogd heeft zijn vader te laten weten dat hij nog leefde? Nooit een reis naar Kanaän ondernam (destijds voor hem iets van 4 dagen reizen). … het lijkt mij aannemelijk dat als hij dat had geprobeerd, dit ook was opgetekend… waarom zocht hij nooit contact? Misschien omdat hij doorhad dat het aan God was en niet aan hem?

Hij besefte dat alles wat hem overkomen was- dat vanwaar hij kwam en welke positie hij destijds in het gezin had- dat de jaren van ellende en slavernij en hoe hij nu onderkoning was geworden, en een vrouw en kinderen had – dat het allemaal te wonderlijk was om simpel toeval te zijn. Laat staan mensenwerk.

Wanneer hij zijn broers ziet herinnert hij zich zijn Goddelijke visioenen als jongen. Hij weet dat God veel voor hem in petto heeft.

Zijn harde woorden naar zijn broers toe zijn dus niet uit wraak. Hij test ze. Hij wil dat ze tot inkeer komen. Wat hadden ze met Benjamin gedaan… ? En terwijl hij doet alsof hij hun taal niet spreekt en ze ogenschijnlijk onrechtmatig behandelt – hoort hij ze berouw hebben over hetgeen ze hun broertje zoveel jaar geleden hebben aangedaan.

God lijkt ons soms ook hard aan te pakken. Maar nooit zonder een lading genade en moois voor ons in petto te hebben.

En soms – wanneer ons onrecht overkomt- moeten we eerst beseffen en berouw tonen voor het onrecht wat we anderen ooit zelf aandeden.

I never gave it a second thought until now; why didn’t Joseph – during the seven years as a free man in his high position – never reached out to his aged father? Never letting his family know he was alive and thriving?

Maybe because he believed it was up to God…

Seeing his brothers made him remember his dreams. He knew the dreams were divine. So his harsh actions towards his brothers wasn’t from a spirit of revenge. It was to enrich his own dreams, and complete the accomplishment of them. It was to bring them to repentance.

God in his providence sometimes seems harsh with those he loves, and speaks roughly to those for whom yet he has great mercy in store.

And the brothers remembered -with regret – their barbarous cruelty against Joseph.

Whenever we think we have wrong done us, we ought to remember the wrong we have done to others, Eccl. 7:21, 22

Strength: #BJbibleproject: me’od

We zijn alweer bij het laatste woord in deze shemaserie. Deze maand kijken we naar het woord me’od. Op de website van Lucinde vind je de overdenking en het laatste interessante filmpje van the Bibleproject in deze serie.

Me’od wordt in het Nederlands vertaald naar kracht. Maar eigenlijk is het een woord wat een ander woord versterkt. Een soort bijwoord. Dus onze Lev en nephesh worden door dit woord versterkt naar voor gebracht. En dus stiekem zijn er niet 3 manieren van hoe we God moeten liefhebben (met je hart ziel en kracht) maar slechts 2; maar die twee doen het dan wel op hun meest krachtige wijze.

Hoor, luister, focus – volk van Degene die er altijd was, is en zal zijn- heb je Maker lief, in wat je voelt en denkt en in wat je doet, doe dat met de volledige kracht van je hart; dat is zowel je verstand, je gevoel en al je gedachten. En doe het ook met de volledige kracht van je ziel die je lichaam en al je emoties bevat. Wijd je toe. Wees aan Hem verknocht zo krachtig en fel je met je hele wezen ook maar kan.

Me’od limiteert dus niet de mogelijkheden om God lief te hebben tot een maximum van 3… het verruimt juist de kansen en wijzen tot alles wat binnen jouw mogelijkheden ligt. Met alles in wie en hoe je bent kan je Hem liefhebben.

Ik zou zeggen: grijp je kans 😉

Lees het shema nog een keer. Wat betekent het nu voor je, wat het eerst niet betekende?

Ook deze maand maakte lucinde weer leuke maandpakketjes met daarin een stel diecuts die ik mocht ontwerpen. Ga snel naar haar website. Met de code BJBP-JUN krijg je korting!

We zijn erg benieuwd naar wat jij deze maand middels dit project leert, bedenkt, beleeft en maakt. Deel het vooral in onze Facebookgroep of op instagram. Wees met je creaties en gedachten een inspiratie voor anderen! We gebruiken de hashtags #BJbibleproject en #Bijbeljournalinggroep. Volg ons op Insta of sluit je aan bij de Facebookgroep om, updates en andere creatieve verwerkingen niet te missen! 

After 5 months of contemplating on different keywords in the shema we finally have come to the last word. Me’od; mostly translated with the word strength. Lucinde talks about this last word on her blog. There you also find the last bibleproject video in this serie.

As I said me’od often is translated as strength. But actually it’s an adverb that gives extra strength and power to other words. So when we read the shema we actually don’t read 3 ways on how we should love the Lord. But 2; lev and nephesh with all their strength and impact.

So; hear, listen, focus, all you people of the One who was is and always will be. Love your Maker in how you think, what you do, how you feel, with the strength of whole your heart: your brains, mind thoughts and the strength of your soul; body, emotions… just everything in the most powerful way possible.

“me’od,” no matter how you translate it, doesn’t limit the number of ways we can show love for God. Rather, it means everything in a person’s life offers a chance to honor the one who made you.  

So: take the chance!

Follow us on insta and let us know what you thought and created during this project!

Jhwh #Bjbibleproject 2: Lord

(English translation: scroll down!) En we zijn alweer aanbeland bij de tweede maand met het tweede kernwoord uit het Sjema. Deze maand is het kernwoord HEER, waarom vinden we deze benaming voor God in onze bijbel terwijl er in de grondtekst JHWH staat? En wat betekent dit? En waarom staat Heer de ene keer met en de andere keer zonder hoofdletters?

Deze maand vind je de antwoorden op deze vragen, de overdenking, tips voor creatieve uitwerking en een interessant filmpje van @thebibleproject op de blog van Lucinde.

Gaandeweg deze maand zal ik op onze Facebookgroep en Instagram ook mijn gedachten en creatieve verwerkingen delen! Net als afgelopen maand is het mijn doel om elke week 1 van de vier maandteksten te overdenken en creatief te verwerken.

Lucinde maakte van een paar aquarel tekeningetjes weer vet leuke diecuts. Deze zitten in het maandpakket wat op haar website te koop is. Met de code BJBP-FEB krijg je korting!

Time flies! The second month with the second word in this #BJbibleproject has arrived!

The second keyword in the Shema is LORD. Or Jehovah… why do our bible translations write Lord in capital in some verses and without in other verses? What’s in this name?

On Lucindes website you can find, the devotional, creative ideas and the video of @thebibleproject with the answer on these questions.

As I did the past month I will use the 4 verses that are given in a weekly contemplation, and you will find my thoughts and the photo’s of my creativity around it in our facebookgroup and on Instagram.

And again Lucinde created awesome diecuts out of a few aquarel-drawings of mine. You get them when you purchase the Febuari-package on her website. Use the code BJBP-FEB to get a discount.

Listen up! #BJbibleproject 1: Shema (2)

Alweer 2 weken geleden startten we het #BJbibleproject. Deze maand overdenken we het Hebreeuwse woord Shema (zie vorige post).

Inmiddels verwerkte ik mijn gedachten al in een mini faithjournal, mijn bijbel en vandaag in mijn ‘preekaantTEKENINGenboekje; elke keer overdacht ik de betekenis van dit woord opnieuw, maar las ik er een andere tekst bij waar dit woord ook voorkomt (deze teksten staan ook in de vorige post). Door zo elke week hetzelfde vanuit een ander perspectief te bekijken heb ik het idee dat het beter ‘landt’ … alsof ik een next level van begrip bereik ofzo…

Vanmorgen nam ik de tijd om hetgeen ik de afgelopen tijd rondom het Shema overdacht, te verwerken in dit nieuwe aanTEKENINGen boekje. Dit deed ik bewust in het Engels omdat ik dan anders en langer nadenk bij elk woord.

(Ps… Lucinde heeft het maandpakketje voor Februari alweer in haar webshop! Omdat het januaripakket in een mum van tijd was uitverkocht heeft ze nu meerdere varianten bedacht voor februari! En euh: de kortingscode is BJBP-FEB)

2 Weeks ago we started the #BJBibleproject. This month we study and contemplate on the Hebrew word Shema. In my previous post I handed 4 bibleverses that use the word Shema.

Every week I take the time to contemplate on the word again and to create something around it. New thoughts and ideas pop up and a next level seems to be reached. I just love to digg into the Word!

The photo’s show how I journaled the shema in my bible and in a sketchnotebook.

I hope u can take the time to read and study the verses of this month (see previous post) .

Thanks to ‘the bible project’ for inspiring us!

BJ bible project 2019

(Scroll down for English translation) 
teaser bjbibleprojectToen ik, jaren geleden, startte aan de Theologische Faculteit was het Joodse sjema één van de eerste dingen wat ik leerde. Leerde zingen. In het Hebreeuws.
Het sjema is een bijzonder gebed wat uitdrukking geeft aan het absolute geloof in Adonai, God.
We kunnen deze geloofsbelijdenis lezen in Deuteronomium.
Nu stuitte ik een poosje geleden op de filmpjes van de heren achter the bible project’. En laten zij nou ook een reeks filmpjes gemaakt hebben rondom dit sjema. 6 filmpjes rondom de 6 kernwoorden in dit gebed. Het perfecte uitgangspunt voor een studie… of challenge… dacht ik zo 😅 Lucinde en ik gingen met het idee aan de slag.
In plaats van een snelle flitsende challenge (zoals woordvrouw 2017 of 2018) willen we vanaf 5 januari starten met het #BJbibleproject. (BJ staat dan voor Bible Journaling of Bullet Journaling). En in een rustig maar doordacht tempo willen we de 6 kernwoorden gedurende 6 maanden creatief overdenken. We hebben het team achter deze filmpjes gevraagd en ze vinden het prima wanneer we hun filmpjes in deze context gebruiken. Hoe leuk is dat!

Hoe pakken we het aan?

Elke eerste zaterdag van de maand, van januari tot en met juni, posten Lucinde of ik een ‘start’blog met daarin de link naar het filmpje, een eigen overdenking + voorbeeld(en) van een creatieve verwerking in de bijbel of een bullet/faith journal.
Voor wie het kernwoord van de maand ook graag in een andere context overdenkt geven we nog enkele andere bijbelverzen mee. Op deze wijze duik je nog dieper in de materie.
Het is aan jou als deelnemer om gedurende de maand, in je eigen tempo het filmpje te bekijken, de blog en de teksten te overdenken, en -voor wie wil- dit op eigen creatieve wijze te verwerken. Het hoeft niet in het minst te lijken op wat wij maken. Het gaat er ook niet om hoe mooi iets wordt. Het gaat om het proces!

Crea-pakketjes!

Om het helemaal af te maken: Lucinde zorgt voor iedere maand een klein crea-pakketje wat je creatief kan uitdagen. Elke maand voorzien we ook in een kortingscode zodat het pakketje een stuk voordeliger wordt! Dit moedigt je mogelijk extra aan om elke maand met nieuwe inspiratie en motivatie Zijn Woord in te duiken. Ook wij gaan in onze verwerkingen met deze materialen aan de slag, zoals je op de foto hieronder ziet heeft ze een aantal van mijn tekeningen in leuke mini-diecuts omgetoverd. Uiteraard is dit een geheel vrijblijvende optie!

Doe je mee?

Uiteraard in je eigen tempo en binnen je eigen mogelijkheden! Op Facebook zowel als via Instagram nodigen we iedereen uit om zijn eigen creatieve verwerking te delen. Of dat nu in een artjournal, bulletjournal of in je bijbel is, of het nu getekend, geletterd, gefotografeerd of geknipt en geplakt is… deel je proces, je gedachten en je creatie; je hebt geen idee hoezeer God er doorheen werkt om een ander te bemoedigen, onderwijzen… inspireren.
Op naar 5 Januari!
diecutsWhen I started  at the Theological Faculty, years ago, the Jewish shema was one of the first things I learned. Learned to sing. In Hebrew. The shema is a special prayer that expresses the absolute belief in Adonai, God. We can read this prayer in Deuteronomy.

Now, a while ago, I stumbled across the videos of the gentlemen behind ‘the bible project’. And they have made  a series of movies around this shema. 6 videos about the 6 key words in this prayer. My head started spinning:  This would be the perfect starting point for a Bible / bullet Journaling study … or challenge … 😅 So Lucinde and I started to elaborate this idea. 

Instead of a funky and fast-paced challenge (such as 31daysofbiblicalwomen 2017 or 2018), we decided to create a project in a calm but well thought-out pace over a longer period of time.  So we want the #BJbibleproject to start from January the 5th. (BJ stands for Bible Journaling or Bullet Journaling). How awesome is it to start the year contemplating on the core value of His Word?  The 6 key words in these 2 verses are going to lead us creatively and spiritualy for 6 months. We have asked the team behind the bibleproject and they are fine when we use their videos in this context. How cool is that!

How What and Who? 

Every first Saturday of the month, from January to June, Lucinde or I will post a blog with the link to the matching video, a personal reflection + example (s) of our creative process in the Bible or bullet / faith journal. For those who also like to think about the key word  in other contexts; we also refer to other Bible verses. In this way you yourself can choose how deep, long and wide, you want to dive into the matter.

It is up to you as a participant to watch the  video, read the blog and the texts in your own temp during the month. And – for thode who like to; to process this in their own creative way. It does not have to look like what we create! It is not about how beautiful something becomes. It’s about the process and the time spending with your Father. 

Crea packages!

On top off it all: Lucinde has put together small creative packages for each month. The content will challenge you creatively and with the code #BJbibleproject! you get a nice discount! This might encourage you to digg even deeper into the Word and gain new inspiration and motivation every month! As you can see in the photo; she designed cute mini die cuts out of my drawings! 

Do you join?

Of course at your own pace and within your own possibilities!On Facebook as well as via Instagram we invite everyone to share their own creative process. Whether it is in an artjournal, bullet journal or in your bible, whether you draw, letter, photoshop or stamp, cut and paste;  share your process, your thoughts and your creation; you have no idea how much God works through it to encourage, teach, … and inspire others.

(You can subsribe to this blog by scrolling down and 
leave your email, or follow me on instagram)

PreekaanTEKENingen (3) / sermonsketchnotes

Ik blogde er al eerder over … Vandaag postte Paulien Vervoorn een nieuwe blog van mij op haar pagina geloofwaardigspreken.nl . Een blog over het hoe en waarom rond preekaanTEKENingen maken maar vooral hoe de spreker rekening kan houden met wie aanTEKENingen wil maken.

Ikzelf hou niet (meer) van naar de kerk gaan. En zo een (lange) dienst uitzitten is niet echt aan mij besteed. Mijn gedachten dwalen heel vaak af, ik zie wiens broek te kort is, wie net naar de kapper is geweest (of dringend moet gaan), welke moeder zich irriteert aan het gedrag van haar kind … en zodra het amen klinkt ben ik de inhoud van de preek weer kwijt en teveel indrukken rijker.

AanTEKENingen maken helpt mij me te focussen. Met pen en notitieboekje in mn hand vergeet ik de mensen om me heen, geef ik m’n brein geen kans zich te ergeren aan futiliteiten … En ik vind het leuk. Het is voor mij de motivatie om toch te luisteren naar de preek.

Maar niet elke spreker is even handig om naar te luisteren. Dus in de blog op geloofwaardigspreken vind je dus een stel tips – voor sprekers. Je kan die blog dus het beste met je predikant delen… mis je tips voor de spreker: ik hoor ze graag; laat ze hier in een reactie achter of mail me.

Zelf starten met aantekeningen maken? Ik heb er – heel low profile, en zwaar onprofessioneel een youtubefilmpje over gemaakt. Het helpt je in ieder geval op weg.

Vragen over preekaantekeningen leren maken? Mail me!

This blog is about sermonsketchnotes , I wrote about this before. I wrote a blog in Dutch and a website for pastors and preachers posted it. In that blog I mainly give tips and do’s for pastors they can use to help those who are taking sketchnotes.

1541933602153-1When you want to start sketchnotetaking yourself – I made a short vlog on youtube. But it is spoken in Dutch, but I think the images say enough.

Sketchnotetaking during a sermon helps me focus on the sermon instead of all the people that surround me. And it is fun to do!  Check the sermonsketchnotescommunity on instagram and facebook! 

 

Yes I can!

(Matt 25:14-30)

Een zakenman gaat op reis. Zijn 3 bedienden krijgen geld. De opdracht is simpel ‘let op de centen tijdens mijn afwezigheid.’ Bij terugkomst worden 2 bedienden geprezen, de derde krijgt een uitbrander van jewelste.

Twee zorgden ervoor dat het geld goed besteed werd zodat er winst behaald werd maar die ene had het uit angst voor z’n baas in de grond verstopt zodat er niks mee kon gebeuren. Wat is het probleem? Ze hebben toch alle drie geluisterd? De beste man is er geen cent armer van geworden! Wat maakt dat hij zo boos is op die ene bediende? Was winst het enige wat telde??

Jaren geleden, toen ik na grove teleurstelling besloot niets meer te doen qua taken in de kerk, zei iemand ‘Je stopt je talenten in de grond, zonde’. Jarenlang had ik extreem veel tijd en energie gespendeerd in het dienstbaar zijn met de gedachte ‘Ik hoop zo dat God later tegen me zegt ‘Je bent een goede en getrouwe diennaar, over weinig was je trouw, veel zal ik je geven, ga in tot de vreugde van je Heer.’ Ik bleef echter angstig dat het niet genoeg zou zijn.

Maar was dat -die houding en die inzet- hetgeen dit tekstgedeelte me had willen leren??

Nu denk ik van niet. Maar ik heb me jarenlang schuldig gevoeld. Alsof ik mijn talenten had vergokt en verloren. Verdrietig omdat ik overtuigd was God teleur gesteld te hebben.

1536073105784In dit stuk gaat het over talenten: een soort van munteenheid. Het gaat niet over de talenten / persoonlijke kwaliteiten zoals wij die vaak kennen. Het gaat over geld. Wat doe je met het bezit wat God je in bruikleen heeft gegeven?

En toch… gaat het daar echt over?

In de context van het hele hoofdstuk en het hele boek gaat het over verwachting. Verwacht jij je meester? Val je niet in slaap, dut je niet in tijdens zijn afwezigheid? Wat doe je om je voor te bereiden op Zijn komst?

En wanneer je met de blik van die context naar dit verhaal kijkt vallen andere zaken op.

“Heer, ik wist, dat gij een hard man zijt; gij maait waar gij niet gezaaid hebt, en vergadert waar gij niet hebt uitgestrooid; en ik vreesde, ging heen en verborg uw talent in de aarde. Zie, daar hebt gij het uwe.”

Deze uitspraak … het zal je maar gezegd worden…

“God, u bent hard en ongevoelig! Het had niet uitgemaakt of ik wat had gedaan want U had het zelf allemaal veel beter en makkelijker zelf kunnen doen. U kunt over de rug van anderen krijgen wat u wilt. Dus was ik bang. Bang dat alles wat ik deed toch niet goed genoeg zou zijn. Bang dat als ik zou speculeren met het geld, dat ik alles zou verliezen, bang … dus hier hebt u wat u me gaf terug.”

Onze God, die God die zich als liefhebbende en zorgzame vader wil buigen over ons welzijn, die God wordt hier vreselijk afgeschilderd.

1536073261193De man had zich laten leiden door zijn onredelijke angsten. Door een vals beeld van wie zijn meester was. Die angst maakte hem arrogant. Want ook al had de meester blijkbaar wel het vertrouwen in hem en werd zijn potentie vooraf herkend en erkend; uit angst en koppige arrogantie was de bediende blind voor de mogelijkheden die de meester hem bood. Hij was halstarrig gebleken: had niet willen nadenken of zijn beeld wel correct was toen hij de andere 2 zo bezig zag. Hij had geweigerd ook maar iets te doen en aan het eind gaf hij zelfs zijn meester de schuld ‘U bent’.

Dit bijbelverhaal gaat over je geld en je verantwoordelijkheden. Maar meer dan dat gaat het over de mogelijkheden die God je biedt en wat je ermee doet. En de vraag die zich aan me opdringt ‘Wanneer God iets in mij ziet en me de kans geeft er wat mee te doen, wie ben ik dan om te leven in angst. Angst alsof Hij niet nabij is. Angst alsof ik niet goed genoeg zal zijn.’

Maar we hebben geen harde boze God die alleen maar kijkt naar onze tekortkomingen. We hebben geen God die ons doen en laten tegen mekaar opweegt zodat meetbaar is hoeveel goeds we hebben gedaan.

We hebben een God die het hart aankijkt.

Maar als God zoveel potentie in mij ziet? Met welke arrogantie heb ik dan het lef negatief over mezelf te blijven én me door die gedachten te laten leiden?

Als de grote God, de schepper van alles wat leeft, zich ontfermt over mij, mij aanstelt over een paar kleine mogelijkheden… wie ben ik dan om te zeggen dat ik het niet kan?

Wanneer je met een zwak zelfbeeld worstelt kan bovenstaande misschien overkomen alsof je het helemaal hebt verbruit. Laat dat het niet zijn. Laat het klinken als een uitnodiging om – met babystapjes- te groeien in geloof. Geloof in jezelf. Want God gelooft in jou! Laat het een uitdaging zijn om je grenzen te verleggen en beetje bij beetje te ontdekken wat je kan doen met de mogelijkheden die Hij je heeft gegeven.

Ik doe nog steeds niets in de kerk. Maar ik voel me er niet schuldig meer over. Want inmiddels heb ik geleerd dat ik met de mogelijkheden die ik heb, ook buiten de kerk veel kan betekenen. En al steekt onzekerheid bij tijd en wijle de kop nog eens op en ben ik verre van vrij van imperfecties… en nog steeds moet ik mezelf af en toe moed inspreken en fluisteren ‘Yes I can!’ … maar desondanks: ik weet dat Hij later zal zeggen ‘Gij goede en getrouwe dienaar…’

Anxious for nothing

(Nederlandse vertaling onder het Engelse)

BE ANXIOUS FOR NOTHING but in everything by prayer and supplication, with thanksgiving, let your requests be made known to God. (Phl 4:6)

In Hebrew there is a word, lolidog which means “Not to worry.”

That is what the Lord is telling us here, “Not to worry.”

Be anxious for nothing is a command, not an option. To worry makes us the father of the household instead of being a child.

Everything is the proper subject of prayer. There are not some areas of our lives that are of no concern to God.

Prayer is a broader word that means all of our communication with God, but supplication directly asks God to do something.

Many of our prayers go unanswered because we do not ask God for anything. Here God invites us simply to let your requests be made known. He wants to know. God already knows our requests before we pray them; yet He will often wait for our participation before granting that which we request. And often He is granting our deeper longing, the thing we really need more than the thing we ask for… we tend to miss that aspect when we focus on what we want instead of focussing on God himself.

Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God (Fill. 4:6)

Wees niet bezorgd!

In het Hebreeuws is er voor ‘bezorgd zijn’ een bepaald woord: lolidog – wat net zoveel is als een opdracht van God om je niet druk te maken.

Ja, het is een opdracht. Een soort van bevel. Want door je zorgen te maken ga je op de stoel van de ouder (God) zitten in het gezin en niet op de stoel van het kind (we zijn immers Zijn kinderen). En dat is niet de bedoeling.

(Zou jij willen dat je kinderen zich zorgen maken?)

Alles is bespreekbaar in gebed. Werkelijk alles. Er is niets waar God het niet met je over wil hebben. En hoewel ‘bidden’ een relatief algemeen woord is voor het communiceren met God, is ‘smeken’ heel specifiek het bepleiten van iets. Het is het heel duidelijk maken en concreet vragen van iets wat je wil of nodig hebt.

Echter, veel van onze wensen eindigen onvervuld omdat we ze simpelweg niet bij God bekendmaken. Hij wil dat we onze zorgen en wensen actief bij Hem neerleggen. Niet zozeer opdat Hij ze dan 1 voor 1 inwilligen zal… Hij wil onze aandacht, onze woorden inclusief onze emotie. (Vandaar dat smeken) En vaak geeft Hij dan – op Zijn tijd- ons hetgeen we werkelijk nodig hebben ipv datgene wat we letterlijk vragen. Puur omdat Hij ons beter kent dan wijzelf. Maar wanneer we onszelf focussen op datgeen wat we willen hebben in plaats van op Hem zien we nogal eens niet dat Hij ons gebed reeds lang verhoord heeft.