Hagar- the God who sees

(English translation: scroll down!)

Lezen: Genesis 21: 9-21

Haar ogen trilden terwijl de herinneringen in flarden voorbij gleden. Alweer jaren geleden had Abram haar als slavin uit Egypte meegenomen en aan zijn vrouw Saraï gegeven. Ondanks het ruige buitenleven had ze zich in deze nomadenstam, voor het eerst in haar leven, vrij gevoeld. Ze gingen hier heel anders om met slaven dan de elitaire en opgeblazen Egyptenaren. Hier kreeg ze voldoende te eten en werd ze goed behandeld.

Een traan welde op maar verdampte nog voor deze haar ooghoek had bereikt en liet een schrijnend en schurend gevoel achter toen haar ogen vluchtig knipperden. 

Aanvankelijk had ze intens meegeleefd met haar meesteres. Geen kinderen kunnen krijgen was een vloek van de goden. Als de goden je geen toekomst gunde ontnamen ze je een rijkelijk nageslacht. Hoe groot je aanzien of welvaart vooraf ook was geweest, zonder nakomelingen was je niets behalve een paria, een verschoppeling. Onvruchtbaarheid was reden nummer één om van een vrouw te scheiden. En dus had ze verwacht dat Abram zich van zijn vrouw zou ontdoen. Maar hij hield veel van haar en wachtte geduldig. 

Intussen groeide bij haar de angst dat de smet die op haar meesteres lag, op haar zou overslaan. 

Een andere optie was dat Abram er een vrouw zou bijnemen, en daar hoopte ze stiekem op want als de keuze op haar viel, en die kans zat er dik in, zou haar status flink verbeteren. Maar ook dit deed hij niet. Hij herhaalde uitentreuren dat God hun een rijk nageslacht had beloofd. God zelf zou ingrijpen wanneer het Hem schikte.  


Het zand onder haar voeten brandde. De boom waaronder ze lag gaf amper voldoende verkoeling. Met een gesmoorde kreet wende ze haar hoofd weer af toen ze haar zoon, nog maar een man in de dop, verderop als een levenloos hoopje stof zag liggen. Een vaag gesnik dreef op de lucht die af en toe, zwaar en broeierig, haar kant op blies. Ze probeerde zich op te richten maar de kracht stroomde als een haast uitgedroogde waterval uit haar ledematen en liet haar in de steek. Ze zakte weer terug in het mulle zand. Te moe om wanhopig te zijn.

Hij gaf pas toe toen Saraï, tien jaar later, voorstelde dat Abram met haar als slavin zou slapen en zij het kind op de knieën van haar meesteres zou baren. Dit gebruik kwam heel vaak voor. Ze mocht dan niet gezien worden als wettelijke echtgenote, ze steeg hiermee wel een aantal treden op de sociale ladder en haar zoon zou als rechtmatige erfgenaam gezien worden.

De God van Abram bleek haar goedgezind: ze werd zwanger. Het bewijs was geleverd dat het aan Saraï lag.  

Als een nevel die opsteeg uit dampende grond herinnerde ze zich de overmoed en hoogmoed die samen met haar kind in haar binnenste leken te groeien. Kronkelend had dit kiemend onrecht zich een weg naar buiten geweefd en trof Saraï daar waar ze het zwakste leek. Maar ze viel. Hard, want Saraï nam haar gedrag niet in dank af en liet zich meedogenloos en ferm gelden als meesteres en kleineerde haar in die mate dat ze meende te moeten vluchten.

Dagen en nachten had ze met haar wellende buik door de verstikkende woestijn gezworven. De hitte die nu haar voeten schroeide was er toen ook geweest. Destijds had de zon net zo fel gebrand en was de woestijn net zo zinderend onherbergzaam geweest. Maar deze keer kwam er geen engel op haar pad. Deze keer bleef de hitte heet, het zand uitgedroogd en de toekomst uitzichtloos. Haar lieve erfgenaam was op sterven na dood. 

Ze kon het niet aanzien. Rilde wanneer ze dacht aan de ijzige dood die hun nu in zijn greep hield. 

De lucht leek met haar mee te rillen toen haar gedachten afdwaalden naar het moment dat ze bij de bron in Sur was aangekomen. God zelf had zich, in de vorm van een engel, aan haar getoond. Hij had haar beloofd dat haar een goede toekomst in het verschiet lag en dat ze Abram een zoon zou baren. Met het noemen van zijn naam, Ismaël, gaf de engel aan de volle verantwoordelijkheid te nemen voor haar kind. En dus was ze teruggekeerd. Ze had zich gewonnen gegeven. Het moeilijkste wat ze ooit had moeten doen volgde; ze had haar trots boetvaardig afgelegd en het kleed van nederigheid aangetrokken. Ze had zich weer onderdanig opgesteld ten opzichte van haar meesteres. 

Ze baarde haar zoon zoals de traditie voorschreef en Saraï had hem geadopteerd als volwaardige erfgenaam.   

Jarenlang ging het voorspoedig en voelde ze zich een gezegend mens. God had haar gezien. El Roi deed zijn belofte gestand. 

Tot Isaak alsnog geboren werd. Tot haar Ismaël zo dom was geweest zijn halfbroertje te plagen en Sarah het als een zware pesterij had afgedaan en zich als een furieuze leeuwin op de situatie had gestort. Abraham had niet eens de moeite gedaan haar een beetje van zijn rijkdom mee te geven. Zelfs een pakezel kon er niet van af toen hij haar de laan uitstuurde met een gesmoord “God zal de zorg voor jou en Ismaël overnemen, echt.”

Maar waar was El Roi nu? Een kreun ontsteeg haar schorre keel en haar spieren verkrampten. Flarden van een onmogelijke toekomst kwamen haar voor de geest. Hoe zij, als vrouw, een echtgenote voor haar zoon zou kiezen. Hoe zijn kracht en welvaart zich zouden uitbreiden. Hoe ze de vele kleinkinderen in haar armen verwelkomen zou. Het was een illusie, de fata morgana van een stervende vrouw. 

Maar vlak voor ze haar ogen voor het laatst wilde sluiten galmde er die stem, alsof donder en bliksem de lucht boven en de stenen onder haar in verootmoediging deed beven; “Hagar, wat is er?” 

Meer lezen: Genesis 16: 1- 16, Galaten 4:25 

  • Wat is, volgens jou, de oorzaak dat het Hagar lukt haar trots af te leggen en zich weer onderdanig op te stellen ten opzichte van Saraï? 
    Wat betekent het voor jou om gezien te zijn? Dat God jou ‘ziet’? 
  • De poging van Abram en Saraï om Gods belofte zelf te vervullen heeft grote gevolgen. Desondanks neemt God verantwoordelijkheid. Hij erkent Ishmaël door hem een naam te geven en hem van een toekomst te voorzien. Wat zegt dit over jouw toekomst?  

Read Genesis 21: 9-21

Her eyes quivered as the memories passed in shreds. Years ago, Abram had taken her from Egypt as a slave and given her to his wife Saraï. Despite the rough environment she had felt free in this nomadic tribe, for the first time in her life. These people dealt with slaves in a very different manner than the elitist and bloated Egyptians. Here she got enough food and got treated well.

A tear welled up but evaporated before it reached the corner of her eye and left a sanding and grinding feeling as her eyes blinked briefly.

Initially, she had intensely sympathized with her mistress. Not being able to have children was a curse of the gods. When the gods didn’t grant you a hopeful future, they would rob you of a rich offspring. No matter how great your prestige or prosperity would have been beforehand, without descendants you were nothing but a pariah, an outcast. Infertility was the number one reason to divorce a woman. And so she expected Abram to get rid of his wife. But he didn’t. He loved her very much and waited patiently as they grew older.

In the meantime, her anxiety grew. More and more she got afraid that the blemish on her mistress would infect her.

Another option was that Abram would take a second wife. She secretly hoped for him to consider this option, because if the choice fell on her, and there was a reasonable chance, her status would improve considerably. But Abram didn’t do this either. He repeated again and again that God had promised him and Saraï a rich offspring. God himself would intervene when it suited Him. And older they got.

The sand beneath her feet burned. The tree above her scarcely provided enough cooling shade. With a smothered cry she turned her head away when she saw her son a few feet further, lying like a lifeless pile of dust. The subtle noise of subdued sobbing, drifted into the air, occasionally, heavy and sultry, blowing in her direction. She tried to raise herself, but the brief remains of power flowed out of her limbs like an almost dried-out waterfall. She sank back into the soft sand. She was too tired to be desperate.

It was only when Saraï, ten years later, suggested that Abram would sleep with her as a slave and that she would give birth to the child on her mistress’ knees, he admitted. This custom was very common. She might not be seen as a legal wife, but she would climb a few steps up the social ladder and her son would be seen as a legitimate heir.

The God of Abram proved her kindness: she became with child. It was proven God rejected Saraï.

Like a mist rising from damped ground, she remembered the recklessness and pride that seemed to grow along with her child. Winding, this germinating injustice wove its way out and struck Saraï where she seemed the weakest. But she fell herself. Hard, because Saraï didn’t receive her smugness very well. Ruthlessly and firmly Saraï asserted herself as a mistress and belittled her to the extent that she thought she had to flee.

She had roamed the suffocating desert for days and nights in a row with her throbbing belly. The heat that now burned her feet had also been there. At that time, the sun had burned just as brightly and the desert had been just as blisteringly inhospitable. But this time no angel came her way. This time the heat simply remained hot, the sand dried out and the future hopeless. And her dear heir was dying.

She couldn’t stand it. She shivered when she thought of the icy death that now held them in its grip.

The air seemed to shiver along with her as her thoughts wandered to the moment she had arrived at the spring in Sur. God himself came to her in the form of an angel. He had promised her that a good future was ahead of her and that she would give birth to a son. In mentioning his name, Ishmael, the angel indicated that he took full responsibility for her child. And so she returned. She had given up. The most difficult thing she ever had done followed; she had reprimanded her pride and put on the robe of humility. She showed herself submissive to her mistress.

But she gave birth to a son, as God had told her, and as tradition dictated Saraï had adopted him as a full heir.

For years it went well and she felt blessed. God had seen her. El Roi kept its promise.

Until Isaac was born. Until her Ishmael had been so stupid to tease his brother and Sarah had dismissed it as a serious harassment and had turned to the situation like a furious lioness.

Abraham had not even bothered to give her a bit of his wealth. He didn’t even give her a mule when he sent her down the lane with a smothered “God will take care of you and Ishmael, really.”

Where was El Roi now? Where? A moan lifted her hoarse throat and her muscles cramped. Fragments of an impossible future came to her mind. How she, even  as a woman, would choose a wife for her son. How his strength and prosperity would expand. How she would welcome the many grandchildren in her arms. It was all an illusion, the fata morgana of a dying woman.

But just before she wanted to close her eyes for the last time a loud voice echoed, as if thunder and lightning shook the air above and the stones below her in humiliation; “Hagar, what’s wrong?”

Read more: Genesis 16: 1-16, Galatians 4:25

  • Just like Hagar, many people strive for a higher status. Often at the expense of others. How is this for you? How important is your social, financial or even mental status for you?
  • In your opinion, how was Hagar able to reprimand her pride and become submissive again?
  • What does it mean for you to be seen? That God “sees” you?
  • Abram and Sarah’s attempt to fulfill God’s promise itself has major consequences. Nevertheless, God takes responsibility. He recognizes Ishmael by giving him a name and providing him with a future. What does this say about your future?
Advertisements

Remember the wrong

(scroll down for English translation!)

Vanmorgen herlas ik het stuk in Genesis 42 waar Jozef, na vele jaren van slavernij zowel als jaren van voorspoed, weer oog in oog staat met zijn broers.

Heb je er ooit bij stilgestaan dat Jozef – in de 7 jaar dat hij weer een vrije man was en een zeer hoge positie had bereikt- nooit ook maar gepoogd heeft zijn vader te laten weten dat hij nog leefde? Nooit een reis naar Kanaän ondernam (destijds voor hem iets van 4 dagen reizen). … het lijkt mij aannemelijk dat als hij dat had geprobeerd, dit ook was opgetekend… waarom zocht hij nooit contact? Misschien omdat hij doorhad dat het aan God was en niet aan hem?

Hij besefte dat alles wat hem overkomen was- dat vanwaar hij kwam en welke positie hij destijds in het gezin had- dat de jaren van ellende en slavernij en hoe hij nu onderkoning was geworden, en een vrouw en kinderen had – dat het allemaal te wonderlijk was om simpel toeval te zijn. Laat staan mensenwerk.

Wanneer hij zijn broers ziet herinnert hij zich zijn Goddelijke visioenen als jongen. Hij weet dat God veel voor hem in petto heeft.

Zijn harde woorden naar zijn broers toe zijn dus niet uit wraak. Hij test ze. Hij wil dat ze tot inkeer komen. Wat hadden ze met Benjamin gedaan… ? En terwijl hij doet alsof hij hun taal niet spreekt en ze ogenschijnlijk onrechtmatig behandelt – hoort hij ze berouw hebben over hetgeen ze hun broertje zoveel jaar geleden hebben aangedaan.

God lijkt ons soms ook hard aan te pakken. Maar nooit zonder een lading genade en moois voor ons in petto te hebben.

En soms – wanneer ons onrecht overkomt- moeten we eerst beseffen en berouw tonen voor het onrecht wat we anderen ooit zelf aandeden.

I never gave it a second thought until now; why didn’t Joseph – during the seven years as a free man in his high position – never reached out to his aged father? Never letting his family know he was alive and thriving?

Maybe because he believed it was up to God…

Seeing his brothers made him remember his dreams. He knew the dreams were divine. So his harsh actions towards his brothers wasn’t from a spirit of revenge. It was to enrich his own dreams, and complete the accomplishment of them. It was to bring them to repentance.

God in his providence sometimes seems harsh with those he loves, and speaks roughly to those for whom yet he has great mercy in store.

And the brothers remembered -with regret – their barbarous cruelty against Joseph.

Whenever we think we have wrong done us, we ought to remember the wrong we have done to others, Eccl. 7:21, 22

Soul #BJBibleproject 5: nephesh

(English translation download available in attached file below!)

Wanneer ik mijn leerlingen les geef over liefde. Vertel ik ze vaak hoe verknocht ik ben aan mijn echtgenoot. Yup, ik moet meestal eerst uitleggen wat verknocht betekent. Maar ik vertel ze ook dat mijn liefde voor hem soms een rationele keuze is terwijl ik het (even) niet meer voel. En dat ik op sommige momenten met mijn hele lijf naar hem verlang. Yup, dan gaan ze ongemakkelijk lachen. En dat geeft mij weer de gelegenheid te vertellen dat het niets seksueel is (ach ja, soms  ook wel – niets verkeerd mee) maar soms, vooral als hij enkele dagen weg is, verlangt mijn lijf zijn armen om me heen, mis ik zijn geur, en ja ergens ook wel zijn gesnurk. Alsof ikzelf lijfelijk niet compleet ben zonder hem. Verknocht zijn is meer dan alleen een emotie, het is een hunkering van hart, lichaam en ziel.  

Deze maand bespreken we tijdens dit BJBibleproject het woord nephesh; ziel.  Wanneer we als westerlingen proberen uit te leggen wat dit woord ziel betekent zeggen we vaak iets in de trant van ‘ons binnenste’ of ‘het onzichtbare gedeelte van wie je bent’. Het is dat gedeelte wat niet sterft wanneer je lichaam het laat afweten. Je fysieke lichaam is dan het ‘buitenste’ of het zichtbare, sterfelijke gedeelte.  Maar die gedachte komt uit de Griekse filosofie. En dat is totaal niet wat het Oude Testament bedoelt wanneer ze het woord nephesh gebruikt.

Luister, Israël! De HEERE, onze God, de Heere is één. Daarom zult u de HEERE, uw God, liefhebben met heel uw hart, met heel uw ziel en met heel uw kracht. (HSV Deut 6:4-5) 

God liefhebben met heel je hart – zo leerden we tijdens de vorige maand – betekent Hem liefhebben met je verstand, met je gedachten, met alles wat je kan bedenken. Liefhebben als een rationele keuze. Maar het Sjema voegt daar liefhebben met je ziel, je nephesh, aan toe. Wat is dat dan?

Het Hebreeuwse woord nephesh komt meer dan 700 keer voor in het OT. Merendeel om levende wezens (dieren) te beschrijven.  In Genesis 2:7 wordt het woord gebruikt om de geschapen mens te omschrijven; God vormt een wezen uit de klei en met zijn adem (ruah) wordt het een levende nephesh.

Wanneer Jozef door zijn broers als slaaf verkocht wordt zegt de bijbel dat zijn nephesh in de boeien wordt geslagen. En hoewel nephesh vaak vertaald wordt met ziel is het dus duidelijk meer dan alleen het Griekse ‘binnenste’.

De mens heeft geen ziel, de mens IS ziel.   

Het is vanwege deze gedachte dat de uitdrukking ‘zieltjes winnen’ is ontstaan.

Het gekke is dat de Griekse gedachte achter ‘ziel’ een onsterfelijk iets is. En in het Hebreeuws is de ziel sterfelijk, ondanks het feit dat er wel in een hiernamaals geloofd wordt. Dit is omdat met nephesh het volledige levende wezen bedoeld wordt; veel meer dan alleen de emotie of de gedachten. Nephesh omvat je hele zintuiglijke lichaam. Dus wie jij vanbinnen bent inclusief je zicht, je gehoor, je smaak, reuk en tastzin. Verschillende schrijvers in de bijbel benadrukken deze betekenis door zo over zichzelf te schrijven.

Laat mijn nephesh leven, opdat ik u loven zal! (Psalm 119:175)  De psalmist vraagt hier om het lijfelijk in staat zijn om God te kunnen loven.

Zoals een hert verlangt naar water, zo verlangt mijn nephesh naar U. (Psalm 42:2-3) Een hert heeft water nodig om lijfelijk te overleven, zo hebben wij God nodig om te kunnen leven.

Heb God lief met heel je hart en ziel betekent dus zoveel als ‘Kies er verstandelijk voor om God lief te hebben, om zelfs in je gedachten van Hem te houden en met elke vezel in je hele lijf. Dat je inside-out en met alles wat in je leeft Hem naar waarde schat, hem zeer hoog acht en lief hebt.”

Persoonlijke verdieping

Kijk vooral het filmpje van The Bible Project over nephesh (Er is Nederlandse ondertiteling). Neem deze maand te tijd om de volgende teksten met dit woord te overdenken: Psalm 119:175, Psalm 42: 2-3, Genesis 46:22-27, Genesis 2:7

Luister naar dit lied, laat de woorden tot je doordringen. Wat betekent het voor jou om met je hele ziel naar Hem te roepen? 

Creatief

Lucinde maakte ook deze maand weer een aantal maandpakketjes die je creatief kunnen uitdagen om hetgeen je leert nog beter te verwerken zodat het langer blijft hangen. En ook deze keer heeft ze een aantal tekeningen van mij verwerkt tot leuke diecuts. Ideaal voor als je wel creatief wil zijn in je bijbel of bullet maar niet van tekenen houdt! Met de code BJBPMei krijg je korting!

Art / bullet journal: Zoals je ziet heb ik me weer visueel laten inspireren door het filmpje van the bible project.  Je hoeft dus zelf geen grote bedenker of artiest te zijn.

In mijn bijbel maakte ik gebruik van de diecuts die in het maandpakketje zitten.  Maar dat toon ik later deze maand via mijn instagram en in onze Facebookgroep.

Vorige maand maakte Lucinde ook een tutorial bij haar verwerking. Misschien kan het je ook deze maand weer inspireren. (Er is Nederlandse ondertiteling!)

We zijn erg benieuwd naar wat jij deze maand middels dit project leert,
bedenkt, beleeft en maakt. Deel het vooral in onze Facebookgroep of op instagram. Wees
met je creaties en gedachten een inspiratie voor anderen! We gebruiken de
hashtags #BJbibleproject en #Bijbeljournalinggroep. Volg ons op insta of sluit
je aan bij de facebookgroep om updates en andere creatieve verwerkingen niet te
missen!  De eerste zaterdag van Juni vind je de volgende en tevens laatste
blog in deze serie op Lucinde haar website!

HEART #BJbibleproject 4: Lev

We zijn alweer bij maand 4 in het #BJbibleproject. Met deze keer het woord LEV.

In Rusland betekent het woord Lev leeuw, in Bulgarije is het een munteenheid en in ons kikkerlandje betekent lef zoveel als moed of durf. Allemaal mooie betekenissen waar ik een bepaalde symboliek van het Shema in herken. Maar daar later meer over.

In het Shema staat het voor hart. Maar wat betekent het om God lief te hebben met heel je hart? Met alle lef die in je is?

Lucinde schreef op haar blog de overdenking van deze maand. Je vind er ook een interessant filmpje van @thebibleproject en welke teksten je deze maand, in dit thema kan overdenken en creatief verwerken.

Ook deze maand heeft Lucinde haar best weer gedaan met leuke aantrekkelijk geprijsde maandpakketjes! En ook deze x gebruikte ze weer een stel tekeningen van mij die ze tot diecuts verwerkte. In haar blog vind je een kortingscode, zo geniet je dubbel voordeel.

Net als de vorige maanden probeer ik ook deze keer 3 á 4 x een creatieve verwerking te posten op mijn social media (instagram of op de bijbeljournaling facebookgroep) en ik kan je alvast verklappen… op 1 van deze social media doe ik deze maand een kleine giveaway!

And here we are. Already month 4 in this #bjbibleproject! This months keyword is the Hebrew Lev.

Did you know Lev is lion in Russia? And that it is the monetary unit in Bulgaria? In Dutch the word means as much as guts, or spunk or courage. I find all of these very symbolic when reading the Shema. But that’s something I’ll discuss later.

What does is mean to love God with your heart? Is there an other way? Lucinde wrote the devotional on her blog this month. She also added several verses to contemplate on the subject and the video from @thebibleproject.

As in the past few months I’ll show my thoughts and creativity on social media. Follow me on insta or join our facebookgroup! I can tell you: on one of those I will host a small giveaway…

Lucinde also created -again- these awesome diecuts out of a few drawings of mine. She added them in the monthly packages you can purchase on her website. In her blog you will find a discountcode!

Please share your thoughts and creativity! (#BJbibleproject or #bijbeljournalinggroep) We love to see where and how the Spirit is leading you to in this challenge.

Why God asks you to sacrifice …

(Scroll naar beneden voor Nederlandse vertaling)

(Genesis 22) The story of Abraham sacrificing Isaac seems to be a cold and harsh way of God to teach Abraham to ‘just have faith’. But what if this test wasn’t about producing faith rather than revealing it?

It makes you (me) look at the story in a complete different way! God already knew Abraham would trust Him. But He wanted to teach Abraham the difference between trusting the promise and trusting the Promiser. If God had promised me a thing, and then would’ve asked me something this contradictonaryb… I simply wouldn’t have understand. But that wasn’t God’s aim.

How about you and me? How often do we lack to see the potential God has given us? When He looks at you He know’s what you are capable of… we just have to learn to trust and believe Him before we will see it ourselves.

I guess- with all my anxieties I’m in faith elementaryschool – but hé – I’m in school and doing the best I can. And when circomstances seem to contradict God’s promises. We’ll just have to learn to trust Him in what He is doing. We’re in elementryschool… so how could we be able to understand the rocket science of faith? We don’t have to. He made us able to just trust!

You can find more of my pictures and thoughts on Instagram

Het verhaal van Abraham die Izaak moet offeren lijkt te veronderstellen dat God offers wil. Of in ieder geval dat Hij wil dat wij Hem willen gehoorzamen en in Hem vertrouwen maar Hij het zelf niet echt wil. 🤔 snap je nog? Het verhaal lijkt in ieder geval op een nogal harde en perverse manier om iemand wat vertrouwen bij te brengen.

Maar wat als God Abraham geen vertrouwen wilde bijbrengen maar juist wou onthullen hoe groot zijn vertrouwen reeds was?

Ik lees het verhaal dan in ieder geval met andere ogen. God kende Abraham goed genoeg om te weten dat hij Hem zou vertrouwen. Maar Hij wilde dat Abraham het verschil zou leren tussen het vertrouwen vanwege een belofte en het simpelweg vertrouwen om wie Hij was.

God had beloofd dat Hij via Isaak een groot nageslacht zou geven en dat Hij Isaak zou zegenen (Gen 21:12) maar leek nu iets te vragen wat regelrecht tegen die belofte in ging. Ik zou er geen ruk van gesnapt hebben…

Wat betreft geloof heb ik soms nog het gevoel op de basisschool te zitten. Maar hé, ik zit tenminste op school 😅 Hoe vaak hebben we niet een misplaatst gevoel van onvermogen, simpelweg omdat we niet alles begrijpen? Wanneer God ons aankijkt ziet hij één en al brok potentie. Hij weet wat we kunnen… en ook al lijken omstandigheden Zijn beloften soms tegen te spreken, en ook al lijkt iets ons soms onmogelijk… Hem vertrouwen is geen hogere wiskunde. We hoeven de wereld niet te begrijpen om te vertrouwen op Hem. En daartoe heeft Hij ons meer dan geschikt gemaakt.

Meer foto’s en gedachten vind je op mijn instagram.

Why I didn’t believe in church…

(Scroll naar beneden voor Nederlandse vertaling!) 

So I went to Exponential – a church planters conference… and I didn’t even like church. Not anymore that is … was.

To me church represented this jar of salt and christians one big clod, sticking together on sunday, occasionally invading the world excessively as if the people in it were like a flavourless dead steak, never created as a living cow to begin with.

The problem with this ‘salt of the earth’ was – so I figured- that it ruined the original taste when used in this immoderate jar-filled, clogging way.

To much salt works as a repellent and it can also affect the appearance of the body. Sodium can cause the body to retain water, which can lead to bloating, puffiness and weight gain. It can also increase the risk for headaches and heart failure.

When Christ is the head and ‘church’ the body… we don’t want to increase headaches. We don’t want to risk heart failure!

So after multiple disappointments, caused by clogging salt, I felt heartbroken and so depressed I feared for my life and sanity … I stopped going to church. I can tell: as a pastors wife that’s a thing. But it just felt like I desperately needed a low sodium diet.

In an effort to liberate myself from this ‘jar’ I didn’t just stop going to church but stopped singing, leading, teaching and preaching… anxiety won.

For two years I didn’t even touch my bible… hardly ever prayed. I watched myself; silently sitting on a bench, waiting for God to speak. It was a lonely, hard and hot journey through the desert.

The miraculous moment that God would speak to me, never came. He never ‘showed’ up in a way I hoped and prayed for. But I knew He would never leave. So one day, after two years, I just picked up my bible again and started drawing what I learned, what I felt or what I wanted to say to God. I learned -on my own- to worship through drawing…

Someone told me that this drawing I did called biblejournaling and that it was ‘a hype’ coming from America … so I hesitantly joined this Dutch biblejournaling facebookgroup – safely online – no one could see me- but I ended up co-leading within a few months. Then I started to write devotionals for this group, creating free printables , launching free bible journaling challenges… I led and taught online… and ladies started to mail me with their needs and prayerrequests so we set up a prayerteam… The past 3 years the group grew from 300 members to over 2000.

All this time I kept thinking and saying I didn’t like church. I didn’t want to be ‘this’ salt. I wasn’t serving God enough or good enough.

And then exponential came.

We attended a few times before and it always ended up in me crying because of all my fears and brokenness. So to be honest: this time I just wanted a legal escape from winter at home.

But than Francis Chan spoke, and Albert Tate, ØYstein Gjerge, Larry Osborne, Cynthia Marshall, Alan Hirsh… I don’t think I heard anything I didn’t knew before… it just sank in. I was not only pointed to God. It was as if someone walked me to Him.

And it came to me; we are all Jesus, as His spirit lives in us. And even when christians become accidental pharasees … we are His light… I am…

I am salt. I am church. I don’t need to teach, preach or worship in a big building in order to grow a bigger church. I just need to go into the world, have impact, reflect Jesus and add taste with respect for who and how God created these people around me.

And I’m doing just that. I was doing it all along; in my home, at work, in this online community… just not in ‘church’. So why do I still have this feeling of not doing enough? Missing out on stuff?

I’m not miraculously healed from

all of my anxieties… They’re still present… But I’m healed of the idea not wanting to be salt or church. I now just want to have impact. I’m willing to die to myself in order to be a manifestation of the spirit’s power for the common good.

I am church. I am salt – in this world – so impact it is.

Ik ging dus naar een kerkleiders conferentie … terwijl ik niks met kerk had. Althans niet meer.

In mijn ogen representeerde de kerk een pot met zout. En christenen, de meesten althans, waren klonterig, samenklittend zout. De wereld was dan een smakeloos stuk vlees wat zo af en toe overdonderd moest worden met een flinke hoeveelheid zout waarbij alle smaak vernietigd werd, zonder erbij na te denken dat God die biefstuk ooit als koe had geschapen.

Het probleem was – zo dacht ik- was dat dit zout ‘der aarde’ juist afstotend was (geworden). Wie wil nou een stukje vlees met een hele hand zout erop? Teveel zout ruïneert de oorspronkelijke smaak, maar meer dan dat een te hoog zoutgehalte doet het lichaam vocht vasthouden, maakt opgeblazen en pafferig, verhoogt het risico op hoofdpijn en zelfs hartaanval.

En met Christus als hoofd van het lichaam – de kerk- …. wie wil nou hoofdpijn, of zelfs het risico op een hartaanval?

Dus na meerdere heftige teleurstellingen werd ik zo depressief dat ik vreesde voor mijn geestelijke gezondheid!

Ik voelde gewoon de noodzaak tot een zout-arm dieet. En ik kan je zeggen, als vrouw van de voorganger is dat nogal een dingetje.

Ik stopte met naar de kerk gaan, legde al mijn taken neer; zong, leidde of onderwees niet meer. De angst voor nog meer teleurstelling of geestelijk hartfalen zat er diep in.

Haast twee jaar lang ging ik nauwelijks naar de kerk en raakte ik mijn bijbel niet meer aan. Ik zat als het ware zwijgzaam op een bankje, naast God, te wachten tot Hij zou spreken.

Hij sprak niet. Nooit reageerde hij op een wijze waar ik behoefte aan had. En toch wist ik dat Hij er was. Me de tijd gaf. Het was een lange en eenzame woestijntijd.

En toen kwam de dag dat ik out of de blue mijn bijbel weer oppakte en erin begon te tekenen. Iemand wees me op een facebook groep voor bible journalers en binnen enkele maanden vond ik mezelf op de plaats van moderator en nu zelfs mede-beheerder. Ik startte met het schrijven van overdenkingen, maken van free printables, en challenges… en steeds meer dames begonnen me ook privé te mailen met hun geestelijke vragen en nood. En we richtten een gebedsteam op…

Maar al die tijd bleef ik volhouden dat ik een hekel had aan kerk. Dat christenen vaak gristenen waren en dat ik daar liever niet bij hoorde. En toch had ik altijd het gevoel niet genoeg te doen, niet genoeg te zijn.

En toen kwam dus deze conferentie. Om eerlijk te zijn was het in eerste instantie vooral een legale mogelijkheid om even aan de winter hier te ontsnappen.

Maar Francis Chan sprak, en Albert Tate, Cynthia Marshall, øystein Gjerge… er werd niets gezegd wat ik nog nooit gehoord had of wat ik nog niet wist. Maar er werd in mij iets geraakt. Er ‘landde’ iets.

En ik moest denken aan de serie ‘The walking dead’. Waar alle ‘redders’ zichzelf Negan noemen om zich te identificeren met hun oprichter. En ik besefte dat ik ‘kerk’ was. Jezus’ geest leeft in elk christen, hoe goed of fout ze het ook doen. Elk representeren ze hem. Ook al verworden sommigen onbedoeld tot een stel Farizeeërs … Ik ben kerk. Ik ben zout.

En al die tijd dat ik tekende, journalde, mailde, schreef en uitdaagde… was ik zout.

Ik hoef niet naar een gebouw te gaan – ik moet gewoon impact hebben.

Ik ben niet ineens en miraculeus genezen van al mijn angsten. Maar ik ben wel genezen van het idee geen ‘kerk’ te willen zijn. Ik wil gewoon impact hebben. Smaak geven zonder te overheersen. Ik ben bereid om – zoals Johannes het in hoofdstuk 12 aangeeft en Paulus in de Hebreeënbrief- te sterven aan mezelf zodat Zijn Geest zich kan manifesteren voor het grotere goed.

Ik ben kerk. Ik ben het zout der aarde … impact hebben is wat ik doe.

Listen up! #BJbibleproject 1: Shema (2)

Alweer 2 weken geleden startten we het #BJbibleproject. Deze maand overdenken we het Hebreeuwse woord Shema (zie vorige post).

Inmiddels verwerkte ik mijn gedachten al in een mini faithjournal, mijn bijbel en vandaag in mijn ‘preekaantTEKENINGenboekje; elke keer overdacht ik de betekenis van dit woord opnieuw, maar las ik er een andere tekst bij waar dit woord ook voorkomt (deze teksten staan ook in de vorige post). Door zo elke week hetzelfde vanuit een ander perspectief te bekijken heb ik het idee dat het beter ‘landt’ … alsof ik een next level van begrip bereik ofzo…

Vanmorgen nam ik de tijd om hetgeen ik de afgelopen tijd rondom het Shema overdacht, te verwerken in dit nieuwe aanTEKENINGen boekje. Dit deed ik bewust in het Engels omdat ik dan anders en langer nadenk bij elk woord.

(Ps… Lucinde heeft het maandpakketje voor Februari alweer in haar webshop! Omdat het januaripakket in een mum van tijd was uitverkocht heeft ze nu meerdere varianten bedacht voor februari! En euh: de kortingscode is BJBP-FEB)

2 Weeks ago we started the #BJBibleproject. This month we study and contemplate on the Hebrew word Shema. In my previous post I handed 4 bibleverses that use the word Shema.

Every week I take the time to contemplate on the word again and to create something around it. New thoughts and ideas pop up and a next level seems to be reached. I just love to digg into the Word!

The photo’s show how I journaled the shema in my bible and in a sketchnotebook.

I hope u can take the time to read and study the verses of this month (see previous post) .

Thanks to ‘the bible project’ for inspiring us!

BJ bible project 2019

(Scroll down for English translation) 
teaser bjbibleprojectToen ik, jaren geleden, startte aan de Theologische Faculteit was het Joodse sjema één van de eerste dingen wat ik leerde. Leerde zingen. In het Hebreeuws.
Het sjema is een bijzonder gebed wat uitdrukking geeft aan het absolute geloof in Adonai, God.
We kunnen deze geloofsbelijdenis lezen in Deuteronomium.
Nu stuitte ik een poosje geleden op de filmpjes van de heren achter the bible project’. En laten zij nou ook een reeks filmpjes gemaakt hebben rondom dit sjema. 6 filmpjes rondom de 6 kernwoorden in dit gebed. Het perfecte uitgangspunt voor een studie… of challenge… dacht ik zo 😅 Lucinde en ik gingen met het idee aan de slag.
In plaats van een snelle flitsende challenge (zoals woordvrouw 2017 of 2018) willen we vanaf 5 januari starten met het #BJbibleproject. (BJ staat dan voor Bible Journaling of Bullet Journaling). En in een rustig maar doordacht tempo willen we de 6 kernwoorden gedurende 6 maanden creatief overdenken. We hebben het team achter deze filmpjes gevraagd en ze vinden het prima wanneer we hun filmpjes in deze context gebruiken. Hoe leuk is dat!

Hoe pakken we het aan?

Elke eerste zaterdag van de maand, van januari tot en met juni, posten Lucinde of ik een ‘start’blog met daarin de link naar het filmpje, een eigen overdenking + voorbeeld(en) van een creatieve verwerking in de bijbel of een bullet/faith journal.
Voor wie het kernwoord van de maand ook graag in een andere context overdenkt geven we nog enkele andere bijbelverzen mee. Op deze wijze duik je nog dieper in de materie.
Het is aan jou als deelnemer om gedurende de maand, in je eigen tempo het filmpje te bekijken, de blog en de teksten te overdenken, en -voor wie wil- dit op eigen creatieve wijze te verwerken. Het hoeft niet in het minst te lijken op wat wij maken. Het gaat er ook niet om hoe mooi iets wordt. Het gaat om het proces!

Crea-pakketjes!

Om het helemaal af te maken: Lucinde zorgt voor iedere maand een klein crea-pakketje wat je creatief kan uitdagen. Elke maand voorzien we ook in een kortingscode zodat het pakketje een stuk voordeliger wordt! Dit moedigt je mogelijk extra aan om elke maand met nieuwe inspiratie en motivatie Zijn Woord in te duiken. Ook wij gaan in onze verwerkingen met deze materialen aan de slag, zoals je op de foto hieronder ziet heeft ze een aantal van mijn tekeningen in leuke mini-diecuts omgetoverd. Uiteraard is dit een geheel vrijblijvende optie!

Doe je mee?

Uiteraard in je eigen tempo en binnen je eigen mogelijkheden! Op Facebook zowel als via Instagram nodigen we iedereen uit om zijn eigen creatieve verwerking te delen. Of dat nu in een artjournal, bulletjournal of in je bijbel is, of het nu getekend, geletterd, gefotografeerd of geknipt en geplakt is… deel je proces, je gedachten en je creatie; je hebt geen idee hoezeer God er doorheen werkt om een ander te bemoedigen, onderwijzen… inspireren.
Op naar 5 Januari!
diecutsWhen I started  at the Theological Faculty, years ago, the Jewish shema was one of the first things I learned. Learned to sing. In Hebrew. The shema is a special prayer that expresses the absolute belief in Adonai, God. We can read this prayer in Deuteronomy.

Now, a while ago, I stumbled across the videos of the gentlemen behind ‘the bible project’. And they have made  a series of movies around this shema. 6 videos about the 6 key words in this prayer. My head started spinning:  This would be the perfect starting point for a Bible / bullet Journaling study … or challenge … 😅 So Lucinde and I started to elaborate this idea. 

Instead of a funky and fast-paced challenge (such as 31daysofbiblicalwomen 2017 or 2018), we decided to create a project in a calm but well thought-out pace over a longer period of time.  So we want the #BJbibleproject to start from January the 5th. (BJ stands for Bible Journaling or Bullet Journaling). How awesome is it to start the year contemplating on the core value of His Word?  The 6 key words in these 2 verses are going to lead us creatively and spiritualy for 6 months. We have asked the team behind the bibleproject and they are fine when we use their videos in this context. How cool is that!

How What and Who? 

Every first Saturday of the month, from January to June, Lucinde or I will post a blog with the link to the matching video, a personal reflection + example (s) of our creative process in the Bible or bullet / faith journal. For those who also like to think about the key word  in other contexts; we also refer to other Bible verses. In this way you yourself can choose how deep, long and wide, you want to dive into the matter.

It is up to you as a participant to watch the  video, read the blog and the texts in your own temp during the month. And – for thode who like to; to process this in their own creative way. It does not have to look like what we create! It is not about how beautiful something becomes. It’s about the process and the time spending with your Father. 

Crea packages!

On top off it all: Lucinde has put together small creative packages for each month. The content will challenge you creatively and with the code #BJbibleproject! you get a nice discount! This might encourage you to digg even deeper into the Word and gain new inspiration and motivation every month! As you can see in the photo; she designed cute mini die cuts out of my drawings! 

Do you join?

Of course at your own pace and within your own possibilities!On Facebook as well as via Instagram we invite everyone to share their own creative process. Whether it is in an artjournal, bullet journal or in your bible, whether you draw, letter, photoshop or stamp, cut and paste;  share your process, your thoughts and your creation; you have no idea how much God works through it to encourage, teach, … and inspire others.

(You can subsribe to this blog by scrolling down and 
leave your email, or follow me on instagram)

PreekaanTEKENingen (3) / sermonsketchnotes

Ik blogde er al eerder over … Vandaag postte Paulien Vervoorn een nieuwe blog van mij op haar pagina geloofwaardigspreken.nl . Een blog over het hoe en waarom rond preekaanTEKENingen maken maar vooral hoe de spreker rekening kan houden met wie aanTEKENingen wil maken.

Ikzelf hou niet (meer) van naar de kerk gaan. En zo een (lange) dienst uitzitten is niet echt aan mij besteed. Mijn gedachten dwalen heel vaak af, ik zie wiens broek te kort is, wie net naar de kapper is geweest (of dringend moet gaan), welke moeder zich irriteert aan het gedrag van haar kind … en zodra het amen klinkt ben ik de inhoud van de preek weer kwijt en teveel indrukken rijker.

AanTEKENingen maken helpt mij me te focussen. Met pen en notitieboekje in mn hand vergeet ik de mensen om me heen, geef ik m’n brein geen kans zich te ergeren aan futiliteiten … En ik vind het leuk. Het is voor mij de motivatie om toch te luisteren naar de preek.

Maar niet elke spreker is even handig om naar te luisteren. Dus in de blog op geloofwaardigspreken vind je dus een stel tips – voor sprekers. Je kan die blog dus het beste met je predikant delen… mis je tips voor de spreker: ik hoor ze graag; laat ze hier in een reactie achter of mail me.

Zelf starten met aantekeningen maken? Ik heb er – heel low profile, en zwaar onprofessioneel een youtubefilmpje over gemaakt. Het helpt je in ieder geval op weg.

Vragen over preekaantekeningen leren maken? Mail me!

This blog is about sermonsketchnotes , I wrote about this before. I wrote a blog in Dutch and a website for pastors and preachers posted it. In that blog I mainly give tips and do’s for pastors they can use to help those who are taking sketchnotes.

1541933602153-1When you want to start sketchnotetaking yourself – I made a short vlog on youtube. But it is spoken in Dutch, but I think the images say enough.

Sketchnotetaking during a sermon helps me focus on the sermon instead of all the people that surround me. And it is fun to do!  Check the sermonsketchnotescommunity on instagram and facebook! 

 

No play makes Jack a dull boy …

De boog kan niet altijd gespannen staan. In het Engels hebben ze een leuk rijmpje:

All work and no play makes Jack a dull boy. All play and no work makes Jack a mere toy.

Vertaald: Alleen maar werken en niet spelen maken dat Jack maar een saaie jongen is. Alleen maar spelen en niet werken, maken dat Jack alleen maar een speeltje is.

Teveel werken… je boog altijd gespannen laten staan maakt dat de rek er ooit een keer uit is. Je verliest flexibiliteit, verliest veel uit het oog en uiteindelijk ben je niet meer effectief of doeltreffend.

De boog te weinig spannen maakt je moe, sloom, vatbaar voor een bore out (exact dezelfde symptomen als een burn out!), maar je verliest ook diepgang en realiteitszin. Van doel treffen is ook dan geen sprake.

God zegt niet voor niets dat er balans moet zijn. 6 dagen werken (let wel: in die tijd waren dat 6 hele dagen van de ochtend tot de avond – tv was er niet- en ook kinderen hadden hun lading aan taken) 1 dag complete rust (zelfs het koken of het huishouden was taboe) en regelmatig een feest: het leven vieren!

Dat werken doe ik wel… dacht ik… al werk ik geen hele dagen, thuis ben ik ook vaak bezig maar met enige regelmaat geniet ik van een kwartiertje social media scrollen… Maar ik moet eerlijk bekennen: mijn ‘dag’ rust smeert zich wat vaker uit over de avonden. En echt een hele dag niks… 🤔?? Maar ook het feesten – het leven vieren… ik hou niet van feestjes. Waarschijnlijk omdat het me te druk is… mogelijk omdat ik teveel doe… te weinig echt rust neem?? Ik weet wel dat als mijn balans helemaal fout is ik vatbaarder wordt voor depressie… Werk aan de winkel dus..

Ik probeerde uit te beelden dat de boog niet altijd gespannen kan staan. De boog plakt aan de ene kant en schuift in de andere kant in een gevouwen en geplakte ‘houder’. Hij kan er dus ook uit en mee dicht gevouwen worden.