Why it could be worth the money rebuilding the Notre Dame

(Scroll down for English translation!)

Ongeveer een week geleden postte Paulien Vervoorn op social media iemands gedachte, het was iets in de trant van “Kan een dominee het maken om met dure schoenen op het podium te verschijnen?”

In de reacties kwam onder andere het argument dat een dominee dit niet kon maken want dat geld werd beter besteed aan de armen.

En toen ging de Notre Dame in vlammen op. En binnen enkele dagen lag er een giga som op tafel om dit gebouw weer te renoveren. Geld wat door velen was gedoneerd. En ook hier vielen veel lui over op social media. Massaal werden plaatjes gedeeld van arme hongerige kinderen, smeltende ijskappen en de drijvende plastic soep. “Ze gaven het geld beter uit aan de natuur of aan de armen dan aan een stenen gebouw.”

Deze reacties frustreren mij. Enorm. Want alweer jaren geleden zag manlief op marktplaats een oude gare Porsche voor amper 1000€. Hij kwam met het idee deze oude bak te kopen om er, als hobby, in verloren momentjes aan te sleutelen. Het zou een meer-jarenplan worden, maar het zou echt wel zijn project zijn, iets wat hij helemaal naar oude glorie zou herstellen. En als het dan eindelijk af was zou hij er heerlijk en ontspannen in kunnen toeren. Maar hij twijfelde. Want ‘hoe zat het met de beeldvorming?’ Wat als mensen dan zouden denken ‘Ja hoor, zie daar de dominee rijden in zijn dikke bak.’ Beeldvorming. De auto kwam er niet.

Jaren later, de beeldvorming aan de wilgen hangend, gingen we als gezin op roadtrip door Amerika. We hadden er flink voor gespaard. We hadden een hele poos bezuinigd op verjaardagskadootjes voor elkaar, hadden bezuinigd op nieuwe kleding, hadden lange tijd flink opgelet waar en hoe en hoeveel we uitgaven aan de wekelijkse boodschappen. Maar – zo dachten we- het is het waard omdat we met deze reis onze kinderen en onszelf wilden verwonderen met Gods schepping. Tijdens en na het rijden wilden we de tijd nemen om samen na te denken over ‘de dingen des levens’, tijd nemen voor elkaar en voor rust. Het zou ook een soort van bezinningstocht worden. Een investering in onszelf, ons gezin en elkaar. En dus bezochten we de Rocky Mountains, verbaasden we ons over de Grand Canyon en verstilden we bij de schoonheid van Yellow Stone. Er waren vele gesprekken over God, geloof en zowel de mooie als nare kant ervan.

Eenmaal thuis vertelde ik dit enthousiast aan iemand uit de kerk. Zijn reactie “Dus daar geven jullie mijn tienden aan uit.”

Iedereen met een beetje geld, geeft geld uit aan luxe. Iedereen. Om geen hypocriet te zijn wanneer je commentaar levert in de trant van ‘dat had je beter uitgegeven aan de armen of aan…’ moet je stoppen met op vakantie gaan. Mag je geen nieuwe of tweede auto kopen, geef je geen geld uit aan nieuwe trendy kleding (maar koop je tweedehands), je spendeert geen geld aan het verfraaien van je woning, geeft niet teveel kadootjes of feestjes, en je trakteert jezelf niet op dingen als een leuke tas of mooie gemanicuurde nagels. Want; de armen kunnen dat geld beter gebruiken.

“Maar Jezus zei:”Laat haar met rust. Waarom val je haar lastig? Zij heeft een goed werk aan mij verricht. Want de armen hebt u altijd bij u, en wanneer u wilt kunt u hun weldoen, maar mij hebt u niet altijd bij u.” (Markus 14: 6-7)

Jezus zat te dineren met een stel vrienden. En ineens komt daar deze dame binnen die zijn voeten begint te zalven. Niet met simpele huis tuin en keukenolie maar met peperdure Nardusmirre. Dit goedje kwam van ver, in een speciale gesealde kruik en deze kruik moest gebroken worden zodat alles ineens gebruikt kon worden. Dit kruikje, alleen betaalbaar voor koningen of zeer rijken, werd uitgegoten over voeten die een paar uur later waarschijnlijk weer vies en stoffig zouden worden. Een kruikje ter waarde van een jaarloon werd verspild zodat zij Jezus kon laten zien dat hij haar koning was. Dat Hij haar alles waard was.

Het is dan ergens ook te begrijpen dat de kerels in de ruimte hun beklag doen. “Ze had het geld beter aan de armen gegeven!” Maar dan antwoordt Jezus dus dit: “Laat haar, de armen zijn er altijd, dus geef ze zoveel en wanneer je ook maar wilt, maar ik ben er niet altijd en dat heeft deze dame door.”

Voor je de kerels in die kamer gelijk geeft, bedenk even ‘Wat is jouw jaarloon?’ 20000 Euro? Meer? En stel, door een wonder staat dat bedrag ineens op je rekening. Waar geef je het dan aan uit? Een nieuwe auto? Een verre reis? Het verbouwen van je badkamer en keuken? Of gaf je het hele bedrag aan een goed doel?

Het ene hoeft het andere niet uit te sluiten.

Nieuwe mooie schoenen met een goed voetbed en ademend leer, die voor een eerlijk loon zijn gemaakt onder de juiste werkomstandigheden, schoenen die voorkomen dat je rugklachten krijgt en die je niet knellen en afleiden … zijn waarschijnlijk een betere investering dan goedkope Alie Express schoenen, gefabriceerd onder dubieuze milieu-omstandigheden en waarbij de arbeiders mogelijk flink uitgebuit werden…

Jezelf trakteren op een maandelijks ritje naar de nagelstyliste sluit niet de mogelijkheid uit dat je ook geld geeft aan een goed doel. Dit kadootje aan jezelf zou zomaar kunnen vallen onder het ‘heb je naaste lief als jezelf’-idee.

Wat sommigen aan de ene kant, zichtbaar, uitgeven, hoeft niets te zeggen over wat ze voor de rest met hun geld doen. Niet alles is zichtbaar vanuit jouw perspectief. Dus oordeel niet te snel.

Het herbouwen van de Notre Dame hoeft geen verspild geld te zijn! Bedenk eens hoeveel werkgelegenheid dit biedt? Hoeveel arbeiders zullen te werk gesteld kunnen worden zodat ze hun hand niet hoeven op te houden voor een uitkering?

En wat dacht je van het gevoel van samenhorigheid? Het samen werken en toeleven naar iets wat opgebouwd en hersteld wordt kan de gemeenschap erg goed doen. Iets wat Frankrijk vandaag de dag echt wel kan gebruiken.

En misschien, heel misschien, zal dit gebouw (weer) een baken van hoop worden, een levendige richtingwijzer naar God. Welk christen zou zijn geld daar niet aan willen uitgeven?

A week or so ago Paulien Vervoorn shared a thought (not her’s) on social media. “Should a pastor wear expensive shoes and clothing when he is preaching?”

In reaction some argued that a pastor shouldn’t overspend on clothing because a lot of poor people could’ve benefit from that money.

Than the Notre Dame got destroyed … and within days or even hours people started to donate so it could be rebuild. A (very) large amount was given.

And people started to argue again; “Spend the money on the poor, on saving the environment, on solving the ocean’s plastic soup.” “Why give it to a building if you can help and save so many others?”

And I got frustrated. This is why: Years ago my husband wanted to buy a cheap (as in less than 1000 euro’s) old Porsche. As a hobby he wanted to spend his spare moments in rebuilding and restoring it to it’s former glory. It would be a project off many years but it would be his. He hesitated to buy it. Why? Because of what people would say once the project was finished and he would drive in it. ‘Look at him, working in church and driving a car like that with churchmoney.’ So he didn’t buy the car.

Years later we took our kids on a roadtrip through America. We saved for it for years. For years we didn’t spent anything on our house, bought cheap (secondhand) clothing, didn’t spent a lot on presents for the kids etc… and to be honest: as a parttime teacher my paycheck was better than my husbands with his more than fulltime job as a pastor in church … So we’ve spent 4 weeks visiting the Grand Canyon, Rocky Mountains, Yellow Stone and so much more. We wanted our kids to see and experience Gods wonders, and used the time in and outside the car to talk about life, talk about faith and the beauty and hard side of being a christian. It was the time and money -very- well spent.

Back home I enthusiastically told about it to a (church)friend. His respond ‘So there goes my money I give to church.’

Spending money on personal luxary is something all people with (some) money do. In order to not be a hypocrit when you comment that money should’ve spent on the poor, you shouldn’t -ever- go on vacation. Or buy new fancy clothing (go secondhand), you shouldn’t decorate your house or buy a new or second car. Don’t ever go to a salon to get your nails done, and stop giving parties or expensive birthdaypresents… because the poor need it more than you do.

“But Jesus said, “Let her alone. Why do you trouble her? She has done a good work for Me. The poor you will always have with you, and you can help them any time you want. But you will not always have me.” (Mark 14:5-6)

Jesus is having diner with some friends… and in comes this woman to anoint his feet. Using an alabaster jar of very very expensive oil. To give you an idea of it’s worth: the oil was made from pure nard; something only kings or very rich people could afford. The jar was sealed and needed to be broken in order to use the oil. So all had to be used at once. It was worth a year salary. And she spend it all at once, just to anoint Jesus feet. Just to declare He was her king. A few hours later his feet would get dirty and dusty again. But she spent it on Him anyway.

No need to say Jesus his friends reacted in a way most people nowadays do… ‘What about the poor?’

Before you agree with them: what do you earn in a year? 20000 euro’s? Or more? If you had this amount – by miracle- on your bankaccount, would you spend it on praising Jesus, or would you rather buy a new car? Or decorate your house? Having your nails done, every few weeks? Or would you give it all – without hesitation-to the poor?

Doing one doesn’t have to exclude the other!

Buying ‘expensive’ shoes, produced at a fair price, in employee-friendly circumstances… shoes that prevent backpain, feel comfortable so they wont distract you when preaching… are by far a better idea than cheap plastic Alie Express sneakers, produced in doubtfull circumstances, and by employees that are likely to be exploited, and manufactured and shipped in a polluting way.

Having your nails done as a treat to yourself doesn’t exclude the possibility you also donate money to charity. It most certainly could be a ‘love your neighbor as yourself’ kind of act.

And what someone spend on things you can see, doesn’t tell you the reason… or what the other spent beyond your point of view. So don’t judge.

Rebuilding the Notre Dame isn’t necessarily wasted money that better would’ve spend on the poor : rebuilding the Notre Dame will create al lot of job opportunities; giving money to those who labor; giving the working class what they need: work instead of unemployment asking the government some payment.

And what about creating a sense of community – working, side by side, watching together how it will grow and restore again, can, must and will be an opportunity to grow and restore community- so needed in France today- and maybe this building will, once again, become a beacon of hope and a vivid pointer to God. What christian wouldn’t want to spend some expensive oil on that?

(First pic is my note in my bible. Second pic is a screenshot from www.notredamedeparis.fr photo in the screenshot is from Michel Pourny)
Advertisements

HEART #BJbibleproject 4: Lev

We zijn alweer bij maand 4 in het #BJbibleproject. Met deze keer het woord LEV.

In Rusland betekent het woord Lev leeuw, in Bulgarije is het een munteenheid en in ons kikkerlandje betekent lef zoveel als moed of durf. Allemaal mooie betekenissen waar ik een bepaalde symboliek van het Shema in herken. Maar daar later meer over.

In het Shema staat het voor hart. Maar wat betekent het om God lief te hebben met heel je hart? Met alle lef die in je is?

Lucinde schreef op haar blog de overdenking van deze maand. Je vind er ook een interessant filmpje van @thebibleproject en welke teksten je deze maand, in dit thema kan overdenken en creatief verwerken.

Ook deze maand heeft Lucinde haar best weer gedaan met leuke aantrekkelijk geprijsde maandpakketjes! En ook deze x gebruikte ze weer een stel tekeningen van mij die ze tot diecuts verwerkte. In haar blog vind je een kortingscode, zo geniet je dubbel voordeel.

Net als de vorige maanden probeer ik ook deze keer 3 á 4 x een creatieve verwerking te posten op mijn social media (instagram of op de bijbeljournaling facebookgroep) en ik kan je alvast verklappen… op 1 van deze social media doe ik deze maand een kleine giveaway!

And here we are. Already month 4 in this #bjbibleproject! This months keyword is the Hebrew Lev.

Did you know Lev is lion in Russia? And that it is the monetary unit in Bulgaria? In Dutch the word means as much as guts, or spunk or courage. I find all of these very symbolic when reading the Shema. But that’s something I’ll discuss later.

What does is mean to love God with your heart? Is there an other way? Lucinde wrote the devotional on her blog this month. She also added several verses to contemplate on the subject and the video from @thebibleproject.

As in the past few months I’ll show my thoughts and creativity on social media. Follow me on insta or join our facebookgroup! I can tell you: on one of those I will host a small giveaway…

Lucinde also created -again- these awesome diecuts out of a few drawings of mine. She added them in the monthly packages you can purchase on her website. In her blog you will find a discountcode!

Please share your thoughts and creativity! (#BJbibleproject or #bijbeljournalinggroep) We love to see where and how the Spirit is leading you to in this challenge.

Why God asks you to sacrifice …

(Scroll naar beneden voor Nederlandse vertaling)

(Genesis 22) The story of Abraham sacrificing Isaac seems to be a cold and harsh way of God to teach Abraham to ‘just have faith’. But what if this test wasn’t about producing faith rather than revealing it?

It makes you (me) look at the story in a complete different way! God already knew Abraham would trust Him. But He wanted to teach Abraham the difference between trusting the promise and trusting the Promiser. If God had promised me a thing, and then would’ve asked me something this contradictonaryb… I simply wouldn’t have understand. But that wasn’t God’s aim.

How about you and me? How often do we lack to see the potential God has given us? When He looks at you He know’s what you are capable of… we just have to learn to trust and believe Him before we will see it ourselves.

I guess- with all my anxieties I’m in faith elementaryschool – but hé – I’m in school and doing the best I can. And when circomstances seem to contradict God’s promises. We’ll just have to learn to trust Him in what He is doing. We’re in elementryschool… so how could we be able to understand the rocket science of faith? We don’t have to. He made us able to just trust!

You can find more of my pictures and thoughts on Instagram

Het verhaal van Abraham die Izaak moet offeren lijkt te veronderstellen dat God offers wil. Of in ieder geval dat Hij wil dat wij Hem willen gehoorzamen en in Hem vertrouwen maar Hij het zelf niet echt wil. 🤔 snap je nog? Het verhaal lijkt in ieder geval op een nogal harde en perverse manier om iemand wat vertrouwen bij te brengen.

Maar wat als God Abraham geen vertrouwen wilde bijbrengen maar juist wou onthullen hoe groot zijn vertrouwen reeds was?

Ik lees het verhaal dan in ieder geval met andere ogen. God kende Abraham goed genoeg om te weten dat hij Hem zou vertrouwen. Maar Hij wilde dat Abraham het verschil zou leren tussen het vertrouwen vanwege een belofte en het simpelweg vertrouwen om wie Hij was.

God had beloofd dat Hij via Isaak een groot nageslacht zou geven en dat Hij Isaak zou zegenen (Gen 21:12) maar leek nu iets te vragen wat regelrecht tegen die belofte in ging. Ik zou er geen ruk van gesnapt hebben…

Wat betreft geloof heb ik soms nog het gevoel op de basisschool te zitten. Maar hé, ik zit tenminste op school 😅 Hoe vaak hebben we niet een misplaatst gevoel van onvermogen, simpelweg omdat we niet alles begrijpen? Wanneer God ons aankijkt ziet hij één en al brok potentie. Hij weet wat we kunnen… en ook al lijken omstandigheden Zijn beloften soms tegen te spreken, en ook al lijkt iets ons soms onmogelijk… Hem vertrouwen is geen hogere wiskunde. We hoeven de wereld niet te begrijpen om te vertrouwen op Hem. En daartoe heeft Hij ons meer dan geschikt gemaakt.

Meer foto’s en gedachten vind je op mijn instagram.

Why I didn’t believe in church…

(Scroll naar beneden voor Nederlandse vertaling!) 

So I went to Exponential – a church planters conference… and I didn’t even like church. Not anymore that is … was.

To me church represented this jar of salt and christians one big clod, sticking together on sunday, occasionally invading the world excessively as if the people in it were like a flavourless dead steak, never created as a living cow to begin with.

The problem with this ‘salt of the earth’ was – so I figured- that it ruined the original taste when used in this immoderate jar-filled, clogging way.

To much salt works as a repellent and it can also affect the appearance of the body. Sodium can cause the body to retain water, which can lead to bloating, puffiness and weight gain. It can also increase the risk for headaches and heart failure.

When Christ is the head and ‘church’ the body… we don’t want to increase headaches. We don’t want to risk heart failure!

So after multiple disappointments, caused by clogging salt, I felt heartbroken and so depressed I feared for my life and sanity … I stopped going to church. I can tell: as a pastors wife that’s a thing. But it just felt like I desperately needed a low sodium diet.

In an effort to liberate myself from this ‘jar’ I didn’t just stop going to church but stopped singing, leading, teaching and preaching… anxiety won.

For two years I didn’t even touch my bible… hardly ever prayed. I watched myself; silently sitting on a bench, waiting for God to speak. It was a lonely, hard and hot journey through the desert.

The miraculous moment that God would speak to me, never came. He never ‘showed’ up in a way I hoped and prayed for. But I knew He would never leave. So one day, after two years, I just picked up my bible again and started drawing what I learned, what I felt or what I wanted to say to God. I learned -on my own- to worship through drawing…

Someone told me that this drawing I did called biblejournaling and that it was ‘a hype’ coming from America … so I hesitantly joined this Dutch biblejournaling facebookgroup – safely online – no one could see me- but I ended up co-leading within a few months. Then I started to write devotionals for this group, creating free printables , launching free bible journaling challenges… I led and taught online… and ladies started to mail me with their needs and prayerrequests so we set up a prayerteam… The past 3 years the group grew from 300 members to over 2000.

All this time I kept thinking and saying I didn’t like church. I didn’t want to be ‘this’ salt. I wasn’t serving God enough or good enough.

And then exponential came.

We attended a few times before and it always ended up in me crying because of all my fears and brokenness. So to be honest: this time I just wanted a legal escape from winter at home.

But than Francis Chan spoke, and Albert Tate, ØYstein Gjerge, Larry Osborne, Cynthia Marshall, Alan Hirsh… I don’t think I heard anything I didn’t knew before… it just sank in. I was not only pointed to God. It was as if someone walked me to Him.

And it came to me; we are all Jesus, as His spirit lives in us. And even when christians become accidental pharasees … we are His light… I am…

I am salt. I am church. I don’t need to teach, preach or worship in a big building in order to grow a bigger church. I just need to go into the world, have impact, reflect Jesus and add taste with respect for who and how God created these people around me.

And I’m doing just that. I was doing it all along; in my home, at work, in this online community… just not in ‘church’. So why do I still have this feeling of not doing enough? Missing out on stuff?

I’m not miraculously healed from

all of my anxieties… They’re still present… But I’m healed of the idea not wanting to be salt or church. I now just want to have impact. I’m willing to die to myself in order to be a manifestation of the spirit’s power for the common good.

I am church. I am salt – in this world – so impact it is.

Ik ging dus naar een kerkleiders conferentie … terwijl ik niks met kerk had. Althans niet meer.

In mijn ogen representeerde de kerk een pot met zout. En christenen, de meesten althans, waren klonterig, samenklittend zout. De wereld was dan een smakeloos stuk vlees wat zo af en toe overdonderd moest worden met een flinke hoeveelheid zout waarbij alle smaak vernietigd werd, zonder erbij na te denken dat God die biefstuk ooit als koe had geschapen.

Het probleem was – zo dacht ik- was dat dit zout ‘der aarde’ juist afstotend was (geworden). Wie wil nou een stukje vlees met een hele hand zout erop? Teveel zout ruïneert de oorspronkelijke smaak, maar meer dan dat een te hoog zoutgehalte doet het lichaam vocht vasthouden, maakt opgeblazen en pafferig, verhoogt het risico op hoofdpijn en zelfs hartaanval.

En met Christus als hoofd van het lichaam – de kerk- …. wie wil nou hoofdpijn, of zelfs het risico op een hartaanval?

Dus na meerdere heftige teleurstellingen werd ik zo depressief dat ik vreesde voor mijn geestelijke gezondheid!

Ik voelde gewoon de noodzaak tot een zout-arm dieet. En ik kan je zeggen, als vrouw van de voorganger is dat nogal een dingetje.

Ik stopte met naar de kerk gaan, legde al mijn taken neer; zong, leidde of onderwees niet meer. De angst voor nog meer teleurstelling of geestelijk hartfalen zat er diep in.

Haast twee jaar lang ging ik nauwelijks naar de kerk en raakte ik mijn bijbel niet meer aan. Ik zat als het ware zwijgzaam op een bankje, naast God, te wachten tot Hij zou spreken.

Hij sprak niet. Nooit reageerde hij op een wijze waar ik behoefte aan had. En toch wist ik dat Hij er was. Me de tijd gaf. Het was een lange en eenzame woestijntijd.

En toen kwam de dag dat ik out of de blue mijn bijbel weer oppakte en erin begon te tekenen. Iemand wees me op een facebook groep voor bible journalers en binnen enkele maanden vond ik mezelf op de plaats van moderator en nu zelfs mede-beheerder. Ik startte met het schrijven van overdenkingen, maken van free printables, en challenges… en steeds meer dames begonnen me ook privé te mailen met hun geestelijke vragen en nood. En we richtten een gebedsteam op…

Maar al die tijd bleef ik volhouden dat ik een hekel had aan kerk. Dat christenen vaak gristenen waren en dat ik daar liever niet bij hoorde. En toch had ik altijd het gevoel niet genoeg te doen, niet genoeg te zijn.

En toen kwam dus deze conferentie. Om eerlijk te zijn was het in eerste instantie vooral een legale mogelijkheid om even aan de winter hier te ontsnappen.

Maar Francis Chan sprak, en Albert Tate, Cynthia Marshall, øystein Gjerge… er werd niets gezegd wat ik nog nooit gehoord had of wat ik nog niet wist. Maar er werd in mij iets geraakt. Er ‘landde’ iets.

En ik moest denken aan de serie ‘The walking dead’. Waar alle ‘redders’ zichzelf Negan noemen om zich te identificeren met hun oprichter. En ik besefte dat ik ‘kerk’ was. Jezus’ geest leeft in elk christen, hoe goed of fout ze het ook doen. Elk representeren ze hem. Ook al verworden sommigen onbedoeld tot een stel Farizeeërs … Ik ben kerk. Ik ben zout.

En al die tijd dat ik tekende, journalde, mailde, schreef en uitdaagde… was ik zout.

Ik hoef niet naar een gebouw te gaan – ik moet gewoon impact hebben.

Ik ben niet ineens en miraculeus genezen van al mijn angsten. Maar ik ben wel genezen van het idee geen ‘kerk’ te willen zijn. Ik wil gewoon impact hebben. Smaak geven zonder te overheersen. Ik ben bereid om – zoals Johannes het in hoofdstuk 12 aangeeft en Paulus in de Hebreeënbrief- te sterven aan mezelf zodat Zijn Geest zich kan manifesteren voor het grotere goed.

Ik ben kerk. Ik ben het zout der aarde … impact hebben is wat ik doe.

Christmas message

Afgelopen weekend mocht ik met Spoken Word artiest Chris van de Kamp samenwerken om dit filmpje tot stand te laten komen. Het is een mooie kerstboodschap geworden. Iedereen fijne kerstdagen gewenst!

Past weekend I had the opportunity to work with Spoken Word artist Chris van de Kamp to realise this beautiful videomessage. Merry christmas everyone!

Big catch

1536316098028

1536316287356Vang voor ons de vossen, de kleine vossen, die de wijngaarden ten gronde richten nu onze wijngaarden bloeien. Hooglied 2:15

Het boek Hooglied is een prachtige allegorie op de relatie tussen God en zijn mensen. Net als een pas verliefd stel is de relatie kwetsbaar en dienen er ‘spelregels’ in acht genomen te worden.  Het meisje droomt van haar geliefde en in die droom ziet ze henzelf als een wijngaard waar de kleine vossen tekeer gaan. Maar de ranken staan net in bloei, en de bloesems zijn kwetsbaar.  Zo is het ook in onze relatie met God. We zijn kwetsbaar. Er zijn altijd kleine vossen in ons leven, dingen die op subtiele of minder subtiele wijze ons bij Hem vandaan houden.

Wat me vandaag opviel: ze zegt niet ‘Ik vang de vossen’ … maar ‘Vang voor ons …’ .  Ze gaat ervan uit dat ze in haar kwetsbaarheid niet alleen staat.

1536316143052Als (jong) gelovige ben je net als een kwetsbare bloesem: alle potentie tot vrucht dragen, maar o zo kwetsbaar. Dus is het nodig jezelf in bescherming te nemen en anderen toe te staan je te beschermen zodat je kan groeien naar volwassenheid.

En er zijn nogal wat kleine vosjes in ons leven; kleine compromissen waarbij we onbewust ons geloof tekort doen, kleine ongenoegens die gevoed worden, subtiele inschikkelijkheid in onrecht, een kleine onopvallende zonde waar een keer aan toegeven… maar bij 1536316222736elkaar vormen deze zogenaamde futiliteiten een steeds grotere barrière die zich ongezien steeds meer aan ons opdringt.

En dus hebben we het nodig dat anderen ons liefdevol wijzen op onze tekortkomingen; liefdevolle bescherming wat ons doet groeien in geestelijke volwassenheid zodat we volop vrucht kunnen dragen.

 

Yes I can!

(Matt 25:14-30)

Een zakenman gaat op reis. Zijn 3 bedienden krijgen geld. De opdracht is simpel ‘let op de centen tijdens mijn afwezigheid.’ Bij terugkomst worden 2 bedienden geprezen, de derde krijgt een uitbrander van jewelste.

Twee zorgden ervoor dat het geld goed besteed werd zodat er winst behaald werd maar die ene had het uit angst voor z’n baas in de grond verstopt zodat er niks mee kon gebeuren. Wat is het probleem? Ze hebben toch alle drie geluisterd? De beste man is er geen cent armer van geworden! Wat maakt dat hij zo boos is op die ene bediende? Was winst het enige wat telde??

Jaren geleden, toen ik na grove teleurstelling besloot niets meer te doen qua taken in de kerk, zei iemand ‘Je stopt je talenten in de grond, zonde’. Jarenlang had ik extreem veel tijd en energie gespendeerd in het dienstbaar zijn met de gedachte ‘Ik hoop zo dat God later tegen me zegt ‘Je bent een goede en getrouwe diennaar, over weinig was je trouw, veel zal ik je geven, ga in tot de vreugde van je Heer.’ Ik bleef echter angstig dat het niet genoeg zou zijn.

Maar was dat -die houding en die inzet- hetgeen dit tekstgedeelte me had willen leren??

Nu denk ik van niet. Maar ik heb me jarenlang schuldig gevoeld. Alsof ik mijn talenten had vergokt en verloren. Verdrietig omdat ik overtuigd was God teleur gesteld te hebben.

1536073105784In dit stuk gaat het over talenten: een soort van munteenheid. Het gaat niet over de talenten / persoonlijke kwaliteiten zoals wij die vaak kennen. Het gaat over geld. Wat doe je met het bezit wat God je in bruikleen heeft gegeven?

En toch… gaat het daar echt over?

In de context van het hele hoofdstuk en het hele boek gaat het over verwachting. Verwacht jij je meester? Val je niet in slaap, dut je niet in tijdens zijn afwezigheid? Wat doe je om je voor te bereiden op Zijn komst?

En wanneer je met de blik van die context naar dit verhaal kijkt vallen andere zaken op.

“Heer, ik wist, dat gij een hard man zijt; gij maait waar gij niet gezaaid hebt, en vergadert waar gij niet hebt uitgestrooid; en ik vreesde, ging heen en verborg uw talent in de aarde. Zie, daar hebt gij het uwe.”

Deze uitspraak … het zal je maar gezegd worden…

“God, u bent hard en ongevoelig! Het had niet uitgemaakt of ik wat had gedaan want U had het zelf allemaal veel beter en makkelijker zelf kunnen doen. U kunt over de rug van anderen krijgen wat u wilt. Dus was ik bang. Bang dat alles wat ik deed toch niet goed genoeg zou zijn. Bang dat als ik zou speculeren met het geld, dat ik alles zou verliezen, bang … dus hier hebt u wat u me gaf terug.”

Onze God, die God die zich als liefhebbende en zorgzame vader wil buigen over ons welzijn, die God wordt hier vreselijk afgeschilderd.

1536073261193De man had zich laten leiden door zijn onredelijke angsten. Door een vals beeld van wie zijn meester was. Die angst maakte hem arrogant. Want ook al had de meester blijkbaar wel het vertrouwen in hem en werd zijn potentie vooraf herkend en erkend; uit angst en koppige arrogantie was de bediende blind voor de mogelijkheden die de meester hem bood. Hij was halstarrig gebleken: had niet willen nadenken of zijn beeld wel correct was toen hij de andere 2 zo bezig zag. Hij had geweigerd ook maar iets te doen en aan het eind gaf hij zelfs zijn meester de schuld ‘U bent’.

Dit bijbelverhaal gaat over je geld en je verantwoordelijkheden. Maar meer dan dat gaat het over de mogelijkheden die God je biedt en wat je ermee doet. En de vraag die zich aan me opdringt ‘Wanneer God iets in mij ziet en me de kans geeft er wat mee te doen, wie ben ik dan om te leven in angst. Angst alsof Hij niet nabij is. Angst alsof ik niet goed genoeg zal zijn.’

Maar we hebben geen harde boze God die alleen maar kijkt naar onze tekortkomingen. We hebben geen God die ons doen en laten tegen mekaar opweegt zodat meetbaar is hoeveel goeds we hebben gedaan.

We hebben een God die het hart aankijkt.

Maar als God zoveel potentie in mij ziet? Met welke arrogantie heb ik dan het lef negatief over mezelf te blijven én me door die gedachten te laten leiden?

Als de grote God, de schepper van alles wat leeft, zich ontfermt over mij, mij aanstelt over een paar kleine mogelijkheden… wie ben ik dan om te zeggen dat ik het niet kan?

Wanneer je met een zwak zelfbeeld worstelt kan bovenstaande misschien overkomen alsof je het helemaal hebt verbruit. Laat dat het niet zijn. Laat het klinken als een uitnodiging om – met babystapjes- te groeien in geloof. Geloof in jezelf. Want God gelooft in jou! Laat het een uitdaging zijn om je grenzen te verleggen en beetje bij beetje te ontdekken wat je kan doen met de mogelijkheden die Hij je heeft gegeven.

Ik doe nog steeds niets in de kerk. Maar ik voel me er niet schuldig meer over. Want inmiddels heb ik geleerd dat ik met de mogelijkheden die ik heb, ook buiten de kerk veel kan betekenen. En al steekt onzekerheid bij tijd en wijle de kop nog eens op en ben ik verre van vrij van imperfecties… en nog steeds moet ik mezelf af en toe moed inspreken en fluisteren ‘Yes I can!’ … maar desondanks: ik weet dat Hij later zal zeggen ‘Gij goede en getrouwe dienaar…’

Anxious for nothing

(Nederlandse vertaling onder het Engelse)

BE ANXIOUS FOR NOTHING but in everything by prayer and supplication, with thanksgiving, let your requests be made known to God. (Phl 4:6)

In Hebrew there is a word, lolidog which means “Not to worry.”

That is what the Lord is telling us here, “Not to worry.”

Be anxious for nothing is a command, not an option. To worry makes us the father of the household instead of being a child.

Everything is the proper subject of prayer. There are not some areas of our lives that are of no concern to God.

Prayer is a broader word that means all of our communication with God, but supplication directly asks God to do something.

Many of our prayers go unanswered because we do not ask God for anything. Here God invites us simply to let your requests be made known. He wants to know. God already knows our requests before we pray them; yet He will often wait for our participation before granting that which we request. And often He is granting our deeper longing, the thing we really need more than the thing we ask for… we tend to miss that aspect when we focus on what we want instead of focussing on God himself.

Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God (Fill. 4:6)

Wees niet bezorgd!

In het Hebreeuws is er voor ‘bezorgd zijn’ een bepaald woord: lolidog – wat net zoveel is als een opdracht van God om je niet druk te maken.

Ja, het is een opdracht. Een soort van bevel. Want door je zorgen te maken ga je op de stoel van de ouder (God) zitten in het gezin en niet op de stoel van het kind (we zijn immers Zijn kinderen). En dat is niet de bedoeling.

(Zou jij willen dat je kinderen zich zorgen maken?)

Alles is bespreekbaar in gebed. Werkelijk alles. Er is niets waar God het niet met je over wil hebben. En hoewel ‘bidden’ een relatief algemeen woord is voor het communiceren met God, is ‘smeken’ heel specifiek het bepleiten van iets. Het is het heel duidelijk maken en concreet vragen van iets wat je wil of nodig hebt.

Echter, veel van onze wensen eindigen onvervuld omdat we ze simpelweg niet bij God bekendmaken. Hij wil dat we onze zorgen en wensen actief bij Hem neerleggen. Niet zozeer opdat Hij ze dan 1 voor 1 inwilligen zal… Hij wil onze aandacht, onze woorden inclusief onze emotie. (Vandaar dat smeken) En vaak geeft Hij dan – op Zijn tijd- ons hetgeen we werkelijk nodig hebben ipv datgene wat we letterlijk vragen. Puur omdat Hij ons beter kent dan wijzelf. Maar wanneer we onszelf focussen op datgeen wat we willen hebben in plaats van op Hem zien we nogal eens niet dat Hij ons gebed reeds lang verhoord heeft.

Study wears you out

Scroll down for English translation

Prediker 12:12-13

img_7891

Als docent ben ik in dit stadium van het schooljaar behoorlijk toe aan vakantie. En de meeste leerlingen beleven dit net zo.

Het is goed om jezelf uit te dagen en te blijven leren, studeren. Kennis doet je goed. Het helpt je in het verwerven van inzicht en het behalen van je doelen.

Maar deze waarschuwing van Prediker trof me vandaag. Er zijn eindeloos veel boeken geschreven en teveel studeren put je uit. En ik denk dat veel leerlingen dat laatste volmonding beamen. 😉

Met alles wat je in het leven leert en bestudeert draait het volgens Prediker uiteindelijk maar om 1 ding: dat je God vreest. Niet als in angst voor Hem hebben, maar als in ontzag voor Hem hebben. Wat hoe machtig mooi, ingewikkeld en wonderbaarlijk heeft Hij alles immers bedacht!

 

But, my child, let me give you some further advice: Be careful, for writing books is endless, and much study wears you out … Here now is my final conclusion: Fear God and obey his commands, for this is everyone’s duty. Ecc 12:12,13

I’m a teacher, in desperate need for a summer break. I guess my students feel the same way. These last 2 weeks before summer break are wearing me out.

It is good to study and to grow in knowledge. But this warning just hit me… in the end, it’s all about obeying God… Fear God: not as in be afraid. But as in have awe for everything Is because of Him and His wonders!

Van rouwklacht tot dans – Mourning into dancing

(Scroll down for English translation)

Psalm 30

Het leven heeft mij reeds rijkelijk voorzien in aandelen van teleurstelling, rouw, verdriet en depressie.

En ik vraag me soms af hoe het komt dat we zo geneigd zijn tot het steeds maar weer verwachten dat God ons daar verre van houdt. Alsof het leven 1 lange zonnige zomer is. Terwijl we weten dat de seizoenen elkaar continue zullen blijven afwisselen.

En wanneer onze verwachtingen,dromen, onze hoop geen werkelijkheid wordt dient teleurstelling zich aan in de vorm van reflectie, rouw, contemplatie of zelfs verwarring omdat God zo afwezig lijkt. En we leren harde lessen. Lessen die ons harder maken en meer bestand tegen verdriet en tegenslag. We verliezen een stuk naïviteit maar winnen een stuk volwassenheid.

In Davids leven leek God een poos heel afwezig. Desondanks bleef David zich in gebed tot Hem richten. En kon hij proclameren dat God zijn rouw tot dans promoveerde.

Wanneer het leven teleurstellend is. Wanneer verdriet, rouw of depressie je dagen vult… God weerhoudt je nergens van. Hij is juist je anker! Hij zal je klagen weer in dans veranderen en je rouw weer in vreugde!

1529955484380

I’ve had my share of sadness and disappointment in life. I’ve had my share of grief and depressions…

We are very apt to dream, when things are well with us, that they will always be so, and never otherwise. As if we should think, when the weather is once fair, that it will be even fair; whereas nothing is more certain than that it will change.

When we see ourselves deceived in our expectations, it becomes us to reflect, with shame, upon our security, as our folly, that we may be wiser another time and may rejoice in our prosperity as though we rejoiced not, because the fashion of it passes away. Though God hid his face from David, yet he prayed.

When life is a huge disappointment, in times of depression, sadness, grief … God isn’t holding you back. He is your anchor! And He will turn our mourning into dancing again!

 

Noot: Ik maakte voor deze blog gebruik van de commentaar van Matthew Henry.
For this blog I used parts of the Matthew Henry commentary. 
(Follow me on youtube or Instagram for more bible journaling)