Big catch

1536316098028

1536316287356Vang voor ons de vossen, de kleine vossen, die de wijngaarden ten gronde richten nu onze wijngaarden bloeien. Hooglied 2:15

Het boek Hooglied is een prachtige allegorie op de relatie tussen God en zijn mensen. Net als een pas verliefd stel is de relatie kwetsbaar en dienen er ‘spelregels’ in acht genomen te worden.  Het meisje droomt van haar geliefde en in die droom ziet ze henzelf als een wijngaard waar de kleine vossen tekeer gaan. Maar de ranken staan net in bloei, en de bloesems zijn kwetsbaar.  Zo is het ook in onze relatie met God. We zijn kwetsbaar. Er zijn altijd kleine vossen in ons leven, dingen die op subtiele of minder subtiele wijze ons bij Hem vandaan houden.

Wat me vandaag opviel: ze zegt niet ‘Ik vang de vossen’ … maar ‘Vang voor ons …’ .  Ze gaat ervan uit dat ze in haar kwetsbaarheid niet alleen staat.

1536316143052Als (jong) gelovige ben je net als een kwetsbare bloesem: alle potentie tot vrucht dragen, maar o zo kwetsbaar. Dus is het nodig jezelf in bescherming te nemen en anderen toe te staan je te beschermen zodat je kan groeien naar volwassenheid.

En er zijn nogal wat kleine vosjes in ons leven; kleine compromissen waarbij we onbewust ons geloof tekort doen, kleine ongenoegens die gevoed worden, subtiele inschikkelijkheid in onrecht, een kleine onopvallende zonde waar een keer aan toegeven… maar bij 1536316222736elkaar vormen deze zogenaamde futiliteiten een steeds grotere barrière die zich ongezien steeds meer aan ons opdringt.

En dus hebben we het nodig dat anderen ons liefdevol wijzen op onze tekortkomingen; liefdevolle bescherming wat ons doet groeien in geestelijke volwassenheid zodat we volop vrucht kunnen dragen.

 

Advertisements

Yes I can!

(Matt 25:14-30)

Een zakenman gaat op reis. Zijn 3 bedienden krijgen geld. De opdracht is simpel ‘let op de centen tijdens mijn afwezigheid.’ Bij terugkomst worden 2 bedienden geprezen, de derde krijgt een uitbrander van jewelste.

Twee zorgden ervoor dat het geld goed besteed werd zodat er winst behaald werd maar die ene had het uit angst voor z’n baas in de grond verstopt zodat er niks mee kon gebeuren. Wat is het probleem? Ze hebben toch alle drie geluisterd? De beste man is er geen cent armer van geworden! Wat maakt dat hij zo boos is op die ene bediende? Was winst het enige wat telde??

Jaren geleden, toen ik na grove teleurstelling besloot niets meer te doen qua taken in de kerk, zei iemand ‘Je stopt je talenten in de grond, zonde’. Jarenlang had ik extreem veel tijd en energie gespendeerd in het dienstbaar zijn met de gedachte ‘Ik hoop zo dat God later tegen me zegt ‘Je bent een goede en getrouwe diennaar, over weinig was je trouw, veel zal ik je geven, ga in tot de vreugde van je Heer.’ Ik bleef echter angstig dat het niet genoeg zou zijn.

Maar was dat -die houding en die inzet- hetgeen dit tekstgedeelte me had willen leren??

Nu denk ik van niet. Maar ik heb me jarenlang schuldig gevoeld. Alsof ik mijn talenten had vergokt en verloren. Verdrietig omdat ik overtuigd was God teleur gesteld te hebben.

1536073105784In dit stuk gaat het over talenten: een soort van munteenheid. Het gaat niet over de talenten / persoonlijke kwaliteiten zoals wij die vaak kennen. Het gaat over geld. Wat doe je met het bezit wat God je in bruikleen heeft gegeven?

En toch… gaat het daar echt over?

In de context van het hele hoofdstuk en het hele boek gaat het over verwachting. Verwacht jij je meester? Val je niet in slaap, dut je niet in tijdens zijn afwezigheid? Wat doe je om je voor te bereiden op Zijn komst?

En wanneer je met de blik van die context naar dit verhaal kijkt vallen andere zaken op.

“Heer, ik wist, dat gij een hard man zijt; gij maait waar gij niet gezaaid hebt, en vergadert waar gij niet hebt uitgestrooid; en ik vreesde, ging heen en verborg uw talent in de aarde. Zie, daar hebt gij het uwe.”

Deze uitspraak … het zal je maar gezegd worden…

“God, u bent hard en ongevoelig! Het had niet uitgemaakt of ik wat had gedaan want U had het zelf allemaal veel beter en makkelijker zelf kunnen doen. U kunt over de rug van anderen krijgen wat u wilt. Dus was ik bang. Bang dat alles wat ik deed toch niet goed genoeg zou zijn. Bang dat als ik zou speculeren met het geld, dat ik alles zou verliezen, bang … dus hier hebt u wat u me gaf terug.”

Onze God, die God die zich als liefhebbende en zorgzame vader wil buigen over ons welzijn, die God wordt hier vreselijk afgeschilderd.

1536073261193De man had zich laten leiden door zijn onredelijke angsten. Door een vals beeld van wie zijn meester was. Die angst maakte hem arrogant. Want ook al had de meester blijkbaar wel het vertrouwen in hem en werd zijn potentie vooraf herkend en erkend; uit angst en koppige arrogantie was de bediende blind voor de mogelijkheden die de meester hem bood. Hij was halstarrig gebleken: had niet willen nadenken of zijn beeld wel correct was toen hij de andere 2 zo bezig zag. Hij had geweigerd ook maar iets te doen en aan het eind gaf hij zelfs zijn meester de schuld ‘U bent’.

Dit bijbelverhaal gaat over je geld en je verantwoordelijkheden. Maar meer dan dat gaat het over de mogelijkheden die God je biedt en wat je ermee doet. En de vraag die zich aan me opdringt ‘Wanneer God iets in mij ziet en me de kans geeft er wat mee te doen, wie ben ik dan om te leven in angst. Angst alsof Hij niet nabij is. Angst alsof ik niet goed genoeg zal zijn.’

Maar we hebben geen harde boze God die alleen maar kijkt naar onze tekortkomingen. We hebben geen God die ons doen en laten tegen mekaar opweegt zodat meetbaar is hoeveel goeds we hebben gedaan.

We hebben een God die het hart aankijkt.

Maar als God zoveel potentie in mij ziet? Met welke arrogantie heb ik dan het lef negatief over mezelf te blijven én me door die gedachten te laten leiden?

Als de grote God, de schepper van alles wat leeft, zich ontfermt over mij, mij aanstelt over een paar kleine mogelijkheden… wie ben ik dan om te zeggen dat ik het niet kan?

Wanneer je met een zwak zelfbeeld worstelt kan bovenstaande misschien overkomen alsof je het helemaal hebt verbruit. Laat dat het niet zijn. Laat het klinken als een uitnodiging om – met babystapjes- te groeien in geloof. Geloof in jezelf. Want God gelooft in jou! Laat het een uitdaging zijn om je grenzen te verleggen en beetje bij beetje te ontdekken wat je kan doen met de mogelijkheden die Hij je heeft gegeven.

Ik doe nog steeds niets in de kerk. Maar ik voel me er niet schuldig meer over. Want inmiddels heb ik geleerd dat ik met de mogelijkheden die ik heb, ook buiten de kerk veel kan betekenen. En al steekt onzekerheid bij tijd en wijle de kop nog eens op en ben ik verre van vrij van imperfecties… en nog steeds moet ik mezelf af en toe moed inspreken en fluisteren ‘Yes I can!’ … maar desondanks: ik weet dat Hij later zal zeggen ‘Gij goede en getrouwe dienaar…’

Anxious for nothing

(Nederlandse vertaling onder het Engelse)

BE ANXIOUS FOR NOTHING but in everything by prayer and supplication, with thanksgiving, let your requests be made known to God. (Phl 4:6)

In Hebrew there is a word, lolidog which means “Not to worry.”

That is what the Lord is telling us here, “Not to worry.”

Be anxious for nothing is a command, not an option. To worry makes us the father of the household instead of being a child.

Everything is the proper subject of prayer. There are not some areas of our lives that are of no concern to God.

Prayer is a broader word that means all of our communication with God, but supplication directly asks God to do something.

Many of our prayers go unanswered because we do not ask God for anything. Here God invites us simply to let your requests be made known. He wants to know. God already knows our requests before we pray them; yet He will often wait for our participation before granting that which we request. And often He is granting our deeper longing, the thing we really need more than the thing we ask for… we tend to miss that aspect when we focus on what we want instead of focussing on God himself.

Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God (Fill. 4:6)

Wees niet bezorgd!

In het Hebreeuws is er voor ‘bezorgd zijn’ een bepaald woord: lolidog – wat net zoveel is als een opdracht van God om je niet druk te maken.

Ja, het is een opdracht. Een soort van bevel. Want door je zorgen te maken ga je op de stoel van de ouder (God) zitten in het gezin en niet op de stoel van het kind (we zijn immers Zijn kinderen). En dat is niet de bedoeling.

(Zou jij willen dat je kinderen zich zorgen maken?)

Alles is bespreekbaar in gebed. Werkelijk alles. Er is niets waar God het niet met je over wil hebben. En hoewel ‘bidden’ een relatief algemeen woord is voor het communiceren met God, is ‘smeken’ heel specifiek het bepleiten van iets. Het is het heel duidelijk maken en concreet vragen van iets wat je wil of nodig hebt.

Echter, veel van onze wensen eindigen onvervuld omdat we ze simpelweg niet bij God bekendmaken. Hij wil dat we onze zorgen en wensen actief bij Hem neerleggen. Niet zozeer opdat Hij ze dan 1 voor 1 inwilligen zal… Hij wil onze aandacht, onze woorden inclusief onze emotie. (Vandaar dat smeken) En vaak geeft Hij dan – op Zijn tijd- ons hetgeen we werkelijk nodig hebben ipv datgene wat we letterlijk vragen. Puur omdat Hij ons beter kent dan wijzelf. Maar wanneer we onszelf focussen op datgeen wat we willen hebben in plaats van op Hem zien we nogal eens niet dat Hij ons gebed reeds lang verhoord heeft.

Study wears you out

Scroll down for English translation

Prediker 12:12-13

img_7891

Als docent ben ik in dit stadium van het schooljaar behoorlijk toe aan vakantie. En de meeste leerlingen beleven dit net zo.

Het is goed om jezelf uit te dagen en te blijven leren, studeren. Kennis doet je goed. Het helpt je in het verwerven van inzicht en het behalen van je doelen.

Maar deze waarschuwing van Prediker trof me vandaag. Er zijn eindeloos veel boeken geschreven en teveel studeren put je uit. En ik denk dat veel leerlingen dat laatste volmonding beamen. 😉

Met alles wat je in het leven leert en bestudeert draait het volgens Prediker uiteindelijk maar om 1 ding: dat je God vreest. Niet als in angst voor Hem hebben, maar als in ontzag voor Hem hebben. Wat hoe machtig mooi, ingewikkeld en wonderbaarlijk heeft Hij alles immers bedacht!

 

But, my child, let me give you some further advice: Be careful, for writing books is endless, and much study wears you out … Here now is my final conclusion: Fear God and obey his commands, for this is everyone’s duty. Ecc 12:12,13

I’m a teacher, in desperate need for a summer break. I guess my students feel the same way. These last 2 weeks before summer break are wearing me out.

It is good to study and to grow in knowledge. But this warning just hit me… in the end, it’s all about obeying God… Fear God: not as in be afraid. But as in have awe for everything Is because of Him and His wonders!

Van rouwklacht tot dans – Mourning into dancing

(Scroll down for English translation)

Psalm 30

Het leven heeft mij reeds rijkelijk voorzien in aandelen van teleurstelling, rouw, verdriet en depressie.

En ik vraag me soms af hoe het komt dat we zo geneigd zijn tot het steeds maar weer verwachten dat God ons daar verre van houdt. Alsof het leven 1 lange zonnige zomer is. Terwijl we weten dat de seizoenen elkaar continue zullen blijven afwisselen.

En wanneer onze verwachtingen,dromen, onze hoop geen werkelijkheid wordt dient teleurstelling zich aan in de vorm van reflectie, rouw, contemplatie of zelfs verwarring omdat God zo afwezig lijkt. En we leren harde lessen. Lessen die ons harder maken en meer bestand tegen verdriet en tegenslag. We verliezen een stuk naïviteit maar winnen een stuk volwassenheid.

In Davids leven leek God een poos heel afwezig. Desondanks bleef David zich in gebed tot Hem richten. En kon hij proclameren dat God zijn rouw tot dans promoveerde.

Wanneer het leven teleurstellend is. Wanneer verdriet, rouw of depressie je dagen vult… God weerhoudt je nergens van. Hij is juist je anker! Hij zal je klagen weer in dans veranderen en je rouw weer in vreugde!

1529955484380

I’ve had my share of sadness and disappointment in life. I’ve had my share of grief and depressions…

We are very apt to dream, when things are well with us, that they will always be so, and never otherwise. As if we should think, when the weather is once fair, that it will be even fair; whereas nothing is more certain than that it will change.

When we see ourselves deceived in our expectations, it becomes us to reflect, with shame, upon our security, as our folly, that we may be wiser another time and may rejoice in our prosperity as though we rejoiced not, because the fashion of it passes away. Though God hid his face from David, yet he prayed.

When life is a huge disappointment, in times of depression, sadness, grief … God isn’t holding you back. He is your anchor! And He will turn our mourning into dancing again!

 

Noot: Ik maakte voor deze blog gebruik van de commentaar van Matthew Henry.
For this blog I used parts of the Matthew Henry commentary. 
(Follow me on youtube or Instagram for more bible journaling)

Chera: Keep praying (+ tutorial +free printable)

 (Scroll down for English translation) #woordvrouw  #31daysofbiblicalwomen

Chera: Zoek aanhoudend Zijn aanwezigheid!

Lukas 18:1-8

1521667537652

Mijn liefste dochter,

Ik weet hoe druk je bent. Maar ik wil dat je weet dat ik van elke seconde geniet wanneer je bij me bent.  Ik weet dat je werk aan je trekt en dat je vriendinnen ook al om je aandacht vragen. Maar alsjeblieft, blijf af en toe met Mij praten. Ik wil zo graag contact met je. Niet sporadisch maar zo vaak als mogelijk. Of het nu via social media of een appje is, via de telefoon of door het sturen van één van die prachtige tekeningen van je. Laat wat van je horen. Ik beloof je dat ik zal luisteren, zal genieten van je aanwezigheid, en je zal bijstaan in raad en daad.

Weet je nog de momenten dat jij aan je keukentafel zat? Ik zat erbij. We waren nauwelijks in gesprek. Ik dronk m’n kopje koffie en jij tekende, kleurde en handletterde woorden en beelden van uitspraken en lessen die ik je ooit meegaf. Je hebt geen idee hoezeer ik van dat soort momenten geniet.

Ik weet dat sommige mensen me afschilderen als een harde veroordelende vader. Alsof ik voor rechtertje speel en je alleen je zin geef wanneer je lang genoeg zeurt; gewoon omdat ik dan van je af wil zijn. Ze vinden dan ook dat ik een afwezige en ongeïnteresseerde vader lijk. En ik weet dat er zulke vaders zijn. Dat er papa’s zijn die zichzelf niet wegcijferen en hun kroost vooral als een stel lastpakken zien.  Veroordelende vaders luisteren en reageren enkel en alleen maar om van het gezeur af te zijn. Maar liefste, onthoud dat jij mij nooit tot last kan zijn! Ik ben niet zoals zij, Ik beloof je dat ik altijd met mijn hele hart naar je luister, zelfs wanneer je zeurt, jammert, klaagt of eindeloos moppert.

Geef nooit toe aan de gedachte dat je niet bij me terecht kunt. Blijf je bij mij welkom en thuis voelen. Blijf aankloppen en tegen me aan praten. Ik wil voor jou een liefhebbende en zorgzame vader zijn. Ik sta al voor jou klaar nog voor je zelf denkt het nodig te hebben. Ik ben al voor jou in de weer nog voordat je het vraagt.  Ik ben jouw papa. En ik zal er altijd voor je zijn. Altijd!

Je hemelse Papa

Jezus vertelde de parabel van de onrechtvaardige rechter en de weduwe (in het Grieks is weduwe Chera) om je aan te moedigen contact met Hem te blijven zoeken. Deze parabel is geen vergelijking maar een contrasterende parabel. Het was niet Jezus’ bedoeling om ons te leren dat als we net zo volhardend zouden blijven zeuren als deze vrouw God wel te ‘verbidden’ valt. Jezus creëert eerder een schril contrast in hoe God NIET is en hoe Hij wel is. Wat Jezus hier wil duidelijk maken is dat God verlangt naar een relatie met jou. Hij wil met je communiceren; luisteren, praten, tijd met elkaar doorbrengen. En of je dat nu doet door aanbiddingsliederen te zingen, door op je knieën te gaan of te bible journalen: als je maar bij Hem komt!  Gebed is veel meer dan alleen maar wat informatieoverdracht. Het is in elkaars aanwezigheid vertoeven!  Jezus laat je hier weten dat God je liefheeft en juist wel voor je wil zorgen en in je noden wil tegemoet komen. Maar Hij laat ook weten dat je niet wil dat God je je zin maar geeft omdat je het zeuren zolang hebt volgehouden… Je wil niet dat God Zijn perfecte plan voor jou wijzigt omdat je er lang genoeg om vroeg. Werkelijk gebed is samen tot Zijn doel komen. Door in Zijn aanwezigheid te vertoeven maakt Hij Zijn plan in jouw hart bekend. God legt Zijn beloften als een bemoediging in je hart, telkens wanneer je Hem nadert.

Aan het eind van deze #woordvrouw challenge mag je onthouden dat je nooit de moed mag laten zakken om tijd voor Hem te vinden. Wees standvastig in het ware gebed, niet omdat het God van gedachten doet veranderen maar omdat het jezelf verandert.

  • Wat heb je nodig om meer tijd met Hem door te kunnen brengen? Wie kan je daar hoe bij helpen?
  • Wat doet het met je te horen dat God jouw tijd met Hem gebruikt om Zijn perfecte plan kenbaar te maken in je hart?
  • Dank God voor zijn goedheid, trouw, zijn bemoedigingen, beloften en vooral: Zijn aanwezigheid.

Bible Journaling: Hieronder vind je een filmpje wat ik bij deze pagina maakte. Ik gebruikte kleur (Gelatos), textuur en disstress-elementen om uit te drukken hoe kleurrijk mijn relatie met Hem is en dat de weg soms hobbelig en stressvol kan zijn. Uiteraard kan je mijn tekening hier gratis downloaden voor eigen gebruik.

Met deze woordvrouw komt nu ook een eind aan deze challenge. Dank je wel voor je deelname (van ‘slechts’ af en toe meelezen tot inclusief alles ook creatief te verwerken) en dank voor de lieve bemoedigingen die we tussendoor mochten ontvangen!! We horen graag wat je tijdens deze challenge het meest geraakt heeft. We hopen in ieder geval dat de challenge je een stapje dichter bij je Vader bracht en het spenderen van (creativi)tijd met Hem.

Dat de challenge nu voorbij is wil niet zeggen dat we niet meer van ons zullen laten horen. Ook de aankomende tijd zullen Lucinde en ik af en toe weer bloggen en onze gedachten en creatieve verwerkingen met je delen.

Volg me op youtube, insta of word lid van onze facebookgroep.  
Je kan je uiteraard ook op deze blog abonneren (naar beneden 
scrollen en je emailadres achter laten of je email even via het
 contactformulier toesturen.  Alles op deze blog is ons creatief 
en intellectueel eigendom en dus niet zonder uitdrukkelijke 
toestemming te gebruiken anders dan voor persoonlijke doeleinden.  
Uiteraard mag linken op social media wel.

Chera: Keep praying and don’t lose heart!

Luke 18:1-8

Dear daughter

I know you are busy but please come and visit me more often. I know work is calling and friends or even children all wants bits and pieces of your time. But please talk to me. Communicate with me. Whether it’s on the phone, through social media or by sending me beautiful drawings … let me hear from you. I promise I will listen, enjoy and answer. Remember the moments when you sat at my table; we didn’t even really talk … but I watched you coloring with your Gelatos and crayons, hand lettering words I once taught you. You have no idea how much I enjoyed these moments, and still! The moments we are in close proximity are so, so dear to me!

I know people sometimes depict me as a harsh cruel father that is being absent way too often. As if I am the kind of father that mainly wants to judge you. I know there are fathers that try to manipulate their children. Fathers that feel bothered and don’t want to obliterate oneself. Those judgmental fathers only listen, help or encourage their offspring to get rid of the so called whining. But I am by no means like them.

Never lose heart to keep talking to me, to spend time with me and to know I am a loving, tender and affectionate dad. Your loving dad, your daddy, your papa. You are never ever a burden to me. I promise I’ll  even listen to you wholeheartedly when you nag, whine, worry or complain. And I’ll always be here for you. Always.

Your loving Father

Jesus told this parable of the persistent widow  (widow in Greek is Chera) to encourage you to pray and not to faint. This parable isn’t a parallelism but one to show a strong contrast. Jesus isn’t really teaching that you’ve got to persist in prayer and continue and continue and continue until you get your answer. He is saying that God wants you to communicate with Him. He wants you to talk to Him about everything! Whether you spend time with him through worship, by praying on your knees, out loud in church or by spending time to journal in your bible.  Prayer is more than just informing God about our needs. Jesus wants you to know God will avenge speedily those who call unto Him. You don’t want God to change His perfect plan for you as the result of your continued requests. True prayer begins with the purpose of God. Prayer – spending time with Him- makes that known to your heart.

So at the end of this second #31daysofbiblicalwomen challenge: take heart in the knowledge that spending time with Him opens the door for God to those things that He desires  to do in your life.  

  • What do you need to be able to spend more time with your Father? Who can help you realize this?
  • How does it feel that God wants to use your quality time to make His perfect plan known to your heart?
  • Thank God for His goodness, His loving care and encouragements, His presence.

Bible journaling: To me, bible journaling is a way of praying. My way of spending quality time with my heavenly father. I wanted to express this in a lot of color, texture and distressed page. Cause my journey with Him is colorful but also can be hard, bumpy and stressful. I drew the widow as a young woman cause to me it catches the image of a daughter more. You can download this free printable.

In the tutorial-video above I show how I use distress ink by blending it with a baby wipe. I added texture with a stencil and matt medium, (let it dry very well!) I added more Gelatos (rubbing with my finger cause the medium fixated the previous layer and is a smoother surface). Added some stressed-elements with –again- Gelatos (wet).  I used pastelpencils to color my free printable. Cut, position and place. Added some words. And used some ink to distress the edges a little more. The tutorial is in Dutch but I think it shows clearly how I created this. Feel free to ask if not! 

The 2018 #31daysofbiblicalwomen challenge is coming to an end with this last biblical woman. We hope you enjoyed it. Please feel free to let us know what you learned or what moved you.

The end of this challenge doens’t mean the end of journaling or blogging. Keep following Lucinde and me ’cause we will stay in touch through blogging and journaling!

Follow me on youtube, insta or join our facebookgroep. 
Or subscribe to this blog  contactform . Everything on this blog is 
my creative proprietorship and therefor cannot be used 
(other than personal) without specific permission.  
Sharing on social media will be appreciated.

notabouttheart

Sapphira: Equality (+ free printable)

#Woordvrouw #31daysofbiblicalwomen    (Scroll down for English translation) 

1517053372442Saffira: Draag bij aan gelijkheid

Handelingen 5:1-11

‘Hey mam, ga je mee shoppen? Manlief laat me weer eens in de steek en deze keer heb ik geen zin om te wachten. Ga je mee?’ ‘Nou, natuurlijk ga ik mee, leuk! Maar euh, heb je geld dan?’ ‘Geld genoeg mam, Ananias heeft het land verkocht, weet je nog?’ ‘Maar jullie zouden dat geld toch volledig aan Petrus geven?’ ‘Doen we ook, maar het is zo een flink bedrag, ik mag mezelf best eerst even verwennen. Er zijn luitjes die een stuk minder inbrengen, en ik werk er hard genoeg voor.’ ‘Oh, ok …’ ‘Wat, ben je het er niet mee eens ofzo?’ ‘Nou, tja, ik weet het niet Saf, je kiest er zelf voor om je bij deze groep aan te sluiten. Ze verplichten je tot niets, en je hebt al tegen ze gezegd dat je alles zou afstaan, toch?’ ‘Niet zo moeilijk doen, mam. Ik doe toch niets verkeerd? Zelfs met dat kleine beetje wat ik voor mezelf achterhoud blijft er nog genoeg voor ze over. En je vraagt me zelf vaak zat of ik wel goed genoeg om mezelf denk, bij deze, dat doe ik. En als je mij niet gelooft, vraag het Ananias, die denkt er precies zo over.’ Saffira draait zich om en met haar kin een tikje hooghartig geheven stapt ze in het rijtuig. Ze heeft geen idee wat haar echtgenoot is overkomen…

Ananias en Saffira hadden niets hoeven verkopen en ze hadden niets moeten afstaan. Maar het was blijkbaar een soort van prestige voor hen om dit wel te doen. Wanneer je bij een groep hoort draag je bij, dat is normaal. Zit je op voetbal dan betaal je contributie, volg je een creatieve cursus; dan betaal je de kostprijs …  Maar wat Ananias en Saffira deden zou je misschien, enigszins, een beetje, kunnen vergelijken met het beloven dat je je tienden aan de kerk geeft maar dat je vervolgens het bedrag rijkelijk naar beneden afrondt. Of dat je een keer een maand of meer overslaat omdat je toch die ene reis wilde boeken; je was niets verplicht, zei zelf toe dat je zou geven, maar ondertussen …

1517053615261Maar de Geest liet zich niet bedotten en God grijpt in. Ze bekopen het beide met hun leven. Heftig. De moraal van het verhaal gaat behalve over eerlijkheid ook over gelijkheid. De groep gelovigen bestond uit een heel gemêleerd gezelschap; lang niet iedereen had voldoende inkomen; de één was slaaf, de ander landarbeider en weer een ander handelaar of politicus. En in een wereld waar ongelijkheid zegevierde onderscheidde de christenen zich door onderlinge gelijkheid na te streven. Daarom hadden ze alles gemeenschappelijk. Niet omdat het verplicht was, maar omdat ze met elkaar een ideaal nastreefden. Christus’ ideaal. Blijkbaar ging het Ananias en Saffira niet om het ideaal.

  • Hoe denk jij over het principe ‘En ze hadden alles gemeenschappelijk’?
  • Kijk eens naar jouw tijd, geld en energie; draag jij naar behoren bij?  En hoe eerlijk ben je hierover ten opzichte van jezelf en anderen?
  • Hoe draag jij bij aan gelijkwaardigheid in jouw omgeving?

Bible journaling:  Met wat leuk papier, washitape, acrylverf en een stukje noppenfolie maakte ik de achtergrond. De tekening kleurde ik in en plakte ik erop. Je kan de tekening uiteraard ook verkleinen of overtrekken. De gratis printable vind je hier. Vergeet je me niet te taggen wanneer je de tekening gebruikt en een foto op social media plaatst? Ik wil jouw gedachten en creatieve uitwerking bij dit gedeelte niet missen! 😅

Volg me op youtube, insta of word lid van onze facebookgroep.  
Je kan je uiteraard ook op deze blog abonneren (naar beneden 
scrollen en je emailadres achter laten of je email even via het
 contactformulier toesturen.  Alles op deze blog is ons creatief 
en intellectueel eigendom en dus niet zonder uitdrukkelijke 
toestemming te gebruiken anders dan voor persoonlijke doeleinden.  
Uiteraard mag linken op social media wel.

Sapphira: Strive for equality 

Acts 5:1-11

“Hey mom,wanna go shopping? Hubby didn’t show up, once again, and this time I don’t want to wait. Are you coming?” “Well, of course I’m going, let’s have fun! But uh, do you have money to spend? “”Enough money! Ananias sold the land we owned, remember.” “But, I thought you promised to give that money to Peter?”  “We did and we do, but it’s such a large sum, there’s enough to pamper me first! There are several louts that don’t bring that much, and I have worked hard enough.”” Oh, ok …” “What,  you don’t agree?” “Well, uh I don’t know Saf, you yourself choose to join this group. They didn’t commit you to anything did they? And you’ve already told them you’would give everything, right?” “Don’t be that difficult, Mom. I’m not doing anything wrong. Even with the little bit I keep for myself, there is still plenty to spend on them. And often enough you tell me to take care of myself, well, I do. And if you don’t believe me, ask Ananias, he thinks exactly the same.” 

Sapphira turns around and with her chin raised a little haughty, she steps into the carriage. She has no idea what happened to her husband …
1517053659306Ananias and Sapphira didn’t have to sell their land. They weren’t asked to give up everything. But, apparently, it was some kind of prestige for them to do so. When you belong to a group you contribute, that’s normal. When you play football or another sport you pay the membership fees, when you attend a creative course; you pay what they charge  … But what Ananias and Sapphira did you could perhaps, in a way compare with promising your tithes to the church you attend but cipher down the amount richly. Or skip a month or more because you wanted to book that one once in a lifetime trip. You weren’t obliged, you said yourself that you would give, but in the meantime …

But the Spirit didn’t get fooled and God intervenes. They both pay for it with their lives. Fiercely. The moral of the story is about equality. The group of believers was a very mixed company. Not everyone had enough income. And in a world where inequality prevailed, Christians distinguished themselves by pursuing mutual equality. That’s why they had everything in common. Not because it was mandatory, but because they were striving for an ideal together. Apparently, Ananias and Sapphira didn’t share this ideal.

  • How do you think about the principle ‘And they had everything in common’?
  • Look at your time, money and energy; are you properly contributing? And how honest are you about this towards yourself and others?
  • How do you contribute on equality in your neighborhood?

Bible journaling: Free printable can be found here. I added some color to the background with paper, paint and washi-tape. When you don’t have an interleaved bible, you can downsize the printable or just trace it. Please don’t forget to tag me when you use the printable and post it on social media, I would love to see it! 😅

 

Follow me on youtube, insta or join our facebookgroep. 
Or subscribe to this blog  contactform . Everything on this blog is 
my  creative proprietorship and therefor cannot be used 
(other than personal) without specific permission.  
Sharing on social media will be appreciated.

 

Salome: Drinking His cup + time lapse

Salome-1#woordvrouw #31daysofbiblicalwomen (scroll down for English translation)

Salome: Uit welke beker drink je?

Matteüs 20: 20-28, Marcus 15:40-41

Wat had ze gedaan? Uit welke beker zouden haar zoons drinken? Wat had Hij bedoeld? 

Het leek alweer zo lang geleden dat deze rabbi hun dorp had aangedaan en bij haar zoons in de boot was gestapt. Ze hadden een goed draaiend vissersbedrijfje, maar het bleven maar ‘vissers’, geen eervolle studiebollen. Al toen Johannes 4 was had zijn vader hem leren lezen maar net als Jakobus had hij zijn tijd liever buiten bij het meer doorgebracht. Het was haar altijd duidelijk geweest dat haar zoons veel meer in hun mars hadden dan dat ze lieten zien. Maar op school blonken ze nou niet bepaald uit. Het had vast aan die oude rabbi gelegen, die had ze gewoon nooit echt kunnen motiveren.  Met 12 jaar waren ze het bedrijf ingestapt om on the job te leren en de hoop op een hoge en eervolle positie in de maatschappij was vervlogen. Tot rabbi Jezus kwam; die zag in haar zoons wat zij al jaren verkondigde. En hij nam ze mee. Hoe eervol was dat! Normaal gesproken vroegen rabbi’s alleen maar de aller-, allerbeste leerlingen tot volgeling. Maar Jezus had háár zoons gevraagd. Ze hadden – zoals het hoorde wanneer een rabbi je uitkoos- alles achter gelaten om Hem te volgen. Ze zouden nu ‘on the job’ leren wat het was om een rabbi te zijn. Hij zou ze letterlijk stap na stap, onderwijzen in de Schrift en ze leren hoe ze de moeilijke stukken moesten overdenken en toepassen.

Ook zij had Zebedeüs achter gelaten en was in hun kielzog meegereisd. Die knullen moesten toch iemand hebben die voor ze zorgde?  En ze was dankbaar dat ze niet de enige vrouw was geweest. Van alle dames trok ze nu het meest op met Maria uit Magdala en Maria de moeder van de andere Jakobus.

Al snel was het haar duidelijk geweest dat deze rabbi anders was dan anderen. Ze had in hem de beloofde Messias gezien. Het was haar echter niet in dank afgenomen dat ze haar zoons had aangespoord om een eervolle plek in Zijn koninkrijk. “Jullie weten niet wat je vraagt. Kunnen jullie de beker drinken die ik moet drinken of de doop ondergaan die ik moet ondergaan?” had Hij geantwoord.

En nu hing Hij hier. Hij was tot het uiterste gegaan en verder. Zijn koningschap bestond uit dienstbaarheid en opoffering, Kijkend naar zijn levenloze lichaam drong het langzaam tot haar door wat ze gevraagd had. En wat Hij werkelijk bedoeld had.. De plaatsen links en rechts van hem waren al vergeven …  wat had de beker der dienstbaarheid voor haar zoons in petto?  

Salome had alleen maar het beste voor haar zoons gewild. Geen onnatuurlijk verlangen van een moeder. Maar ze had destijds niet helemaal begrepen dat het in Zijn koninkrijk niet draait om eigen verdiensten,  slimme koppen of eervolle posities. Bij Jezus draait het om dienstbaarheid, de minste willen zijn, vertrouwen op God en opofferingsgezindheid. Zelf had ze niet anders gedaan dan Hem en haar zoons dienen. Maar desondanks had ze ook, tevergeefs, eer nagejaagd.

Wanneer je naar je eigen leven kijkt

  • Hoe belangrijk vind je het om niet al te laag op de maatschappelijke ladder te staan?
  • Hoe belangrijk is ‘gezien’ of ‘gewaardeerd’ zijn voor jou in vergelijking met het belang om je dienstbaar op te stellen en de minste willen zijn?
  • Ben jij bereid de beker die Jezus jou aanbiedt te drinken? Ook wanneer deze lijden en opoffering bevat in plaats van eer en status?

Bible Journaling: In het filmpje onderaan deze blog (ff scrollen) zie ik hoe ik de pagina van vandaag heb gemaakt. Ik maakte gebruik van Gelatos (bij Lucinde ook per stuk te verkrijgen tegen een schappelijke prijs) en fixeerde deze met Matt Medium van Amsterdam. Fixeren hoeft niet met Gelatos tenzij je er een nieuwe laag bovenop wil zetten voor structuur of meer kleurdiepte. Ik bracht structuur aan met matte gel medium. Met een Pitt Pen zette ik de kruisen erop. De witte tekst in Poscapen.

Volg me op youtube, insta of word lid van onze facebookgroep.  
Je kan je uiteraard ook op deze blog abonneren (naar beneden 
scrollen en je emailadres achter laten of je email even via het
 contactformulier toesturen.  Alles op deze blog is ons creatief 
en intellectueel eigendom en dus niet zonder uitdrukkelijke 
toestemming te gebruiken anders dan voor persoonlijke doeleinden.  
Uiteraard mag linken op social media wel.

Salome-2Salome: Are you able to drink the cup He is offering you?

Mat:20:20-28, Mark 40-41

What had she done? What cup would her sons be drinking from? What did He mean back then?

It seemed so long ago that this rabbi had visited their village and stepped into the boat with her sons. They had a good running fishing company, but they remained ‘fishermen’, not honorable study bulbs. Already when John was four his father had taught him how to read and write but, like James, he had preferred to spent his time outside by the lake. It had always been clear to her that her sons had much more to offer than they showed. But at school they didn’t exactly stand out. The odd old rabbi must have been the cause, he just could never really have motivated them. At age twelve  they both had entered the company to learn on the job, and the hope of a high and honorable position in society had evaporated. Until Rabbi Jesus came; he saw in her sons what she had been saying for years. And he chose them. How honorable was that! Normally rabbis only asked the very, very best pupils to become followers. And Jesus had asked her sons! They had – as it should be when a rabbi chose you – left everything behind to follow Him. They would now learn ‘on the job’ what it was like to be a rabbi. He would teach them the Scriptures, step by step, literally, and teach them how to think and apply the difficult parts.

She too had left Zebedee behind and had traveled in their wake. Those guys had to have someone who took care of them, didn’t they? She was grateful that she had not been the only woman. Of all the ladies among His followers she spended most of her time with Mary Magdalene and Mary the mother of the other boy named James.

Soon it had been clear to her that this rabbi was different from all the others. She had seen the promised Messiah in Jesus.  However, the other didn’t liked it very much that she had urged her sons to ask for an honorable place in His kingdom. “You do not know what you are asking. Are you able to drink the cup that I am about to drink, and be baptized with the baptism that I am baptized with?” He had answered.

And now He was hanging here. He had gone to the limit and beyond. His kingship consisted of servitude and sacrifice. Looking at his lifeless body, she slowly realized what she had asked for back then. And what He really meant by ‘drinking the same cup’. She looked at the men left and right of Him and remembered His words ‘it is for those whom it is prepared for’ … what a relief it was to not see her boys there. But what did the cup He was drinking have in store for her sons?

Salome had only wanted the best for her sons. No unnatural desire of a mother. But she had not fully understood at the time that his kingdom didn’t revolve around own merits, clever heads or honorable positions. With Jesus it was and is all about servitude, being the least among others, relying on God and sacrifice. She herself had done no more than serve Him and her sons. But nevertheless she had, in vain, pursued honor.

When you look at your own life

  • How important do you think it is not to be too low on the social ladder?
  • How important is ‘being seen’ or ‘being appreciated’ for you compared to the importance of being able to serve and to be the least?
  • Are you willing to drink the cup that Jesus offers you? Even if it contains suffering and sacrifice instead of honor and status?

Bible journaling: I journaled this in Mark. Look at the time lapse below! I used Gelatos, Matt medium from Amsterdam and a few paintmarkers. 

 

Follow me on youtube, insta or join our facebookgroep. 
Or subscribe to this blog  contactform . Everything on this blog is 
my  creative proprietorship and therefor cannot be used 
(other than personal) without specific permission.  
Sharing on social media will be appreciated.

Trapeza: Satisfied with crumbs (+ free printable)

#woordvrouw #31daysofbiblicalwomen  (Scroll down for English translation)

trapezaTrapeza: ben jij tevreden met de kruimels?

Marcus 7:24-30

 Als eerste had ze de man in hem gezien en niet zozeer de goddelijke genezer. Ze had gezien hoe zijn vermoeidheid zijn geduld op de proef had gesteld. Voor het oog leek het alsof hij haar keihard had afgewezen. Zijn volgelingen hadden met haast plaatsvervangende schaamde en hoorbaar hun adem ingehouden toen hij haar schijnbaar tactloos met een kleine hond vergeleek. Maar in zijn ogen lag een doelgerichte vastberadenheid en ze had door dat hij, vermoeid als hij was, een punt had willen maken. In haar cultuur was de vergelijking overigens niet zo denigrerend. Een vrouw die van zich kon afbijten en voor zichzelf durfde opkomen werd vaak ‘bitch’; hond genoemd, het was een zo vaak gebruikt woord dat het nauwelijks beledigend was. En ze had inderdaad lef getoond door voor zijn voeten te vallen en haar wens duidelijk kenbaar te maken. En hij noemde haar ook nog eens kleine hond ; dat verkleinwoord haalde de gemene angel eruit en maakte haar duidelijk dat hij het echt niet gemeen bedoelde.

Haar vriendin had haar geprezen om het feit dat zij, een vrouw notabene, de grote genezer van gedachten had kunnen laten veranderen. Alsof zij zo invloedrijk was geweest. Maar ze durfde te betwijfelen of dit het geval was. Hij stond erom bekend altijd compassie te tonen. Waarom zou dat nu ineens anders zijn geweest? En iedereen wist dat Joden bij voorkeur niets met anders-gelovigen van doen wilden hebben en er normaal niet over zouden peinzen hun huis in te gaan. Maar dat was exact wat hij wel had gedaan. Hij verbleef zelfs al een aantal dagen in hun dorp.  Volgens haar was zijn aanvankelijke afwijzing mogelijk gewoon een tactiek geweest om zijn leerlingen een les te leren.

Hij had dan wel ‘eigen volk eerst’ gezegd, maar zij had direct begrepen dat hij daar niet mee bedoelde ‘en dus niet de anderen’. Ze had de ruimte in zijn woorden gehoord en geen afwijzing. Dus gaf ze hem gelijk. Ze vroeg ook niet van hem om van zijn doel af te wijken. Ze gaf hem groot gelijk! Het enige wat ze wilde was dat hij, nu hij er toch was, haar dochter zou genezen. Ze vroeg geen heel brood. Ze had voldoende geloof en vertrouwen in zijn goddelijkheid om tevreden te zijn met een paar kruimels onder de tafel (Trapeza is Grieks voor tafel).  En stiekem dacht ze dat hij daarom haar wens had ingewilligd.  

De barrière van tijd, taal en cultuur zijn in dit verhaal heel voelbaar. Wanneer je het voor de eerste keer leest denk je al snel dat Jezus denigrerend en afwijzend doet of dat Hij op z’n minst chagrijnig is. Maar het verhaal toont juist dat Jezus niet alleen voor eigen volk alleen kwam, maar voor iedereen die in Hem gelooft en zijn vertrouwen in Hem stelt. Dat is de boodschap die gaandeweg dit evangelie steeds duidelijker wordt. (Lees ook Marcus 11:17)

Beter één dag in uw voorhoven dan duizend dagen daarbuiten. Beter op de drempel van Gods huis dan wonen in de tenten der goddelozen. Psalm 84:11

  • Hoe groot is jouw vertrouwen in God in tijden van wanhoop?
  • Ben jij in je (geestelijk) leven tevreden met de kruimels?
  • Welke les leer jij uit het verhaal van vandaag?

Bible Journaling:  Het beeld van een bedelend hondje bleef bij me hangen na het lezen van dit gedeelte. En omdat Jezus zijn opmerking hoogstwaarschijnlijk niet denigrerend maar in bepaalde mate juist liefdevol en vertederd bedoelde, tekende ik dit hondje met een fineliner in mijn bijbel. Met grafietpapier kan je deze gratis printable gemakkelijk in je eigen bijbel overtrekken.  Met waterverf gaf ik er kleur aan.

We vinden het geweldig wanneer je jouw gedachten bij dit gedeelte en / of jouw creaties hier deelt of op social media. Laat wat van je horen! Op social media kan je ons vinden met #woordvrouw of #bijbeljournalinggroep.

Volg me op youtube, insta of word lid van onze facebookgroep.  
Je kan je uiteraard ook op deze blog abonneren (naar beneden 
scrollen en je emailadres achter laten of je email even via het
 contactformulier toesturen.  Alles op deze blog is ons creatief 
en intellectueel eigendom en dus niet zonder uitdrukkelijke 
toestemming te gebruiken anders dan voor persoonlijke doeleinden.  
Uiteraard mag linken op social media wel.

trapeza2Trapeza: Are you satisfied with just the crumbs? 

Mark 7:24-30

At first sight she had seen the man in him and not so much the divine healer. She had seen how his fatigue had put his patience to the test. To the eye it seemed as if he had rejected her harshly. His followers had, audibly and with almost deputy shame, held their breath as he compared her seemingly tactless with a small dog. But in his eyes there had been a purposeful determination and she knew that he, tired as he was, wanted to make a point. Being called a dog in her culture wasn’t as derogatory as for them. A woman who could stand up for herself often was called a dog more often. It was a word so often used that it was hardly insulting. And indeed she had shown guts by falling in front of his feet and expressing her wish clearly. And he also called her a little dog; that diminutive took out the mean sting and made it clear to her that he really did not mean it harshly.

Her bff had praised her for the fact that she, a woman, had made the great healer change his mind.  As if she had been so influential. She dared to doubt whether this was the case. He was known to always show compassion. Why would that have been different so suddenly? And everyone knew that Jews prefer not to have anything to do with gentiles and normally, by far, wouldn’t think about going into their house. But that was exactly what he had done. He even stayed a few days in their village.

According to her, his initial rejection might have been just a tactic to teach his students a lesson. When he said “our people first”, she immediately had understood that he didn’t mean ‘and not the others’. She had heard the space in his words and no rejection. And she agreed. She didn’t ask him to deviate from his goal. All she wanted was, now that he was there anyway, he would cure her daughter. She didn’t ask for a whole loaf. Her faith and confidence in his divinity was sufficient to be content with a few crumbs under the table (Trapeza is Greek for table). In her opinion her faith was the reason he therefore granted her wish.

The barrier of time, language and culture are very tangible in this story. When you read it for the first time, you soon think that Jesus is denigrating and rejecting or that He is at least grumpy. But the story shows precisely that Jesus came not only for his own people, but for everyone who believes in Him and puts his trust in Him. ‘Our people first’ is just a springboard to reach everybody else. That is the message that gradually becomes clearer this gospel. (Read also Marcus 11:17)

For a day in Your courts is better than a thousand elsewhere. I would rather be a doorkeeper in the house of my God than dwell in the tents of the wickedness. Psalms 84:10

  • How steadfast is your confidence in the Lord in desperate times?
  • Would you be happy with just a few crumbs? Why (not)? 
  • What is this woman teaching you today? 

Bible journaling: After contemplating on this story, the image of a little begging dog kept popping up in my mind. So I had to use that image. Watercolor isn’t my thing. But I tried. I drew the dog in my bible using a fineliner and added the watercolor. I made a free printable out of it. Feel free to use it. When you do and you post your creation on social media, I would love to see it, so please tag me 🙂 

Follow me on youtube, insta or join our facebookgroep. 
Or subscribe to this blog  contactform . Everything on this blog is 
my  creative proprietorship and therefor cannot be used 
(other than personal) without specific permission.  
Sharing on social media will be appreciated.

Bithiah: Becoming a daughter of God (+ free printable)

#woordvrouw #31daysofbiblicalwomen (Scroll down for English translation) 

Bitja: Een dochter van God worden.Jenny Pollett

Exodus 2:5-10, 1 Kronieken 4:17-18, Hebreeën 11:24

Vandaag is de #woordvrouw geschreven door gastblogger Jenny Pollett uit New Zealand. Dank je wel voor je bijdrage, enthousiasme en creativiteit Jenny!

Zachtjes wiegde ze haar baby in haar armen. Bitja rustte tegen de muur van haar nederige huisje in Gosen en keek naar het landschap voor zich wat uitmondde in de Nijl. Terwijl ze de vredige avondlucht inademde dwaalden haar gedachten naar het leven wat ze eens kende. Een leven van welvaart, overvloed en vol priveleges als dochter van de farao. Het leven toen was echter gevuld van angst en spanning, altijd afhankelijk van de willekeur van de Goden, machteloos om zichzelf te verdedigen ten opzichte van de manipulatie van de priesters en de God geworden heerser. Er was altijd maar iets kleins nodig om het slachtoffer van hun ongenoegens te worden.

bitjaZe herinnerde zich de noodlottige dag waarop ze de schreiende baby uit het water had gered. Ze zou gaan baden, haar gedachten hadden destijds een loopje met haar genomen omdat bij de plek waar ze normaal ging baden de dode lichamen van zoveel baby’s hadden voorbij gedreven. Het was door toedoen van de farao dat zoveel Hebreeuwse pasgeboren jongetjes werden vermoord. Het was vreselijk geweest. En tegelijk ook zo oneerlijk; want wat had ze graag een baby van zichzelf gehad. De joodse vrouwen produceerden baby na baby en haar schoot bleef gesloten. Ze wilde wel een baby maar was als de dood voor een zwangerschap of bevalling. Op haar 14de was ze uitgehuwelijkt  en sindsdien werd er van haar verwacht dat ze een zoon zou baren, ook al was haar man een militair en zelden thuis.  En middenin deze gedachtestroom dreef het mandje. Het hartverscheurende geschrei raakte haar hard, ze tilde het kind op, wiegde het in haar armen en wist ‘dit is mijn kind, uit het water getrokken, een geschenk van de Nijl’.

En zo begonnen de jaren van misleiding; angst dat haar geheim bekend werd. Maar er waren ook jaren vol plezier geweest terwijl ze haar kleine prins Mozes liet opgroeien aan het hof. Vaak had ze stiekem meegeluisterd toen de voedster haar zoontje bijzondere verhalen over de God El-shaddai vertelde.  Ze had het altijd al bizar gevonden hoe dit volk maar in 1 God kon geloven. Volgens hun de enige echte God die het volk werkelijk zou liefhebben. In de jaren die volgden ontdekte Mozes beetje bij beetje de waarheid over zijn afkomst, maar hij was ervan doordrongen dat dit een groot geheim was en dit zo moest blijven. Wanneer de waarheid naar buiten kwam en het licht zou zien zouden ze alles kunnen verliezen.

En toen was het onvermijdelijke gebeurd waardoor haar status, welvaart en alle privileges tot een abrupt einde waren gekomen. Mozes had zo lang zijn best gedaan om in het gareel mee te lopen maar de dag kwam dat hij het niet langer kon aanzien en alles wat ze hem ooit had aangeboden de rug keerde. Hij vermoordde een Egyptenaar en had hem verstopt in het zand. Maar toen het bekend werd wat hij had gedaan was hij gevlucht naar Midjan. Met gevaar voor eigen leven had ook zij het paleis verlaten en haar toevlucht genomen bij het volk van Mozes. Haar eigen slaven zorgden nu voor haar al was ze één van hen. Ze hielden haar verborgen voor de overheid, kleedden haar in hun klederdracht en gaven haar een Hebreeuwse naam: Bitja (dochter van God). Ze hadden haar zelfs laten trouwen. Maar helaas was haar echtgenoot onverwacht overleden. 

En hier stond ze nu. Met haar tweede kind in haar armen. Mijmerend over Gods ondoorgrondelijke wegen.  Inmiddels was El-Shaddai de enige God die zij als echt erkende. Al zag ze de uitkomst nog niet, ze was ervan overtuigd dat deze God een plan had voor zijn volk en dat zij, op haar beurt daar een zeer bescheiden rol in mocht vervullen ondanks de jaren van afgoderij en onwetendheid. Door haar geloof had Bitja leren vertrouwen, door geloof had ze vrede gevonden.

bitja2In de bijbel staat er maar erg weinig info over Bitja. Maar Joodse overleveringen en de Midrasj vertellen ons meer over deze vrouw. Zie hiervoor oa. de bijgevoegde link en lees het boek van Mesu Andrews ‘Dochter van de farao’.

Wat we in de bijbel wel duidelijk lezen is dat God Bitja gebruikt in Zijn grote plan voor zijn volk. We lezen ook over een vrouw die haar lot overstijgt en zich weet te ontworstelen aan de heersende heidense godsdienst waarin ze was opgegroeid en zich weet te verzetten door het redden van een ogenschijnlijk onbetekenend slavenkind. Maar het is juist dat kind, wat door haar is opgevoed wat later door God gebruikt wordt om Zijn plan uit te voeren. En Mozes wordt later door Hem beloond vanwege zijn geloof.

En hoewel ze in beginsel weinig moet hebben geweten over de God van de Hebreeën, ze vindt zelf ook haar weg naar dit volk en naar deze God.

  • Hoe moeilijk is het (soms) te geloven dat God ook voor jou een plan heeft? Hoe bitja saramoeilijk is het hierin te vertrouwen wanneer je zelf in moeilijke tijden zit?
  • Durf je te vertrouwen op de belofte uit Jeremiah 29:11 en daarin je rust te vinden?
  • Wat is het belangrijkst voor jou: welvaart en status of geloof en vertrouwen in de God die jou liefheeft?

Bible Journaling: Jenny maakte een prachtige tekening die hier als free printable te downloaden is. Daarnaast maakte ze er tweede tekening bij die je of in de marges van je bijbel kan verwerken of je maakt er een mooie boekenlegger van. Voor mezelf verkleinde ik haar tekening en zette hem met grafietpapier over in mijn bijbel.

Volg me op youtube, insta of word lid van onze facebookgroep.  
Je kan je uiteraard ook op deze blog abonneren 
(naar beneden scrollen en je emailadres achter laten of je email
even via het contactformulier toesturen.  Alles op deze blog 
is ons creatief en intellectueel eigendom en dus niet zonder 
uitdrukkelijke toestemming te gebruiken anders dan voor 
persoonlijke doeleinden.  Uiteraard mag linken op social media wel.

BITHIAH: becoming a daughter of God.

Exodus 2:5-10, 1 Chron 4:17-18, Hebr 11: 24 

Today our guestblogger is Jenny Pollett from New Zealand, thank you Jenny for your contribution, enthousiasm and creativity! 

bitjaCradling her sleeping new-born son in her arms, Bithiah rested against the wall of her humble little Goshen home and looked out over the distant Nile. As she drank in the peace of early evening, her mind wandered back to the life she had known, and she wondered at the contrast with the humble life she now lived. Though she had lived a life of wealth and privilege as a daughter of the Pharaoh, yet she had known no peace. Instead she had lived with constant fear, anxiety and terror, always at the mercy of Egypt’s capricious, changeable gods and powerless to defend herself against the whims of powerful rulers believed to be god incarnate, who were able to dispense death and destruction to whomever they chose with very little reason.

She remembered back to that fateful day when she’d drawn a baby from the Nile. Going to bathe that day, her mind had been whirling with emotion; revulsion at having seen bloated, dead babies floating by her private bath-house, after the edict of Pharaoh that Hebrew new-born boys be cast into the Nile. How unfair it had seemed, when she had yet to produce a child,  that these slave women could produce so many sons they could not keep! How she longed for a child of her own, yet she was utterly terrified of childbirth. She’d been given in marriage at age 14 and expected to produce an heir, even though her husband was in the army and seldom home. Then a basket floated by and caught in the reeds where she stood. The plaintive cry tore at her heart, and as she lifted the child to her breast she knew he was hers – a gift from the god of the Nile.

So began the years of deceit; the dread of being found out. And yet they had been years of joy too as she raised her little Moses as her own son; a Prince of Egypt. Many were the times that she listened as her Hebrew nursemaids told stories of their God El-Shaddai. How unbelievable that they could believe in just one all-powerful God, a God they believed to be the only true God and a God who actually cared for his people! As Moses grew he had come to know of his Hebrew origins, but she’d sworn him to secrecy, emphasising how much they both would lose should the truth ever come into the light.

Then the inevitable had happened and her privileged life had come to an abrupt and terrifying end! Moses had fought for many years to reconcile his life of privilege with the deprivation of the people he knew to be his own, and the day finally arrived when the truth became known and Moses turned his back on all he had known to defend his people against their cruel oppressors. He’d killed one of the guards and hidden his body in the sand. Then when the truth came out he’d fled into the wilderness of Midian.  Her life under threat she had run to the only friends she had; her Hebrew slaves, and they had taken her in and hidden her; caring for her as one of their own. They’d given her a new name – Bithiah; daughter of God, dressed her as a Hebrew and provided a new husband for her. (By now she was a widow.)

So here she was, a new babe in her arms and peace in her heart, marvelling at the workings of El-Shaddai, the one God she now understood to be true. Although she had yet to see it, she now truly believed that this El-Shaddai did indeed have a plan for His people, and that she had played a tiny part in that plan in spite of her distorted ideas at the time. By faith Bithiah believed, and by faith she found peace.

Very little is actually written in scripture about the adoptive mother of Moses, so much of what I have written is taken from Jewish history and folk law written in the Midrash, as seen in this link , and from a story by Mesu Andrews: “The Pharaoh’s Daughter.”

In this account we see that God is able to use whomever he chooses in order to carry out his mighty plans for his people. We also see a woman who is able to rise above the depravity of the pagan regime in which she was raised, to defy a despicable edict and compassionately rescue a condemned slave child, and who is eventually able to exercise faith to believe in the plans of the one true God; El-Shaddai, and is rewarded by Him for that faith. Although she knows very little of El Shaddai or his plans yet she is able to become the channel of His provision of a saviour for the people of Israel and as such she comes to faith and trust in Him.

  • How hard is it for you to believe that God has a plan for your life, even in the midst of trauma and difficulties?
  • Can you believe the promise of Jeremiah 29: 11 and rest in God’s overarching plan for your life?
  • What is more important to you: wealth and position, or faith and trust in the one God who loves you?

Bible jouraling: Jenny made a beautiful drawing and has made it available to you as a free printable. She also added a second beautiful drawing that can be used in de margins of your bible. I minimized het drawing and transfered it into my bible. With transferpaper the printable is so easy to transfer!!

 

 

Follow me on youtube, insta or join our facebookgroep. 
Or subscribe to this blog  contactform . Everything on this 
blog is my creative proprietorship and therefor cannot be used 
(other than personal) without specific permission.  
Sharing on social media will be appreciated.