#Woordvrouw 15 – Martha

(Scroll down for English translation)

Altijd bezig met mijn ogen op Jezus! 

Lezen: Lucas 10:38-42, Johannes 12:1-8martha (1)

 “11 kopjes thee, 1 water en voor Johannes een sapje.” Martha snelt naar de keuken, onderweg botst ze bijna tegen 1 van de dienstmeisjes op die met een schaal versnaperingen rondloopt. “Nee, deze zijn voor na de thee, breng eerst de schaal met gekonfijt fruit.” “En ow ja, de prullenbak zit overvol, die moet ook nog ff weg doe je dat zo ook nog?” Snel loopt ze verder. Wat moest ze ook alweer? Owja, 10, nee 11 thee, water en sap. Eenmaal in de keuken ruikt ze een vreemd luchtje “Verhip, het gebraad!” “ Maria! Maria!? Dikkeme, waar blijft die meid? Ik moet ook alles zelf doen.”

Maria komt niet dus terwijl Martha zelf het gebraad uit te oven haalt en zich bijna verbrand aan de hete schaal, herhaalt ze nog even voor zichzelf wat ze ook alweer moest inschenken. Ze ergert zich eraan dat Maria geen fluit uitvoert. Met een dreun zet ze de ketel op het fornuis, pakt ruw de kan met water en vraagt bitsig aan een ander dienstmeisje of ze even wat sinaasappels wil persen voor het sapje van Johannes. …

In de bijbel staan drie korte gedeelten waarin de zussen Martha en Maria beide voorkomen. In het eerste stuk lezen we dat Jezus en de discipelen bij hen komen eten. Martha is als oudste zus druk in de weer om de groep heren met gepaste gastvrijheid te ontvangen. Ze rent zich suf om het vooral iedereen naar de zin te maken. Dienen zit Martha in het bloed maar deze drukte dreigt haar even teveel te worden.

“Jezus, moet dit nou? Zie haar zitten. Zeg tegen haar dat ze me moet helpen, ik ren me suf!”

Maar Jezus doet niet wat ze vraagt, integendeel, Hij wijst haar zelfs terecht. “Laat dat rennen nou. Zet de boel op tafel en laat iedereen zelf wat nemen. Maria neemt tenminste tijd om even met me te praten. Om te luisteren naar wat ik wil vertellen. Zij ziet mij tenminste staan. Dat is waar ik voor kwam.”
Wat we vaak onthouden van dit verhaal is grofweg samen te vatten in het liedje van Elly en Rikkert “Martha, Martha, leg je bezem neer, al dat werken; luister naar de Heer!”. We maria2moeten dan leren dat al dat werken niet moet, of zelfs niet juist is… Je zal qua type maar een doener zijn! Dan voel je je door dit verhaal behoorlijk negatief aangesproken. Maar net zoals wij onze goede en minder goede momenten hebben heeft Martha dat ook. Het ene moment overdreef ze in de drukdoenerij en moest ze leren dat ze haar manier van doen niet kon opdringen aan een ander. Maar op een ander moment zie je dat de balans er is en dat Jezus haar inzet juist waardeert. Want doeners zijn nu eenmaal broodnodig! We kunnen niet zonder de mensen die van aanpakken weten! In Johannes 11, wanneer haar broer net is overleden, laat ze zien hoezeer ze in Hem gelooft en in vol vertrouwen op hem afrent. En in Johannes 12 is ze wederom aan het werk. Weer lezen we dat ze aan het bedienen is. En daar lijkt het alsof Jezus’ boodschap in haar hart is gedaald want Jezus wijst haar niet terecht.

Het gaat er niet om of je veel doet of juist niet. Je veelvuldig inzetten is niet per definitie fout of goed. Martha was duidelijk een doener en dat was ok! Waar het om draaide was: ziet ze Jezus?

Nadenken:

  • In welke mate heb jij Jezus voor ogen in dat wat je doet?
  • Wees even stil,  doe je ogen dicht en stel je voor dat je Hem ziet staan. Wat wil je horen? Wat wil je zeggen? Vertel het Hem!

Creatief:

Martha collageZoals je ziet heb ik mijn Martha geïnspireerd op het Melkmeisje van Vermeer. Ik kon hem helaas niet om toestemming vragen 😉 Ik heb haar wel even ‘omgedraaid’ zodat de bladspiegel wat beter uitkwam. Ik heb eerst de tekening gemaakt, die overgezet in mijn bijbel met grafietpapier en ingekleurd met pastelpotlood. Maar met gewone potloden kan dat uiteraard ook. Voor wie graag gebruikt maakt van mijn tekening is er een gratis sjabloon.  De andere tekening maakte ik met behulp van een overtreksjablonen van DesireeDankt, hier zie je Martha voor het lege graf van haar broer Lazarus… Uiteraard staat het je vrij een geheel eigen uitwerking te verzinnen. Ik hoop veel van jullie creativiteit te horen en te zien!

 

Serve with your focus on Jesus!

Read: Luke 10:38-42, John 12:1-8

“11 cupMartha2s of tea, 1 water and a juice for John.” Martha hurries to the kitchen,  almost bumping into one of the maids who walks with a serving dish full of refreshments. “No, these are served after the tea, bring the confectionery fruit first. And oh well, now you’re here, the trash can is  overloaded, can you handle that one after this?” Martha quickly returns to … what did she have to do? O yeah, 10, no 11 teas, a water and a juice. But as soon as she enters the kitchen, she smells a strange odor   “Oh no, the roast! Mary! Mary!? Darn girl, where do you stay? Do I have to do everything myself?!”

But Mary doesn’t show up. So Martha, trying to do everything herself in a minimal amount of time and as perfect as can be, almost gets herself burned on the hot roast while she repeats for herself what everyone wants to drink. She’s really annoyed that Maria acts this bone-lazy this afternoon. With a bang, she puts the boiler on the stove, grabs the can with water, slams the cabinets and  surly tells one of the servants to squeeze some oranges for the juice of John. …

There are three short sections in the Bible in which the sisters Martha and Mary both appear. In the first part we read that Jesus and the disciples are their guests; Martha as the eldest sister is busy as a bee to serve them in the appropriate hospital way.  She is working her socks of, but it threatens to be overwhelming. Serving others runs in Martha’s blood, but this kind of pressure is just too much.

“Jesus, have you seen what she’s been doing? Nothing! Look at her. Tell her to help me like a good sister’s supposed to do!” 

But Jesus does not do what she asks, on the contrary, He even kindly rebukes; “Let Mary sit with me.  Just put everything on the table and make it a self-service-afternoon. Mary is taking time to talk and listen to me. That’s what I came for; to spend time together! Stop annoying yourself.”

This story is often remembered in a very one-sided way; Martha needs to put down her broom, stop working and has to become like Mary.  But that’s not what the story is teaching us. What if you’re the kind of type that just likes to be busy? What if you are a doer like Martha? What if the serving is in your blood? Are you wrong by just being like that?

As we all have our good and lesser good moments, Martha is having a lesser moment. She exaggerated her qualities so her talent became a pitfall. And she fell.

We need doers! What would we do without all those men and women that know how to handle things and handle them swiftly?  Being a doer IS NOT WRONG! When we read John 11 we can look at these women again, but from a different perspective. After Lazarus died, Martha runs to Jesus. She knows that in the difficult time they’re at, Jesus is the answer. In chapter 12 she is working again. But this time Jesus feels no need to tell her to sit down and listen …

It’s not about doing a lot. It’s not about being busy. It’s about spending time with Him. It’s about serving Him with a focus of love instead of ‘getting things done as soon as possible or as perfect as can be.’ It’s about your focus. Serve with your focus on Jesus!

Contemplate:

  • Are you a doer? When you are busy, how can you focus on serving Him?
  • Be still for a moment. Close your eyes. Picture Jesus standing in front of you. What would you like to hear? What would you like to say? Tell Him!

Creative:

As you see my ‘Martha’ is inspired by ‘The milkmaid’ (painting from Vermeer) I made the drawing before I traced it into my bible with graphitpaper.  I use pastelpencils from Bruynzeeldesign to color.  If you would like to use the same drawing; here for free!  The other drawing is Martha in front of Lazarus grave, made by @Desireedankt. She offered several drawings tot trace or color for free!  Thanks Desiree!

Bijbel journaling groep. 
instagram. 
Social media: 
#bijbeljournalinggroep 
#Woordvrouw 
#31daysofbiblicalwomen. 
Een stap voor stap tutorial qua inkleuren vind je hier. 
Morgen kan je dag 16 van de woordvrouw challenge vinden 
op de site van Lucinde.

 

 

 

Advertisements

#Woordvrouw 13 – Ruth + giveaway!

(Scroll down for English translation)

Uw God is mijn God! 

Lezen: Ruth 1:1-19

Ruth“Geef hier! Ik heb ze gewonnen, nu zijn ze van mij, stomme buitenlander” nijdig graait Eliu de houten knikkers uit Obed’s handen. “Ik ben geen buitenlander en al helemaal niet stom!” “O, nee, en je moeder dan? Die komt toch uit Moab? Nou, dan ben jij ook een buitenlander en ik vind je wel stom.” “Nou, als ik een buitenlander ben, dan ben jij dat ook. Rachel  en Leah waren ook buitenlanders en dat zijn jouw over over over … overgrootmoeders!” “Ja maar mijn grootmoeders moesten niet bedelen om gerst, de jouwe wel.” Obed loopt rood aan. “Mijn moeder bedelde niet! Mijn moeder ging keihard werken op het land. Veel harder dan alle anderen! Op 1 dag verzamelde ze wel een Efa aan gerst!” “Jij bent zo dom, je weet niet eens wat een Efa is!” “Nietes! Een Efa is wel zoveel als die vier grote zakken daar!” Eliu kijkt achterom, Obed wijst naar de rijst die zijn vader net heeft opgekocht. 4 uitpuilende jutten zakken met elk ruim 10 kilo aan peperdure rijst.  “Jouw moeder blijft een buitenlander, mijn moeder zegt dat ze in Moab allemaal rare goden hebben en dat jouw moeder een dikke heiden is! Heiden, heiden.” Eliu steekt zijn tong uit, stopt snel de knikkers in zijn zak en zet het op een lopen.

Obed is woest. “Mijn mama heeft de eedformule van Jahweh uitgesproken, ze is geen heiden meer!” Maar Eliu lijkt niets meer te horen. Stampend van boosheid rent Obed naar de dorsvloer waar zijn vader aan het werk is.  Hij heeft mazzel. In de schaduw van de oude druivelaar zit pap te lunchen. Met een zucht ploft hij naast hem neer, pakt ruw een stukje oud brood, doopt het net als papa in de verzuurde en met water aangelengde wijn en knabbelt het langzaam op.   “Pap, Eliu heeft … hij had, hij zei …” “Ik hoorde het tot hier knul. En Eliu’s vader ook. Reken er maar op dat hij straks flink aangepakt wordt. Je krijgt je knikkers vast wel terug.” Even is het stil. “Ik hoef die knikkers niet.” Klinkt het nors. Boaz kijkt vertederd naar zijn zoon. “Je moeder is de krachtigste vrouw uit de wijde omtrek, iedereen bewondert haar. Eliu is gewoon jaloers.” “Maar ze is toch geen heiden meer pap?” Boaz zucht. Lang geleden, toen Ruth nog in Moab woonde leefde ze inderdaad met de goden uit die omgeving. Maar toen Machlon haar huwde had hij haar alles over Jahweh verteld en geëist dat in hun huis alleen Jahweh geëerd werd. Ruth had Jahweh echter niet alleen gediend uit gehoorzaamheid aan haar man, ze was gaan houden van de verhalen en had zich gehecht aan deze wijze van leven. Toen Kiljon en Machlon aan de vreselijke koorts overleden had Ruth erop gestaan om samen met Noömi terug te keren. ‘Uw God is mijn God’ had ze uitgeroepen en ze had dat bekrachtigd met de bekende eed ‘De Heer is mijn getuige!’.

“Nog voordat je moeder enige zegening van Jahweh ontvangen had diende ze Hem al met haar hart. Wees gerust jongen, daar kan menigeen een voorbeeld aan nemen.”

 Nadenken:

We kennen allemaal onze momenten van wanhoop. Momenten waarop het geluk verder weg lijkt dan ooit. Momenten waarin verdriet ons dreigt te overmannen. Maar ondanks de moeilijke omstandigheden roept Ruth  “Uw God is mijn God”, ze verlaat alles en iedereen en gaat op weg. Zou jij dit kunnen? Welke les kan je hier voor jezelf uithalen?

 Creatief:

Ruth 2Met letterstickers heb ik op een plastic sheet “Uw God is mijn God” geplakt. Ruth zei het niet zomaar. Ze vertrok ook daadwerkelijk met Noömi op reis. Voor mij symboliseert de kameel de daad bij het woord. (De kameel is gewoon een op vellum geprint plaatje wat ik vond op internet.) Ik heb de zijkant (de rug) van het plastic inlegvel door collall lijm gehaald en tussen de 2 bladzijden inzo diep mogelijk tegen de rug aan geplakt. Op de bladzijde zelf heb ik met een paar simpele lijnen een zon en wat heuvels getekend (Micronpen) en dit met Gelatos ingekleurd. Gewoon potlood of waterverf kan uiteraard ook.

Tip: Gelaagd werken is niet vanzelfsprekend. Daarom koos ik deze keer voor een inlegvel.  Wanneer je bijvoorbeeld vetkrijt gebruikt kan je erna niet zomaar met alle fineliners eroverheen schrijven omdat het de punt kan verstoppen en je pennetje ruïneert. Wanneer je Gelatos goed uitveegt met een babydoekje dan kan je er overheen schrijven met een Micron. Op vetkrijt blijven stickers ook niet altijd goed plakken.

 ruth my

Voel je uiteraard vrij het geheel te verwerken op eigen wijze! Margreet Ypma van de bijbel journaling groep op Facebook heeft Ruth en Noomi ook op geheel eigen wijze gejournald. Zo zie je dat iedereen zijn eigen stijl heeft en er zijn eigen draai aan kan geven.  Dank je voor dit prachtige voorbeeld Margreet!

Ik vind het fijn te horen wat je gedachten zijn bij de overdenking van vandaag (of over de andere overdenkingen). Voel je vrij dit hieronder te delen of op de bijbel journaling groep of in een persoonlijk bericht!

giveawaypennetjesGIVEAWAY 

Op instagram geven we 3 pakketjes weg!

1x het leuke Sestra Zomer Magazine (mét handletteringboekje erin!) met een vel letterstickers,  krijtlook stickers met diverse christelijke opdrukken én 3 Staedtler fineliners in de diktes 005, 03 en 05. (deze pennetjes drukken niet door in de Schrijfbijbel!)

Daarnaast geven we 2 kleinere setjes weg die elk een stickersetje (prachtige christelijke krijtbordlook stickers en letterstickers) en 3 Staedtler fineliners (005, 03 en 05) bevatten.

Check mijn instagram om te kijken hoe je kan winnen!

Meer info over biblejournaling: meld je aan 
op Facebook bij de Bijbel journaling groep. 
Je vindt me ook op instagram. 
We zijn op social media te vinden met de hashtags: 
#bijbeljournalinggroep 
#Woordvrouw 
#31daysofbiblicalwomen. 
Morgen kan je dag 14 van de woordvrouw challenge vinden 
op de site van Lucinde.

 

Your God is my God!

Read Ruth 1:1-19

“Give ‘m here! I’ve won them, now they’re mine, stupid immigrant!” Eliu grabs the wooden marbles right out of Obed’s hands. “I’m not an immigrant and not stupid at all!” “Oh, no, and what about your mother? She came from Moab didn’t she? Well, if she is, you are a immigrant as well and I think you’re stupid!” “Well, if I’m a foreigner, you’re one too; Rachel and Leah also came from abroad and they are your grandmothers from way back!” “Pff, my grandmothers didn’t have to beg for barley, your mom did.” Obed turns red. “My mom never begged! She worked on the land. Much harder than all others! She even collected an Efa of barley in less than a day!” “Oh, you’re so stupid, you don’t even know what an Efa is!” “Of course I know! An Efa is as many as those four big bags there!” Eliu turns his head towards the direction Obed is pointing to. In a corner behind the door, he sees the 4 big jut bags of rice his father bought at the market early this morning. 4 big expensive bags, each weighing about 10 kilos (22 pounds). “Your mother remains an immigrant, my mother says so and also that they all have weird gods in Moab and that your mother is a filthy gentile! Heithen, infidel, pagan!” Eliu eyeballs and quickly puts the marbles in his pocket before he puts on a run.

Obed is furious. “My mum explicitly pronounced Yahweh’s oath formula, she is no longer a gentile!” But Eliu does not seem to care anymore. In anger Obed stumbles on the ground, running to the threshing floor where his father is at work. He’s lucky. In the shade of the big old grape vine, his father is eating his lunch. *Sigh* Obed plumps down and grabs a piece of old bread, steeps it just like his daddy in the acidified and water-laden wine and slowly shews on it. “Dad, Eliu has … he had, he said …” “I heard it all, little fellow, and so did Eliu’s father. Look: he is walking home now. You can assume that the little brat will be tackled very quickly. You’ll get your marbles back.” For a moment it’s quiet. “I don’t want those marbles.” Boaz looks fondly to his son. “Your mother is the most powerful woman I’ve ever met, everyone admires her. Eliu is just jealous.” “So she’s not a gentile anymore?” Boaz sighs. Long ago, when Ruth lived in Moab, she lived with the gods in that area. But when Machlon married her, he thought her everything about Jahweh and demanded that in their house only Jahweh would be praised. However, Ruth had not only served Yahweh because she wanted to be obedient to her husband, her love for all His wonders grew into a dedicated heart and lifestyle. When Kiljon and Machlon passed away due to the terrible fever, Ruth insisted on returning with Noömi. ‘Your God is my God’ she proclaimed, and she invigorated with the famous oath, ‘The Lord is my witness!’
“Even before your mother received Yahwehs blessings, she’d already served Him with her heart. Don’t worry, that boy can take her for an example. Now, go home, nanna Rahab told me you still have to do your chores. “

Contemplating
We all have our moments of despair. Moments in which happiness looks further away than ever. Moments in which sadness threaten to overpower us. But in spite of the difficult circumstances, Ruth proclaims “Your God is my God”, leaving everything and everyone behind towards God. Could / would you do this? What lesson can you learn from her?
(When) Can you walk towards God with your family?

Creative
As you can see I used a plastic sheet and glued some letters on it (Your God is my God) The camel is a picture I found on the internet and printed on vellum. I also glued the camel onto the sheet: this way I could keep the text readable.  The background: I used Gelatos and babywipes.

(English isn’t my native language so pardon my mistakes; feel free to correct me in a mail :))

GIVEAWAY!!giveawaypennetjes

We have a giveaway on instagram! Actually we have 3! (see picture!) We will give away one set containing the beautiful Dutch Sestra Zomer Magazine, 3 Staedtler fineliners (005, 03 and 05), letterstickers, and chalkstickers. 

And we are giving away 2 smaller packages: a set of stickers and 3 Staedtler fineliners.  

Check my instagram how you can win one of these! 

 

More info about biblejournaling: 
feel free to join the Dutch Bijbel journaling groep. 
You can also find me on instagram.
Please share your creations with the hashtags
#bijbeljournalinggroep 
#Woordvrouw 
#31daysofbiblicalwomen. 
Tomorrow you can find day 14 of the challenge here.

#Woordvrouw 12 – Delila

Delilah De challenge van vandaag kan je vinden op de blog van Lucinde.

Naar aanleiding van Lucinde haar overdenking stond ik weer eens stil bij hoeveel invloed vrouwen kunnen hebben … Delilah heeft Samson zó aan zijn hoofd gezeurd om zijn geheim kenbaar te maken … en ook al vertrouwde hij haar overduidelijk niet, haar gezeur verdoofden zijn ziel en verstand. Wat een drama.

Edag12-lucinde-delilaen les dat we als vrouwen des te meer onze invloed heel bewust positief moeten inzetten. (En dus moeten stoppen met zeuren!)

Todays Challenge can be found on Lucinde’s blog! Het blog made me think about the huge influence a woman can have on a man… Samsons soul was vexed to death! .. This is a lessen for us! As women we should use our influence consensually in a positive direction! (And stop whining!) 

Voel je vrij een reactie of je eigen uitwerking achter te laten! 
Dat kan hier of bij de Bijbel journaling groep op Facebook. 
Je vindt me ook op instagram. 
We zijn op social media te vinden met de hashtags: 
#bijbeljournalinggroep 
#Woordvrouw 
#31daysofbiblicalwomen.

#Woordvrouw 11 – Elaion

(Scroll down for English translation)

Heb je voldoende olie? 

Lezen: Matteüs 25: 1-13 en  Jakobus 1:22


ElaionDaar liggen ze dan, knikkebollend op een hoopje. Het wachten duurt zo lang. De bruidegom laat maar niet van zich horen. Blijkbaar heeft zijn moeder of vader nog erg veel te vertellen zo vlak voordat hij gaat trouwen. Ze zijn al een paar uur aan het wachten. Maar straks mogen ze hem volgens het oude ritueel ‘verlicht’ naar zijn bruid begeleiden. Geeuwend strekt ze zich uit en checkt voor de zoveelste keer haar kruikje. Ja, ze heeft zich goed genoeg voorbereid. Ze heeft echt genoeg olie mee. Terwijl ze haar hoofd nog even neerlegt om verder te dommelen hoort ze vanuit de verte wat gelach. Het klinkt alsof er een paar jongens wat lol aan het trappen zijn. “Oh, verhip! Hij komt eraan! Meiden, wakker worden! De bruidegom komt eraan!” Snel giet ze de olie uit haar reservekruik in haar lampje. “He, mag ik ook wat van jou? Ik heb niet genoeg mee.” Hier had haar moeder voor gewaarschuwd: voor meiden die te lui of te zuinig zijn en niet genoeg olie meenemen. Ze hoorde het mams nog zo zeggen “Elaion, onthoud goed dat iedereen weet dat dit soort avonden lang duren, je moet dus voorbereid zijn. Anderen helpen kan betekenen dat je jezelf benadeelt en uiteindelijk beide achterblijft, kijk dus uit!”
Met grote vragende ogen staart het meisje haar aan. Achter haar ziet ze er nog een stel die niet genoeg olie geregeld hebben. “Sorry, maar als ik mijn olie deel heb ik zelf niet genoeg om de hele weg met de bruidegom mee te lopen.”  Het voelt alsof ze alleen aan zichzelf denkt, maar ze kan niet anders. Ze moet haar doel voor ogen houden.

Snel rennen de 5 meiden naar huis in de hoop nog op tijd terug te zijn. Maar ze zijn amper weg of het groepje heren komt al stoeiend en grappend de hoek om gewandeld. Snel rent Elaion op de jongemannen af. Ze houdt haar lampje hoog zodat het pad goed te zien is. “Lang leve de bruidegom!” roept ze met de andere dames. En het oude ritueel van hem begeleiden naar hun vriendin is begonnen.

Het feest is al in volle gang wanneer er zwaar op de deur gebElaion -5onsd wordt. De meeste gasten horen het niet eens en zingen, lachen en dansen alsof het een lieve lust is. Maar Elaion ziet dat de bruidegom het wel heeft gehoord en na wat aarzelen de deur toch open doet. “Ik ken jullie niet.” hoort ze hem bars zeggen en de deur valt met een knal weer in het slot. Waren dat? Nee, zou het echt?

Ik kan me zo voorstellen dat toen Jezus dit verhaal vertelde de monden van zijn toehoorders zowat hoorbaar openklapte. “Heuh?’ Hoezo kent hij ze niet? Wanneer rabbi Jeshua verhalen vertelt gaat het altijd over hoe liefdevol je moet zijn, hoe gastvrij, hoe vergevingsgezind. Maar nu? Wat bedoelt Hij? Als je niet op tijd bent, niet klaar staat, dan mag je er niet bij?”

Maar rabbi Jeshua, Jezus, is lang niet altijd zo ‘openminded’ als dat soms wordt gedacht. Niet toen en niet nu. Want niet alleen het verhaal van deze dames loopt slecht af, in het verhaal van de bouwvakkers die met hun zelfgebouwde huis in een storm terecht komen loopt het voor één van de twee ook niet goed af. De bouwvakker zonder het juiste fundament raakt mooi zijn huis, zijn woning, zijn plekje kwijt. …

“Niet iedereen die zegt ‘Here Here’ zal het Koninkrijk der Hemelen binnenkomen, alleen wie de wil van de Vader doet.”  (Matteüs 7:21)

Het liefst leven we met de gedachte ‘Genade alleen’.  Maar werken der wet en geloof horen hand in hand te gaan. Het is niet zo dat we toegelaten worden tot Gods Koninkrijk om wat we doen… Nee, we horen erbij door wat we geloven! Maar wanneer we vanuit dat geloof ons doen niet aanpassen klopt er ook iets niet.

Elaion -1In beide verhalen gaat het oa. om het beeld van ‘de gelovige’. En dan maar liefst twee soorten. In beide gevallen werken ze hard, doen ze e.e.a. om zich voor te bereiden. Ook de dwaze grietjes zijn voorzien van olie en lamp en de domme bouwvakker bouwt ook een heel huis. Het verschil zit hem ook niet in de storm of in het inslapen. Ieder christen komt op het punt dat hij even niets ‘kan’ doen. De meiden slapen in. De bouwvakkers worden uitgetest door het weer.  het verschil zit ‘m in het resultaat. Wanneer de meiden weer wakker worden, de storm weer voorbij is, hoe staan ze er dan voor? De helft van de meiden heeft te weinig olie en komt er bij de bruidegom niet meer binnen. De ene bouwvakker zijn huis heeft de storm doorstaan, maar de andere is zijn huis, zijn plek bij God kwijt.

 

En nu jij en ik … wat doen wij? Hoe bereiden we ons voor op mogelijke stormen in ons leven? Hoe bereiden we ons voor op Zijn wederkomst?

Ik heb jaren in een woestijnperiode gezeten. Ik kon het toen niet opbrengen naar de kerk te gaan of om in mijn bijbel te lezen. En waar ik eerst genoot van het lofprijzen, kwam er geen noot mijn strot meer door. Ik heb vaak getwijfeld of ik nog wel ‘christen’ was. Maar wanneer mij, zomaar op een willekeurig moment, een toepasselijk bijbelvers te binnenschoot besefte ik weer dat het niet ‘over’ was en hield ik me voor mijn gevoel vast aan een zijden draadje. het was alsof ik samen met God op een bankje zat. Zwijgend. Maar we zaten er wel samen en Hij zou nooit weggaan. Jarenlang had ik me in Zijn woord verdiept en me 100% voor hem ingezet, met overgave de bijbel gelezen en vele verzen uit het hoofd geleerd. Het is dankzij die ‘voorbereiding’ dat ik op dat bankje kon blijven zitten wachten en ik mijn geestelijke reis door de woestijn heelhuids kon doormaken. En wat voor mij voelde als een zijden draadje, was in werkelijkheid een stevig drievoudig snoer.

dag11-sara-elaion(De 10 meisjes worden in de bijbel niet bij naam genoemd. Ik heb dit meisje Elaion genoemd, dit is Grieks voor olie.)

Nadenken:

  • Hoe werk jij aan het fundament van je geloof? Hoe kan jij dat wijze meisje zijn?
  • Wanneer was je voor je gevoel ingedommeld? Of zat je in een storm? Hoe heb je die doorstaan?
  • Welk advies zou je anderen kunnen geven over hoe je jezelf kan voorbereiden op de stormen in het leven? (Laten we elkaar hierin veelvuldig bemoedigen en aanmoedigen op Facebook en Instagram!)

 

Creatief:

Lian van Walsum (ook lid van de facebookgroep) heeft speciaal voor deze challenge ook haar creativiteit bij dit gedeelde losgelaten 🙂 . Wat een prachtige uitwerking!! En wat een werk om 10 van die meiden over elkaar heen te tekenen en in te kleuren. Lian: dank je wel voor je inspiratie! Gaaf om zo verschillende stijlen te kunnen laten zien.

Het lampje in de vensterbank inspireerde mij in ieder geval tot de tekening die ikzelf maakte. Deze heb ik ‘heel simpel’ met grafietpapier in mijn bijbel overgetrokken en ingekleurd. Uit de losse pols heb ik er de oproep om de bruidegom tegemoet te treden bij geletterd. Wie wil kan mijn tekening gebruiken en zo los inkleuren of in de bijbel overtrekken. Je vindt hem hier!

Hé, en niet twijfelen over je eigen talent! God ziet wat mensenogen niet kunnen aanschouwen: het hart! Dus schroom niet, hou van jezelf en van de toewijding waarmee je Gods woord wil verwerken. Het gaat niet om het resultaat, het gaat om het proces van verwerken!

Do you have enough oil?

Read: Matthew 25: 1-13 and James 1:22

There they are, a bunch of young ladies cuddled up next to each other. They already had to wait for so long… The groom just doesn’t show up. Apparently, his parents still have a lot to say before he gets married. They’ve been waiting for a couple of hours now. But as soon as he arrives they can “light” him on his way and accompany him to his bride; all according to the old ritual. Yawning she stretches her arms open wide and checks her jar for the second time. Yes, she prepared well enough. She really has enough oil. As she dares to drop her head again, she hears some laughing in the distance. It sounds like there are some guys having fun … “Oh my! He is coming! Girls, wake up! The groom is coming! Wake up!” She jumps up and quickly pours the spare oil from the reservoir into her lamp.

“Hey, could you spare me a little? I haven’t got enough.” This is what her mother warned her about:  girls who are too lazy or too economical and didn’t bring enough oil. It’s like she can hear her mother say: “Elaion, remember that everyone knows that these kinds of evenings seem to last forever, so you have to be prepared. Helping others can mean that you denigrate yourself so act wisely!”

With big begging eyes the girl stares at her. Behind her, Elaion sees another couple who don’t have enough oil. “Sorry, but if I share mine, I don’t have enough myself. It’s a long walk to the bride!” She really feels selfish right now. But she has no other choice. She has to keep her goal in mind.

Quickly the five girls run home in the hope of being back in time. But as soon as they have left the building the men arrive, stumbling and joking as they draw near. Elaion quickly runs towards the young men, holding her lamp as high as she can. “Long live the groom!” She acclaims with the other for ladies. And the old ritual of accompanying the groom to their friend has begun. …

The party is already in full swing when someone bangs on the door. Most of the guests don’t even hear ít and keep on singing, laughing and dancing. The party is on!  But Elaion sees the groom opening the door with some hesitation. It’s a real insult to arrive late so she understands his hesitation. “I don’t know you.”  She hears him say in a curtly and very bluntly way and with a bang the door falls back into place. Was that … ? No, would he really?

I can imagine that when Jesus told this story, the jaws of his listeners must have dropped almost audibly. “Hey?” He must have known these girls! What is He trying to tell us?  Doesn’t rabbi Yeshua always talk about love and being hospitable and forgiving? Does He mean that if you’re running late, you’re not allowed? “

But rabbi Yeshua, Jesus, is not always as open-minded as it sometimes seems. Not then and not now. And it’s not just in this story…  in the parable of the builders who build their houses, the one who built on sand didn’t do well either. He lost his house, his home, lost his hidingplace. …

Not everyone who says to me, ‘Lord, Lord,’ will enter the kingdom of heaven, but only the one who does the will of my Father who is in heaven. (Matthew 7:21)

We often prefer to live with the thought of ‘Grace alone’. But we do have to act upon our beliefs! Sure, we aren’t admitted to God’s Kingdom for what we do … No, we belong through what we believe! But when we don’t act upon that believe something goes a little (lot) wrong!

Both stories talk about being prepared. Elaion has to be prepared for a long wait for the groom, and the builder for a devastating storm. Both stories show us what happens if you are foolish enough not to prepare.

In life it isn’t about not experiencing a storm or prevent falling asleep. Every Christian comes to the point that the experience of a storm is overwhelmingly present, or he or she is too tired and can’t do anything for a moment. The girls are sleeping. The construction workers are tested by the weather. The difference is in the result. When the girls wake up again, when the storm is over, were do they stand? Were they prepared? Are you?

(The 10 girls are not named in the Bible. I called this girl Elaion, which is Greek for oil.)

To contemplate:

  • How do you maintain the foundation of your faith? How can you be that girl who always has enough oil?
  • Did you ever experienced a storm in your life, or a period of tiredness? How did you fare?
  • What advice can you give others in how to keep standing through the storms of life? (Let’s share and encourage eachother on social media!)

Creative:

Lian van Walsum (member of the facebook group) drew ten beautiful girls in anime-style. What a beautiful way of journaling!! Lian: Thank you for your inspiration! The lamp on the windowsill inspired me for the drawing I made. I have traced it in my bible and colored it. The drawing is free to use!

 

Voel je vrij een reactie of je eigen uitwerking achter te laten! 
Dat kan hier of bij de Bijbel journaling groep op Facebook. 
Je vindt me ook op instagram. 
We zijn op social media te vinden met de hashtags: 
#bijbeljournalinggroep 
#Woordvrouw 
#31daysofbiblicalwomen. 
Morgen kan je dag 12 van de woordvrouw challenge vinden op 
de site van Lucinde.

#Woordvrouw 9 – Puah

(Scroll down for English translation!)

Eén God alleen; ELOHIM!  

Lezen: Exodus 1:8-21

Puah

Het toppunt was bereikt. Van alles wat ze had meegemaakt spande de bizarre ontmoeting vanmorgen de kroon. De hele middag hadden ze de brandende middagzon getrotseerd om dwars door het ruige landschap huiswaarts te keren. Verblind door het felle licht was ze bijna in een nest adders gestapt. Maar de schrik die haar hart op dat moment samenkneep kwam niet eens in de buurt van de angst die haar gedachten nu in een wurgende greep hield.

Ze waren laat. Het zou niet lang meer duren voor de zon zich achter de zandduinen zou verstoppen. Het koelde nu al af. Verderop voerde het pad hen rakelings langs de Nijl. Het uur van de krokodil zou snel aanbreken. Even wisselde ze een blik met haar collegaatje Sifra en zonder een woord van overleg versnelden ze hun pas.

Straks zou ze thuiskomen en ondanks het late uur zou haar vader in zijn stoel zitten wachten. Ze zou net als altijd quasi vermanend zeggen dat hij al lang op bed moest liggen. En met vertederend lieve ogen zou hij antwoorden met de vraag ‘Hoe kan een vader zijn hoofd te ruste leggen wanneer zijn lieve mooie dochter nog niet veilig huiswaarts is gekeerd?’. En ze zou net als anders even bij zijn voeten gaan zitten en vertellen wat ze die dag had meegemaakt en welke gedachten door haar hoofd dwarrelden. Maar deze keer kon ze niet vertellen over de baby van Chadassah, of de dikke buik van Jochebed, of over de jonge handen van Mirjam die zo hun best deden haar moeder te ontlasten.

“Sifra, wat gaan we zeggen?” ze kon niet langer. Dikke tranen biggelden over haar wangen. “Wat moeten we doen?” Paniek borrelt op. Maar haar collega blijft strak voor zich uitkijken.

“Niets, Puah, we zeggen niets. En we gaan door met wat we altijd doen; we helpen de vrouwen de kinderen te baren die JHWH ze geeft.”  

pauh krokodil“Maar wat doen we met de jongens? We kunnen ze toch niet … wat moeten … de krokodillen, hoe moeten we … ik kan het niet Sifra. Ik kan niet doen wat de Farao vraagt! Ik weet dat het me mijn leven zal kosten maar ik kan het niet. Zelfs al zou ik 40 stokslagen krijgen of … of 100 zweepslagen, hoe kunnen we doen wat hij van ons vraagt? ”

Sifra stopt met lopen en kijkt haar met gepijnigde ogen aan. “Welke God eren wij, Puah? Wie komt onze eer en dienstbaarheid werkelijk toe? Wiens toorn vrezen we het meest? Welke heerschappij verdient ons respect het meest? Voor welke grootmacht hebben we het meest ontzag?”

Puah slaat haar ogen neer. “Elohim.”

“Inderdaad, wij hebben meer ontzag voor Elohim! En daarom doen we niets. We bereiden onze dames goed op hun bevalling en wanneer we geen complicaties vermoeden komen we ‘toevallig’ te laat. Wanneer de Farao ons dan ter verantwoording roept zullen we zeggen dat de onze vrouwen veel sterker zijn dan de Egyptische en dat ze vaak hun kinderen al gebaard hebben vooraleer wij eraan te pas kunnen komen. … Zo zullen we het doen en niet anders. Er is maar 1 God die we moeten vrezen Puah. Eén God alleen.”

Puah kijkt naar de sterren. Haar angst verdwijnt. Met vastberaden stem herhaalt ze “Eén God alleen; Elohim.”

Je zou kunnen zeggen dat Sifra en Puah een behoorlijk veeleisende werkgever hadden. Ze deden hun baan voortreffelijk maar de koning vond dat hun prioriteiten niet bij het prille leven moest liggen maar bij zijn wil. Ze vreesden niet zomaar voor hun positie of hun inkomen, ze vreesden voor hun leven. En daar hadden ze alle reden toe. Maar meer nog dan dat hadden ze respect voor de wetten van God, en dus durfden ze alle risico’s te nemen. En God zegende hen.

Afhankelijk van welke vertaling je leest, lees je dat de dames ‘ontzag’ hadden voor God, of dat ze hem ‘vreesden’. Het Hebreeuwse woord ‘yare’ kan je vertalen met ontzag hebben, vrezen, respect hebben, eren of zelfs onder de indruk zijn van … De vroedvrouwen waren meer onder de indruk van, hadden meer respect en ontzag voor Elohim (het Hebreeuwse woord bij de krokodil), vreesden Hem meer dan de machtigste aardse heerser van dat moment. Hoe gemeen en wreed de Farao ook was, Elohim betekende hen meer dan hun eigen leven.

In ons leven hebben we vaak voor vele dingen respect, vrezen we meerdere dingen tegelijk. Hoe gemakkelijk is het om ons te laten leiden door de waan van de dag. We mogen ons vandaag weer in herinnering brengen dat er maar één grootmacht is die ons ontzag volledig verdient, dat er maar 1 ‘echte’ Werkgever is die we moeten vrezen, dat er maar 1 God is wiens wil we moeten nastreven. Eén God alleen; Elohim!”

Nadenken:

  • Wie of wat leid je soms (of vaak) af van je aandacht voor God?
  • Hoe kan je dit voorkomen / oplossen? (Wie of wat kan je erbij helpen?)
  • Hoe zou je jezelf in herinnering kunnen brengen dat je alleen God moet vrezen?

Creatief: Puah materiaal

Vandaag heb ik gewerkt met Distress Ink en een sjabloon van de Action. Dit is eigenlijk gewoon ‘spelen’ met kleur. Ik breng de inkt aan met een make up sponsje. Wanneer je niet te hard drukt en geduldig laagje voor laagje werkt heb je er geen last van dat het doordrukt op de volgende bladzijde. Wil je het zekere voor het onzekere nemen en absoluut voorkomen dat inkt doordrukt, zou ik de bladzijde wel voorbewerken met clear gesso of mat medium.

In plaats van inkt kan je uiteraard ook gewoon potloden of pastels gebruiken.

Ik hou van Hebreeuws en koos ervoor om het woord voor vrezen (yare) wat in dit tekstgedeelte gebruikt wordt erbij te letteren. Nu moet ik eerlijk bekennen dat de alef (eerste letter vanaf links) een beetje te ver van de andere letters af staat – maar hé het gaat niet om de prestatie maar om de hemelse relatie, toch 🙂

Met een witte gelpen schreef ik er mijn gedachten verder bij. Je kan ook een witte posca pen gebruiken.

Gister vond ik het heerlijk om dit verhaal nogmaals, op heel andere wijze te verwerken in mijn Engelse bijbel. Vorige week in de Everglades voldoende inspiratie opgedaan voor dit monster 🙂

Voel je uiteraard vrij het geheel te verwerken op eigen wijze! Ik vind het fijn te horen wat je gedachten zijn bij de overdenking van vandaag (of over de andere overdenkingen). Voel je vrij e.e.a. hieronder te delen of op de bijbel journaling groep of in een persoonlijk bericht!

Meer info over biblejournaling: meld je aan 
op Facebook bij de Bijbel journaling groep. 
Je vindt me ook op instagram. 
We zijn op social media te vinden met de hashtags: 
#bijbeljournalinggroep 
#Woordvrouw 
#31daysofbiblicalwomen. 
Morgen kan je dag 10 van de woordvrouw challenge vinden 
op de site van Lucinde.

 

Puah- Our God and God Alone; Elohim!

Read: Exodus 1:8-21

Of all she’d ever experienced, of all that already had happened in her young life, not even the slavery could ever outdo what had happened today… They’ve walked the whole afternoon, through the rough and hostile landscape, in the torrid heat of the sun. She almost stepped in a snakes nest, because she got dazzled. But the distress that strangled her breath that instant couldn’t outrank the fear that captured her heart and mind ever since the horror meeting this afternoon

 It was getting late. It would be dark soon. The sun started to hide herself behind the sand dunes, the cold had already set in. The road ahead meandered dangerously close to the Nile and the hour of the crocodiles soon would start. She looked at her colleague Sifra, exchanged glances and silently stepped up.

 As always, her father would be waiting for her in his chair. As always she would say that he should have gone to bed. And as always he would answer, with love in his eyes; “How can a father fall asleep when his beautiful daughter isn’t safe at home yet?” And then, as always, she would sit at his feet and tell him of all the little fuss of the day. But today she wouldn’t tell him about the baby of Chadassa, or the belly of Jochebed, or the young hands of Miriam who helped her mother so well.

 “Sifra, what are we going to say?” Her heart breaks, hot tears fall over her cheeks. “What should we do?” She starts to panic. But her colleague keeps staring into the distance.

“Nothing, Puah, we say nothing. We will continue in doing what we always do; we help the women to bear the children that JHWH is giving them.”

“But what about the boys? We can’t …. we have to…. the crocodiles, how can we… Sifra, I can’t. I just can’t do what Pharaoh asks us to do! I know it will probably cost my life, but I can’t do that, even when they threaten to scourge me, or …or give me a hundred whiplashes. How can we do what he asks from us?”

Sifra stops and looks at Puah with pained eyes. A sigh. “Which God do we fear, Puah? To whom is our honor and whom do we serve? Who’s anger do we fear the most? Who deserves our most respect? Which major power do we fear the most?”

Puah, lifts her head, suddenly an encouraging rage seems to run through her veins, and with a strong voice she boldly answers: “Elohim!”

 “Indeed, we fear Elohim more than anything or anyone! And that’s why we don’t do a thing. We will prepare our women for a healthy delivery and when everything looks fine, we will be late ‘by accident’. When the Pharaoh calls us in, we will say the Hebrew women are so much stronger than the Egyptians and that they give birth to their children before we even arrive. …This is how we’ll do it. There’s only one God we have to fear Puah. Our God and God alone!

 Puah looks at the stars. Her fear fades away. Unshakably she repeats “Our God and God alone; Elohim.”

Well, it’s safe to say Sifra and Puah had a horrible employer. They handled their jobs perfectly, but the Pharaoh didn’t want the priority to be with the women and their newborns, only his will had to be done. But Sifra and Puah didn’t just fear their jobs or their wages, they feared for their lives. They had every reason to do so for sure! But more than that, they feared the laws of God and so they gained courage to take all the risks they needed, and God blessed them for doing so!

Despite which version of the Bible you read, you read that the ladies “feared” God.

The Hebrew word ירא  (jare) can be translated; to be afraid, to respect, to stand in awe or to honour … The midwives were more afraid, had more respect for Elohim. They honored Him more than the mightiest ruler of that moment. Even knowing how cruel Pharaoh could be, Elohim’s opinion meant more, even more then their own life.

We all have respect for certain things in our lives, we all fear different things. It’s so easy to just go with the flow. But do we remember ourselves often enough that there is only one major power in our lives that deserves our attention and respect? There is only One master who we must fear, and only One God who we have to obey. Our God and God alone; Elohim!

 

To contemplate:

  • Who or what can distract you or your attention from God? What are your obsticals in life? 
  • What can help you to prevent this?
  • How can you remember yourself more often (in a practic way), it’s only God you should fear?

 

Creative:

Today I worked with Distress Ink and a sample. It is just ‘playing’ with colour. I added the ink with a make-up sponge. You shouldn’t push too hard, and be patient with the layers to prevent bleeding.

I love the Hebrew language so I choose to handletter the word ‘Jare’  on the page. The Alef (the first letter from the left) has some more space than needed. But it’s not about the art, it’s about the heart! 

With a white paint pen I wrote down my thoughts. 

In my Esv interleaved journalingbible I drew the complete opposite way. No color : just the sketch of a crocodile that represents the evil wish of the Pharao . Elohim in Hebrew lettering above the beast as an emphasis that Gods will is above all! 

Tommorow, day 10, you can find the devotional on Lucindes Blog. 
Please let us know your thoughts and insights about this devotional. 
What did you learn today? And please feel free to share your
creative outcome on social media using 
#31daysofbiblicalwomen
#bijbeljournalinggroep
#woordvrouw 
We would love getting inspired by your journaling!

			

#Woordvrouw 8 – Hanna

Dag 8 van deze challenge vind je op de blog van Lucinde.

De les die ik leer van Hanna is dat ze zich niet afreageerde op Peninah zelf, maar met haar bittere en intense verdriet naar God ging… Bij Hem kan je écht uithuilen…

You can find day 8 of this challenge on Lucinde’s blog!

The lesson for me today is that I can go to God with every emotion, even with my deepest grief and most intense sadness. (instead of reacting in a aggressive way to the bully-wife, like I probably would) 

Hannah

 

 

 

 

 

 

 

 

Op Facebook vind je ons bij de bijbeljournaling groep. 
Dit is mijn instagram, 
we gebruiken voor deze challenge de hashtags 
#woordvrouw
#bijbeljournalinggroep 
#31daysofbiblicalwomen

#Woordvrouw 7 – Mirjam

(Scroll down for English translation)

Uw macht en majesteit zijn groot!

Lezen: Exodus 15: 20-21 (Numeri 12)  

Mirjam.jpg“Hoe kon ik, Heer?” Mirjam buigt zich diep voorover. Hete tranen trekken vuile strepen op haar vermagerde kaaklijn. Haar pezige handen strekken zich uit naar het rode zand rondom haar. “Vergeef me Heer.” Het is het eind van de middag en de afgelopen zes dagen leefde ze in afzondering. Ze was flink over de schreef gegaan en God had haar gestraft. Hoe had ze het zover kunnen laten komen? Hoe kwam ze aan die sterallures? Of beter, hoe kwam ze ervan af?

Jaren geleden, ze was amper tien geweest, had ze gezien hoe haar kleine broertje in een mand de Nijl op dreef. Met angst en beven had ze aanschouwd hoe de prinses hem uit het water trok en lachend ‘Mosjéh’ had geroepen. Waar ze het lef toen vandaan haalde weet ze niet, het kan eigenlijk niet anders dan dat Jahweh haar geleid had; ze was langs de bewakers geglipt en had de prinses zover gekregen dat zij, kleine Mirjam, een voedster voor die kleine Mosjéh mocht zoeken. Je had haar moeder moeten zien toen die een paar uur later haar eigen kleine jongetje weer terug kreeg. Haar vader had haar sindsdien op een voetstuk gezet. ‘Zijn’ Mirjam had wonderlijk inzicht en overtuigingskracht! Dat korte momentje van lef had haar flink wat status opgeleverd.

Kleine Mosjéh groeide uit tot een flinke Mozes en verdween jarenlang uit beeld. Maar hij dag7-sara-mirjamkwam terug en ze was getuige geweest van vreselijke plagen, van verdeeldheid en verwarring maar uiteindelijk ook van fenomenale overwinning. Jahweh had Mozes op ondoorgrondelijke wijze gebruikt maar ook zij had haar rol gehad! Na het hele Rietzee-gebeuren had zij gezien dat mensen niet wisten hoe ze hun dankbaarheid moesten uiten. En toen Mozes begon te zingen had zij haar tamboerijn gegrepen, zij had leiding genomen, zij had de mensen aangemoedigd om zich over te geven in een bijzondere en feestelijke vorm van dans en aanbidding.

In een wereld waar mannen de hoofdrol speelden, werd zij – als allereerste vrouw- profetes genoemd. Wat een eer!

Maar de maanden verstreken, mannen kregen de leiding over het volk en het leven in de woestijn was niet wat ze ervan verwacht had. Ze was gaan morren en klagen. En in plaats van haar ongenoegen bij Mozes en God neer te leggen had ze het gemakkelijker gevonden over hem te roddelen.   God was not amused. Hij had haar een vreselijk besmettelijke huidziekte gegeven en ondanks dat Mosjé direct om haar genezing had gesmeekt moest ze alsnog 7 dagen het kamp uit. Waar zij eerder de voortrekkersrol had, moest het volk nu op haar wachten.

mirjam tekstDeze afzondering had haar de ogen geopend. Ze was een talentvolle vrouw, God had haar al als jong meisje ingezet in Zijn plan. Hij had haar lef, wijsheid en status gegeven. Maar het bleef God die zich in haar openbaarde, niet zijzelf. Alles in, op en aan haar had ze aan Elohim te danken.

“Elohim, ik realiseer me dat niet alles altijd gaat zoals ik het wil. Ik besef dat ik U voorop moet laten gaan en U niet voorbij moet rennen. Het is goed dat U me dwingt een stapje terug te doen. Het draait niet om mij, het draait om U. Uw macht en majesteit zijn groot!”

Nadenken:

  • Wat vind je van de plaats, de belangrijkste rol die God jou geeft?
  • Wat kan jij van Mirjam leren?
  • Kan je het gebed van Mirjam bidden?

Creatief:

Mirjam materiaalVoor deze uitwerking handletterde ik het tekstgedeelte , die heb ik verkleind en in mijn bijbel overgetrokken met grafietpapier. De lijntjes nagetekend met een Micronpen (die drukken niet door). Daarna maakte ik de tekening op dezelfde wijze . Hier vind je een  sjabloon van de tekening En hier het gratis overtreksjabloon  van hetgeen ik letterde. Ik heb er wat tips om zelf te letteren bijgezet!) De achtergrond maakte ik met distress ink en een sjabloontje van de Action. In plaats van dit sjabloontje zou je ook heel feestelijk een vlaggetjeslijn kunnen tekenen. Als laatste kleurde ik Mirjam in.

Voor wie wil kan je het plaatje en de tekst overtrekken in je bijbel of notitieboekje, maar voel je ook vrij deze overdenking op geheel eigen wijze te verwerken. (Je ziet al dat ik na het verkleinen nog wijzigingen aanbracht in de tekst. En ja: achteraf bedacht ik me pas dat Mirjam tijdens het zingen na de uittocht waarschijnlijk al  behoorlijk bejaard moet zijn geweest haha.) Er is ook een gratis printable gemaakt van de tekst die ik letterde in het Engels.

Kom je er niet aan toe elke dag creatief te verwerken? Geeft niet! Hou vooral je eigen tempo aan. Misschien doe je 2 dagen over 1 overdenking of lees je wel elke dag de overdenking en werk je later e.e.a. uit:

Het gaat niet om de prestatie, maar om je hemelse relatie!!

Voel je vrij een reactie of je eigen uitwerking achter te laten! 
Of meld je aan op de Facebook bij de Bijbel journaling groep. 
Je vindt me ook op instagram. 
We zijn op social media te vinden met de hashtags: 
#bijbeljournalinggroep 
#Woordvrouw 
#31daysofbiblicalwomen
Meer weten over hoe te journalen? Lees mijn oudere blogs? 
Morgen kan je dag 8 van de woordvrouw challenge vinden op 
de site van Lucinde.

 

Miriam – Sing for the Lord, for He has triumphed victoriously

Read: Exodus 15: 20-21 (Numeri 12)

“Oh, How could I, Lord?” Miriam bends over in a deep reverence. Hot tears are drawing muddy rivulets on her emaciated jawline. She stretches her arm and her sinewy hands grab at the red sand around her. “Forgive me Lord.” It is late in the afternoon and the past six days she has lived in seclusion. She seriously crossed the line and God had punished her. How could she have let this happen? How did she get those airs and graces? Or better, how does she get rid of it?

Years ago, she was barely ten, she saw her little brother floating in a basket on the Nile. With trembling knees she watched how the princess pulled him from the water and laughing she had called him ‘Mosjéh “. Unto this day she’d never really known where she got the guts to just walk over to the princess to talk about that little baby. It must have been Yahweh’s spirit that was leading her when she slipped past the guards and boldly asked the beautiful woman if she needed a nurse for little Mosjéh.

 You should have seen her mother when she held her boy again a few hours later.  Ever since her father had put her on a pedestal. “His” Miriam had a wonderful insight and much more courage than any man could have! That brief moment of courage had brought her quite some status.

But little Mosjéh grew into a sizable Moses and disappeared for many years. When he came back she witnessed terrible plagues and confusion but also ultimate and phenomenal victory. Jehovah inconceivably used Moses but she had her role too! After they had seen the whole Red Sea-happening, the people just didn’t know how to express their gratitude towards God. And when Moses started to sing she seized the moment, took her timbrel and she led and encouraged the people in surrendering in a special and festive form of dance and worship.

In a world where men played the leading role, she was the first woman, named prophetess. What an honor!

But the months passed, men were in charge of the people again and life in the desert was not what she had expected. She started to grumble and complain. And instead of talking about her displeasure with Moses and God she started to gossip.  God was not amused and gave her a terribly contagious skin disease and despite Moshe begged for her healing, she had to be isolated for seven days. Where she previously had the leading role, she was now shameful and the people had to wait for her.

This isolation opened her eyes. She was a talented woman, even though she was just a little girl, God had used her in His great masterplan. He had given her courage, wisdom and status. But it was God who revealed himself in her, not herself. Everything she ever was she was because of Elohim.

“Elohim, I realize that not everything always goes as I want. I realize I have to let you go ahead and take the lead. It is good that you forced me to take a step back. It’s not about me, it’s all about YOU your power and majesty are great, You have triumphed gloriously! “

 Contemplation:

  • What is the place, role God gives you?
  • What can you learn from Miriam?
  • Can you pray the prayer of Miriam?

Creative:

I hand-lettered the words and traced the picture of Miriam I made in my sketchbook. (I reduced the size on my computer) the background I made with distress ink and a stencil. Instead of this stencil you could draw a line of festive flags. Finally I colored Miriam.

For those who wish, you can trace the  free drawing  of Miriam into your Bible or notebook, or / and there is this free printable to cut and paste – but feel free to process this devotional in your own way! And please show us your way of journaling these thoughts and let us know how you experienced the challenge so far! 

Tomorrows devotional will be posted on Lucindes blog! 
Follow me on instagram and use 
#31daysofbiblicalwomen to find others! 
Join our facebookgroup to talk about 
todays devotional!

 

 

#Woordvrouw 6 – Abigaïl

dag6-lucinde-abigail

Dag 6 van deze challenge! De overdenking van deze dag vind je op de blog van Lucinde.

Waar ik aan dacht toen ik Lucindes stukje las:  als ik aan Abigaïl denk, verbaas ik me over haar gevoel van verantwoordelijkheid. Haar man geloofde niet in het koningschap van David, anders had hij zich wel anders gedragen. Maar Abigaïl toont verantwoordelijkheid en weet met wijsheid de brokken te lijmen. En met het juiste inzicht wacht ze het moment af voordat ze eea aan haar man vertelt. Wat een wijze dame met een grote dosis lef! God beloont het gebruiken van je verstand!

You can find day 6 of this challenge on Lucinde’s blog! When I think about Abigaïl I can’t help thinking on how she must of felt about the stupidity of her husband. But how much sense of responsibility she has instead of him! With ultimate wisdom and courage she handles the situation. What a smartie! And God awards her for her intelligent way of thinking!

Op Facebook vind je ons bij de bijbeljournaling groep. 
Dit is mijn instagram, 
we gebruiken voor deze challenge de hashtags 
#woordvrouw
#bijbeljournalinggroep 
#31daysofbiblicalwomen

#Woordvrouw 5 – Eva

(Scroll down for English translation) 

Vergeef me mijn twijfel, Heer!

Lezen: Genesis 2:15-25 en 3:1-13  

Eva
Met een ongekende heftigheid bonst mijn hart in m’n keel. Een diep verstikkend bonzen. M’n ogen tranen, mijn hele lijf lijkt in brand te staan. Zweetdruppels rollen langs m’n slapen, over mijn rug en maken mijn handen plakkerig.  Heftig bevend probeer ik steun te zoeken bij Adam maar ook zijn lijf voelt klam en koud. In schaamte valt hij neer en grijpt paniekerig naar zijn hoofd, mijn knieën knikken, het liefst wil ik me afwenden maar mijn lijf lijkt bevroren. 

God is echt boos. Een verdrietige teleurgestelde boosheid. Zonder schreeuwen en zonder vuisten die dreigend door de lucht slaan. Hij is gepijnigd en vastberaden tegelijk.  Erger dan dit kan volgens mij niet. Maar kan hij zijn preek niet even in de wacht zetten? Ik heb amper tijd gehad om me te bedekken. Zo meteen valt het nog op dat dat ene druppeltje precies tussen m’n borsten door naar beneden glijdt. Hij had me gelijk kleding moeten geven. Hoe komt het dat ik niet eerder doorhad dat ik er zo naakt bijliep? Die paar vijgenbladeren bedekken me amper. Ik wil niet dat Hij me zo ziet.

dag5-sara-evaWe leven al dagen in deze tuin, alle dieren hebben we leren kennen. God had ze met opzet geen naam gegeven; dat moest Adam doen zodat hij een band kreeg met elk levend wezen. De zachte pluimstaart van de eekhoorns kriebelden m’n neus toen ik ze knuffelde,  de mussen gingen op Adams schouder zitten en tjilpten in zijn oor tot hij zijn lach niet meer kon inhouden en toen het ’s avonds wat frisser werd kropen we dicht tegen de leeuwen aan en warmden we ons aan hun ronkende lijven. Maar vandaag was daar de slang. Sissend en glibberend hees hij zich in die ene boom waarvan God gezegd had dat we de vrucht ervan niet mochten eten. Tot vanmiddag hadden we er niet bij stilgestaan waarom dat niet mocht. Het maakte ook niet uit want er was zoveel lekkers. Ik heb nog niet eens van alle bomen en struiken gegeten dus waarom …

Ik kijk weer naar Hem. Zijn ogen spreken van een intens verdriet. Hete druppels biggelen over zijn wangen. Zijn schouders hangen teleurgesteld naar beneden. Zijn stem heeft een strengheid die ik niet herken. Maar het ergst is nog wel die afstand, een kloof die de eerdere verbondenheid lijkt te hebben opgegeten. Het is alsof er iets onzichtbaar groots tussen ons in is komen te staan.

Waar ging het fout? Wat maakte dat ik God ongehoorzaam was? De slang. De slang had het over God. Over alles weten. Adam en ik ‘wisten’ zoveel niet volgens hem, God hield zogenaamd dingen voor ons achter. Ik had er niet eerder bij stilgestaan, we hadden het immers zo goed. Maar dat beest zei dat het nog beter kon, dat we als God zelf konden zijn, maar dat God dat niet wilde en ons afleidde met al dat moois. Hij liet me die mooie volle vrucht zien, een beetje gelig met een rode blos; hij zag er heerlijk zoet en sappig uit. “Waarom mag je zoiets moois en lekkers nou niet van God hebben?” vroeg het serpent. Volgens hem was dit stuk fruit het lekkerste van allemaal. Onze ogen zouden open gaan, we zouden inzicht krijgen, we zouden zo slim worden als dat God zelf is … Waarom moesten we gehoorzamen, of konden we zelf geen beslissingen nemen? Wilden we dom blijven? …  En toen ging ik twijfelen. Oh nee, hoe kon ik? Na alles wat Hij voor mij had gedaan, na alles wat Hij me had gegeven: ik twijfelde aan Hem! Oh, Heer, ik twijfelde …

Adam en Eva hadden alle ingrediënten voor een prachtig en gelukkig leven van God ontvangen. Alles was perfect. Het was niet nodig dat ze inzicht hadden in goed en kwaad. God wilde ze die pijn bewaren. Hij had hun gezegend met onschuld.

Wanneer kinderen zich afvragen waarom bepaalde dingen gebeuren proberen we ze ook vaak af te leiden met iets anders, iets mooiers. We willen niet dat kinderen zich zorgen maken over financiën, over werkgelegenheid, voedseltekort, lijden of dood … daarom onthouden we ze van bepaalde informatie.  Wanneer een kind moet piekeren over hoe er eten op tafel komt, hoe papa aan een nieuwe baan moet komen of waEva 2arom de wereld zo vijandig is, verliest het haar naïeve onschuld. En net als een goede vader gunde God Adam en Eva een rijke dosis onschuld.

Niet het eten van de vrucht was hun eerste fout, het twijfelen aan Hem maakte hen schuldig. Het naïeve geluk wat ze kenden verdween als sneeuw voor de zon en met de ontvangen kennis kwam ook de verantwoordelijkheid. Ze moesten verantwoording dragen voor wat ze hadden gedaan. Het perfecte geluk in de tuin zou nooit meer de hunne zijn.

We maken ons allemaal schuldig aan het twijfelen aan God. Die twijfel doet de kloof alleen maar groeien. Die twijfel maakt dat we steeds verder van Hem verwijderd raken. Van alle zonden die we begaan, is de twijfel misschien wel het ergst.

Nadenken:

  • Wat zijn jouw twijfels en zorgen waarvan je hoopt dat God je ervan geneest?
  • Wanneer heb jij moeite om op God te vertrouwen en de controle bij Hem te laten?

Creatief: Eva collage

(Mijn ‘Eva’ is geïnspireerd op een houtskoolschets van Claire Allen. Ik heb haar toestemming om deze schets hiervoor te gebruiken.)

Eva wilde ik graag met waterverf in mijn bijbel zetten. Voor mij een uitdaging want ik werk nooit met waterverf. Ik vind het hele idee van water in mijn bijbel verschrikkelijk eng, haha 🙂  Waterverf drukt in principe niet door dus de blz moet niet voorbewerkt.

In deze bijlage vind je een gratis sjabloon wat je kan uitprinten in de grootte die je zelf wil. Let op dit is van Claire Allen dus alleen voor eigen gebruik! Wanneer je al wat hebt getekend op deze blz. kan je uiteraard een tip-in maken.

 Stap voor stap:

  1. Ik heb een stevige sheet (plastic vel) onder mijn blad gelegd.
  2. Met behulp van een grafietpapiertje heb ik het sjabloon lichtjes op de bladzijde overgetrokken. Heb je geen grafietpapier kan je de achterkant van je sjabloon met een zacht potlood helemaal inkleuren en dit op je blad leggen en dan overtrekken.)
  3. Met een plantenspuit heb ik het blad nat gemaakt zodat het op het plastic vel plakte en daardoor strak trok.
  4. Stap voor stap heb ik met penseel en waterverf wat kleur aangebracht bij de potloodlijntjes. (zie foto’s)
  5. Toen het geheel droog was heb ik met een micronpen het sjabloon er nogmaals met grafietpapier opgezet. Dit hoeft niet op exact dezelfde plek, ik vind het juist speelser wanneer je iets naast de kleurlijnen zit.
  6. Met potlood nog wat extra kleur aangebracht waar ik het nodig vond.
  7. Met wat acrylverf heel dun highlights aangebracht bij de schouder en borst.
  8. Tekst rond de tekening geschreven.

Voel je vrij Eva op eigen wijze in je bijbel of notitieboekje te verwerken. Misschien teken je liever niet en hou je meer van handletteren, of gebruik je liever andere materialen: laat je niet belemmeren, doe wat bij je past!

Tip: Het voordeel van waterverf is dat je het telkens weer kan natmaken en bijvoorbeeld met een doekje kan opdeppen. Op het bijbelpapier zou ik dat niet zo snel durven maar wie in een notitieboekje werk of op wat steviger papier, zou deze techniek eens kunnen uitproberen. Je kleurt dan een deel van je blad met waterverf, laat het even drogen (hoeft niet helemaal droog) en dan kan je er met bijvoorbeeld een stukje keukenrol overheen deppen; dit geeft een heel apart effect. Behalve keukenrol kan je ook bubbeltjesplastic gebruiken, magnetronfolie, of een stukje stof met een grove print …

Let op: wanneer je met acryl verft werkt deze techniek anders. Ook al leng je acrylverf aan met water zodat het op waterverf lijkt: als het eenmaal echt droog is kan je nog zoveel water gebruiken, het blijft ‘droog’.  Je kan met acryl deze techniek wel proberen maar dan doe je dat wanneer de verf nog nat is of slechts deels gedroogd.

We zijn op Facebook en Instagram te vinden met de hashtags 
#woordvrouw 
#bijbeljournalinggroep 
#31daysofbiblicalwomen 
Voel je vrij je eigen gedachten of uitwerking te posten; 
we horen graag hoe jij e.e.a. ervaart!  
Nog niet zo bekend met bible journalen? 
Meld je dan aan bij de bijbel journaling groep op Facebook! 

Morgen dag 6 van de #Woordvrouw Challenge op de pagina van Lucinde.

 

 

Eve – Heal me of my Doubt

Reading: Genesis 2: 15-25 and 3: 1-13

With an unrecognizable fierce trepidation my heart is pounding in my throat. A deep suffocating pounding. My eyes are watering, my body seems to be on fire. Drops of sweat are rolling down my cheeks and my back and my hands are sticky. Trembling all over, I try to seek support with Adam but his body feels cold and clammy. In shame he falls down and grabs his head; buckling at the knees. I would like to run far away but my body seems frozen.
God is really angry. A sad disappointed anger. Without any shouting and without violently punching the air. He is pained and determined at the same time. It can’t get any worse. But could He –please – put his comment on hold? I barely had time to cover myself. He should have given me clothing. Now my breasts reveal my inner cold… How come I never realized that I was so naked? Those few fig leaves barely cover me …
We’re living in the garden, since He created us several days ago. We know all the animals. God didn’t name them; He gave this task to Adam so mankind could have a relationship with every living creature. The soft bushy tail of the squirrels tickled my nose when I hugged them, sparrows sat on Adam’s shoulder and chirped in his ear until his mouth could not restrain a smile and when it was chilly we huddled with the lions and we warmed ourselves with their throbbing bodies. But today came the snake. Hissing and slithering he pulled himself into the one tree that God had said we were not allowed to eat the fruit of. Until this afternoon, we had not idea about why. It did not matter because there were so many goodies. I have not even eaten from every tree or shrub so why …
I look at Him, again. His eyes speak of an intense grief. Hot drops rolling down his cheeks. His shoulders hang down with huge disappointment. His voice has a severity which I do not recognize. But the worse still is that distance, a gap that seems to have destroyed our previous precious connection. It’s as if ahuge invisible wall has come between us.
What went wrong? What made me this disobedient? The snake. The snake was talking about God. About knowing everything. Adam and I ‘knew’ so little he said, God supposedly did things behind our back. I never gave it a thought before, all was well after all. But that beast said it was possible, we could be like God himself or even better. But God didn’t want us to be like Him so He distracted us with all that beauty. The serpent showed me the beautiful full fruit, a little yellowish with a red blush; it looked deliciously sweet and juicy. “Why should something so beautiful and delicious exist if it isn’t edible?” Asked the serpent. According to him, this was the best piece of fruit of all. Our eyes would open, we would understand, we would be as smart as God himself … Why should we obey, if we could make this decision ourselves? Did we want to stay stupid? … And then I started to doubt. Oh no, how could I? After all He had done for me, after everything He gave me, I doubted him! Oh, Lord, I doubted…
Adam and Eve had received all the ingredients for a wonderful and happy life. Everything was perfect. It was not necessary that they understood good and evil. God wanted to keep that pain from them. He blessed Adam and Eve with innocence.
When children ask why certain painful things happen, we try to distract them with something else, something more beautiful. We do not want children to worry about finances, employment, food shortages, suffering and death … so we shelter them from certain information. When a child has to worry about how food comes to the table, how daddy needs a new job or why the world is so hostile, it loses its naive innocence. And like a good father, God created Adam and Eve with a rich dose of innocence.
Eating the fruit wasn’t their first mistake, doubt was. The naive happiness they knew disappeared like snow in the sunshine and with the received knowledge came responsibility. They had to bear the responsibility for what they had done. Perfect happiness in the garden would never be theirs again.
We’re all guilty of doubting God. Those doubts increased the breach. Of all the sins we commit, doubt is probably the worst.

To contemplate:
What are your doubts and concerns that you hope God will heal?
When do you have trouble trusting God or leaving the control / responsibility with Him?

Bible journaling:
I wanted to paint Eve with watercolors in my Bible. A challenge for me because I never work with watercolor. I think the whole idea of water in my bible is terribly scary, haha (My ‘Eve’ is inspired by a sketch made by Claire Allen, I have permission to use it this way.)

Step-by-step:
1. I used a solid plastic sheet under my page.
2. I traced the drawing into my bible.
3. With a spray bottle, I wet the page so that it stuck to the plastic sheet.
4. Step by step, with brush and watercolor I added some color to the pencil lines. (see photos)
5. When dried, I traced the lines with micron pen. This does not have to be in exactly the same place, I think it’s just playful when you are slightly off the colored lines.
6. With some acrylic paint apply very thin highlights near the shoulder and chest.
7. Text is then written around the drawing.
But: Feel free to journal Eve your own way!

Follow me on insta! 
Tomorrow day 6 of the 
#31daysofbiblicalwomen challenge on Lucinde's blog!  
Please feel free to post your bible journaling! 
We love to be inspired by it! 

 

#Woordvrouw 3 – Sarah

(scroll down for English translation)

U Maakt dat ik weer lach!dag3-sara-sarah

Lezen: Genesis 18:1-14    

Geloven is niet easy. Sommige verhalen in de bijbel zijn namelijk zo ‘ongelooflijk’ – ik bedoel dit dan niet in de zin van geweldig maar eerder in de zin van ongeloofwaardig. (Oeps, dit is haast vloeken in de kerk, als je er niet tegen kan: klik nu weg!) 

Neem het verhaal van Abraham en Sarah: God had ze een groot nageslacht beloofd maar een kind kregen ze maar niet, laat staan een heel nageslacht. Ze hadden geen pensioen en omdat God nogal op zich liet wachten met dat nageslacht had Sara zich het kind van Hagar en Abraham half en half toegeëigend. Maar deze halfslachtige oplossing bracht haar geen geluk. Pas toen Sarah heel oud was en ze al zoiets had van ‘ik moet de belofte misschien maar figuurlijk opvatten’  kwamen er een stel vreemdelingen voorbij die vertelden dat ze alsnog zwanger zou worden.Sarah

We lezen er veel te vaak overheen, en vinden Sarah gelijk ongelovig of zelfs ondankbaar omdat ze lacht om deze boodschap. Maar weet je wel hoe oud Sarah was? NEGENTIG! Maak hier eens een plaatje van in je hoofd. Hoe zie je haar voor je? Sara was niet zomaar al enigszins op leeftijd, nee, ze was ronduit hoogbejaard. Haar door de zon getaande huid vertoonde een wirwar aan rimpels en ouderdomsvlekjes. Haar handen vlochten de manden lang zo snel niet meer en haar benen waren het huppelen verleerd. Wanneer je er verschillende vertalingen op naslaat lees je dat Sarah zichzelf als verwelkt of zelfs als versleten beschouwt. Geen wonder dat ze moet lachen wanneer ze dit hoort!

Ik? Ik ben al lang en breed versleten! Denken ze nu werkelijk dat ik op mijn leeftijd nog zin in een
nummertje heb? Waar moet ik de energie vandaan halen? Zo een oud mens als ik? En Abraham, wat dacht je zelf? Die is nog eens 10 jaar ouder, hij is al bijna 100 jaar, moet hij ‘m nog omhoog kunnen krijgen? Werkelijk? 

Maar ze wordt echt zwanger en krijgt een zoon. Hoe onmogelijk en ongeloofwaardig het allemaal ook leek, God kwam zijn belofte na. Niet via omstandigheden die meerdere mogelijke interpretaties hadden kunnen hebben maar via een tastbare, levensechte, letterlijk huilende en poepende baby.  En wederom lachte Sarah. Maar deze keer niet uit ongeloof.

Hoe ongeloofwaardig sommige dingen ook lijken, ik hou me vast aan de gedachte dat bij God niets onmogelijk is. En wanneer mijn toekomst uitzichtloos lijkt en ik ernaar neig Zijn beloften ‘maar figuurlijk op te vatten’ mag ik erop vertrouwen dat Hij ongelooflijk geweldige dingen zal doen waardoor ik met mijn hele hart kan juichen: U laat mij weer lachen.

Nadenken:

  • Wat mis je (nog) in je leven?
  • Wat hoop je dat God je nog geeft?
  • Hoe moeilijk vind je het om te vertrouwen in Zijn timing?

Creatief: 

Ik koos ervoor Sarah in mijn schrijfbijbel vrij realistisch te tekenen dat had ik in mijn andere bijbel ook al gedaan en is toch echt mijn ding. Maar niet iedereen vindt deze stijl even gemakkelijk of mooi. Voor wie wil is er uiteraard een gratis sjabloon, je kan deze overtrekken in je bijbel en naar keuze inkleuren.  Dit overtrekken is het gemakkelijkst met grafietpapier. Heb je dit niet: print dit sjabloon in de gewenste grootte en met een erg zacht potlood kleur je de achterkant van je printblaadje helemaal vol. Dan leg je dit blaadje op je bijbel en trek je de tekening over.

Wilsaracartoon je een keer iets ‘anders’? Je kan proberen zelf een lachende oude vrouw te tekenen. Aan de hand van stap voor stap – tutorial lukt het je vast! Mijn cartoon-omaatje kleurde ik vrolijk in met ecoline: let op dit drukt door in je bijbel dus raad ik aan deze als tip-in te maken.  De tekst bij dit lachende cartoon-omaatje vond ik ergens zonder bron op internet, ik vond hem wel toepasselijk bij Sarah.
We merken trouwens dat veel journalers vinden dat ze zelf niet goed kunnen tekenen. Maar vergelijk jezelf aub nooit met anderen. Wanneer je aan het bible journalen bent draait het NIET om je tekentalent. Het draait om je hart, om je liefde voor God en Zijn Woord. Het gaat niet om de prestatie: maar om je hemelse relatie!

Veel plezier met uitwerken.

Voel je vrij hieronder een reactie of je eigen uitwerking achter te laten! 
Of meld je aan op de Facebook bij de Bijbel journaling groep. 
Je vindt me ook op instagram. 
We zijn op social media te vinden met de hashtags: 
#bijbeljournalinggroep 
#Woordvrouw 
#31daysofbiblicalwomen. 
Morgen kan je dag 4 van de woordvrouw challenge vinden 
op de site van Lucinde.

 

Sara – You make me laugh once more.
Reading: Genesis 18: 1-14

Believing isn’t easy. Some stories in the Bible in facts are very ‘unbelievable’ – I don’t mean this in the context of great or awesome but rather in the context of incredibility. (Oops, this is almost blasphemy, if you can’t stand it: click away!)
For example: the story of Abraham and Sarah: God promised to make of them a great nation but they just didn’t get a child, let alone a whole tribe. They had no retirement fund, no secure future, having a child meant security, meant blessing, meant someone would take care of you when you were getting too old. So because God didn’t seem to be in any hurry Hagar came in the picture. But this half-hearted solution didn’t bring Sarah any happiness. It wasn’t until Sarah became past childbearing age and the thought “Perhaps God’s promise was meant metaphorically” had settled in their minds that a few strangers passed by who reported that she would soon be pregnant.
We read the story so often …Was Sarah ungrateful? Or did her loss of faith cause her to laugh? But hey did you know how old Sarah was? NINETY! Picture that in your head! How do you see her before you? Sara was not just past childbearing age, no, she was completely worn out! Her sun-tanned skin showed a maze of wrinkles and age spots. Her hands didn’t weave baskets nearly as fast anymore and her legs forgot how to hop ages ago. No wonder she laughs when she hears this!
Me? Pregnant? I have been worn out for ages! Do they really think that I still feel like partying this night, at my age? Where do I get the energy? And what about Abraham? He’s another 10 years older, he is almost a 100 years old, does his Willy still function at that age? Really?
But she really gets pregnant and gives birth to a son. How impossible and implausible it all seemed, God kept his promise. Not through circumstances that could have been interpreted in several possible ways but through a tangible, life-like, literally crying and pooping baby. And Sarah laughed once more. But this time not because of unbelief.
How unbelievable some things seem, with God nothing is impossible. And when my future seems hopeless and I tend to think His promises “are only figurative to conceive” I can trust that He will do incredibly great things.

Contemplate:

  • What is missing in your life?
  • What do you hope to get from God, what should He do for you or someone else?
  • How hard is it to trust in His timing?

Create:

  • I chose to draw Sara quite realistic in my journalingbible. But not everyone likes this style. For those who wish, there is a free template again, you can trace it into your Bible. Would you like something ‘different’? You can try to draw a smiling old woman yourself. Using these step-by-step tutorial  you will succeed! The text in this smiling cartoon granny I found on the Internet (no source), I thought it was appropriate to Sarah. (And this time it is in English!)
  • Remember: it’s not about the journal, it’s about the journey! It’s not about the art but about the Heart!

Tip: when you like to trace a drawing into your bible there are a few ways to do so: transferpaper, graphitpaper or using a tablet as a lightbox.  I prefer graphitpaper. You can make your own by taking a piece of thin paper and ‘color’ it with a soft pencil (not a colored one, the regular graphit pencil). Place this paper on your bible (graphit side down) and your printed drawing on top: start tracing: de grahit will stick to the bible page but will be easy to remove with an eraser!  


Day 4 of the challenge: tomorrow on Lucinde’s site!

(Sharing on social media: Use hashtags  #31daysofbiblicalwomen, #woordvrouw and / or #bijbeljournalinggroep – Follow me on insta to see more!)