#Cimart 11: Ik maak je weer nieuw / I make you whole again

(Scroll down for English) 

week11Het vernietigende gefluister negerend klauterde ik verder. Schaafwonden op mijn knieën, ontsierende schrammen in mijn gelaat, blauwe plekken en een enkel die klopte in het ritme van mijn hartslag. Hoe vaak was ik niet gevallen? Hoe vaak had zijn hete stem me succesvol ontmoedigd? Hoe vaak ontvluchtte ik reeds zijn leugens?

Zijn ‘Je kan het niet, je bent niet goed genoeg’ had zich genesteld in mijn brein om zelfs in de schaarse momenten van veiligheid en rust te weerklinken. Zelfs in stille wateren was het mijn gepijnigde blik die weerkaatste in het vochtige licht. Tranen biggelden onophoudelijk.  

Het was onmogelijk om de hele klim ineens te volbrengen. De weg leek aanvankelijk op een eindeloze trap omhoog, het einde ver buiten mijn zicht. Maar geloof had het einde niet nodig om de eerste stap te zetten. En na de eerste stap kwam de tweede en de derde…

De top heb ik nog niet bereikt en ik moet me voorhouden dat de lift die anderen lijken te nemen slechts de zoveelste illusie van zijn stem is.  Het licht krijgt steeds meer vat op mij en breekt stap voor stap met de vele schandelijke begoochelingen die hij me voorhoudt.  Onbezwaard voorziet het Licht me steeds meer van een helder inzicht. Trede per trede verliest de duisternis haar grip en wint rehabilitatie. Het licht glimlacht en belooft “Ssst, het komt wel goed. Ik maak je als nieuw!’.

Het Grieks kent verschillende woorden voor wat wij simpelweg vertalen met ‘vergeven’.

Week11 vergeving in grieks-1Aphesis (het bevrijden van slavernij, het kwaad niet aanrekenen) komt van het woord aphiémi wat loslaten of scheiden betekent. Vergeven is dus dat we bevrijd worden van de grip die het kwaad op ons heeft.

Charizomai betekent iemand een plezier doen, iets ruimhartig geven of schenken en komt van het woord Charis (genade) en verwijst naar herstel.

In Kolossenzen lezen we dat we God met vreugde mogen danken want Christus heeft ons bevrijd van de banden van de zonde. Hij moet het niet nog gaan doen, nee, Hij heeft het reeds gedaan! Geen van de dingen die we ooit fout deden wordt ons nog aangerekend. En hoewel het woord genade verder in dit hoofdstuk niet voorkomt lezen we wel dat die vergeving gepaard gaat met volledige verzoening; volledig herstel met God. Hij bevrijdt ons niet alleen van wat we ooit fout deden, hij herstelt ons ook tot iets heilig, zuiver en onberispelijk.

Overdenken: In Christus ben je vergeven. Wat betekent vergeving voor jou? Hij heeft ons reeds vergeven maar het probleem van vergeven ligt vaak bij onszelf. Welke hardnekkige leugens weerhouden jou van jezelf vergeven?

Bible journaling: Klimt is één van mijn favoriete schilders. Zijn schilderij ‘de drie levensfasen van de vrouw’ spreekt me misschien wel het meest aan. Het gaat over groeien maar tegelijk over loslaten en vergankelijkheid. Voor mij diverse aspecten van vergeving. Het beeld van moeder en kind is hoe ik mezelf zie in de liefdevolle omarming van God. Alsof Hij me toefluistert ‘Ssst, Het komt wel goed, Ik maak je nieuw.’

 

week 11 collageIgnoring the shattering whisperer I keep on clambering. Abrasions on my knees, disgraceful scratches, bruises and an ankle that pounds in the rhythm of my heartbeat. Ow often did I fell? How often did his scalding voice discouraged me successfully? How often did I flee, trying to escape his multiple lies?

His ‘You can’t, You’re not good enough’ had nestled itself in my brain so it could resonate vigorous in the brief moments of tranquility and peace.  Tears flowed continuously.

It was impossible to fulfill the climb at once. The road ahead seemed like an endless staircase, the top far from my sight. But faith is taking the first step even when you don’t see the whole staircase. So I stepped. Once, twice and even a third step.

I haven’t reached the top yet and I have to keep in mind the elevator others seem to take is just another illusion of his voice. The Light gains her grip on me and with every step it redeems me from another lie he’s telling me.  Unencumbered the Light provides me from a clear vision. With every staircase I take darkness loses her grip and rehabilitation wins. The Light smiles at me and with a gentle touch it promises “I make you whole again”.

In Greek there are several words that are translated as forgiven.Week11 vergeving in grieks-2

Aphesis (release from bondage) find its roots in aphiémi which means to let go, depart or to expire. So to be forgiven means that Christ departs us from our sins, He makes them go away.

Charizomai, also often translated with forgiven, means to gratify, to do something agreeable. This word finds its roots in the word Charis (grace) and emphasizes on restitution, reconciliation. Forgiving means that Christ makes things whole and good again.

In Colossians Paul teaches us that we should thank God for the gift of forgiveness. Christ released us from the bondage of sin. He already did! And though the word Charizomai or Charis isn’t mentioned in this chapter Paul makes it crystal clear: through Christ we are presented holy and blameless; whole and good again.

To contemplate: In Christ you are forgiven. What does this mean to you? He forgave you and me but the problem in forgiveness lies within ourselves. What stubborn lies keep you from forgiving yourself or others?

Bible journaling: Gustave Klimt is one of my favorite artist. His painting of the three ages of women is a representation of transience, growing and letting go. To me those are different facets of forgiveness. Plus the image of the mother holding her child this way, is how I see myself with God. A loving and forgiving embrace that promises to make everything whole again… 

 

Feel free to share this blog, your thoughts or your creation. This blog is nr 11 in the 14 week during #Christinmeart challenge. You can find me on instagram or / and join our Dutch journaling group on Facebook for more ideas and inspiration.

Advertisements

#Woordvrouw 23 – Samar

sama

(Scroll down for English translation)

Als je wist wat God je wil geven …

Lezen: Johannes 4:5-30 en Jeremia 29:11

 “He oma, vertel me nog één keer uw pretlichtjesverhaal. Nog ééén keertje, alsjeblief!” 

Samar kijkt haar kleindochter liefdevol aan en lacht. Wat is het toch een schatje. En hoeveel mazzel heeft ze dat ze dit mag meemaken. Wat een voorrecht dat ze het kind van haar kind mag toedekken en verhaaltjes kan vertellen.

“Ok, nog éééén keertje dan… Vroeger, heel lang geleden, toen ik nog zonder rimpels was, toen mijn haar nog dik, golvend en ravenzwart was en toen ik nog snel kon rennen, toen had ik geen lichtjes in mijn ogen. Ik was verdrietig en voelde me altijd heel alleen. Ik had geen vriendinnetjes om mee te lachen of te praten en als ik boodschappen deed, deed ik dat altijd voordat iedereen al op pad was zodat niemand me zag. En wanneer ik water moest putten wachtte ik tot de zon brandend aan de hemel stond; wanneer iedereen dan in de schaduw verkoeling zocht wist ik zeker dat ik rustig naar de put kon lopen; dan zou er niemand zijn om me te pesten of na te staren.”

“Maar die ene keer was er toch wel iemand bij de put hé” “Ja die ene dag zat er inderdaad iemand.” “Die meneer was rabbi Jeshua hé!” “Ja liefje, dat was rabbi Jeshua, maar dat wist ik toen nog niet. Voor mij was het gewoon een stoffige vermoeide meneer met versleten sandalen. Ik had hem eerst niet gezien en schrok best een beetje toen hij me aansprak. Niemand in het dorp praatte met me. En mannen horen al helemaal niet met vrouwen te praten.”

“En toen spraken de Joden toch ook niet met ons Samaritanen?”

“Nee, inderdaad, Joden vonden ons niet gelovig genoeg. Het was dus heel vreemd dat deze meneer ineens iets tegen me zei. Ik dacht dat ie iets van me wilde …” “Wat dan, geld ofzo?” Met grote ogen staart de kleine dame haar oma aan. Ze gaat helemaal op in het verhaal. Peinzend kijkt Samar even naar buiten. Hoe vertelt ze haar kleindochter wat mannen soms van vrouwen willen?

“Maar oma, vertel vertel, wat was zijn kadootje?”

“Oh, je wil gelijk naar het leuke deel van het verhaal? Haha, oké liefje.” Opgelucht hervat ze haar verslag. “Rabbi Jeshua gaf me levend water. Niet het gezonde, levende water wat je met een emmer uit een waterput haalt. Dat water is ook bijzonder maar de rabbi gaf mij geestelijk water zodat mijn eenzame ziel kon drinken. Ik was zo eenzaam dat mijn hart en ziel dorstig hunkerden naar liefde en Zijn geestelijk water bracht weer leven diep binnenin mij. Hij liet me weten hoe graag God me zag. Voor God maakt het niet uit of je man of vrouw bent, Jood of Samaritaan, getrouwd of alleen, of je een oude oma bent of een jong klein meisje…” “Ik ben niet klein!” “Nee, dat is waar, jij bent al een hele grote kleine dame. Maar Rabbi Jeshua leerde mij die middag hoe ik kon drinken van Gods Liefde! Hij zorgde ervoor dat er weer lichtjes in mijn ogen kwamen. Sprankelende lichtjes van plezier.” Een dikke traan welt op en rolt over haar wangen.  Na al die jaren, bevatte ze nog steeds niet dat God ook haar op het oog had.

“En wat deed u toen Oma?” “Nou, ik rende het dorp in en vertelde aan iedereen die het wilde horen dat er een echte profeet bij de put zat en dat deze profeet alles van mij wist en me toch aardig genoeg vond.”

“En dat zette uw hele leven op de kop hé oma?”

“Ja meisje, dat deed het. Ik had nooit durven dromen dat ik een tweede kans in het leven zou krijgen. En God gaf me die. En kijk eens: nu heb ik jou!”

“Ja, en nu hebben we allebei pretlichtjes in de ogen!”

Het gesprek tussen Jezus en de Samar-itaanse vrouw zit boordevol dubbele bodems en diepe betekenissen. Maar de kern is dat Jezus iemand die helemaal onderaan de maatschappelijke ladder staat op het oog heeft. Iemand die niets in te brengen had, iemand die leefde als een paria en gezien werd als het uitschot van de maatschappij. Maar ook deze zondige dame was het waard om gered te worden. Ook zij, of misschien wel juist zij, had het nodig om de goede boodschap te horen; om te weten dat God zóveel van mensen houdt dat Hij zijn eigen zoon stuurde. Jezus leert deze vrouw, zijn discipelen, het hele dorp én ons dat ongeacht hoe zondig iemand leeft, hoe vaak iemand al is afgewezen of uitgesloten, of wat iemands afkomst, leeftijd of geslacht ook is: voor God telt ieder mens. Ook jij. Hij heeft een plan voor jou. Hij heeft jou op het oog! Hij wil je een gelukkige, hoopvolle toekomst geven. Dus drink!

“Rivieren van levend water zullen stromen vanuit het hart van wie in mij gelooft!” Johannes 7:37-38

 Nadenken:

  • Hoe kan je, net als de Samaritaanse vrouw, je geestelijke dorst stillen aan Zijn levende water?
  • Wat betekent het voor je, dat God jou op het oog heeft en je een hoopvolle toekomst wil geven?
  • Hoe kan jij net zo liefdevol leren kijken naar mensen die onderaan de maatschappelijke ladder staan?

 Creatief:

sama3Bij de Samaritaanse vrouw die in haar eentje water gaat putten moest ik qua beeld denken aan de Afrikaanse dames die soms uren lopen om water bij een bron te halen. Dit beeld heb ik op simpele wijze proberen te vangen. Zonder een echt gezicht omdat in ons allemaal wel een iets van een eenzaam of verloren persoon schuilt.

Lijkt het stick-poppetje je nog ingewikkeld? Hiernaast vind je een simpele stap-voor-stap tutorial. Je begint met een cirkel voor het hoofd met daaronder een rechthoek voor het lichaam en van daaruit teken je de lange dunne armen en benen. De jurk en de omlijsting van het blad in mijn bijbel is eigenlijk gewoon een gedoodle van streepjes, vierkantjes, driehoekjes en cirkels. Het inkleuren is het meeste werk. Ik gebruikte pastelpotloden maar ik denk dat gewone, scherp geslepen potloden wat gemakkelijker werken.

Geef gerust een eigen draai aan je creatieve verwerking! Mocht het verhaal je raken nodig ik je uit er op de facebookpagina van de bijbel journaling groep wat over te vertellen of een pb te sturen.

If you only knew what God is willing to give you! 

Read: John 4: 5-30 and Jeremiah 29:11

dag23-sara-samarHey Grandma, can you please tell me your twinkle eyes story again? One more time, please!”
Samar looks at her granddaughter and laughs. She’s so cute! It’s such a privilege to be able to put the child of her child to bed. Especially after all that happened to her before.
“Okay, just one more time. Once upon a time, a very long time ago, during the days the lines hadn’t found my face yet and my hair was still thick, wavy and raven black and when I still could run quickly, in those days I had no twinkle in my eyes. I felt sad and very alone all the time. I didn’t have any friends to laugh or talk with and when I needed groceries, I always went shopping before everyone woke up so no one would see me. And when I had to get water from the well, I waited until the sun was burning high in the sky. When everyone would rest in the shadow, I knew I could walk quietly to the well, and there wouldn’t be anyone to bully or twit me. “
“But there was this one time someone was already sitting next to the well when you arrived, wasn’t there?.” “Yes, one day there was a man.” “And that sir was Rabbi Yeshua!” “Yes, dear, it was rabbi Yeshua, but I didn’t know that at the time. To me, it was just a dusty and tired guy with worn out sandals. At first I didn’t see him and he took me by surprise when he started to talk! No one in the village talked to me and men didn’t talk to women at all. “
“And back then the Jews didn’t talk with us Samaritans, did they?”
“No, indeed, Jews thought we didn’t believe quite good enough. It was so strange that this gentleman, said something to me.” I thought he wanted something from me, you know.”” What would he want, money or something?” A pair of big blue eyes stare into the serious face of this grandmother. Samar thinks for a moment. How does she tell her granddaughter what men want from women?
“But Grandma, tell me tell me, what was his gift?”
“Oh, you want to skip to the fun part of the story? Haha, you’re such a dear sweetheart.” Relieved Samar resumes her story. “Rabbi Yeshua gave me living water. Not the healthy living water that you get with a bucket from the well. That water is special too but the rabbi gave me spiritual water so that my lonely and thirsty soul could drink. I was so lonely that my heart and soul thirsted for love like nothing else and His spiritual water brought the faded light inside me back to life. He told me how much God loved me and that it didn’t matter to God if I was male or female, Jew or Samaritan, married or alone, whether I was an old grandmother or a young little girl … “” I’m not little, nanna!” ” No, that’s true, you’re already a very big little lady. But that afternoon, Rabbi Yeshua taught me how I could drink in God’s love! He brought the light into my eyes again. A beautiful sparkling twinkle.” A tear rises and rolls over her cheeks. After all those years, she still didn’t know how it was possible that God saw her misery and cared enough to change her life for the better.
samar (1)“And then, what did you do, grandma?” “Well, I ran into the village and told everyone who wanted to hear that there was a real prophet at the well and that this prophet knew everything about me and thought I was good enough.”
“And it turned your life upside down didn’t it?”
“Yes, baby girl, it did. I never dreamed that I would have such a second chance in life. And God provided. And look, now I even have you!”
“Yes, and both of us have twinkling eyes!”

(This lady has no name in the bible, I called her Samar because she was a Samar-itan woman.)

The conversation between Jesus and the Samaritan woman is full of double bottoms and deeper meanings. You can study on it for weeks. But the essence is that Jesus also sees someone who’s at the bottom of the social ladder. Someone who had no status, someone that lived like a pariah and was seen as the outcast of society. But even this sinful lady was worth to be saved. Even she needed to hear the good news; to know that God loves us human beings so much that He sent His own Son. Jesus teaches this woman, his disciples, the whole village and us that no matter how sinful someone lives, or how often someone has been rejected or excluded, or what the origin, age or gender is, God’s love counts everyone in! Even you. He has a plan for you. He’s watching you! He wants to give you a happy, hopeful future. So drink His living water!

He who believes in Me, out of his heart will flow rivers of living water. John 7:38

Contemplate:
How can you drink the living water Jesus is offering you?sama3
What does it mean that God has an eye on you and want to give you a hopeful future?
How can you show love to the people at the bottom of the social ladder in your environment?

Creative:
Thinking about this Samaritan woman I pictured her as an African women walking to the well. I simply tried to capture that image. Without a real face because in all of us lies something of a lonely or lost person.
Does this drawing look to difficult? Try this simple tutorial.

 

 

Voel je vrij hieronder een reactie of je eigen uitwerking achter te laten! 
Of meld je aan op de Facebook bij de Bijbel journaling groep. 
Je vindt me ook op instagram. 
We zijn op social media te vinden met de hashtags: 
#bijbeljournalinggroep 
#Woordvrouw 
#31daysofbiblicalwomen. 

Morgen kan je dag 24 van de woordvrouw challenge vinden op 
de site van Lucinde.

Heilige verontwaardiging leidt tot vergeving… hopelijk dan.

Het klinkt misschien gek na mijn vorige blog … maar ergens ben ik wel blij met die domme kaart. Op één of andere manier voel ik me er sterker door. De vele reacties (via deze blog, hyves, facebook en mail) hebben me geraakt. In de positieve zin dan.

Ik denk dat ‘boos’ worden om dit soort domme acties helemaal niet verkeerd is. Jezus werd ook zwaar geïrriteerd door Maria die bij de pakken bleef neerzitten toen Lazarus dood was. En toen hij zag tot wat voor handelshuis de tempel was verworden werd hij ronduit woest en sloeg hij er met een zweep op los. Heilige verontwaardiging. … en soms is het uiten van deze verontwaardiging – op wat extreme wijze (zoals het slaan met een zweep) gewoon nodig.

Wanneer ik zo nadenk over Jezus, bedenk ik me dat Hij zijn boosheid waarschijnlijk heel bewust heeft geuit. Mensen moeten soms weten wat ze veroorzaken met hun gedrag. Wat Jezus echter deed – beter dan ikzelf – is dat hij het rechtstreeks bij de persoon in kwestie uitte. Maria kreeg een standje – zij het in de vorm van een retorische vraag – en de handelaars kregen een draai om hun oren. Jezus uitte zich. Hij liet zijn Heilige verontwaardiging blijken. Boos zijn is niet verkeerd. Mits het gevolgd wordt door vergeving, want dat deed Jezus ook…

ok. Ik heb nog heel wat te leren.

Stap 1: Ik beslis dat ik mijn verontwaardiging over de kaart ga uiten bij wie het hoort: de schrijver.

Stap 2: Ook al voelt het nu niet goed – ik zal daarna toch moeten vergeven.

Dat de eerste stap me gaat lukken daar ben ik wel van overtuigd … maar of ik het met een vergevingsgezinde houding ga doen… pray maar dat ik dat ook kan.

diepgang is voor luie christenen

Vorige week lag er een postkaart in de bus. Zo een ouderwets blanco geval waar je alleen je boodschap ff opschrijft, zonder foto, tekening of iets leuks… Een volgekrabbelde postkaart, open en bloot voor iedereen te lezen. De kinderen waren nog niet thuis, gelukkig vond ik ‘m voor iemand anders ‘m had gelezen.

Wat ik las was nogal beschamend. Een boodschap waarvan mijn nekharen overeind gingen staan, mijn tanden spontaan begonnen te knarsen en mijn handen gingen jeuken. …

De toon was ijzig afstandelijk, verwijtend en behoorlijk liefdeloos. Mijn man werd  toegebeden dat de Heere hem zou zegenen met diepgang, al zat dat er waarschijnlijk niet in.  (Wat een vertrouwen in je Heer- denk ik dan) Er werd benoemd dat iemand (die zelden of nooit naar de kerk komt, en ook geen lid is) het helemaal met manlief had gehad. En owja, het geluid was die zondag ervoor bar slecht en ze had mijn man nauwelijks verstaan behalve het bijbelgedeelte.  Ze had geen vragen, enkel verwijten.

Jurgen had de zondag ervoor niet eens gesproken – maar achja- detail toch? De persoon in kwestie zie je nooit op de gebedsavonden, komt niet trouw op de kring, en neemt nooit deel aan bijbelstudies. Ik snap wel dat je dan diepgang mist. Maar ik vond het nogal ver gaan om dit mijn man te verwijten.

Weet je, mensen zijn gewoon dom. En lui. Ongelooflijk lui en dom. Op zondag wordt er in de kerk geen bijbelstudie gegeven tijdens de dienst.  Sommigen blijven verwachten van wel. Er zitten bij ons om en bij de 250 mensen, waarvan een heel stel in de tiener of jeugdleeftijd. Velen zijn randkerkelijk of jong gelovig en kunnen ‘zware kost’ niet eens aan. Ook gasten snappen geen drol van ingewikkelde ‘diepgaande’ studies.  Een preek mag ook niet te lang duren. Nee, God verhoede dat, want dan duurt de dienst menigeen te lang en moeten ze daar weer brieven over schrijven. Een preek van 30 minuten vindt merendeel al behoorlijk. En dan verwachten sommigen nog een zeer diepgaande bijbelstudie . Sorry hoor. Een diepgaande studie – binnen 30 minuten die begrepen wordt door jong én oud, nieuw gelovig en reeds lang gelovig: Euh – dat kan niet! Nouja, Jezus mogelijk wel, maar verder moet ik nog de eerste spreker tegenkomen die elke doelgroep aanspreekt.

Dit is nou precies de reden dat er iedere zondag in het kerkblaadje verdiepingsmogelijkheden staan. Extra teksten om te bestuderen, vragen om te overdenken enz. Maar niet alleen dat, er staan vaak ook vragen bij om in de kring verder te bespreken. Behalve deze mogelijkheden wordt iedereen ook uitgenodigd om te komen naar het gebedsuur, of naar de bijbelstudies. Owja de kring heb je ook nog. Genoeg kansen tot verdieping  zou ik denken. Maarja, sommigen zijn zo dom om dit niet in te zien.

En te lui. Want eigenlijk doen ze door de week liever niet teveel zelf. Nee, de domi moet op zondag alle voeding ineens naar binnen proppen. Alsof je een gans bent die een grote lever moet kweken. De rest van de week hebben ze absoluut geen zin om zelf een potje geestelijk te koken. Het feit dat ze zelf ook kunnen bijbellezen, of naar de studie kunnen gaan – dat gaat toch echt te ver! Nee joh! Hoe kunnen ze dan ooit de pelgrimscode blijven volgen? Dan missen ze hun favo tvprogramma’s! Kan toch niet!

Gebrek aan een diepgaand geestelijk leven ligt meestal aan jezelf en niet aan de dominee. Het is zo lafhartig om een ander je eigen gebreken te verwijten. En nog erger: wanneer je daarover gaat roddelen en partners in crime gaat zoeken.  En wanneer je oprecht denkt dat je te weinig voeding binnenkrijgt: dan ga je idd naar de dominee om hem om hulpt te vragen. Maar je start toch niet met verwijten? Alsof je lid bent van een voetbalclub, nooit komt trainen en boos bent op je coach omdat je iedere wedstrijd verliest…

Weet je – geestelijke diepgang zit ‘m niet in kennis vergaren over de christelijke leer, maar in het kunnen uitvoeren ervan. Wat heb je aan een kookboek uit je hoofd kennen, om alsnog aardappels aan te laten branden? Wat heb je eraan dat je alle noten van de wereld blindelings kan opschrijven of lezen, maar geen klank muziek speelt?  Wat heb je eraan om alle voetbaltechnieken te weten, om vervolgens altijd op de bank te blijven zitten?

Mensen hebben geen idee hoe het voelt om dit soort verwijten over je heen te krijgen.  Dus heb ik iets gedaan wat ik nog nooit heb gedaan. Ik heb de kaart verscheurd en in de kachel geknikkerd. Niets aan de domi gezegd. Hij heeft diepgaandere dingen om zich druk over te maken.