Black Piet – liever (niet)?

Mijn facebookpagina heb ik heerlijk afgeschermd voor het grote publiek. Maar onderstaande post mag de wereld in…

Ok ik ben het gedoe (ik wilde schrijven ‘gezeik’ maar hou me in) nu al moe… wel zwarte Piet of geen zwarte Piet… en dan alle standaard plaatjes en berichtjes maar op social media delen. Iedereen doet mee want iedereen vindt er wat van en denkt z’n mening te mogen uiten zonder de feiten echt goed te kennen of te weten wat de ander nu werkelijk beweegt.

Christenen die vallen over Halloween en daar tegen zijn vergeten gemakshalve de zwaar heidense oorsprong van zwarte Piet… (zie link) maar gaan in dit debat met een mak hart voorbij aan een stuk begrip en naastenliefde wanneer ze net zo verhit of quasi grappig plaatjes delen als elk ander… niet alleen grristenen trouwens;

denk aan de vele gegoede burgers die zwaar verontwaardigd beweren dat de racismekaart niet voor hen van toepassing is. En omdat zij in de meerderheid zijn hebben ze gelijk. Alsof je een klas gelijk moet geven wanneer ze 1 kind (wat een tikkie anders is en anders denkt) volledig denken te mogen buitensluiten. (Ja dit heb ik gejat uit NRC bericht) of wat dacht je van het bagatelliseren van de emoties van de ander? De racismekaart versla je niet door te zeggen dat Sint ook Turk was en dat ‘zie’ (in ‘zie ginds komt de stoomboot’) moet vervangen worden door ‘ervaar’ omdat je anders blinden discrimineert en dat een stoomboot milieuvervuilend is… 🤔 met dit soort acties bagatelliseer je alleen maar het gevoel van de ander waardoor je in de hand werkt dat die nog harder protesteert om gehoord te worden.

En dan de tegenstanders die continue verwijten dat er een gebrek is aan respect en een overschot aan racisme; zij vallen met hun gedrag inmiddels zelf ten deel aan dat wat ze de ander verwijten. De discussie an sich polariseert en discrimineert. En ja sommige kinderen lokken nu eenmaal pestgedrag uit (om in het voorbeeld van @nrc te blijven). De racismekaart gaat echt niet altijd op en kijk eens naar de intentie in plaats van naar de vorm. Blijf niet hangen in verwijten waardoor de ander alleen maar nog harder schreeuwt dat ze dat niet zo bedoelen.

En weet je: wat zijn wij volwassenen een geweldig voorbeeld geworden voor al onze kinderen. Het voorbeeld van hoe je vooral NIET luistert naar elkaar en hoe je vooral WEL je gelijk moet proberen te halen, al was het maar door op social media vanalles te schreeuwen en te delen ZONDER kennis van feiten of diepe emoties van de ander.

En voor wie denkt dat de discussie aan kinderen voorbij gaat. Nope. Ik krijg al jaren de vraag of we dit onderwerp in de les kunnen bespreken (in thema van vrijheid of vrijheidsbeperking) en elke keer waag ik weer de poging de leerlingen iets bij te brengen over polarisatie, leren luisteren, feitenonderzoek, dat een discussie je niet dichter bij elkaar brengt (en een van hart tot hart gesprek wel) net zo min als via social media je mening doordrukken enz enz en elk jaar weet ik bij voorbaat al de uitkomst;

voorbeeld doet volgen – en dan hebben ouders vaak een grotere invloed dan een simpele docent die zich als een roepende in de woestijn waant.

Je hoeft geen christen te zijn om ook in een discussie als deze je iets meer als Jezus op te stellen; verdraagzaamheid en naastenliefde verspreiden we alleen maar door samen te werken. Juist in situaties als deze.

Dus: iedereen die nog een populistisch bericht deelt over voor of tegen zwarte Piet zonder daarbij blijk van begrip of naastenliefde te geven en zonder een open houding tot gesprek verwijder ik op mijn tijdlijn. Ben er even klaar mee. (Nu al)

Zo – morgen hoeft niemand voor de preek naar de kerk. Ik heb gepreekt voor twee 😜. Nodig liever iemand uit om gezellig te brunchen en bedenk dan hoe je er samen meer en beter voor je omgeving kan zijn want:

het samen actief vergroten van de naastenliefde en verdraagzaamheid in jouw buurt zou voor iedereen hét perfecte sinterklaaskado zijn.

Amen. 😇

(Foto gejat van internet)

(No English translation this time – feel free to google translate. But I think this is a cultural discussion that needs to be talked about in a proper way in our country first without the influence of foreign cultures, thoughts and ideas. + I’m too lazy to translate today 😜 )

Advertisements

Ik doneer mijn nier… of toch niet? / Kidney donation… do or don’t?

(Nederlandse vertaling onder de Engelse)
Sigh… when did the tv-show shared that vlog… the one of that young lady who is in need of a kidney… since that show I’ve seen people share her vlog  so often… and liked it… commented how much ‘luck’ they wish her …
I can say I have had sleepless nights because of this. I am a registered organdonor. I am registered stemcelldonor. But the step of being a living healthy organdonor… for someone you don’t know… My head is spinning … when I have the willingness – without a doubt-  to donate a kidney to my very own child if he would need one … why not to a complete stranger? Shouldn’t I, as a christian, not show the same compassion to someone I’ve never met before? And never will? Isn’t this what it’s all about as being a good Samaritan??  I really struggle with this.
Are all the people that comment, like and share willing to donate themselves? Or only to her, and is it a fortunate coincidence that they don’t have a matching blood group – do they offer themselves to others who need it and aren’t granted any time on tv? Or ends their conscience, as soon as they scroll to the next post? Why do people share this vlog? Is their passion real and deep and is their struggle as real as mine? Or is it just a brief dominating superficial compassion?
Anyway, back to me, I struggle with it … a lot. It feels like I am obligated to myself and my faith, and humanity, to question myself and investigate … and, if necessary, take the freaking scary step to take action…
I wonder… what is holding me back? Enough reasons not to do this – I withhold you the list. But how honest are my ‘but’s’? I think I need more time to struggle … 
What is your hesitation?

nierdonatieZucht… wanneer was dat filmpje op tv… dat van die jongedame die een nier zoekt… sinds die uitzending heb ik het filmpje al x keer voorbij zien waaien op social media. Heb er gestresste gedachten van en slaap slecht (meer dan anders)

Ik ben geregistreerd orgaandonor. Ik ben geregistreerd stamceldonor.

Maar de stap om donor bij leven te worden… voor iemand die je niet kent…

Mijn hoofd draait sinds de uitzending overuren… wanneer ik de bereidheid heb om zonder nadenken een nier af te staan aan mijn bloedeigen kind… waarom dan niet aan een wildvreemde? Zou ik als christen niet evenveel bewogenheid moeten tonen? Is dat niet waar het bij het verhaal over de barmhartige Samaritaan om draait?

Ik worstel ermee. En dan zie ik dat het filmpje al zoveel keren geliked is en gedeeld: zijn al die mensen zelf bereid om wat af te staan? Of alleen aan haar en komt het dan toevallig uit dat ze geen matchende bloedgroep hebben – bieden ze zichzelf dan wel aan voor anderen die het nodig hebben maar niet op tv komen of houdt hun bewogenheid op zodra ze doorscrollen??

Waarom delen mensen dit filmpje zo massaal? Is de passie werkelijk en diep of overheerst oppervlakkig medelijden?

Enfin,  terug naar mij, ik worstel er dus mee… vind het ook een verplichting aan mezelf, mijn geloof , en de mensheid (hoe dramatisch dat ook klinkt) om mezelf zo te bevragen en te onderzoeken… en indien nodig de doodenge stap tot actie te ondernemen…

En ik vraag me af… wat weerhoudt me? Genoeg redenen om het niet te doen, ik bespaar je de waslijst, maar hoe eerlijk zijn mijn ‘ja-maars’ ?  Ik vrees dat ik nog even worstel … ben ik de enige? Waarom zou jij het wel of niet doen?

 

Meer info over nierdonatie bij leven hier.

From tears to joy

(Scroll down for English)

Je mond in een grimas… want het lijkt zo onwerkelijk… verdriet omhult je ziel en tranen lijken eindeloos te wellen… been there done that… en dan zegt iemand dat het beter wordt… je gelooft het niet want de opdringerige realiteit is als een bril die de belofte en werelijkheid vertekend… Vertrouw desondanks op Hem. … en allen die je voorgingen (Job, David, Nehemia,Jozef… Jezus ) : het is een wonder maar uit het zaad van verdriet doet God werkelijk vreugde groeien!

#psalm126 #30dagenoogsten

Even when sadness covers your heart and soul; you have to give. Just sow! Joy will sprout and grow!

Job, and Joseph, and David, and many others, had harvests of joy after a sorrowful seedness. Those that sow in the tears of godly sorrow shall reap in the joy of a sealed pardon and a settled peace. Those that sow to the spirit, in this vale of tears, shall of the spirit reap life everlasting, and that will be a joyful harvest. Blessed are those that mourn, for they shall be for ever comforted. (Matt. Henry comentaries) #psalm126

Anxious for nothing

(Nederlandse vertaling onder het Engelse)

BE ANXIOUS FOR NOTHING but in everything by prayer and supplication, with thanksgiving, let your requests be made known to God. (Phl 4:6)

In Hebrew there is a word, lolidog which means “Not to worry.”

That is what the Lord is telling us here, “Not to worry.”

Be anxious for nothing is a command, not an option. To worry makes us the father of the household instead of being a child.

Everything is the proper subject of prayer. There are not some areas of our lives that are of no concern to God.

Prayer is a broader word that means all of our communication with God, but supplication directly asks God to do something.

Many of our prayers go unanswered because we do not ask God for anything. Here God invites us simply to let your requests be made known. He wants to know. God already knows our requests before we pray them; yet He will often wait for our participation before granting that which we request. And often He is granting our deeper longing, the thing we really need more than the thing we ask for… we tend to miss that aspect when we focus on what we want instead of focussing on God himself.

Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God (Fill. 4:6)

Wees niet bezorgd!

In het Hebreeuws is er voor ‘bezorgd zijn’ een bepaald woord: lolidog – wat net zoveel is als een opdracht van God om je niet druk te maken.

Ja, het is een opdracht. Een soort van bevel. Want door je zorgen te maken ga je op de stoel van de ouder (God) zitten in het gezin en niet op de stoel van het kind (we zijn immers Zijn kinderen). En dat is niet de bedoeling.

(Zou jij willen dat je kinderen zich zorgen maken?)

Alles is bespreekbaar in gebed. Werkelijk alles. Er is niets waar God het niet met je over wil hebben. En hoewel ‘bidden’ een relatief algemeen woord is voor het communiceren met God, is ‘smeken’ heel specifiek het bepleiten van iets. Het is het heel duidelijk maken en concreet vragen van iets wat je wil of nodig hebt.

Echter, veel van onze wensen eindigen onvervuld omdat we ze simpelweg niet bij God bekendmaken. Hij wil dat we onze zorgen en wensen actief bij Hem neerleggen. Niet zozeer opdat Hij ze dan 1 voor 1 inwilligen zal… Hij wil onze aandacht, onze woorden inclusief onze emotie. (Vandaar dat smeken) En vaak geeft Hij dan – op Zijn tijd- ons hetgeen we werkelijk nodig hebben ipv datgene wat we letterlijk vragen. Puur omdat Hij ons beter kent dan wijzelf. Maar wanneer we onszelf focussen op datgeen wat we willen hebben in plaats van op Hem zien we nogal eens niet dat Hij ons gebed reeds lang verhoord heeft.

Mary: toge(t)ther(e) + (free printable)

#woordvrouw #31daysofbiblicalwomen (scroll down for English translation)

Vandaag schrijft Lucinde een indringend stuk over Maria. Hoe ze haar huis openstelde en er een plaats van gebed van maakte.

In navolging van dit soort huisgemeentes is de kerk ontstaan. En wat ooit zo pril, kwetsbaar en puur begon groeide door de eeuwen heen uit tot een instituut, scheurde uiteen, krabbelde weer op, bloeide uit, en lijkt in onze maatschappij haast te verwelken. Sluit de kerk nog aan bij onze samenleving? Of moeten we de kerk minder als grote groep zien en meer als de mensen om je heen waar je je geloof mee deelt?

Wie of wat is jouw kerk? En kan je net als Maria je huis en hart voor anderen openstellen?

Lucinde neemt ons vandaag mee in dit thema. De tekening die ik vandaag maakte verwerkte zij tot printable en kan je op haar pagina downloaden.

Ikzelf heb het vandaag simpel gehouden. Ik maakte gebruik van de printable die ik verkleinde, inkleurde en uitknipte. Daarnaast was en ben ik erg gecharmeerd van het Have Faith papier en de stickers van Echo Park. Dus koos ik ervoor deze pagina in een scrapbookstijl te verwerken.

Deze stijl is eigenlijk ideaal voor wanneer je wat minder tijd hebt om te tekenen (of je vindt tekenen een te grote uitdaging) en toch je gedachten creatief wil verwerken. Ik heb in dit geval de printable verkleind maar je kan ook een mooi plaatje uit een magazine kiezen…

Bedenk in ieder geval dat het niet om het resultaat gaat maar om het feit dat je tijd met Hem doorbrengt!

1526496446598Today Lucinde talks about Mary. How she opened her house for fellow believers to gather and to pray.

Gatherings like these growed into what we call church today. But what started enthousiastic, pure and strong became an institute during the ages, churches splitted, were broken down, got up again,… and now I wonder if church lost contact with society… or do we have to look at ‘church’ as the group of people: the inner circle, we share our faith with?

What or who is your ‘church’. Can you open up your house and heart and share your faith?

In the devotional of today Lucinde talks about this subject and helps us contemplate on it.

I chose to journal my questions on this topic in a simple and scrapbookstyle kind of way. (A time and energy saver if drawing is too much to ask for 😅) I drew this ‘Mary’ and Lucinde created a free printable out of it. You can download it on her page! I used paper and stickers from the Have faith collection from Echo Park. I downsized the printable, colored it, cut and past it on a piece of ‘Have Faith’ paper.

But remember: it’s not about the art, it’s about the heart!

maria2

Volg me op youtube, insta of word lid van onze facebookgroep. 
Je kan je uiteraard ook op deze blog abonneren (naar beneden 
scrollen en je emailadres achter laten of je email even via 
het contactformulier toesturen.  Alles op deze blog is ons 
creatief en intellectueel eigendom en dus niet zonder 
uitdrukkelijke toestemming te gebruiken anders dan voor 
persoonlijke doeleinden.  Uiteraard mag linken op social media wel.
Follow me on youtube, insta or join our facebookgroep. Or 
subscribe to this blog  contactform . Everything on this blog is my 
creative proprietorship and therefor cannot be used (other than
 personal) without specific permission.  Sharing on social media 
will be appreciated.

Onzeker in de klas / rocky class

(Scroll down for English translation – please note that English isn’t my native language so translation won’t be perfect.) 

Kernkwadrant_NLDe innerlijke worsteling werd angstvallig verstopt. Maar ik zie het in de gespannen trekjes om zijn ogen en kan het niet laten. “Ik zie dat het je wat doet.”  De tranen wellen wanneer hij haast fluisterend spreekt: “Maar ik zie alleen de tekortkomingen mevrouw, en dat zijn er veel.” Mijn hart staat even stil. Met moeite bedwing ik mijn eigen tranen. Hoe is het mogelijk dat jonge mensen soms zo verblind worden door zogenaamde onmogelijkheden? Het is zijn gevoel, zijn waarheid dat er zoveel is waarin hij faalt. Hij staat nooit op de voorgrond en geeft anderen altijd de ruimte die hij stiekem zelf ook wel eens wil innemen. Zijn inzet en motivatie zijn torenhoog maar slagen er niet in van hem een hoogvlieger te maken.  Het hoogst haalbare is hem niet hoog genoeg. En dus zwemt hij in het eeuwige gevoel van net-niet-goed-genoeg-zijn.

Hoe open ik zijn ogen zodat hij de schoonheid in zijn eigen waarde ziet? Hem ongelijk geven zou zijn gevoel slechts bevestigen. Het gezellige geroezemoes van de klas sluit ik buiten, ik hurk neer naast het tafeltje en focus. Ergens hoor ik de bel en de klas komt in beweging. “Maar zie je, achter elke tekortkoming schuilt een kwaliteit, altijd. Zonder valkuilen geen kwaliteiten. Kom, laten we er samen even naar kijken.” Ik hoor de wanhoop in zijn stem wanneer hij vertelt over de valkuilen die hem op dit moment het meest frustreren.

road ahead unclearTerwijl de volgende klas alweer aan de deur staat te wachten kijken we aan de hand van de kernkwadranten naar zijn overgevoeligheid en onzichtbaarheid. In een mum van tijd komen we uit bij ‘gevoelig / inlevend’ en ‘bescheiden’. “Maar mevrouw, wat heb ik daar nou aan?” Ik hoor en zie wanhoop. “Mensen als jij houden deze wereld leefbaar. Mensen als jij zijn nodig om de grote denkers en durfallen in toom te houden zodat ze niet over anderen heenlopen. Jouw kwaliteiten zijn nodig omdat je door je inlevingsvermogen anderen tot luisterend oor kan zijn. Jij kan anderen helpen om sterk te zijn en te blijven. Zonder jou zou deze wereld er een stukje harder en onpersoonlijker uitzien. Jij bent nodig om mensen menselijk te houden.”

Er breekt iets. In hem maar ook in mij. Maar ik moet professioneel blijven en dus zijn het alleen zijn tranen die vloeien. Langzaam dringt het rumoer van de onrustige groep leerlingen aan de deur tot ons door.  Het moment vervliegt. We maken de afspraak dat hij me deze week nog een keer opzoekt om er op terug te komen. En terwijl een klas vol onstuimige brugpiepers binnenstormt ren ik snel even naar zijn volgende docent en fluister dat hij even tijd voor zichzelf nodig heeft en dus later komt.

Mijn volgende les begint in opperste chaos. Maar voor nu is dat ok.

 

The inner struggle was painfully hidden. But I could see it in the tense traits around his eyes and couldn’t resist the burning question. “I see it moves you?” Tears well when he whispers “But I can only see my shortcomings, and there are many.” My heart stops for a moment. I’m trying not to cry. How is it possible that young people sometimes are so blinded by so-called impossibilities? It is his feeling, his own truth that there’s so much in which he fails. He never asks for attention. always gives others the space and attention he secretly needs. His dedication and motivation are sky-high, but they fail to make him a egghead. The highest achievable isn’t high enough to him. And so he wallows in the eternal feeling of being just-not-good-enough.

Schermafbeelding 2014-10-14 om 23.26.44How can I open his eyes so he sees the beauty of his own value? Telling him he is wrong would only confirm his feeling. I ignore the buzz of the class, squat down next to his table and focus. In a distance I hear the bell and the class starts to move. “Behind every shortcoming there is a quality, always. No qualities without pitfalls. Let’s take a look at it together.”  I hear the desperation in his voice when he talks about the pitfalls that are most frustrating to him.

While the next group of students is already waiting at the door, we look at his hypersensitivity and invisibility. In no time we agree that ‘sensitive / empathic’ and ‘modest’ are the qualities behind hypersensitivity and invisibility. “But ma’am, what’s good about those qualities?” I hear and see desperation. “People like you keep this world liveable. People like you are needed to keep the big thinkers and daredevils in control so they do not hurt themselves or others. Your qualities are necessary because your empathy can be the encouragement others need. You can help others to be and stay strong. Without you, this world would be harder and more impersonal. You are needed to keep people human.”

Something breaks. In him but also in me. But I have to stay professional. The sound of a troubled group of students at the door returns to me. The moment we have evaporates. We agree he will visit me again this week to talk it over again. And as the next class rushes in, I quickly run to his next teacher and whisper that he needs some time for himself and will come in late.

My next lesson starts in utter chaos. But for now that’s ok.

vakantiewerk

Deze vakantie lijk ik maar niet uit te rusten. Hoe komt dit? Ik heb toch rustmomenten zat lijkt me zo … Vrijdags vertrokken richting familie in België,  manlief zou mijn broer een paar dagen helpen met klussen, maar daar kwam zondag ineens een abrupte kink in de kabel; om 8:00 belde zoon 1 ons op dat de woonkamervloer blank stond. Het water van de badkamer sijpelde dwars door het plafond en langs de muren over onze prachtige houten vloer. Drama. In allerijl naar huis gereden. Zoonlief had gelukkig de hoofdkraan al lang en breed dicht gedraaid, had de vloer gedweild, pannen en emmers neergezet en de kitrand van het bad (waaronder de lekkage zich bevond) al losgesneden. Alles stond klaar dus restte het mijn bevallige echtgenoot enkel een ritje naar de bouwmarkt te wagen voor de nodige spullen. In een paar uur tijd waren de gescheurde leidingen gerepareerd – het drogen zal wal een paar weken in beslag nemen. Pas dan kan het plafond gerestaureerd en de muren opnieuw gesausd worden. De vloer heeft het gelukkig gered. Lang leve teak.  Moe van alle hectiek en spanning hebben we even op de bank gehangen om vervolgens toch maar weer terug naar België te rijden. M’n moeder was maandags jarig dus konden we niet wegblijven. Terwijl Jurgen maandags verder ging met klussen ben ik met m’n moeder en nichtje wezen shoppen. Erg gezellig maar ik werd wel weer geconfronteerd met mijn teveel aan kilo’s. Dus maar weer een lijnpoging gestart. Zucht.

En dan vulde de week zich verder met boodschappen, lees- en regelwerk, huishouden, kleding voor zoon 2 scoren (zijn broekmaat valt in de wat voordeligere winkels gewoon niet te krijgen 😦 grr dus maar diep in de buidel getast en hopen dat hij niet snel meer groeit) en klusjes in en om het huis. Tussendoor kwam onze kersverse (weekend)pleegzoon ook nog een extra dagje gezellig langs – heerlijk zo een volle eettafel + wat hebben we gelachen met elkaar!

Tussen al deze bedrijvigheid door ben ik ook nog druk bezig geweest met de voorbereidingen van de biblejournalingchallenge die we in mei starten. Nu vind ik het heerlijk om te tekenen en te schrijven maar met de deadline van 1 mei zit er toch wat meer druk (en stress) achter … gedachten dwarrelen door mijn hoofd en teveel tabbladen in mijn hersenpan blijven open staan. Van goed (door)slapen is alleen sprake wanneer ik daar wat voor slik, maar hé dat heb ik haast altijd al.

In ieder geval heeft mijn fysio nu wat extra werk want alles zit vast en voelt stijf en stram. Ik had morgen wel naar de sauna willen gaan – blijkt de bon die ik gekocht had verlopen te zijn … grr

 

Mmm, nu ik het zo opsom snap ik wel dat ik niet echt een vakantiegevoel heb, laat staan dat ik me uitgerust voel 🙂 Tja, ligt aan mezelf vrees ik.  Morgen maar eens een strandwandeling maken en manlief overhalen ergens lui een bakkie te gaan drinken ofzo (en daarna nog ff naar mijn lessen voor maandag kijken, de resultaatvergadering van mijn klas voorbereiden en nog wat opdrachten voor havo 4 in elkaar draaien)

Ik zal blij zijn als maandag de werkweek weer start, heb ik weer wat rust 😛

 

en owja: ik heb deze website weer eens van een nieuwe look voorzien 😛

 

15 feiten over het Zwarte Piet debat

  1. Het is niet erg om het met elkaar oneens te zijn. En: mensen zijn het niet met je oneens om je te pesten. Zo belangrijk ben je niet.
  2. Het feit dat een nuance in hoe we ons verkleden op een kinderfeest het belangrijkste debat is van onze tijd, zegt iets positiefs over onze tijd en iets negatiefs over onze prioriteiten.
  3. Het is maar een kinderfeest.
  4. Dat wil niet zeggen dat dit geen waardevolle discussie is. Zwarte Piet is een groot onderdeel van onze cultuur en het is niet erg om na te denken over het invullen van tradities. Als je je elke november zwart schminkt, mag je best eens bedenken of je dat eigenlijk wel wilt.
  5. Kinderen maakt het niet uit welke kleur Zwarte Piet heeft. Als je naïef genoeg bent om in Sinterklaas te geloven, kun je ook wel geloven dat Piet van kleur verandert.
  6. De mensen die Piets kleur willen veranderen, doen dat omdat zij geloven dat Nederland er beter van wordt.
  7. We kennen allemaal het gevoel van verdriet als er iets uit onze jeugd verloren gaat. De ontdekking dat je oude school gesloopt is of een jeugdvriend dood. We lopen allemaal door de wijk waar we opgegroeid waren en zien in de nieuwe dakkapellen onze eigen vergankelijkheid gereflecteerd. Verandering is eng.
  8. Tradities veranderen constant. Denk je dat we al sinds 1850 gourmetten met Kerstmis?
  9. Niet alle voorstanders van kleurverandering zijn allochtonen. Niet alle tegenstanders van kleurverandering zijn racisten.
  10. Het is toegestaan om van mening te veranderen.
  11. De discussie gaat over de beeldvorming en onderliggende culturele connotaties van blackface. Iets kan kwetsend zijn, onwenselijk of racistisch zonder dat het zo bedoeld is. Iets kan zonder kwade intenties toch niet meer van deze tijd zijn. Je bent geen racist als je Zwarte Piet leuk vindt.
  12. Het feit dat binnen de fictie van het sinterklaasverhaal Zwarte Piet zwart is door de schoorsteen, is niet relevant voor het vraagstuk over de negatieve culturele connotaties van de traditie. Als er een hakenkruis op de mijter van Sinterklaas zou staan, zou je er ook niet mee wegkomen door te zeggen dat het een Indiaas symbool voor de zon is.
  13. Je kunt niet zeggen ‘einde discussie’ tot er consensus is.
  14. Een petitie gaat niets veranderen. Petities werken nooit. Serieus. Denk eens terug aan alle petities die je ooit hebt getekend. Nou precies.
  15. Niemand neemt jou je jeugdherinneringen meer af. Behalve de tijd. We gaan allemaal dood en al onze herinneringen gaan verloren.

 

Deze feiten heb ik niet zelf bedacht. Ze komen uit een artikel wat 2 jaar geleden gepubliceerd werd.

Tijdloze Piet

Hier in de klas lopen de meningen behoorlijk uiteen. Degenen die vóór zijn hebben het meeste commentaar en uit hun mond hoor ik vooral argumenten die vooral van mama en papa zijn. Want let’s face it: mijn brugpiepers hebben in het dagelijks leven een heel ander taalgebruik en denken meestal niet zover na.  Wanneer ik doorvraag en doorprik durft een enkeling met moeite toegeven het niet eens te zijn met de grof gebekten. Het is dat ik er in mijn lessen altijd op hamer dat iedereen zijn eigen mening mag hebben dat de tegenstanders niet onmiddellijk met de vloer gelijk gemaakt worden.

Zwarte Piet, wie kent hem niet.

Ooit was ik een voorstander. Alweer een aantal jaren geleden snapte ik niet dat mensen in dit feest iets racistisch zagen (al wijst de geschiedenis duidelijk genoeg aan dat dit verleden er wel degelijk in zit). Zij die tegen de stereotypering waren vond ik azijnpissers en mierenneukers want traditie is traditie, toch?

 

Maar is dat zo? Als iets kenmerkend is aan tradities is dat ze in de loop der tijd altijd vervagen, aangepast worden of zelfs (deels) verdwijnen. Zelden blijft een traditie eeuwenlang hetzelfde omdat simpelweg de tijd, cultuur en omstandigheden veranderen. En rara onze maatschappij verandert ook. Niet alleen omdat er meerdere culturen vertegenwoordigd zijn door de globalisering maar zeker ook vanwege alle technische, politieke en industriële ontwikkelingen; zo hebben we haast allemaal een smartphone, laptop en tablet waardoor we steeds meer (foute) informatie te verwerken krijgen en we ook steeds meer de behoefte ontwikkelen overal maar een mening over te moeten hebben. Een mening die te vaak louter gebaseerd is op een populistisch gevoel ipv goed doordacht en beargumenteerd. En niet alleen de inhoud der argumenten maar ook de gesproken toon is steeds vaker diep triest.

We juichen de globalisering enorm toe omdat we ver op vakantie kunnen, via Aliexpress onze hebbedingetjes voor een habbekrats uit China kunnen importeren en de wereld aan mogelijkheden zich aandienen. Wij willen de wereld maar o wee als de wereld een stukje van ons wil. We willen vooral veel hebben, maar een stukje afstaan …?

De heetgebakerde toon waarmee de pietendiscussie gevoerd wordt is een schande. Elk greintje respect en medeleven verdwijnt als sneeuw voor de zon en menig hart wordt zwart als roet. Wat een voorbeeld wordt zo gegeven aan de volgende generatie…

Sinterklaas was van oorsprong een armenfeest, nu een feest voor de kinderen. Sinterklaas werd eeuwen geleden in de kerk gevierd en niet thuis. Sinterklaas is een poosje zwart geweest. Piet was er eerst niet, toen in witte versie als knecht, daarna als Moor (slaaf) en pas na WO2 kwam er het pietenteam. Ooit klopte Sinterklaas gewoon aan de deur, toen deed Piet dat en later kwam die door de schoorsteen. Sinterklaas als feest is door de tijd heen continue aan verandering onderhevig geweest. Het was een feest wat met zijn tijd meeging.

Als er kinderen of volwassenen zijn die zich vandaag de dag gekwetst voelen bij het stereotype beeld, waarom dan niet weer een paar aanpassingen doorvoeren? Wat maakt het een kind uit of een Piet helemaal zwart is of dat hij wat roetvegen heeft? Het draait uiteindelijk gewoon om de kadootjes. Het draait om feest en liefdevolle aandacht voor elkaar … moeten we dan met alle geweld en taalmisbruik boos vasthouden aan ons zogenaamde recht en vergallen we daarmee een deel van de feestvreugde? Of kunnen we misschien toch maar beter met onze tijd meegaan?

piet_wittepiet