Remember the wrong

(scroll down for English translation!)

Vanmorgen herlas ik het stuk in Genesis 42 waar Jozef, na vele jaren van slavernij zowel als jaren van voorspoed, weer oog in oog staat met zijn broers.

Heb je er ooit bij stilgestaan dat Jozef – in de 7 jaar dat hij weer een vrije man was en een zeer hoge positie had bereikt- nooit ook maar gepoogd heeft zijn vader te laten weten dat hij nog leefde? Nooit een reis naar Kanaän ondernam (destijds voor hem iets van 4 dagen reizen). … het lijkt mij aannemelijk dat als hij dat had geprobeerd, dit ook was opgetekend… waarom zocht hij nooit contact? Misschien omdat hij doorhad dat het aan God was en niet aan hem?

Hij besefte dat alles wat hem overkomen was- dat vanwaar hij kwam en welke positie hij destijds in het gezin had- dat de jaren van ellende en slavernij en hoe hij nu onderkoning was geworden, en een vrouw en kinderen had – dat het allemaal te wonderlijk was om simpel toeval te zijn. Laat staan mensenwerk.

Wanneer hij zijn broers ziet herinnert hij zich zijn Goddelijke visioenen als jongen. Hij weet dat God veel voor hem in petto heeft.

Zijn harde woorden naar zijn broers toe zijn dus niet uit wraak. Hij test ze. Hij wil dat ze tot inkeer komen. Wat hadden ze met Benjamin gedaan… ? En terwijl hij doet alsof hij hun taal niet spreekt en ze ogenschijnlijk onrechtmatig behandelt – hoort hij ze berouw hebben over hetgeen ze hun broertje zoveel jaar geleden hebben aangedaan.

God lijkt ons soms ook hard aan te pakken. Maar nooit zonder een lading genade en moois voor ons in petto te hebben.

En soms – wanneer ons onrecht overkomt- moeten we eerst beseffen en berouw tonen voor het onrecht wat we anderen ooit zelf aandeden.

I never gave it a second thought until now; why didn’t Joseph – during the seven years as a free man in his high position – never reached out to his aged father? Never letting his family know he was alive and thriving?

Maybe because he believed it was up to God…

Seeing his brothers made him remember his dreams. He knew the dreams were divine. So his harsh actions towards his brothers wasn’t from a spirit of revenge. It was to enrich his own dreams, and complete the accomplishment of them. It was to bring them to repentance.

God in his providence sometimes seems harsh with those he loves, and speaks roughly to those for whom yet he has great mercy in store.

And the brothers remembered -with regret – their barbarous cruelty against Joseph.

Whenever we think we have wrong done us, we ought to remember the wrong we have done to others, Eccl. 7:21, 22

Advertisements

Why I didn’t believe in church…

(Scroll naar beneden voor Nederlandse vertaling!) 

So I went to Exponential – a church planters conference… and I didn’t even like church. Not anymore that is … was.

To me church represented this jar of salt and christians one big clod, sticking together on sunday, occasionally invading the world excessively as if the people in it were like a flavourless dead steak, never created as a living cow to begin with.

The problem with this ‘salt of the earth’ was – so I figured- that it ruined the original taste when used in this immoderate jar-filled, clogging way.

To much salt works as a repellent and it can also affect the appearance of the body. Sodium can cause the body to retain water, which can lead to bloating, puffiness and weight gain. It can also increase the risk for headaches and heart failure.

When Christ is the head and ‘church’ the body… we don’t want to increase headaches. We don’t want to risk heart failure!

So after multiple disappointments, caused by clogging salt, I felt heartbroken and so depressed I feared for my life and sanity … I stopped going to church. I can tell: as a pastors wife that’s a thing. But it just felt like I desperately needed a low sodium diet.

In an effort to liberate myself from this ‘jar’ I didn’t just stop going to church but stopped singing, leading, teaching and preaching… anxiety won.

For two years I didn’t even touch my bible… hardly ever prayed. I watched myself; silently sitting on a bench, waiting for God to speak. It was a lonely, hard and hot journey through the desert.

The miraculous moment that God would speak to me, never came. He never ‘showed’ up in a way I hoped and prayed for. But I knew He would never leave. So one day, after two years, I just picked up my bible again and started drawing what I learned, what I felt or what I wanted to say to God. I learned -on my own- to worship through drawing…

Someone told me that this drawing I did called biblejournaling and that it was ‘a hype’ coming from America … so I hesitantly joined this Dutch biblejournaling facebookgroup – safely online – no one could see me- but I ended up co-leading within a few months. Then I started to write devotionals for this group, creating free printables , launching free bible journaling challenges… I led and taught online… and ladies started to mail me with their needs and prayerrequests so we set up a prayerteam… The past 3 years the group grew from 300 members to over 2000.

All this time I kept thinking and saying I didn’t like church. I didn’t want to be ‘this’ salt. I wasn’t serving God enough or good enough.

And then exponential came.

We attended a few times before and it always ended up in me crying because of all my fears and brokenness. So to be honest: this time I just wanted a legal escape from winter at home.

But than Francis Chan spoke, and Albert Tate, ØYstein Gjerge, Larry Osborne, Cynthia Marshall, Alan Hirsh… I don’t think I heard anything I didn’t knew before… it just sank in. I was not only pointed to God. It was as if someone walked me to Him.

And it came to me; we are all Jesus, as His spirit lives in us. And even when christians become accidental pharasees … we are His light… I am…

I am salt. I am church. I don’t need to teach, preach or worship in a big building in order to grow a bigger church. I just need to go into the world, have impact, reflect Jesus and add taste with respect for who and how God created these people around me.

And I’m doing just that. I was doing it all along; in my home, at work, in this online community… just not in ‘church’. So why do I still have this feeling of not doing enough? Missing out on stuff?

I’m not miraculously healed from

all of my anxieties… They’re still present… But I’m healed of the idea not wanting to be salt or church. I now just want to have impact. I’m willing to die to myself in order to be a manifestation of the spirit’s power for the common good.

I am church. I am salt – in this world – so impact it is.

Ik ging dus naar een kerkleiders conferentie … terwijl ik niks met kerk had. Althans niet meer.

In mijn ogen representeerde de kerk een pot met zout. En christenen, de meesten althans, waren klonterig, samenklittend zout. De wereld was dan een smakeloos stuk vlees wat zo af en toe overdonderd moest worden met een flinke hoeveelheid zout waarbij alle smaak vernietigd werd, zonder erbij na te denken dat God die biefstuk ooit als koe had geschapen.

Het probleem was – zo dacht ik- was dat dit zout ‘der aarde’ juist afstotend was (geworden). Wie wil nou een stukje vlees met een hele hand zout erop? Teveel zout ruïneert de oorspronkelijke smaak, maar meer dan dat een te hoog zoutgehalte doet het lichaam vocht vasthouden, maakt opgeblazen en pafferig, verhoogt het risico op hoofdpijn en zelfs hartaanval.

En met Christus als hoofd van het lichaam – de kerk- …. wie wil nou hoofdpijn, of zelfs het risico op een hartaanval?

Dus na meerdere heftige teleurstellingen werd ik zo depressief dat ik vreesde voor mijn geestelijke gezondheid!

Ik voelde gewoon de noodzaak tot een zout-arm dieet. En ik kan je zeggen, als vrouw van de voorganger is dat nogal een dingetje.

Ik stopte met naar de kerk gaan, legde al mijn taken neer; zong, leidde of onderwees niet meer. De angst voor nog meer teleurstelling of geestelijk hartfalen zat er diep in.

Haast twee jaar lang ging ik nauwelijks naar de kerk en raakte ik mijn bijbel niet meer aan. Ik zat als het ware zwijgzaam op een bankje, naast God, te wachten tot Hij zou spreken.

Hij sprak niet. Nooit reageerde hij op een wijze waar ik behoefte aan had. En toch wist ik dat Hij er was. Me de tijd gaf. Het was een lange en eenzame woestijntijd.

En toen kwam de dag dat ik out of de blue mijn bijbel weer oppakte en erin begon te tekenen. Iemand wees me op een facebook groep voor bible journalers en binnen enkele maanden vond ik mezelf op de plaats van moderator en nu zelfs mede-beheerder. Ik startte met het schrijven van overdenkingen, maken van free printables, en challenges… en steeds meer dames begonnen me ook privé te mailen met hun geestelijke vragen en nood. En we richtten een gebedsteam op…

Maar al die tijd bleef ik volhouden dat ik een hekel had aan kerk. Dat christenen vaak gristenen waren en dat ik daar liever niet bij hoorde. En toch had ik altijd het gevoel niet genoeg te doen, niet genoeg te zijn.

En toen kwam dus deze conferentie. Om eerlijk te zijn was het in eerste instantie vooral een legale mogelijkheid om even aan de winter hier te ontsnappen.

Maar Francis Chan sprak, en Albert Tate, Cynthia Marshall, øystein Gjerge… er werd niets gezegd wat ik nog nooit gehoord had of wat ik nog niet wist. Maar er werd in mij iets geraakt. Er ‘landde’ iets.

En ik moest denken aan de serie ‘The walking dead’. Waar alle ‘redders’ zichzelf Negan noemen om zich te identificeren met hun oprichter. En ik besefte dat ik ‘kerk’ was. Jezus’ geest leeft in elk christen, hoe goed of fout ze het ook doen. Elk representeren ze hem. Ook al verworden sommigen onbedoeld tot een stel Farizeeërs … Ik ben kerk. Ik ben zout.

En al die tijd dat ik tekende, journalde, mailde, schreef en uitdaagde… was ik zout.

Ik hoef niet naar een gebouw te gaan – ik moet gewoon impact hebben.

Ik ben niet ineens en miraculeus genezen van al mijn angsten. Maar ik ben wel genezen van het idee geen ‘kerk’ te willen zijn. Ik wil gewoon impact hebben. Smaak geven zonder te overheersen. Ik ben bereid om – zoals Johannes het in hoofdstuk 12 aangeeft en Paulus in de Hebreeënbrief- te sterven aan mezelf zodat Zijn Geest zich kan manifesteren voor het grotere goed.

Ik ben kerk. Ik ben het zout der aarde … impact hebben is wat ik doe.

LOVE! #BJbibleproject 3: Ahavah

(English translation can be downloaded in attached document below)

Bestaat liefde op het eerste zicht?

Als je de liefde niet meer voelt, is dan je relatie voorbij?

Wat is het verschil tussen liefde en verliefdheid? ‘

Dit zijn enkele vragen die ik tijdens mijn lessen Levensbeschouwelijke Vorming bespreek met klas 4 en 5. In dit kader vraag ik ze ook wel wat hun taal van liefde is. Vaak staren ze me dan wazig aan. Want wat zijn liefdestalen?  Ik vertel dan over hoe ik, als pasgetrouwde dame, kon zitten wachten op een bloemetje, een lief briefje of een klein aardigheidje van mijn kersverse echtgenoot. Het maakte niet uit wat, als hij me maar iets gaf waaruit zijn liefde bleek. Mijn geduld werd aardig op de proef gesteld want hubby was niet van de kadootjes. Maar het was wel mijn taal. En dus mistte ik dat. Door het boek van Gary Chapman groeide bij mij het besef dat mijn wederhelft zijn taal ‘dienstbaarheid’ is. Hij staat altijd voor me klaar,hij tankt mijn auto nog voor ik het vraag omdat hij weet dat ik walg van de geur van benzine. Hij doet de was, ruimt op … Zijn liefde voor mij blijkt uit al die kleine dingen die hij doet. Dat heb ik moeten leren zien. En die bloemenen, kadootjes … die koop ik meestal zelf wel.

Aan de andere kant: hij heeft mijn liefdestaal van -attenties geven- leren waarderen; 100 briefjes vol liefdesverklaringen verstopte ik ooit in elk boek, elke schoen, in z’n agenda, in z’n koffer,jaszak, auto … hij kwam er in om en zelfs na maanden popte er soms nog een briefje op. Maar hij leerde ook om mij af en toe tegemoet te komen in het geven van een attentie. Een horloge die ik mooi vond maar nooit voor mezelf zou kopen, een flesje wijn, een plak van m’n lievelingschocolade …En ik leerde om hem liefde te tonen door meer dienstbaar te zijn. Onze liefde blijkt uit wat we doen…

Liefde is niet enkel een gevoel. Liefde is een werkwoord. En ieder werktdat uit op zijn persoonlijke wijze. Het is een kunst om de ander zijn taal teverstaan en te leren spreken.

Luister, Israël! De HEERE, onze God, de Heere is één. Daarom zult u de HEERE, uw God, liefhebben met heel uw hart, met heel uw ziel en met heel uw kracht. (HSV Deut 6:4-5) 

Afgelopen januari zijn we gestart met het BJ Bible project. Elke maand overdenken we een ander kernwoord uit het Sjema.  We begonnen uiteraard met het woord Sjema (luisteren) en vorige maand had Lucinde het over HEERE (Ik ben).  Deze maand staat het woord liefhebben centraal.

AHAVAH: Liefhebben

Wanneer onze liefde alleen een gevoel zou zijn zou elke onenigheid een serieus risico vormen voor de duur van onze relatie. Natuurlijk voel je liefde,hoor je dat te voelen in een echtelijke relatie… maar geloof me … ik heb ook een heel lange periode gehad dat ik die liefde niet kon voelen. Echt niet. Erg lang niet. Maar we gaven niet op. We voelden ons soort van veroordeeld tot elkaar. En ja, dat voelde soms beklemmend of als een straf. En ik had soms afstand nodig. Maar het gevoel kwam terug. En nu is onze liefde een ‘verknocht zijn’ aan elkaar.

Een grote misconceptie is dat liefde vooral een gevoel is. En dat klopt niet. Wanneer Jurgen en ik flink ruzie hebben (gebeurt gelukkig zelden) zegt hij soms middenin de verhitte discussie “Ik hou van je hoor.” en mijn steevaste antwoord is dan “Ik ook van jou, alleen voel ik dat nu niet zo.”  Het klinkt misschien bitsig maar dit antwoord stelt hem gerust. Ik bevestig ermee dat we onlosmakelijk verbonden zijn en dat ons gevoel van verwijdering van dat moment, slechts tot dat moment behoort.

Wil dat zeggen dat we het nooit oneens zijn met elkaar? Nee hoor, we zijn bijna zo verschillend als dag en nacht. Hebben we nooit meer ruzie? Nope. Afgelopen week nog (niet zo ernstig – was ook zo weer over). Liefde is een gevoel, maar staat er tegelijk ook helemaal los van.

In dit filmpje van @thebibleproject wordt dit heel mooi uitgelegd.

Ahava – Love – @ The Bible Project

Ahavah is liefhebben in de meest brede zin. Het is ouderlijke liefde,broederlijke liefde, vriendschappelijke liefde, liefde voor het koningshuis, …

Wanneer in Deuteronomium 7 genoemd wordt dat God van ons houdt wordt er het Hebreeuwse ahavah gebruikt. Omdat God ons liefheeft als een vader. Het is een liefde die verbonden is mijn zijn eeuwige status. Die liefde is dus standvastig, eeuwig en trouw. Dit lezen we ook in Jeremia 31. Zijn liefde is een gevoel wat vergelijkbaar is met de liefde die echtgenoten voor elkaar voelen,de liefde die een papa heeft voor zijn kind. Zijn liefde zit diep. Maar het is niet enkel een gevoel.

God’s liefde is ook een keuze. Een keuze die tot actie aanzet. Wanneer Hij Hosea laat weten hoe het voelt wanneer je partner je bedriegt, of wanneer Hij als ouder ervaart dat zijn kind zich verwijdert, laat Hij weten dat zijn liefhebben niet ophoudt. Hij kiest ervoor om ook dan jou en mij lief te blijven hebben. Zijn liefde is gekoppeld aan zijn eeuwigheid. Liefhebben = gevoel + keuze + actie.

Wanneer Mozes in het Sjema zegt ‘Heb je HEER, je God lief’.  Dan roept Mozes op tot deze vorm van liefde.Een liefde die sterke gevoelens oproept maar die ook aanzet tot actie, zelfs wanneer dat gevoel een (lange) poos ontbreekt. Met alles wat ze hebben meegemaakt als slaven en in de woestijn, laat Mozes het volk, en ons weten:

“Luister, laat het goed tot je doordringen, Gehoorzaam de eeuwig aanwezige God. De God die er altijd was, is en zal zijn. En hou actief van Hem, kies altijd voor Hem, ook wanneer je de liefde niet voelt, laat die liefde dan blijken in hoe je doet. …”

Persoonlijkeverdieping

Lees en overdenk deze maand oa. volgende bijbelteksten waarin het woord Ahavahvoorkomt.

Leviticus 19:18, Deuteronomium 7:7-9, Jeremia 31:3, 1 Johannes 4:19, Deuteronomium 4:37

  • Heb jij ooit ervaren dat je God wat minder liefhad? Hoe was dat? Hoe ben je dat te boven gekomen?
  • Wanneer je God een poosje niet ervaart kan het helpen wel regelmatig te zeggen “Ik hou van U, alleen voel ik dat nu niet zo.” En je mag Hem vragen iets meer jouw taal van liefde te spreken. Vergeet dan niet ook Zijn liefde te spreken door zo goed als kan te doen wat Hij van je vraagt.
  • Waaruit blijkt jouw liefde voor God? Wat zijn jouw acties?
  • Waaruit blijkt God’s standvastige en eeuwige liefde voor jou? Hoe voelt dat?

Creatief

Lucinde maakt voor dit project speciale maandpakketjes die je creatief kunnen uitdagen om hetgeen je leert nog beter te verwerken zodat het langer blijft hangen. Ik ga er in ieder geval ook elke maand mee aan de slag in zowel mijn bijbel als mijn journal. Met de code BJBP-MA krijg je korting!

Art / bullet journal: Zoals je ziet heb ik me in mijn mini journal visueel laten inspireren door het filmpje van the bible project.  Je hoeft dus zelf geen grote bedenker of artiest te zijn. Ik plakte eerst scrapbook papier opde achtergrond. Met acrylverf schilderde ik de bergen. Met een poscapen en Staedtler fineliner schreef ik de tekst.  En ik tekende in de stijl van het filmpje een poppetje op wit papier. Wanneer je meer van het handletteren bent kan je detekst of enkele woorden ook op die manier in je journal verwerken. Dit doe ikin mijn bijbelbullet (zie je later deze maand op social media)

In mijn bijbel maakte gebruik van decoupage papier en tekende ik een leuk hart en boekrol. Van deze laatste 2 zijn leuke diecuts gemaakt die je bij Lucinde kan kopen.  Het decoupage papier plakte ik vast met behulp van spuitlijm, maar je kan ook clear gesso of matt medium gebruiken. Het resultaat hiervan laat ik later deze maand zien op mijn Instagram en in de facebookgroep.  

We zijn erg benieuwd naar wat jij deze maand middels dit project leert, bedenkt, beleeft en maakt. Deel het vooral in onze Facebookgroep of op instagram. Wees met je creaties en gedachten een inspiratie voor anderen! We gebruiken de hashtags #BJbibleproject en #Bijbeljournalinggroep. Volg ons op Insta of sluit je aan bij de Facebookgroep om, updates en andere creatieve verwerkingen niet te missen!  6 april 2019 vind je de volgende blog op Lucinde haar website!

Ik doneer mijn nier… of toch niet? / Kidney donation… do or don’t?

(Nederlandse vertaling onder de Engelse)
Sigh… when did the tv-show shared that vlog… the one of that young lady who is in need of a kidney… since that show I’ve seen people share her vlog  so often… and liked it… commented how much ‘luck’ they wish her …
I can say I have had sleepless nights because of this. I am a registered organdonor. I am registered stemcelldonor. But the step of being a living healthy organdonor… for someone you don’t know… My head is spinning … when I have the willingness – without a doubt-  to donate a kidney to my very own child if he would need one … why not to a complete stranger? Shouldn’t I, as a christian, not show the same compassion to someone I’ve never met before? And never will? Isn’t this what it’s all about as being a good Samaritan??  I really struggle with this.
Are all the people that comment, like and share willing to donate themselves? Or only to her, and is it a fortunate coincidence that they don’t have a matching blood group – do they offer themselves to others who need it and aren’t granted any time on tv? Or ends their conscience, as soon as they scroll to the next post? Why do people share this vlog? Is their passion real and deep and is their struggle as real as mine? Or is it just a brief dominating superficial compassion?
Anyway, back to me, I struggle with it … a lot. It feels like I am obligated to myself and my faith, and humanity, to question myself and investigate … and, if necessary, take the freaking scary step to take action…
I wonder… what is holding me back? Enough reasons not to do this – I withhold you the list. But how honest are my ‘but’s’? I think I need more time to struggle … 
What is your hesitation?

nierdonatieZucht… wanneer was dat filmpje op tv… dat van die jongedame die een nier zoekt… sinds die uitzending heb ik het filmpje al x keer voorbij zien waaien op social media. Heb er gestresste gedachten van en slaap slecht (meer dan anders)

Ik ben geregistreerd orgaandonor. Ik ben geregistreerd stamceldonor.

Maar de stap om donor bij leven te worden… voor iemand die je niet kent…

Mijn hoofd draait sinds de uitzending overuren… wanneer ik de bereidheid heb om zonder nadenken een nier af te staan aan mijn bloedeigen kind… waarom dan niet aan een wildvreemde? Zou ik als christen niet evenveel bewogenheid moeten tonen? Is dat niet waar het bij het verhaal over de barmhartige Samaritaan om draait?

Ik worstel ermee. En dan zie ik dat het filmpje al zoveel keren geliked is en gedeeld: zijn al die mensen zelf bereid om wat af te staan? Of alleen aan haar en komt het dan toevallig uit dat ze geen matchende bloedgroep hebben – bieden ze zichzelf dan wel aan voor anderen die het nodig hebben maar niet op tv komen of houdt hun bewogenheid op zodra ze doorscrollen??

Waarom delen mensen dit filmpje zo massaal? Is de passie werkelijk en diep of overheerst oppervlakkig medelijden?

Enfin,  terug naar mij, ik worstel er dus mee… vind het ook een verplichting aan mezelf, mijn geloof , en de mensheid (hoe dramatisch dat ook klinkt) om mezelf zo te bevragen en te onderzoeken… en indien nodig de doodenge stap tot actie te ondernemen…

En ik vraag me af… wat weerhoudt me? Genoeg redenen om het niet te doen, ik bespaar je de waslijst, maar hoe eerlijk zijn mijn ‘ja-maars’ ?  Ik vrees dat ik nog even worstel … ben ik de enige? Waarom zou jij het wel of niet doen?

 

Meer info over nierdonatie bij leven hier.

From tears to joy

(Scroll down for English)

Je mond in een grimas… want het lijkt zo onwerkelijk… verdriet omhult je ziel en tranen lijken eindeloos te wellen… been there done that… en dan zegt iemand dat het beter wordt… je gelooft het niet want de opdringerige realiteit is als een bril die de belofte en werelijkheid vertekend… Vertrouw desondanks op Hem. … en allen die je voorgingen (Job, David, Nehemia,Jozef… Jezus ) : het is een wonder maar uit het zaad van verdriet doet God werkelijk vreugde groeien!

#psalm126 #30dagenoogsten

Even when sadness covers your heart and soul; you have to give. Just sow! Joy will sprout and grow!

Job, and Joseph, and David, and many others, had harvests of joy after a sorrowful seedness. Those that sow in the tears of godly sorrow shall reap in the joy of a sealed pardon and a settled peace. Those that sow to the spirit, in this vale of tears, shall of the spirit reap life everlasting, and that will be a joyful harvest. Blessed are those that mourn, for they shall be for ever comforted. (Matt. Henry comentaries) #psalm126

Anxious for nothing

(Nederlandse vertaling onder het Engelse)

BE ANXIOUS FOR NOTHING but in everything by prayer and supplication, with thanksgiving, let your requests be made known to God. (Phl 4:6)

In Hebrew there is a word, lolidog which means “Not to worry.”

That is what the Lord is telling us here, “Not to worry.”

Be anxious for nothing is a command, not an option. To worry makes us the father of the household instead of being a child.

Everything is the proper subject of prayer. There are not some areas of our lives that are of no concern to God.

Prayer is a broader word that means all of our communication with God, but supplication directly asks God to do something.

Many of our prayers go unanswered because we do not ask God for anything. Here God invites us simply to let your requests be made known. He wants to know. God already knows our requests before we pray them; yet He will often wait for our participation before granting that which we request. And often He is granting our deeper longing, the thing we really need more than the thing we ask for… we tend to miss that aspect when we focus on what we want instead of focussing on God himself.

Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God (Fill. 4:6)

Wees niet bezorgd!

In het Hebreeuws is er voor ‘bezorgd zijn’ een bepaald woord: lolidog – wat net zoveel is als een opdracht van God om je niet druk te maken.

Ja, het is een opdracht. Een soort van bevel. Want door je zorgen te maken ga je op de stoel van de ouder (God) zitten in het gezin en niet op de stoel van het kind (we zijn immers Zijn kinderen). En dat is niet de bedoeling.

(Zou jij willen dat je kinderen zich zorgen maken?)

Alles is bespreekbaar in gebed. Werkelijk alles. Er is niets waar God het niet met je over wil hebben. En hoewel ‘bidden’ een relatief algemeen woord is voor het communiceren met God, is ‘smeken’ heel specifiek het bepleiten van iets. Het is het heel duidelijk maken en concreet vragen van iets wat je wil of nodig hebt.

Echter, veel van onze wensen eindigen onvervuld omdat we ze simpelweg niet bij God bekendmaken. Hij wil dat we onze zorgen en wensen actief bij Hem neerleggen. Niet zozeer opdat Hij ze dan 1 voor 1 inwilligen zal… Hij wil onze aandacht, onze woorden inclusief onze emotie. (Vandaar dat smeken) En vaak geeft Hij dan – op Zijn tijd- ons hetgeen we werkelijk nodig hebben ipv datgene wat we letterlijk vragen. Puur omdat Hij ons beter kent dan wijzelf. Maar wanneer we onszelf focussen op datgeen wat we willen hebben in plaats van op Hem zien we nogal eens niet dat Hij ons gebed reeds lang verhoord heeft.

Onzeker in de klas / rocky class

(Scroll down for English translation – please note that English isn’t my native language so translation won’t be perfect.) 

Kernkwadrant_NLDe innerlijke worsteling werd angstvallig verstopt. Maar ik zie het in de gespannen trekjes om zijn ogen en kan het niet laten. “Ik zie dat het je wat doet.”  De tranen wellen wanneer hij haast fluisterend spreekt: “Maar ik zie alleen de tekortkomingen mevrouw, en dat zijn er veel.” Mijn hart staat even stil. Met moeite bedwing ik mijn eigen tranen. Hoe is het mogelijk dat jonge mensen soms zo verblind worden door zogenaamde onmogelijkheden? Het is zijn gevoel, zijn waarheid dat er zoveel is waarin hij faalt. Hij staat nooit op de voorgrond en geeft anderen altijd de ruimte die hij stiekem zelf ook wel eens wil innemen. Zijn inzet en motivatie zijn torenhoog maar slagen er niet in van hem een hoogvlieger te maken.  Het hoogst haalbare is hem niet hoog genoeg. En dus zwemt hij in het eeuwige gevoel van net-niet-goed-genoeg-zijn.

Hoe open ik zijn ogen zodat hij de schoonheid in zijn eigen waarde ziet? Hem ongelijk geven zou zijn gevoel slechts bevestigen. Het gezellige geroezemoes van de klas sluit ik buiten, ik hurk neer naast het tafeltje en focus. Ergens hoor ik de bel en de klas komt in beweging. “Maar zie je, achter elke tekortkoming schuilt een kwaliteit, altijd. Zonder valkuilen geen kwaliteiten. Kom, laten we er samen even naar kijken.” Ik hoor de wanhoop in zijn stem wanneer hij vertelt over de valkuilen die hem op dit moment het meest frustreren.

road ahead unclearTerwijl de volgende klas alweer aan de deur staat te wachten kijken we aan de hand van de kernkwadranten naar zijn overgevoeligheid en onzichtbaarheid. In een mum van tijd komen we uit bij ‘gevoelig / inlevend’ en ‘bescheiden’. “Maar mevrouw, wat heb ik daar nou aan?” Ik hoor en zie wanhoop. “Mensen als jij houden deze wereld leefbaar. Mensen als jij zijn nodig om de grote denkers en durfallen in toom te houden zodat ze niet over anderen heenlopen. Jouw kwaliteiten zijn nodig omdat je door je inlevingsvermogen anderen tot luisterend oor kan zijn. Jij kan anderen helpen om sterk te zijn en te blijven. Zonder jou zou deze wereld er een stukje harder en onpersoonlijker uitzien. Jij bent nodig om mensen menselijk te houden.”

Er breekt iets. In hem maar ook in mij. Maar ik moet professioneel blijven en dus zijn het alleen zijn tranen die vloeien. Langzaam dringt het rumoer van de onrustige groep leerlingen aan de deur tot ons door.  Het moment vervliegt. We maken de afspraak dat hij me deze week nog een keer opzoekt om er op terug te komen. En terwijl een klas vol onstuimige brugpiepers binnenstormt ren ik snel even naar zijn volgende docent en fluister dat hij even tijd voor zichzelf nodig heeft en dus later komt.

Mijn volgende les begint in opperste chaos. Maar voor nu is dat ok.

 

The inner struggle was painfully hidden. But I could see it in the tense traits around his eyes and couldn’t resist the burning question. “I see it moves you?” Tears well when he whispers “But I can only see my shortcomings, and there are many.” My heart stops for a moment. I’m trying not to cry. How is it possible that young people sometimes are so blinded by so-called impossibilities? It is his feeling, his own truth that there’s so much in which he fails. He never asks for attention. always gives others the space and attention he secretly needs. His dedication and motivation are sky-high, but they fail to make him a egghead. The highest achievable isn’t high enough to him. And so he wallows in the eternal feeling of being just-not-good-enough.

Schermafbeelding 2014-10-14 om 23.26.44How can I open his eyes so he sees the beauty of his own value? Telling him he is wrong would only confirm his feeling. I ignore the buzz of the class, squat down next to his table and focus. In a distance I hear the bell and the class starts to move. “Behind every shortcoming there is a quality, always. No qualities without pitfalls. Let’s take a look at it together.”  I hear the desperation in his voice when he talks about the pitfalls that are most frustrating to him.

While the next group of students is already waiting at the door, we look at his hypersensitivity and invisibility. In no time we agree that ‘sensitive / empathic’ and ‘modest’ are the qualities behind hypersensitivity and invisibility. “But ma’am, what’s good about those qualities?” I hear and see desperation. “People like you keep this world liveable. People like you are needed to keep the big thinkers and daredevils in control so they do not hurt themselves or others. Your qualities are necessary because your empathy can be the encouragement others need. You can help others to be and stay strong. Without you, this world would be harder and more impersonal. You are needed to keep people human.”

Something breaks. In him but also in me. But I have to stay professional. The sound of a troubled group of students at the door returns to me. The moment we have evaporates. We agree he will visit me again this week to talk it over again. And as the next class rushes in, I quickly run to his next teacher and whisper that he needs some time for himself and will come in late.

My next lesson starts in utter chaos. But for now that’s ok.