Rachel & Leah

Photo tutorial: https://youtu.be/Hf9AzyK02Hc

Leah: God selects what man rejects. He chooses the unchosen!

Leah bewijst dat God soms hen verkiest wat de mens liever verliest…

Advertisements

Mevrouw, ik heb u nodig, de nieuwe docent stinkt!

Ik ben docent. En wat een luizenbaantje is dat toch. Al die vakanties. Wat een feest! Nu heb ik uiteraard geen flauw benul wat anderen met hun vakantiedagen doen, maar sta me even toe een kijkje te geven in hoe ik mijn vakantie besteed.

Deze vakantie gaan we helaas niet weg. Je zou zeggen; centjes genoeg, maar behalve dat hubby niet vrij is vallen de centjes wel mee; mijn instaploon was absoluut ok maar ik zit al jaren aan het einde van mijn schaal en aangezien ik geen directeursfunctie ambieer (lesgeven is veel leuker) is er totaal geen perspectief meer op doorgroeien. Financieel gezien dan, uiteraard kan en moet ik steeds meer verantwoordelijkheden nemen, inclusief het meerwerk en met bijhorende stress, maar het salaris blijft hetzelfde.

Ik ben tweedegraads docent maar doe alles wat bij een eerstegrader hoort; ik ben sectieleider, werk merendeel in de bovenbouw (havo / vwo), en als BOSser begeleid ik nieuwe collega’s en stagiaires. Ik blijf mezelf actief bijscholen, zoek continue naar nieuwe werkvormen en ben fervent voorstander van vernieuwend les geven. Daarnaast lever ik met zekere regelmaat mijn vrije dagen in om toch maar weer te helpen met diverse activiteiten en voorbereidingen maar God verbied dat ik het bijhorende salaris krijg.  Laat ik het even duidelijk stellen: ik ben niet armzalig. Ik heb het goed. Ik heb een prachtig huis en een nog prachtiger gezin. En wanneer ik de wekelijkse boodschappen doe hoef ik niet elke cent tig keer om te draaien. Ik ben me heus bewust van het feit dat dit een zegen is en daar ben ik ook oprecht dankbaar voor. Tegelijk: het voelt niet rechtvaardig dat mijn salaris niet meegroeit met de hoeveelheid activiteiten en verantwoordelijkheden waar dat voor anderen wel geldt.

Maar dat terzijde. Ik wou het hebben over mijn vakantie. En ik heb deze keer vet mazzel. Want de leerlingen hebben uitstel gekregen voor het inleveren van hun PO. Normaal gesproken had ik nu zo een 190 werkstukken op mijn keukentafel liggen: elk tussen de 12 en 18 bladzijden, een enkele meer. Zonde van het papier – dat weet ik. Bij voorkeur laat ik het ze inleveren via Magister – maar newsflash: Magister laat het regelmatig afweten. Puntje van ergernis voor zowel leerlingen als docenten, maar dat terzijde. Met deze slordige 3000 bladzijden nakijken ben ik wel even bezig. Geen idee hoe snel een ander leest maar ik ben hier heel wat uurtjes zoet mee. Maar dus niet deze vakantie. Want het uitstel maakt dat ik dit straks mag doen in de verloren momentjes na het lesgeven, voor het vergaderen, na het bespreken en bij voorkeur niet tijdens het surveilleren.  Er volgen dus nog vele lange avonden.

Nee, deze vakantie doe ik dus lekker niets. Nouja, ik ben bezig met het kijken naar hoe ik me volgend jaar kan bijscholen, want als ik de lerarenbeurs wil moet ik dat voor 1 juli aanvragen. Opleidingen, cursussen, congresdagen … ik scroll, lees, wik en weeg; waar hebben mijn leerlingen het meest aan? Trek ik een studie naast mijn baan? Tussendoor kijk ik nog een keer kritisch naar mijn lesvoorbereidingen; ‘Hoe kan ik die ene havo 4 klas meer motiveren? Welke werkvormen zouden hen helpen? Hoe kan ik de lessen zó activeren dat ik het beste in ze naar boven haal?’  Ik bestel nog een stel boeken voor mezelf, als achtergrondinformatie, lees intussen verder in ‘Teach like a champion’, uiteraard doe ik dat even buiten in het zonnetje. Heerlijk zo’n vakantie! Dit is zo relaxed! Aan mijn ene zijde staat de zonnebrand en Heineken 0%, aan de andere kant een notitieblok, pen en stapeltje boeken.

Genietend van het weer en de fluitende vogels denk ik verder na over de leerdoelen van klas 1 en hoe we deze volgend jaar nog beter kunnen vormgeven … en dus denk ik ook na over de doorlopende leerlijnen en eventuele aanpassingen in het PTA. Ik beantwoord mailtjes met vragen van leerlingen over het in te leveren werkstuk; dit brengt me in herinnering dat er voor de vakantie best een aantal leerlingen niet lekker in hun vel zaten … dus schrijf ik ze even een bemoedigende, opbeurende kaart. In alle rust wandel ik naar de bus om ze te versturen. In de super kom ik een moeder tegen die me nog even aanspreekt over zoonlief. Intussen trilt mijn telefoon; 1 van mijn stuudjes stuurt een whatsapp berichtje… een foto van een homemade poké bowl. De jonge dame zit alleen thuis. Ouders op vakantie. Vrijwel elke avond stuurt ze me een foto van haar kookkunsten. Heerlijk! Owja. Ik moet ook nog koken. Manlief moet vanavond nog naar een vergadering dus moeten we op tijd eten. Tijdens het koken app ik wat heen en weer met een andere leerling die ook alleen thuis is en een tikje depressief. Hoe gek ook; dit zijn voor mij de krenten in de pap. Onderwijs is zoveel meer dan alleen maar lesgeven. Leerlingen moeten weten dat het leven niet alleen om cijfertjes draait. Ze hebben het nodig om gezien te zijn, gewaardeerd te worden om wie ze zijn, niet om wat ze doen. En wanneer ze mij een inkijkje in hun leven buiten school durven geven weet ik dat ik dat ik dat deel van mijn baan goed doe.

’s Avonds laat, heel laat, komt er een berichtje binnen via snapchat. Foto van weer een andere leerling. Hij is overduidelijk in kennelijke staat. Hij is 18, dus negeer ik het even. Want als ik reageer kan dat overkomen als goedkeuren… maar negeren kan lijken op hem als persoon afkeuren. Ik hoop maar dat hij het zo niet ervaart. Ook de snapchats die erop volgen beantwoord ik niet vanwege dit dilemma. Na de vakantie moet ik wel met hem in gesprek want erg gezond is dit niet. Het is echt een leuke knul… zag hij dat zelf ook maar. Hier moet ik wat mee, maar niet nu. Ik maak een aantekening in mijn agenda, schenk een glaasje wisky in en kijk een aantal afleveringen van The good doctor. Morgen hoef ik een keer niet vroeg op te staan.

Het wordt een korte nacht. Want ’s ochtends vroeg komt er een berichtje via whatsapp binnen (Wees gerust, normaal negeer ik leerlingen op dit tijdstip maar ik dacht dat iemand anders appte, dus vandaar …) ‘Mevrouw, ik maak me erg zorgen om xx, ze eet niet en zegt dat ze nog meer moet afvallen, dat ze thuis stiekem alles overgeeft, ik denk dat ze anorexia heeft, echt, maar ze wil niet dat haar ouders het weten. Wat doe ik nu?’ Toeters en bellen gaan rinkelen, puzzelstukjes vallen op hun plaats. Ik ken xx. Dus bel ik met de bezorgde leerling (een verantwoordelijke jonge dame die ik heel serieus neem), overleg even hoe of wat en wat we kunnen doen, wat zij kan doen, en wat ze vooral niet moet doen en hoe we het beste kunnen helpen. Uiteraard wordt de schoolleiding ingelicht. Omdat ik toch wakker ben ga ik maar even verder met de lesvoorbereidingen. Dat scheelt volgende week weer stress wanneer ik al die werkstukken krijg.

Snapchat meldt me even later dat er weer een berichtje is; een foto van mijn kaart, met de woorden ‘U bent echt de beste! Dit had ik nodig, dit maakt mijn dag goed!’ – leuk. Ik geniet. Dit voelt goed. Misschien is het een idee om met levensbeschouwing talentlessen rondom geluk aan te bieden. Voor die leerlingen die er juist moeite mee hebben… Ik woon dan wel vlak bij het strand maar surf op internet naar info en besluit dat ik dit met de zorgcoördinator wil oppakken. Mijn gedachten dwalen af naar het opzetten van een GSA en hoe we dit kunnen inbedden en vormgeven met de identiteit van de school.

Ik krijg weer een mailtje “Mevrouw, over opdracht 10, hoe …”. Ze kunnen ook echt niet zonder mij, die leerlingen. En ik neem de tijd om het uit te leggen. Een andere leerling stuurt me een gek selfie met “Hoe oud bent u eigenlijk?“En ik lach, niet alleen om dit berichtje maar ook om het vorige berichtje wat ze een paar weken geleden stuurde en zomaar weer in mijn scherm verschijnt: “Mevrouw, ik heb u nodig! We hebben die ene nieuwe docent en hij stinkt! Echt heel erg! Kunt u er wat van zeggen?”

O- wat heb ik toch een heerlijke baan. Ik vraag me af wat een gewone sterveling in zijn vakantie doet 🙂

(PS, lees mijn disclaimer!)

Why it could be worth the money rebuilding the Notre Dame

(Scroll down for English translation!)

Ongeveer een week geleden postte Paulien Vervoorn op social media iemands gedachte, het was iets in de trant van “Kan een dominee het maken om met dure schoenen op het podium te verschijnen?”

In de reacties kwam onder andere het argument dat een dominee dit niet kon maken want dat geld werd beter besteed aan de armen.

En toen ging de Notre Dame in vlammen op. En binnen enkele dagen lag er een giga som op tafel om dit gebouw weer te renoveren. Geld wat door velen was gedoneerd. En ook hier vielen veel lui over op social media. Massaal werden plaatjes gedeeld van arme hongerige kinderen, smeltende ijskappen en de drijvende plastic soep. “Ze gaven het geld beter uit aan de natuur of aan de armen dan aan een stenen gebouw.”

Deze reacties frustreren mij. Enorm. Want alweer jaren geleden zag manlief op marktplaats een oude gare Porsche voor amper 1000€. Hij kwam met het idee deze oude bak te kopen om er, als hobby, in verloren momentjes aan te sleutelen. Het zou een meer-jarenplan worden, maar het zou echt wel zijn project zijn, iets wat hij helemaal naar oude glorie zou herstellen. En als het dan eindelijk af was zou hij er heerlijk en ontspannen in kunnen toeren. Maar hij twijfelde. Want ‘hoe zat het met de beeldvorming?’ Wat als mensen dan zouden denken ‘Ja hoor, zie daar de dominee rijden in zijn dikke bak.’ Beeldvorming. De auto kwam er niet.

Jaren later, de beeldvorming aan de wilgen hangend, gingen we als gezin op roadtrip door Amerika. We hadden er flink voor gespaard. We hadden een hele poos bezuinigd op verjaardagskadootjes voor elkaar, hadden bezuinigd op nieuwe kleding, hadden lange tijd flink opgelet waar en hoe en hoeveel we uitgaven aan de wekelijkse boodschappen. Maar – zo dachten we- het is het waard omdat we met deze reis onze kinderen en onszelf wilden verwonderen met Gods schepping. Tijdens en na het rijden wilden we de tijd nemen om samen na te denken over ‘de dingen des levens’, tijd nemen voor elkaar en voor rust. Het zou ook een soort van bezinningstocht worden. Een investering in onszelf, ons gezin en elkaar. En dus bezochten we de Rocky Mountains, verbaasden we ons over de Grand Canyon en verstilden we bij de schoonheid van Yellow Stone. Er waren vele gesprekken over God, geloof en zowel de mooie als nare kant ervan.

Eenmaal thuis vertelde ik dit enthousiast aan iemand uit de kerk. Zijn reactie “Dus daar geven jullie mijn tienden aan uit.”

Iedereen met een beetje geld, geeft geld uit aan luxe. Iedereen. Om geen hypocriet te zijn wanneer je commentaar levert in de trant van ‘dat had je beter uitgegeven aan de armen of aan…’ moet je stoppen met op vakantie gaan. Mag je geen nieuwe of tweede auto kopen, geef je geen geld uit aan nieuwe trendy kleding (maar koop je tweedehands), je spendeert geen geld aan het verfraaien van je woning, geeft niet teveel kadootjes of feestjes, en je trakteert jezelf niet op dingen als een leuke tas of mooie gemanicuurde nagels. Want; de armen kunnen dat geld beter gebruiken.

“Maar Jezus zei:”Laat haar met rust. Waarom val je haar lastig? Zij heeft een goed werk aan mij verricht. Want de armen hebt u altijd bij u, en wanneer u wilt kunt u hun weldoen, maar mij hebt u niet altijd bij u.” (Markus 14: 6-7)

Jezus zat te dineren met een stel vrienden. En ineens komt daar deze dame binnen die zijn voeten begint te zalven. Niet met simpele huis tuin en keukenolie maar met peperdure Nardusmirre. Dit goedje kwam van ver, in een speciale gesealde kruik en deze kruik moest gebroken worden zodat alles ineens gebruikt kon worden. Dit kruikje, alleen betaalbaar voor koningen of zeer rijken, werd uitgegoten over voeten die een paar uur later waarschijnlijk weer vies en stoffig zouden worden. Een kruikje ter waarde van een jaarloon werd verspild zodat zij Jezus kon laten zien dat hij haar koning was. Dat Hij haar alles waard was.

Het is dan ergens ook te begrijpen dat de kerels in de ruimte hun beklag doen. “Ze had het geld beter aan de armen gegeven!” Maar dan antwoordt Jezus dus dit: “Laat haar, de armen zijn er altijd, dus geef ze zoveel en wanneer je ook maar wilt, maar ik ben er niet altijd en dat heeft deze dame door.”

Voor je de kerels in die kamer gelijk geeft, bedenk even ‘Wat is jouw jaarloon?’ 20000 Euro? Meer? En stel, door een wonder staat dat bedrag ineens op je rekening. Waar geef je het dan aan uit? Een nieuwe auto? Een verre reis? Het verbouwen van je badkamer en keuken? Of gaf je het hele bedrag aan een goed doel?

Het ene hoeft het andere niet uit te sluiten.

Nieuwe mooie schoenen met een goed voetbed en ademend leer, die voor een eerlijk loon zijn gemaakt onder de juiste werkomstandigheden, schoenen die voorkomen dat je rugklachten krijgt en die je niet knellen en afleiden … zijn waarschijnlijk een betere investering dan goedkope Alie Express schoenen, gefabriceerd onder dubieuze milieu-omstandigheden en waarbij de arbeiders mogelijk flink uitgebuit werden…

Jezelf trakteren op een maandelijks ritje naar de nagelstyliste sluit niet de mogelijkheid uit dat je ook geld geeft aan een goed doel. Dit kadootje aan jezelf zou zomaar kunnen vallen onder het ‘heb je naaste lief als jezelf’-idee.

Wat sommigen aan de ene kant, zichtbaar, uitgeven, hoeft niets te zeggen over wat ze voor de rest met hun geld doen. Niet alles is zichtbaar vanuit jouw perspectief. Dus oordeel niet te snel.

Het herbouwen van de Notre Dame hoeft geen verspild geld te zijn! Bedenk eens hoeveel werkgelegenheid dit biedt? Hoeveel arbeiders zullen te werk gesteld kunnen worden zodat ze hun hand niet hoeven op te houden voor een uitkering?

En wat dacht je van het gevoel van samenhorigheid? Het samen werken en toeleven naar iets wat opgebouwd en hersteld wordt kan de gemeenschap erg goed doen. Iets wat Frankrijk vandaag de dag echt wel kan gebruiken.

En misschien, heel misschien, zal dit gebouw (weer) een baken van hoop worden, een levendige richtingwijzer naar God. Welk christen zou zijn geld daar niet aan willen uitgeven?

A week or so ago Paulien Vervoorn shared a thought (not her’s) on social media. “Should a pastor wear expensive shoes and clothing when he is preaching?”

In reaction some argued that a pastor shouldn’t overspend on clothing because a lot of poor people could’ve benefit from that money.

Than the Notre Dame got destroyed … and within days or even hours people started to donate so it could be rebuild. A (very) large amount was given.

And people started to argue again; “Spend the money on the poor, on saving the environment, on solving the ocean’s plastic soup.” “Why give it to a building if you can help and save so many others?”

And I got frustrated. This is why: Years ago my husband wanted to buy a cheap (as in less than 1000 euro’s) old Porsche. As a hobby he wanted to spend his spare moments in rebuilding and restoring it to it’s former glory. It would be a project off many years but it would be his. He hesitated to buy it. Why? Because of what people would say once the project was finished and he would drive in it. ‘Look at him, working in church and driving a car like that with churchmoney.’ So he didn’t buy the car.

Years later we took our kids on a roadtrip through America. We saved for it for years. For years we didn’t spent anything on our house, bought cheap (secondhand) clothing, didn’t spent a lot on presents for the kids etc… and to be honest: as a parttime teacher my paycheck was better than my husbands with his more than fulltime job as a pastor in church … So we’ve spent 4 weeks visiting the Grand Canyon, Rocky Mountains, Yellow Stone and so much more. We wanted our kids to see and experience Gods wonders, and used the time in and outside the car to talk about life, talk about faith and the beauty and hard side of being a christian. It was the time and money -very- well spent.

Back home I enthusiastically told about it to a (church)friend. His respond ‘So there goes my money I give to church.’

Spending money on personal luxary is something all people with (some) money do. In order to not be a hypocrit when you comment that money should’ve spent on the poor, you shouldn’t -ever- go on vacation. Or buy new fancy clothing (go secondhand), you shouldn’t decorate your house or buy a new or second car. Don’t ever go to a salon to get your nails done, and stop giving parties or expensive birthdaypresents… because the poor need it more than you do.

“But Jesus said, “Let her alone. Why do you trouble her? She has done a good work for Me. The poor you will always have with you, and you can help them any time you want. But you will not always have me.” (Mark 14:5-6)

Jesus is having diner with some friends… and in comes this woman to anoint his feet. Using an alabaster jar of very very expensive oil. To give you an idea of it’s worth: the oil was made from pure nard; something only kings or very rich people could afford. The jar was sealed and needed to be broken in order to use the oil. So all had to be used at once. It was worth a year salary. And she spend it all at once, just to anoint Jesus feet. Just to declare He was her king. A few hours later his feet would get dirty and dusty again. But she spent it on Him anyway.

No need to say Jesus his friends reacted in a way most people nowadays do… ‘What about the poor?’

Before you agree with them: what do you earn in a year? 20000 euro’s? Or more? If you had this amount – by miracle- on your bankaccount, would you spend it on praising Jesus, or would you rather buy a new car? Or decorate your house? Having your nails done, every few weeks? Or would you give it all – without hesitation-to the poor?

Doing one doesn’t have to exclude the other!

Buying ‘expensive’ shoes, produced at a fair price, in employee-friendly circumstances… shoes that prevent backpain, feel comfortable so they wont distract you when preaching… are by far a better idea than cheap plastic Alie Express sneakers, produced in doubtfull circumstances, and by employees that are likely to be exploited, and manufactured and shipped in a polluting way.

Having your nails done as a treat to yourself doesn’t exclude the possibility you also donate money to charity. It most certainly could be a ‘love your neighbor as yourself’ kind of act.

And what someone spend on things you can see, doesn’t tell you the reason… or what the other spent beyond your point of view. So don’t judge.

Rebuilding the Notre Dame isn’t necessarily wasted money that better would’ve spend on the poor : rebuilding the Notre Dame will create al lot of job opportunities; giving money to those who labor; giving the working class what they need: work instead of unemployment asking the government some payment.

And what about creating a sense of community – working, side by side, watching together how it will grow and restore again, can, must and will be an opportunity to grow and restore community- so needed in France today- and maybe this building will, once again, become a beacon of hope and a vivid pointer to God. What christian wouldn’t want to spend some expensive oil on that?

(First pic is my note in my bible. Second pic is a screenshot from www.notredamedeparis.fr photo in the screenshot is from Michel Pourny)

Why I didn’t believe in church…

(Scroll naar beneden voor Nederlandse vertaling!) 

So I went to Exponential – a church planters conference… and I didn’t even like church. Not anymore that is … was.

To me church represented this jar of salt and christians one big clod, sticking together on sunday, occasionally invading the world excessively as if the people in it were like a flavourless dead steak, never created as a living cow to begin with.

The problem with this ‘salt of the earth’ was – so I figured- that it ruined the original taste when used in this immoderate jar-filled, clogging way.

To much salt works as a repellent and it can also affect the appearance of the body. Sodium can cause the body to retain water, which can lead to bloating, puffiness and weight gain. It can also increase the risk for headaches and heart failure.

When Christ is the head and ‘church’ the body… we don’t want to increase headaches. We don’t want to risk heart failure!

So after multiple disappointments, caused by clogging salt, I felt heartbroken and so depressed I feared for my life and sanity … I stopped going to church. I can tell: as a pastors wife that’s a thing. But it just felt like I desperately needed a low sodium diet.

In an effort to liberate myself from this ‘jar’ I didn’t just stop going to church but stopped singing, leading, teaching and preaching… anxiety won.

For two years I didn’t even touch my bible… hardly ever prayed. I watched myself; silently sitting on a bench, waiting for God to speak. It was a lonely, hard and hot journey through the desert.

The miraculous moment that God would speak to me, never came. He never ‘showed’ up in a way I hoped and prayed for. But I knew He would never leave. So one day, after two years, I just picked up my bible again and started drawing what I learned, what I felt or what I wanted to say to God. I learned -on my own- to worship through drawing…

Someone told me that this drawing I did called biblejournaling and that it was ‘a hype’ coming from America … so I hesitantly joined this Dutch biblejournaling facebookgroup – safely online – no one could see me- but I ended up co-leading within a few months. Then I started to write devotionals for this group, creating free printables , launching free bible journaling challenges… I led and taught online… and ladies started to mail me with their needs and prayerrequests so we set up a prayerteam… The past 3 years the group grew from 300 members to over 2000.

All this time I kept thinking and saying I didn’t like church. I didn’t want to be ‘this’ salt. I wasn’t serving God enough or good enough.

And then exponential came.

We attended a few times before and it always ended up in me crying because of all my fears and brokenness. So to be honest: this time I just wanted a legal escape from winter at home.

But than Francis Chan spoke, and Albert Tate, ØYstein Gjerge, Larry Osborne, Cynthia Marshall, Alan Hirsh… I don’t think I heard anything I didn’t knew before… it just sank in. I was not only pointed to God. It was as if someone walked me to Him.

And it came to me; we are all Jesus, as His spirit lives in us. And even when christians become accidental pharasees … we are His light… I am…

I am salt. I am church. I don’t need to teach, preach or worship in a big building in order to grow a bigger church. I just need to go into the world, have impact, reflect Jesus and add taste with respect for who and how God created these people around me.

And I’m doing just that. I was doing it all along; in my home, at work, in this online community… just not in ‘church’. So why do I still have this feeling of not doing enough? Missing out on stuff?

I’m not miraculously healed from

all of my anxieties… They’re still present… But I’m healed of the idea not wanting to be salt or church. I now just want to have impact. I’m willing to die to myself in order to be a manifestation of the spirit’s power for the common good.

I am church. I am salt – in this world – so impact it is.

Ik ging dus naar een kerkleiders conferentie … terwijl ik niks met kerk had. Althans niet meer.

In mijn ogen representeerde de kerk een pot met zout. En christenen, de meesten althans, waren klonterig, samenklittend zout. De wereld was dan een smakeloos stuk vlees wat zo af en toe overdonderd moest worden met een flinke hoeveelheid zout waarbij alle smaak vernietigd werd, zonder erbij na te denken dat God die biefstuk ooit als koe had geschapen.

Het probleem was – zo dacht ik- was dat dit zout ‘der aarde’ juist afstotend was (geworden). Wie wil nou een stukje vlees met een hele hand zout erop? Teveel zout ruïneert de oorspronkelijke smaak, maar meer dan dat een te hoog zoutgehalte doet het lichaam vocht vasthouden, maakt opgeblazen en pafferig, verhoogt het risico op hoofdpijn en zelfs hartaanval.

En met Christus als hoofd van het lichaam – de kerk- …. wie wil nou hoofdpijn, of zelfs het risico op een hartaanval?

Dus na meerdere heftige teleurstellingen werd ik zo depressief dat ik vreesde voor mijn geestelijke gezondheid!

Ik voelde gewoon de noodzaak tot een zout-arm dieet. En ik kan je zeggen, als vrouw van de voorganger is dat nogal een dingetje.

Ik stopte met naar de kerk gaan, legde al mijn taken neer; zong, leidde of onderwees niet meer. De angst voor nog meer teleurstelling of geestelijk hartfalen zat er diep in.

Haast twee jaar lang ging ik nauwelijks naar de kerk en raakte ik mijn bijbel niet meer aan. Ik zat als het ware zwijgzaam op een bankje, naast God, te wachten tot Hij zou spreken.

Hij sprak niet. Nooit reageerde hij op een wijze waar ik behoefte aan had. En toch wist ik dat Hij er was. Me de tijd gaf. Het was een lange en eenzame woestijntijd.

En toen kwam de dag dat ik out of de blue mijn bijbel weer oppakte en erin begon te tekenen. Iemand wees me op een facebook groep voor bible journalers en binnen enkele maanden vond ik mezelf op de plaats van moderator en nu zelfs mede-beheerder. Ik startte met het schrijven van overdenkingen, maken van free printables, en challenges… en steeds meer dames begonnen me ook privé te mailen met hun geestelijke vragen en nood. En we richtten een gebedsteam op…

Maar al die tijd bleef ik volhouden dat ik een hekel had aan kerk. Dat christenen vaak gristenen waren en dat ik daar liever niet bij hoorde. En toch had ik altijd het gevoel niet genoeg te doen, niet genoeg te zijn.

En toen kwam dus deze conferentie. Om eerlijk te zijn was het in eerste instantie vooral een legale mogelijkheid om even aan de winter hier te ontsnappen.

Maar Francis Chan sprak, en Albert Tate, Cynthia Marshall, øystein Gjerge… er werd niets gezegd wat ik nog nooit gehoord had of wat ik nog niet wist. Maar er werd in mij iets geraakt. Er ‘landde’ iets.

En ik moest denken aan de serie ‘The walking dead’. Waar alle ‘redders’ zichzelf Negan noemen om zich te identificeren met hun oprichter. En ik besefte dat ik ‘kerk’ was. Jezus’ geest leeft in elk christen, hoe goed of fout ze het ook doen. Elk representeren ze hem. Ook al verworden sommigen onbedoeld tot een stel Farizeeërs … Ik ben kerk. Ik ben zout.

En al die tijd dat ik tekende, journalde, mailde, schreef en uitdaagde… was ik zout.

Ik hoef niet naar een gebouw te gaan – ik moet gewoon impact hebben.

Ik ben niet ineens en miraculeus genezen van al mijn angsten. Maar ik ben wel genezen van het idee geen ‘kerk’ te willen zijn. Ik wil gewoon impact hebben. Smaak geven zonder te overheersen. Ik ben bereid om – zoals Johannes het in hoofdstuk 12 aangeeft en Paulus in de Hebreeënbrief- te sterven aan mezelf zodat Zijn Geest zich kan manifesteren voor het grotere goed.

Ik ben kerk. Ik ben het zout der aarde … impact hebben is wat ik doe.

LOVE! #BJbibleproject 3: Ahavah

(English translation can be downloaded in attached document below)

Bestaat liefde op het eerste zicht?

Als je de liefde niet meer voelt, is dan je relatie voorbij?

Wat is het verschil tussen liefde en verliefdheid? ‘

Dit zijn enkele vragen die ik tijdens mijn lessen Levensbeschouwelijke Vorming bespreek met klas 4 en 5. In dit kader vraag ik ze ook wel wat hun taal van liefde is. Vaak staren ze me dan wazig aan. Want wat zijn liefdestalen?  Ik vertel dan over hoe ik, als pasgetrouwde dame, kon zitten wachten op een bloemetje, een lief briefje of een klein aardigheidje van mijn kersverse echtgenoot. Het maakte niet uit wat, als hij me maar iets gaf waaruit zijn liefde bleek. Mijn geduld werd aardig op de proef gesteld want hubby was niet van de kadootjes. Maar het was wel mijn taal. En dus mistte ik dat. Door het boek van Gary Chapman groeide bij mij het besef dat mijn wederhelft zijn taal ‘dienstbaarheid’ is. Hij staat altijd voor me klaar,hij tankt mijn auto nog voor ik het vraag omdat hij weet dat ik walg van de geur van benzine. Hij doet de was, ruimt op … Zijn liefde voor mij blijkt uit al die kleine dingen die hij doet. Dat heb ik moeten leren zien. En die bloemenen, kadootjes … die koop ik meestal zelf wel.

Aan de andere kant: hij heeft mijn liefdestaal van -attenties geven- leren waarderen; 100 briefjes vol liefdesverklaringen verstopte ik ooit in elk boek, elke schoen, in z’n agenda, in z’n koffer,jaszak, auto … hij kwam er in om en zelfs na maanden popte er soms nog een briefje op. Maar hij leerde ook om mij af en toe tegemoet te komen in het geven van een attentie. Een horloge die ik mooi vond maar nooit voor mezelf zou kopen, een flesje wijn, een plak van m’n lievelingschocolade …En ik leerde om hem liefde te tonen door meer dienstbaar te zijn. Onze liefde blijkt uit wat we doen…

Liefde is niet enkel een gevoel. Liefde is een werkwoord. En ieder werktdat uit op zijn persoonlijke wijze. Het is een kunst om de ander zijn taal teverstaan en te leren spreken.

Luister, Israël! De HEERE, onze God, de Heere is één. Daarom zult u de HEERE, uw God, liefhebben met heel uw hart, met heel uw ziel en met heel uw kracht. (HSV Deut 6:4-5) 

Afgelopen januari zijn we gestart met het BJ Bible project. Elke maand overdenken we een ander kernwoord uit het Sjema.  We begonnen uiteraard met het woord Sjema (luisteren) en vorige maand had Lucinde het over HEERE (Ik ben).  Deze maand staat het woord liefhebben centraal.

AHAVAH: Liefhebben

Wanneer onze liefde alleen een gevoel zou zijn zou elke onenigheid een serieus risico vormen voor de duur van onze relatie. Natuurlijk voel je liefde,hoor je dat te voelen in een echtelijke relatie… maar geloof me … ik heb ook een heel lange periode gehad dat ik die liefde niet kon voelen. Echt niet. Erg lang niet. Maar we gaven niet op. We voelden ons soort van veroordeeld tot elkaar. En ja, dat voelde soms beklemmend of als een straf. En ik had soms afstand nodig. Maar het gevoel kwam terug. En nu is onze liefde een ‘verknocht zijn’ aan elkaar.

Een grote misconceptie is dat liefde vooral een gevoel is. En dat klopt niet. Wanneer Jurgen en ik flink ruzie hebben (gebeurt gelukkig zelden) zegt hij soms middenin de verhitte discussie “Ik hou van je hoor.” en mijn steevaste antwoord is dan “Ik ook van jou, alleen voel ik dat nu niet zo.”  Het klinkt misschien bitsig maar dit antwoord stelt hem gerust. Ik bevestig ermee dat we onlosmakelijk verbonden zijn en dat ons gevoel van verwijdering van dat moment, slechts tot dat moment behoort.

Wil dat zeggen dat we het nooit oneens zijn met elkaar? Nee hoor, we zijn bijna zo verschillend als dag en nacht. Hebben we nooit meer ruzie? Nope. Afgelopen week nog (niet zo ernstig – was ook zo weer over). Liefde is een gevoel, maar staat er tegelijk ook helemaal los van.

In dit filmpje van @thebibleproject wordt dit heel mooi uitgelegd.

Ahava – Love – @ The Bible Project

Ahavah is liefhebben in de meest brede zin. Het is ouderlijke liefde,broederlijke liefde, vriendschappelijke liefde, liefde voor het koningshuis, …

Wanneer in Deuteronomium 7 genoemd wordt dat God van ons houdt wordt er het Hebreeuwse ahavah gebruikt. Omdat God ons liefheeft als een vader. Het is een liefde die verbonden is mijn zijn eeuwige status. Die liefde is dus standvastig, eeuwig en trouw. Dit lezen we ook in Jeremia 31. Zijn liefde is een gevoel wat vergelijkbaar is met de liefde die echtgenoten voor elkaar voelen,de liefde die een papa heeft voor zijn kind. Zijn liefde zit diep. Maar het is niet enkel een gevoel.

God’s liefde is ook een keuze. Een keuze die tot actie aanzet. Wanneer Hij Hosea laat weten hoe het voelt wanneer je partner je bedriegt, of wanneer Hij als ouder ervaart dat zijn kind zich verwijdert, laat Hij weten dat zijn liefhebben niet ophoudt. Hij kiest ervoor om ook dan jou en mij lief te blijven hebben. Zijn liefde is gekoppeld aan zijn eeuwigheid. Liefhebben = gevoel + keuze + actie.

Wanneer Mozes in het Sjema zegt ‘Heb je HEER, je God lief’.  Dan roept Mozes op tot deze vorm van liefde.Een liefde die sterke gevoelens oproept maar die ook aanzet tot actie, zelfs wanneer dat gevoel een (lange) poos ontbreekt. Met alles wat ze hebben meegemaakt als slaven en in de woestijn, laat Mozes het volk, en ons weten:

“Luister, laat het goed tot je doordringen, Gehoorzaam de eeuwig aanwezige God. De God die er altijd was, is en zal zijn. En hou actief van Hem, kies altijd voor Hem, ook wanneer je de liefde niet voelt, laat die liefde dan blijken in hoe je doet. …”

Persoonlijkeverdieping

Lees en overdenk deze maand oa. volgende bijbelteksten waarin het woord Ahavahvoorkomt.

Leviticus 19:18, Deuteronomium 7:7-9, Jeremia 31:3, 1 Johannes 4:19, Deuteronomium 4:37

  • Heb jij ooit ervaren dat je God wat minder liefhad? Hoe was dat? Hoe ben je dat te boven gekomen?
  • Wanneer je God een poosje niet ervaart kan het helpen wel regelmatig te zeggen “Ik hou van U, alleen voel ik dat nu niet zo.” En je mag Hem vragen iets meer jouw taal van liefde te spreken. Vergeet dan niet ook Zijn liefde te spreken door zo goed als kan te doen wat Hij van je vraagt.
  • Waaruit blijkt jouw liefde voor God? Wat zijn jouw acties?
  • Waaruit blijkt God’s standvastige en eeuwige liefde voor jou? Hoe voelt dat?

Creatief

Lucinde maakt voor dit project speciale maandpakketjes die je creatief kunnen uitdagen om hetgeen je leert nog beter te verwerken zodat het langer blijft hangen. Ik ga er in ieder geval ook elke maand mee aan de slag in zowel mijn bijbel als mijn journal. Met de code BJBP-MA krijg je korting!

Art / bullet journal: Zoals je ziet heb ik me in mijn mini journal visueel laten inspireren door het filmpje van the bible project.  Je hoeft dus zelf geen grote bedenker of artiest te zijn. Ik plakte eerst scrapbook papier opde achtergrond. Met acrylverf schilderde ik de bergen. Met een poscapen en Staedtler fineliner schreef ik de tekst.  En ik tekende in de stijl van het filmpje een poppetje op wit papier. Wanneer je meer van het handletteren bent kan je detekst of enkele woorden ook op die manier in je journal verwerken. Dit doe ikin mijn bijbelbullet (zie je later deze maand op social media)

In mijn bijbel maakte gebruik van decoupage papier en tekende ik een leuk hart en boekrol. Van deze laatste 2 zijn leuke diecuts gemaakt die je bij Lucinde kan kopen.  Het decoupage papier plakte ik vast met behulp van spuitlijm, maar je kan ook clear gesso of matt medium gebruiken. Het resultaat hiervan laat ik later deze maand zien op mijn Instagram en in de facebookgroep.  

We zijn erg benieuwd naar wat jij deze maand middels dit project leert, bedenkt, beleeft en maakt. Deel het vooral in onze Facebookgroep of op instagram. Wees met je creaties en gedachten een inspiratie voor anderen! We gebruiken de hashtags #BJbibleproject en #Bijbeljournalinggroep. Volg ons op Insta of sluit je aan bij de Facebookgroep om, updates en andere creatieve verwerkingen niet te missen!  6 april 2019 vind je de volgende blog op Lucinde haar website!

Ik doneer mijn nier… of toch niet? / Kidney donation… do or don’t?

(Nederlandse vertaling onder de Engelse)
Sigh… when did the tv-show shared that vlog… the one of that young lady who is in need of a kidney… since that show I’ve seen people share her vlog  so often… and liked it… commented how much ‘luck’ they wish her …
I can say I have had sleepless nights because of this. I am a registered organdonor. I am registered stemcelldonor. But the step of being a living healthy organdonor… for someone you don’t know… My head is spinning … when I have the willingness – without a doubt-  to donate a kidney to my very own child if he would need one … why not to a complete stranger? Shouldn’t I, as a christian, not show the same compassion to someone I’ve never met before? And never will? Isn’t this what it’s all about as being a good Samaritan??  I really struggle with this.
Are all the people that comment, like and share willing to donate themselves? Or only to her, and is it a fortunate coincidence that they don’t have a matching blood group – do they offer themselves to others who need it and aren’t granted any time on tv? Or ends their conscience, as soon as they scroll to the next post? Why do people share this vlog? Is their passion real and deep and is their struggle as real as mine? Or is it just a brief dominating superficial compassion?
Anyway, back to me, I struggle with it … a lot. It feels like I am obligated to myself and my faith, and humanity, to question myself and investigate … and, if necessary, take the freaking scary step to take action…
I wonder… what is holding me back? Enough reasons not to do this – I withhold you the list. But how honest are my ‘but’s’? I think I need more time to struggle … 
What is your hesitation?

nierdonatieZucht… wanneer was dat filmpje op tv… dat van die jongedame die een nier zoekt… sinds die uitzending heb ik het filmpje al x keer voorbij zien waaien op social media. Heb er gestresste gedachten van en slaap slecht (meer dan anders)

Ik ben geregistreerd orgaandonor. Ik ben geregistreerd stamceldonor.

Maar de stap om donor bij leven te worden… voor iemand die je niet kent…

Mijn hoofd draait sinds de uitzending overuren… wanneer ik de bereidheid heb om zonder nadenken een nier af te staan aan mijn bloedeigen kind… waarom dan niet aan een wildvreemde? Zou ik als christen niet evenveel bewogenheid moeten tonen? Is dat niet waar het bij het verhaal over de barmhartige Samaritaan om draait?

Ik worstel ermee. En dan zie ik dat het filmpje al zoveel keren geliked is en gedeeld: zijn al die mensen zelf bereid om wat af te staan? Of alleen aan haar en komt het dan toevallig uit dat ze geen matchende bloedgroep hebben – bieden ze zichzelf dan wel aan voor anderen die het nodig hebben maar niet op tv komen of houdt hun bewogenheid op zodra ze doorscrollen??

Waarom delen mensen dit filmpje zo massaal? Is de passie werkelijk en diep of overheerst oppervlakkig medelijden?

Enfin,  terug naar mij, ik worstel er dus mee… vind het ook een verplichting aan mezelf, mijn geloof , en de mensheid (hoe dramatisch dat ook klinkt) om mezelf zo te bevragen en te onderzoeken… en indien nodig de doodenge stap tot actie te ondernemen…

En ik vraag me af… wat weerhoudt me? Genoeg redenen om het niet te doen, ik bespaar je de waslijst, maar hoe eerlijk zijn mijn ‘ja-maars’ ?  Ik vrees dat ik nog even worstel … ben ik de enige? Waarom zou jij het wel of niet doen?

 

Meer info over nierdonatie bij leven hier.

From tears to joy

(Scroll down for English)

Je mond in een grimas… want het lijkt zo onwerkelijk… verdriet omhult je ziel en tranen lijken eindeloos te wellen… been there done that… en dan zegt iemand dat het beter wordt… je gelooft het niet want de opdringerige realiteit is als een bril die de belofte en werelijkheid vertekend… Vertrouw desondanks op Hem. … en allen die je voorgingen (Job, David, Nehemia,Jozef… Jezus ) : het is een wonder maar uit het zaad van verdriet doet God werkelijk vreugde groeien!

#psalm126 #30dagenoogsten

Even when sadness covers your heart and soul; you have to give. Just sow! Joy will sprout and grow!

Job, and Joseph, and David, and many others, had harvests of joy after a sorrowful seedness. Those that sow in the tears of godly sorrow shall reap in the joy of a sealed pardon and a settled peace. Those that sow to the spirit, in this vale of tears, shall of the spirit reap life everlasting, and that will be a joyful harvest. Blessed are those that mourn, for they shall be for ever comforted. (Matt. Henry comentaries) #psalm126

Anxious for nothing

(Nederlandse vertaling onder het Engelse)

BE ANXIOUS FOR NOTHING but in everything by prayer and supplication, with thanksgiving, let your requests be made known to God. (Phl 4:6)

In Hebrew there is a word, lolidog which means “Not to worry.”

That is what the Lord is telling us here, “Not to worry.”

Be anxious for nothing is a command, not an option. To worry makes us the father of the household instead of being a child.

Everything is the proper subject of prayer. There are not some areas of our lives that are of no concern to God.

Prayer is a broader word that means all of our communication with God, but supplication directly asks God to do something.

Many of our prayers go unanswered because we do not ask God for anything. Here God invites us simply to let your requests be made known. He wants to know. God already knows our requests before we pray them; yet He will often wait for our participation before granting that which we request. And often He is granting our deeper longing, the thing we really need more than the thing we ask for… we tend to miss that aspect when we focus on what we want instead of focussing on God himself.

Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God (Fill. 4:6)

Wees niet bezorgd!

In het Hebreeuws is er voor ‘bezorgd zijn’ een bepaald woord: lolidog – wat net zoveel is als een opdracht van God om je niet druk te maken.

Ja, het is een opdracht. Een soort van bevel. Want door je zorgen te maken ga je op de stoel van de ouder (God) zitten in het gezin en niet op de stoel van het kind (we zijn immers Zijn kinderen). En dat is niet de bedoeling.

(Zou jij willen dat je kinderen zich zorgen maken?)

Alles is bespreekbaar in gebed. Werkelijk alles. Er is niets waar God het niet met je over wil hebben. En hoewel ‘bidden’ een relatief algemeen woord is voor het communiceren met God, is ‘smeken’ heel specifiek het bepleiten van iets. Het is het heel duidelijk maken en concreet vragen van iets wat je wil of nodig hebt.

Echter, veel van onze wensen eindigen onvervuld omdat we ze simpelweg niet bij God bekendmaken. Hij wil dat we onze zorgen en wensen actief bij Hem neerleggen. Niet zozeer opdat Hij ze dan 1 voor 1 inwilligen zal… Hij wil onze aandacht, onze woorden inclusief onze emotie. (Vandaar dat smeken) En vaak geeft Hij dan – op Zijn tijd- ons hetgeen we werkelijk nodig hebben ipv datgene wat we letterlijk vragen. Puur omdat Hij ons beter kent dan wijzelf. Maar wanneer we onszelf focussen op datgeen wat we willen hebben in plaats van op Hem zien we nogal eens niet dat Hij ons gebed reeds lang verhoord heeft.